DE KONING EN DE MOLENAAR Een voorval aan Hendrik II van Engeland overkomen, en in een oude ballade bezongen herinnert aan het beruchte avondmaal van Hendrik IV van Engeland, bij den hovenier Michaud. Evenals Hendrik IV was Hendrik II een gulle, vroolijke man en gezien onder het volk. Hij hield van de jacht en ging er vaak op uit. Eens verdwaalde hij in het bosch van Sherwood, door het najagen van een zwijn. Zijn paard verwijderde hem ver van het paleis en bij het naderen van den nacht bevond hij zich in het gedeelte van het bosch, dat hem totaal onbekend was en waar geen enkel spoor van menschen te vinden was. Hij dwaalde zoo eenige uren zonder een sterveling te zien. Eindelijk kwam een molenaar op zijn ezel voorbij. — Goede vriend, riep de Koning hem toe, wijs mij alsjeblieft den weg naar Nottingham. De molenaar keek hem van terzijde aan, gaf de ezel een schop en weg reed hij, zonder een woord te zeggen. — Ben jij doof of stom? riep de Koning hem nog na. Hij volgde hem achterop met zijn paard. „Waar hij naar toe gaat, daar ga ik ook heen", dacht hij. Een minachtende blik van den molenaar was het verder antwoord. — Voor mijn part blijft ge hier in het bosch den nacht doorbrengen, zei de molenaar en reed door. De molenaar was blijkbaar in de veronderstelling, dat hij met een dief te doen had. De Koning, die bemerkte, wat de molenaar van hem dacht, verzekerde hem, dat hij een edelman was. — Och kom, gij een edelman! Maak het de poes wijs! En hoe de Koning ook smeekte hem den weg te wijzen, de molenaar bleef zwijgen. Ten leste zei hij: — Ach, waarom zou ik, al is het ook een dief, mijn medemenschen niet helpen? Volg, mij vreemdeling. Nottingham is niet ver van hier. En als gij werkelijk een eerlijk man zijt, vraag dan een bed aan een der boeren, dien wij onderweg tegenkomen. De Koning verzekerde inderdaad een fatsoenlijk man te zijn en gaf er zelfs de hand op. — Goed zoo, sprak de molenaar, laten wij nu verder kennis maken. Na een half uur gaans ontdekte de Koning aan den voet van den heuvel een kleine woning; het licht scheen door de deur en het rookte door den schoorsteen. Binnentredend rook de vorst een geur van gekookt spek en hij kon bijna niet zien van de damp in de kamer. Het eerste wat de molenaar deed in het lamplicht der kamer was den man, met wien hij kennis had gemaakt, eens goed te bekijken. — Werkelijk zei hij, ge ziet er toch zoo onguur niet uit. Gij kunt wel in den molen slapen en eten, tenminste als de huishoudster het goed vindt Hendrik nam beleefd zijn hoed en boog eenvoudig voor de vrouw, die in de keuken een tinnen pot schuurde. — Het is een arme drommel, fluisterde de molenaar tot diens vrouw, maar we kunnen hem toch niet aan de deur laten staan. Bekijk zijn kleeren eens, werkelijk keurig. En op zijn manieren valt niets aan te merken. De vrouw sprak toen tot den jongen vorst: — Wees welkom. Ge vindt hier een zak versch stroo, een paar nieuwe lakens en de slaap zal niet lang uitblijven. — En niemand minder dan onze zoon Richard zal uw slaapkameraad zijn, voegde de molenaar er trotsch aan toe. Richard, een dikke goedige jongen, die aan tafel at en glimlachend den vreemdeling had aangestaard, lachte met zijn blozend gelaat en de Koning lachte mee om het joviale gezicht van dezen gezonden boerenkerel. Men zette zich aan tafel voor 'n groot stuk spek, een pudding, een schotel met gebakken aardappelen en een karaf heerlijk bruin bier. De Koning, die in zijn paleis nimmer zooveel eetlust geyoelde, tastte nu eerst stevig toe. Men dronk gezamenlijk uit de eene bierkruik, die de familie bezat, want het gebruik van bekers kenden deze arme menschen niet. — Op je gezondheid, riep de molenaar en de anderen knikten toestemmend. De mannen toonden hongerige magen te hebben en al gauw was alles opgegeten. De vrouw, die dit zag, haalde nog een extra fijn gebraden stuk wild uit de kast en zette het op tafel. — Het is heerlijk! riep de Koning en meende het ook. Wat betaalt ge nu voor zulk 'n stuk fijn vleesch? vroeg de Koning nieuwsgierig. — Haha, lachte de boer, we zijn niet zoo gek om dat vleesch te koopen. We schieten het in het bosch van Sherwood. — Ah, zou het misschien hertenvleesch zijn? vroeg de vorst. — Natuurlijk vriend. ledereen in deze streek eet hertenvleesch van de bosschen van Sherwood. Maar mondje toe. De koning mag zooiets niet weten. Hij is zoo streng in voorschriften — O, wees gerust, sprak Hendrik, ik zal 't niet verklappen Het avondmaal liep ten einde. Men dronk nog wat wijn en zocht toen het bed op. Den volgenden morgen, toen de vorst afscheid wilde nemen van zijn gullen gastheer en diens familie, kwamen er eenige heeren van het hof aan, die zeer ontsteld waren. Zij bogen voor den vreemdeling en noemden hem Majesteit. Men kan zich de ontsteltenis voorstellen van het molenaarsgezin. De molenaar dacht aan zijn gesprek van den vorigen avond en begon te beven van schrik. Hij viel ter aarde en smeekte den vorst om vergiffenis voor zijn ruwe woorden en zijn diefstal van de herten uit 's konings bosch. De Koning echter toonde zich niet kwaad. Had hij niet heerlijk genoten van zijn gerechten en had hij geen gastvrij onderdak gevonden voor den nacht? Hij zeide daarom dan ook: — Kom jullie alle drie bij mij op het Westminster Paleis. Hij groette lachend en vertrok in volle galop op zijn paard. Ongeveer een maand daarna staken de molenaar en vrouw en zoon zich in hun Zondagsche kleeren en hoewel een beetje angstig voor hetgeen er nu gebeuren ging reden ze weg; de vrouw op het versierde ezeltje, dat mooie bellen en kwasten aan de oorén had. Het Hof ontving de gasten heel beleefd en voorkomend. De koning had een ieder aan het paleis verboden de gasten uit te lachen of te laten merken wanneer zij eens een fout tegen de beleefdheid zouden maken. Hij zelf trad hen glimlachend tegemoet en schudde zijn vrienden de hand. De jonge boer besprak nog eens lachend het onderwerp van hun gesprek op dien avond en de Koning zeide nog nimmer zoo heerlijk te hebben geslapen als bij den boer. Daar ging de deur open en de Koningin trad binnen. Zij groette de boerenvrouw heel minzaam en omhelsde haar zelfs. De goede vrouw stond daar bedremmeld van en wist niet wat te zeggen. Eindelijk verzocht de Koning de gasten met hem mede te gaan en te eten. De heerlijkste en duurste gerechten werden hen voorgezet. De jonge boer tastte toe, naar al het fijne en de molenaar proefde van de vele soorten wijn, welke door geruischlooze dienaren op tafel werden gezet. — Heerlijk, kostelijke wijn, was zijn oordeel. — Maar gij hebt heerlijker vleesch! bekende de vorst. — Oho, Sire! sprak nu de jonge boer. Ge zoudt er met niemand over spreken! — Dat is zoo, gaf de vorst toe, en hoe smaakt het u? vroeg hij aan den jongeman. — Nu Sire, mag ik eerlijk zijn? Ik eet liever een goede zwarte pudding als al deze poespas, die hier op tafel staat. Dit oordeel was meer eerlijk dan beleefd; de dienaren hadden dan ook groote moeite hun lachen te bedwingen. — Ja, maar gaf de vorst toe, een zwarte pudding hebben we hier nooit gegeten, zoodat ik u er geen kan voorzetten. — O, Sire, dat is niets, ik heb er een bij mij, was het onverstoorbare antwoord, en werkelijk! De jongeman haalde vanuit den bodem van zijn hoed een zwarte pudding te voorschijn, die hij zonder plichtplegingen op tafel zette. De Koning en zijn gemalin moesten nu ook proeven, zei de jongeman. Dit deden ze dan ook en vonden het voortreffelijk. De Koning, die schik had in den origineelen boer, sprak toen: — Wel, Richard, zeg mij, welke hofdame, die gij hier om u heen ziet, bevalt u het meest? Ik zal u haar tot vrouw geven. Richard keek de hofdames eens goed aan, maar neen, geen enkele beviel hem schijnbaar. Ze waren allen heel slank, wel mooi van gelaat, doch heel bleek en teer. — Nee, Sire, sprak Richard, geef mij maar 'n blozende boerenvrouw met roode wangen.... Nu lachte een ieder om het oordeel van den boer, dat uit het diepst van zijn hart scheen te zijn opgestegen. De gasten namen onder een stroom van dankwoorden afscheid van den Koning en diens beminnelijke vrouw en moesten den vorst beloven, spoedig terug te keeren.... --- EEN EN TWEE.... De 1 en 2 gaan uit wand'len Waarom, denk je, dat ze zoo hand'len? Wel, ze komen in Jan tj e's rapport nimmer voor, Dus gaan ze er fijntjes te zamen van door! Ik hoop dat ze ook niet in jouw rapport staan. Laat de eentjes en tweetjes maar wand'len gaan. --- DE MOEILIJKE TIJD (VOOR DE OUDEREN). Wat een zuchten! Wat een tranen! Wat een humeurtjes! Wat een kibbelpartijen om niets! Wat een angsten! Moeder hoort, ziet, verdraagt en voelt mee! In een groot gezin is de laatste schoolmaand vóór de vacantie een moeilijke tijd om door te komen. Gelukkig is er één troost: „Na regen komt zonneschijn" en: „na hard werken komt vacantie!" Voor Moeder ook? Soms, maar lang niet altijd. Er zijn gezinnen, waar het heele jaar door niemand zóó aanhoudend en vaak zelfs zóó hard gewerkt wordt als juist door de Moeder, 's Morgens en 's middags en 's avonds, door de week en Zondags, 's zomers en 's winters. Om één schakel uit den keten te lichten. De plannen voor den Zondag worden gemaakt, de jongens gaan uit met Vader en oom of met kameraadjes een wandelof fietstocht maken; de meisjes hebben een afspraak met vriendinnen om bramen of boschbessen te plukken of te roeien. Aan Moeders Zondagsontspanning schijnt niemand te hebben gedacht, zij zelf 't allerminst! Op vele plaatsen beteekent de kerkgang een heel eind loopen. Moeder jacht en jacht om groot en klein ordentelijk in 't Zondagsche pak te wringen en om na te gaan of er geen knoopjes of haakjes of veters of elastiekjes ontbreken of de handen en gezichten wel schoon zijn. Ze is al doodmoe, vóór ze zelf haastig in haar japon en mantel schiet en ze is dankbaar als ze in de heerlijk, koele kerk zit en luisterend naar het woord van den prediker en naar het zingen, waar ze bescheiden aan mee doet, komt er langzamerhand een weldadige rust.. de echte Zondagsrust over haar. Tot het laatste „amen" klinkt en ze haar troepje om zich heen verzamelt, waarvan er dikwijls al eenige zijn ontsnapt, terwijl Vader en Moeder even met kennissen of familie praten. Dikwijls ook gaat zij alleen met de kinderen naar huis, als Vader nog een eindje omkuiert met den een of ander. Onderweg valt de zware last van 't alledaagsche werkleven al spoedig weer op haar. Ze moet er voor waken, dat de kinderen niet te ruw omgaan met hun Zondagsche plunje, niet door heggen kruipen, over kuilen of steenhoopen willen springen, hetgeen zoo vaak een schram of een buil voor den waaghals en een scheur in zijn kous of broek beteekent. Werk voor Moeder altijd maar werk! Thuis gekomen, warm en moe, gooien de kinderen de deftigheid af, ook Vader, zoodra hij er is, en dan genieten ze weer van hun vrijheid en zoeken zij Zondags vermaken. Terwijl Moeder, na één, twee, drie, haar werkpak te hebben aangetrokken, soms enkel een huishoudschort over haar japon heen, weer aan den slag gaat. Het eten is in de hooikast bijna gaar gekookt of heeft staan sputteren op een laag petroleumpitje, maar ze moet er toch de laatste hand aan leggen, soms, als 't lijden kan, nog een extraatje er bij maken: schijfjes gebakken spek voor bij de groote boonen of een bal gehakt nog even afbraden en wat er zoo verder voorkomt. Dan dekken en opdoen! Het gezin smult Moeder is dikwijls te moe om te eten. En dan 't vaten wasschen! En den boel aan kant maken. O! ik weet wel, dat de meisjes en soms ook de jongens, in vele gezinnen mee helpen, doch lang niet in alle. Door de week altijd nog meer dan op Zondag! Maar in de vacantie? In de gezinnen, waar niet op reis of uit logeeren wordt gegaan en dat is ook eigenlijk een uitzondering, de meesten blijven thuis maar genieten toch van de vacantie, vooral na de moeilijke laatste schoolmaand. Er is zelfs in de eenvoudigste omgeving, wel een soort feest-programma voor de vacantie! Zorgt nu dat Moeder daar een eerenummer op bekleedt. Meer zeg ik er niet van.... een goed verstaander heeft maar een half woord noodig en veel wordt er nagelaten omdat er niet aan gedacht wordt. Denk er nu eens aan. THÊRÈSE HOVEN. --- EEN EENDENGESCHIEDENIS TWEE TROUWE KAMERADEN. Ver buiten het dorp strekt zich het groote meer uit. Aan een der oevers staat een kleine visschershut, waarvan de vensters precies in een bocht uitkijken. Gedurende eenige dagen plassen hier twee verwilderde huiseenden in het kalme water rond. De beesten zijn onafscheidelijk; waar vrouw eend is, daar is ook de woerd te vinden. Er komt geen eind aan het gesnater en getater. Eens op een morgen werd de eend echter plotseling zeer onrustig. Steeds zwom ze heen en terug en haar gekwek hoorde als hulpgeroep. De visscher, die heel goed de dierentaal begreep, meende, dat de eend door een of ander gevaar bedreigd werd. Maar hoe ijverig hoe ook speurde, hij zag nergens een vijand. Wel bemerkte hij, dat vader eend ontbrak. Waar zou de woerd gebleven zijn? De visscher snapte al heel gauw dat het klaaggekwek niet duidde op gevaar, maar op het ontbreken van den trouwen makker. Zou deze vrouw-eend moedwillig verlaten hebben? Het was bijna niet te gelooven. Denzelfden morgen hadden ze nog met veel lawaai heen en weer gezwommen en koppeltje geduikeld, dat het een lust was om te zien. In het dorp woonden echter eenige wilddieven, die namen, wat ze tegenkwamen. Maar hij had geen schot gehoord. Wat kon er dan toch gebeurd zijn? Voor de verlaten eend brak een moeilijke tijd aan. Twee drie, vier dagen dobberde ze vertwijfeld in de buurt van de hut op het water, 's Nachts kon de visscher niet slapen, van het gekwaak. Hij had werkelijk medelijden met de jonge weduwe. Er was nog geen spoor van de verdwenen eend te ontdekken. Den vijfden morgen, toen de zon nauwelijks aan den oostelijken kim begon te gloren, stapte de visscher in zijn boot. Hij wilde de netten uitwerpen. Nauwelijks had de eend gezien, dat hij in het bootje plaats had genomen, of zij kwam klapwiekend en taterend naderbij* Toen schoot ze plotseling, zoo vlug ze kon op het oude bootenhuis toe. Daar begon ze opnieuw te klagen en te mur* mureeren. Eerst lette de visscher niet erg veel op haar gebaren. Hij was er al zoon beetje aan gewoon geraakt. Het in orde brengen van de boot nam al zijn aandacht in beslag. Maar het arme beest werd niet moe naderbij te komen en telkens keerde ze dan naar het oude bootenhuis terug, waar ze een bijzondere interesse voor aan den dag legde. Plotseling begon de visscher wat te vermoeden. Hij haalde den sleutel van het bootenhuis en roeide er toen met zijn sloep naar toe. Nauwelijks had de eend zijn bedoeling gezien, of ze zwom luid kakelend langs zijn boot. Voor het bootenhuis bleef ze stil liggen en volgde met aandacht al zijn bewegingen. Ze hield zich nu doodstil. Ze klapwiekte slechts met de vleugels als teeken van opwinding. De visscher stak de sleutel in het slot, maar hoe hij ook wrikte en draaide, het oude verroeste slot weigerde. Hij was genoodzaakt naar de hut terug te gaan en een bijl te halen. Zachtjes klagend begeleidde de eend hem. Toen hij echter terugkeerde brak ze opnieuw in een soort jubelgekwek uit. Eenige slagen met den bijl waren voldoende; langzaam schoof de deur naar boven en ziet, daar kwam vader-. eend naar buitengezwommen De smartelijk vermiste en nu met vreugdekreten begroete woerd. Het dier moest bij gelegenheid van het duiken onder het latwerk doorgekomen zijn en toen hij weer boven water kwam, zag hij natuurlijk geen kans er weer uit te komen. Twee verwilderde huiseenden. De eend begeleidde hem. --- VAN TWEE NIKKERTJES Nip en Nop die wilden wippen Op een plekje in het gras. En hoera! daar was een berge Dat voor wipplaats „reuze* was! 't Was een bolrond, grijzig kluitje. Vlug de plank er op en klaar. Nip en Nop die zaten nauw'lijks, Of de kluit stond op zoowaar! 't Kluitje was een groez'lig varken, Het sloeg met de plank op hol. 't Tweetal moest wel blijven zitten, Want dat varken deed zoo dol! Bij het varkenshok gekomen, Sprong de krulstaart in het stroo. Nip en Nop die vielen leelijk En bezeerden zich toch zoo" „Au, een bult", roept Nip. En Nop zegt"! „Voortaan kijk ik beter uit. Want zoon ongewasschen varken Is precies een modderkluit!" WILLY SCHERMELE. ---