ZWERVERSBRIEVEN Weenen, midden Juni. „Dort, wo die alten Hauser steh'n, Dort, wo die lieblichen Madel geh'n" Een ruk van het „Bruine Biesje" voor de tweewielige kar gespannen en bestuurd door den jongen van de Gasthof, brengt mij tot de werkelijkheid terug. Op de „Alm" (bergweide) op 1800/1900 meter hoogte, juist boven de boomgrens, hebben we de oppassers van het vee, die 14 dagen geleden naar boven zijn getrokken voor den duur van 4 maanden, levensmiddelen gebracht. Drie volle uren heeft de tocht naar boven geduurd en nog éénmaal gedurende 24 uren hebben we ons vergast aan het machtige schouwspel, hebben we kennis genomen van het natuurleven, dat deze eenzame wachters over een gemeenzame groote veestapel lijden, 4 maanden lang van elke communicatie verstoken met de Wereld; 4 maanden lang aan zichzelven en aan hun vee overgeleverd. Snel gaat het nu naar beneden, langs smalle wegjes, door eindelooze bosschen, zoo nu en dan onderbroken door een vaart in het „oneindige", wanneer de boomenrij ophoudt en de diepte honderden voeten onder ons gaapt. Daar waar het leven weer bruist, weer roept, daarheen, Waar toch een ieder weer op zijn tijd terugkeeren moet en tenslotte ook terugkeert. Ge lukkig maar! Als de koffers in de Gasthof gepakt zijn en Biesje verder zijn plicht doet Is het slechts een kwestie van een uurtje of de Weensche trein heeft mij in zich opgenomen, mij dwars voerend door het verdere gedeelte van Tirol, Salzkammergut, Ober- en Nieder-österreich. Gesprekken van den dag nemen weer de overhand, couranten- worden bestudeerd, meeningen gewisseld en bergen, ravijnen, bergstroomen, bosschen, hoogten en laagten, evenals meren met Kurhotels, maar alles zoo eenzaam daar liggend, Blijden aan de coupéramen voorbij. Van Wörgl naar het Zuiden, over Kitzbühel, St. Joan, Saalfelden, Zeil am Sec, St. Veith, dan Weer afbuigend van de lijn naar Gastein enz. naar het Noorden over Bischofshofen naar Salzburg, overal de Salzach volgend, hoog en laag, door felle zonneschijn en donkere tunnels, langs kale rotsen en veraf lijkende, nog met sneeuw bedekte bergen o.a. de Grosz- Glockner. Verlaten ligt het landschap daar. Zooals het in Februari nog daar lag, dik onder de sneeuw, door enkele wintersport-enthousiasten bezocht, zoo verlaten ligt het nu In het begin van het zomer-toeristen-seizoen. De trein leeg, de restauratie-wagen leeg, stations leeg, alleen zich vervelende dienstmannen, hotels leeg, alles leeg, daar waar vroeger, reeds nu, van alle kanten de toeristen zich bewogen. Zeven loketten had het station te Innsbrück, knooppunt van Zuid naar Noord en West naar Oost; er is het laatste Jaar niet meer dan één enkele open geweest, en op welk uur van den dag ook, men heeft Hooit behoeven te wachten. Een groot stationsgebouw staat te Salzburg, voorzien van alle accomodatie. perrons met winkels, wisselkantoren, groote luxueuse wachtkamers, een formidabele hall, rijen autobussen er- Voor, groote courantenkiosken, waar men alle couranten van Europa kan verkrijgen, alles tezamen genomen, voor zulk een betrekkelijk klein plaatsje, een monument, waarop menige wereldstad jaloersch zoude kunnen Zijn, indien niet alles zoo diep tragisch was. Salzburg evenals Innsbrück, waar duizenden vreemdelingen van de meest verschillende nationaliteiten zich door de straten bewogen, Salzburg, waar elk uur van den dag wel een of andere internationale trein binnenkomt of Wegrolt, Salzburg met zijn heerlijke Burg, met zijn prachtigen aanleg, zijn prachtige hotels, aan den rand van het gebergte liggend, toegangspoort en eindstation zijnd van al wat naar Salzkammergut en Karnten of Joegoslavië trekt, of het verlaat met zijne Festspiele, hoe eenzaam ligt het daar, een juist beeld gevend aan ieder, hoe de toestand is van allen en alles wat daarachter ligt en wacht. Snel trekt de stoomlocomotief, die de electrische van het bergland vervangen heeft den trein weg, Langzaam vervagen de bergen, steeds kleiner en kleiner en kleiner wordend, om na 20 minuten geheel in den nevel te verdwijnen en na 6 weken zien we weer voor het eerst „vlak land". In de restauratiewagen tracht de ober mij ongemerkt in plaats van een menu van 4 shillings, een menu van 7 shillings op te dienen. De eerste werkelijke gewaarwording, dat ik weer in de „wereld" kom. De ruk van het bruine biesje hedenmorgen op de Alm was de waarschuwing om attent te zijn, de geste van den ober in de verlaten eetzaal is het eerste Dewijs er van. Het is weer echt Oostenrijksch, d.w.z. het Oostenrijk, buiten het gebied van de bergen. Het vreemdelingenverkeer staat hier nog in de kinderschoenen en vooral in deze benarde tijden, waar alles en allen zich een beetje „oberbaut" hebben, zal men hier, gelijk vroeger bijv. in Italië, nog gaarne trachten de vreemdeling even te „nemen". Men zal met een gerust geweten prijzen adverteeren, op de meest slinksche wijze, om bij het niet nakomen van een goede bevestiging, te trachten bij uw aankomst één of twee shillings meer te krijgen. Discipline ontbreekt hier ten eenen male. Het is het land, waar men eigenlijk alles „over" heeft, van oudsher. Overal teveel bedienden, overal teveel employés. In de café's, tot de eenvoudigste Gasthof toe veel te veel personeel, in de winkels, waar niets meer te doen is, hangen de bedienden om, in de hotels teveel kamermeisjes en kellners, in de pensions dito. Overal alles dubbel. Ober- en Unterangestellten, zelfs in staatsdienst. Op het platteland bij den armen kleinen boer wordt energiek gewerkt, van zonsopgang tot ondergang, maar elders ?We merken hier reeds in alle opzichten het begin van de Oriënt. Met hoeveel menschen minder zou hier hetzelfde werk kunnen geschieden, welk werk dan ook. Men zoude het een verschijnsel van de slechte tijden kunnen noemen, indien niet wijd en zijd bekend ware dat dit altijd zoo geweest is, en ook ' wel altijd zoo zal blijven. Het is het groote verschil tusschen de Duitschers en Oostenrijkers, om nu maar bij hetzelfde ras te blijven, want gaan we ze vergelijken met Zwitsers Hollanders, maar vooral met Franschen (hoe ijverig werkt daar de vrouw niet mede in het bedrijf, van welken aard ook) dan komt er iets lachwekkends in de situatie. Ongetwijfeld geeft het lets gemoedelijks aan het leven, althans een zekere soort van gemoedelijkheid, maar bij een langeren omgang wordt men toch ietwat kittelig. Wanneer men medemaakt, dat in de Gasthof gedurende de afgeloopen weken hoogstens 7 gasten aanwezig zijn geweest en daarvoor gedurende dien geheelen tijd 4 „Angestellten" bezig zijn geweest, wanneer men in Weenen in een pension is geweest, waar niet meer dan 3 gasten waren op verschillende tijdstippen van het jaar, genomen over periodes van 7 a 8 weken en buiten ac huisvrouw en dochter nog 3 in de keuken waren, terwijl er geen shilling meer in de huiskas was en niettegenstaande dat mevrouw en de dochter den geheelen dag geen steek, maar ook geen steek uitvoerden, dan wat pianospelen, en de „meisjes" een beetje bij de radio zaten te breien; wanneer men bedenkt, dat op het platteland op de officieele bureaux als post enz. minstens tweemaal teveel personeel is, evenzoo op en buiten de treinen, in het spoorwegwezen, om van de andere tallooze voorbeelden maar te zwijgen, dan vraagt men zich af, terwijl de trein door de lage landen snelt, hoe zal in vredesnaam dit land ooit weer, in de harde tijden, die komen, er bovenop komen. Wanneer men dan leest en gewaar wordt, op de meest verschillende manieren, hoe iedere groep de andere belastert, leugens er over uitstrooit, hoeveel waarheid er verzwegen wordt en hoe men de dupe van elkaar wordt, dan kan iemand, met een beetje gezond verstand niet tot een andere conclusie komen, dan deze: dit land moet op deze manier onherroepelijk te gronde gaan. Alles gaat hard vooruit, roept de eene partij terwijl het staatstekort, volgens de meest officieele statistieken, opgesteld door vermaarde internationale controleurs, steeds stijgt. Fabrieken sluiten, andere gaan failliet, vreemdelingenverkeer, een zoo bijzonder belangrijk deel voor de volkswelvaart, hier in dit land, staat nagenoeg geheel stil, beambten zitten werkloos heen, op de stations verveelt men zich, bij de bankeninstellingen geeuwt men, de taxi-chauffeurs staan wezenloos, in de café's doet men met minstens tweemaal teveel personeel, of men het druk heeft (want zoo is de Oostenrijker, Fransch druk). Zij, die zich ergeren willen, en daarin een levensgenot vinden, (en zoo zijn er) treffen hier in Oostenrijk, en verder op, een dankbaar terrein. Vraag den weg op één der drukste kruispunten te Weenen aan een verkeersagent en u zult een heel verhaal krijgen van de ontelbare mogelijkheden, die U derwaarts zullen voeren Doe hetzelfde in Berlijn. Het antwoord is wenn du gut kuckst, kannst es finden", oostenrijk is een klein land, het kan het niet helpen, de „Groote Raad" heeft eenmaal zoo besloten destijds, maar voor haar gelden zeker de woorden, eens uitgesproken door wijlen onze Koningin Emma ten opzichte van het even kleine Holland. Dat een klein land groot moge zijn, waarin een klein land groot kan zijn. Het is geen wonder, dat een zeker deel, dat nog „bloed" in de aderen heeft in opstand komt. Men moet de dingen en toestanden van verschillende kanten bekijken. Niet alleen zij hebben schuld. „Lüstigkeit, Gemütllchkeit, Lebensfreude" en hoe die dikke woorden allemaal verder mogen luiden, mogen voordeelige eigenschappen zijn er zijn grenzen. En die grenzen worden, vooral gezien de tijden, waarin wij allen leven en die nog zullen komen, en waaraan wij allen min of meer schuld hebben, overschreden. Het is en blijft de onoverkomenlijke tegenstelling in dit volk. Het eene deel van de groote stad Weenen. nog levend van en hangend aan haar ouden roem en het langzame, maar bedachtzame en ijverige volk van het platteland, vooral in de bergen. De Duitschers heeten te kunnen „reden" en toonen dit ook, vooral de laatste tijden in velerlei opzichten, sympathiek of antipathiek, om het even, maar het is nog maar kinderspel, bij T*at men hier kan en., doet, al is het op een heel andere manier. Neem een Oostenrijksche courant en leg daarnaast een Hollandsche van denzelfden datum. Of ge in het algemeen sympathiek of antipathiek tegenover couranten-lectuur staat, een ding is zeker, de Oostenrijksche legt ge weg met de opmerking „nu weet ik nog niets". Het is het fatale voor een volk, wanneer het niet weet, wat het eigenlijk wil en bij de geheele huidige situatie, kan men, met den besten wil van de wereld, niet een anderen indruk krijgen. Er komt niets tot stand In een jaar tijds heet het, dat er onnoemelijk veel is geschied, maar bekijkt men het wezen der dingen en toestanden, hetgeen toch eigenlijk de eenige maatstaf is. dan is er niets, totaal niets gebeurd. Ondanks alle berichten is alles en iedereen achteruit gegaan en men is aardig op weg om de speelbal te worden van anderen, in dit geval de vreemde mogendheden. Hier speelt zich de Europeesche politiek af, in het onafhankelijke Oostenrijk, hier, waar de „Alte Hauser steh'n". en waar „die lieblichen Madel geh'n". Hier valt men elkaar in den rug aan. Wat gisteren gezworen vijand was, is morgen gezworen kameraad, om vervolgens nog menigmaal stuivertje te wisselen. Hier heerscht in de schijnbaar grootste orde, de grootste wanorde, wanneer men in de gelegenheid is, alles op de keper te beschouwen. Is het wonder, dat er innerlijke agitatie heerscht, waar uiterlijke rust aanwezig schijnt? Het is het gevolg van de groote onmacht, een kracht, die alles neerslaat en alles ontreddert. In dit land, waar het dragen van wapenen streng verboden is, worden voorraden gevonden, soms van jaren her, in dit land kan men 13 gesmokkelde Nazi-wagons tabak en andere rookwaren zoo maar van een trein afhaken en vervangen door leege wagons, in dit land kan alles. Bruggen worden streng bewaakt en toch legt men er bommen, om na explosie den aankomenden trein welwillend te waarschuwen, gevangenen gaan met cipiers en toebehooren over de grens. In zulk een land is het moeilijk regeeren, voorzoover er van regeeren nog sprake kan zijn. In dit land, voortsnellend langs Wels, Linz, St. Poltex naar het „Wiener Wald", rondom de „Stadt meiner Traume". „Dort wo die alten Hauser steh'n Dort, wo die lieblichen Madel geh'n." R. H. B. (Nadruk verboden). --- FEUILLETON MEISJES IN UNIFORM door BERTA RUCK. (Nadruk verboden.) 35) Bij dezen daverenden nonsens hief ik mijn hoofd op en keek hem gestreng aan. — U ? Houd u niet van meisjes ! riep ik uit. — Gewoonlijk niet, hield hij vol, me glimlachend aanziend — Ik vind ze te — eh — te klein ! Te klein ! echode ik verbijsterd.' Maar u bent verliefd op Elisabeth. En Elisabeth is een dreumes ! Elisabeth, herhaalde hij, en ik hoorde, hoe hij zuchtte van verrukking bij het uitspreken van dien naam, Elisabeth heeft een hart, zoo groot als de wereld ! Ik — eh — ik bedoelde natuurlijk haar hart, haar karakter, haar mentaliteit. Ik vind meisjes zoo dikwijls bekrompen en kleingeestig, bekende deze merkwaardige vrouwenhater. — Ze zijn kattig, weet u, ging hij voort. Ze zeggen — eh — onvriendelijke dingen over andere meisjes — o, brrrr ! En tegen óns zijn ze één en al beminnelijkheid. Dat kan ik niet uitstaan ! Tegen u kan ik dat allemaal gerust zeggen, juffrouw Matthews. U bent zoo niet, evenmin als zij. Maar sommige meisjes bah, niets dan krullen en crêpe Georgette en poeder ! Die laatste woorden riepen een duidelijke voorstelling bij me op: de elegante, geparfumeerde, onberispelij k-gepoederde Muriel ! Denkend aan gisteravond, zei ik tegen den jongen man: U bent nu zoo streng voor een zekere categorie meisjes, maar toch heb ik u met één ervan zien flirten, dat 't alle perken te buiten ging. Ja, u hoeft me niet zoo aan te staren, ik durf best te zeggen, wie ik bedoel juffrouw Elvey ! Hebt u met haar geflirt Of niet ? — Om te zien, hoe Elisabeth erop zou reageeren! gaf hij toe, zóó oprecht, dat ik in een lach schoot. —- Was dat misschien niét, wat je klein zoudt kunnen noemen ? vroeg ik streng, met moeite mijn ernst bewarend. ledereen zou gedacht hebben, dat u verrukt van haar was. Ik verrukt ? Van juffrouw Elvey ? riep hij alsof ik iets volstrekt ondenkbaars gezegd had. Ik ? Van haar ? O goden, wat 'n idee ! Waarom? vroeg ik verrast. Bijna alle mannen loopen met haar weg ! ja, maar ik niet! snoof hij. Ik weet te veel! En u kent haar nauwelijks ! U hebt haar nog maar zoo kort meegemaakt! Ik weet een heeleboel van haar, verklaarde kolonel Fielding op indrukwekkenden toon. Misschien niet van dit meisje persoonlijk, maar wel van haar type. Hij stond op van zijn wolzak en rekte zich schaamteloos uit. Vol belangstelling voor de meening van Dick Holiday's vriend over Dick Holiday's uitverkorene, vroeg ik gretig: Wat bedoelt u met haar type ? — Dat vertel ik u nog wel eens, zei ac jonge man, terwijl hij zijn regenjas weer aanschoot. — Ik zou u urenlang op bijzonderheden kunnen onthalen. En dat zal ik ook bij gelegenheid. Ik ben veel te trotsch op mijn menschenkennis. Maar ik vrees, dat er op 't oogenblik geen tijd meer voor overschiet Ik heb Dick beloofd, dat ik hem om elf uur bij de brug zou treffen. Ik moet maken dat ik wegkom, hoe weinig lust ik er ook in heb. Ik ben anders erg blij, dat we dit _ eh — babbeltje samen gehad hébben. Terwijl hij salueerde en zich omdraaide met een knikje naar den schaapherder, zei ik, vriendelijker dan ik ooit gedacht had tegen hem te zullen praten: Wacht, wacht, één moment nog! Dit is nu allemaal goed en wel, kolonel Fielding, maar wanneer bent u van plan, dat andere babbeltje te houden ? Welk ander ? vroeg hij onschuldig, in de open schuurdeur staand. — Net of u dat niet weet! Wat kunt u zich toch altijd heerlijk van den domme houden! Benijdenswaardig ! riep ik, half lachend : Ik bedoel natuurlijk, wanneer u zich tegen haar zult uitspreken ? Hij hief zn hoofd een beetje schuin en sloeg zn oogen neer. Nog nooit had hij zóó sprekend op een gekleurde advertentie voor cigaretten of bonbons geleken ! Maar enfin, hij was nu eenmaal Eüsabeth's keus. Ik was dankbaar, dat ze gelukkig met hem zou worden. Maar wannéér ? .. Lachend zei hij: Wat 'n strijdvaardige vriendin bent u toch ! U gaat zelfs zoo ver, dat u de menschen streng uitvraagt naar hun bedoelingen juffrouw Matthews, u zult de eerste zijn, aan wie we het groote nieuws vertellen ! Wat was hij nu eigenlijk van plan ? Zou hu haar, ondanks zijn oprechte genegenheid, nog 'n beetje langer in onzekerheid laten ? — Vindt u dan, vroeg hij plagend, dat ik haar op staanden voet met mijn — **• -"" ontboezemingen moet lastig vallen, midden onder haar werk, onverschillig waar ze aan bezig is ? Ik weet trouwens niet eens, waar ze op het oogenblik zit! Hij kreeg een antwoord ■—• dat hij verdiende. Niet van mij ! Het was die sloome, blonde Ivor, de schaapherder, van wien de legende verhaalde, dat hij alleen zijn eigen taal verstond, die ons plotseling de haren te berge deed rijzen. Hij keek op van het spartelende lammetje, dat hij juist onderhanden had en zei gemoedelijk in het Welsch: — Zoek u naar die andere dame, kernel ? Juffrouw Weare ? Ik geloof, asdat ze in de keuke zal weze ! Dat was me een ontdekking ! De jonge kolonel en ik hadden zoo openhartig, zoo zonder eenige terughouding allerlei bepraat! We waren vast overtuigd geweest, dat niemand ons kon afluisteren, we hadden de aanwezigheid van dien zwij genden Welschen herder in zn blauwen kiel gewoonweg vergeten. Hij scheen ook zoo verdiept in zn scheerwerk, terwijl wij een van beiden het wiel draaiden en zoo druk praatten ! En Ivor had dat niet alleen aangehoord; hij had het heele gesprek woord voor woord gevolgd ! . — Ik dacht, dat jij geen woord Engelsch verstond ? zei Fielding streng, terwijl hij heftig op zijn miniatuur-snorretje knabbelde. Ivor keek minzaam naar hem op, en antwoordde in het Welsch : — Net zoo meheer, ik versta ook .naar een heel klein beetje ! — Ja, dat zal wel! ontviel me, half-vertwijfeld, half-geamuseerd. — Juffrouw ? vroeg Ivor met een vriendelijken, verbaasden glimlach. We zouden er wel nooit achter komen, hoe het nu eigenlijk zat! En evenmin zouden we ooit weten, hoeveel van het gesprek hij gretig in zich opgenomen had ! We konden het hem moeilijk vragen ! Kolonel Fielding keek me aan met 'n half-geamuseerd schouderophalen. We hadden allebei dezelfde gedachte. Eén ding was zeker. Eer het een uur verder was zou hij juffrouw Ivor in het vloeiendst Welsch uitvoerig verslag doen van alles wat hij in het Engelsch had opgevangen — waarschijnlijk zelfs méér dan dat! En in een minimum van tijd zou het natuurlijk als een loopend vuurtje door heel Careg gaan, dat kolonel Fielding wilde trouwen met een van de landmeisjes, die bij Price op de boerderij werkten ! 's Avonds om zes uur zou elke levende ziel in het hospitaal en in het kamp er alles van weten ! Nog vóór Elisabeth er zelf iets van wist! Ik kon niet nalaten, te lachen om het ontdane gezicht van kolonel Fi*lding, zooals hij daar met gefronst voorhoofd voor zich uit stond te staren. Al zijn plannen waren in de war gestuurd ! Net goed ! Hoe onnoozel hij zich dan ook kon voordoen, hij had zijn meester gevonden in Ivor den sloomen Welschen herder, die achteraf toch Engelsch verstond Maar kolonel Fielding liet me niet lang genieten van m'n leedvermaak. Hij keerde zich naar me om, en zei, of het vanzelf sprak en hij nooit anders van plan was geweest: —Ik ga naar haar toe, nu meteen. En hij zei het in rad Fransch ! Daarmee verdween hij als een pijl uit een boog en liet mij achter bij mijn kalmeerend machinaal werk in de scheer-schuur. Door de open deur zag ik hem het erf over beenen naar den achteringang. --- THIJS IJS EN DE GEDIENSTIGE GEEST 21. __ Thijs is in draden al verstrikt, valt op den grond; draait daarbij zeer verschrikt zijn ring in 't rond. Het is de ring die toovenaar Alasius hem heeft gegeven; en ziet — daar komt geest Gogos nader zweven. De spinnen zien hem gansch verwezen aan en denken: „Zat ik maar weer op de maan". ..Gij riept mij, heer," sprak Gogos toen; „zeg vlug — wat moet ik voor u doen'" Thijs zei terwijl hij zich van draden reeds ontdeed: „Pak deze spinnen beet en breng ze snel naar toovenaar Alasius". „Ik doe 't aldus", sprak Gogos weer, „ik breng ze in een wipje bij mijn heer die hen hun euveldaden zal doen boeten." „Mooi zóo", zei Thijs, „breng hem dan ook mijn groeten". (Maandagavond vervolg.) --- HOOFDSTUK XXIII. Een aanzoek in de keuken. De morgen kroop voorbij, en terwijl ik geduldig m'n wiel draaide, vroeg ik me ietwat weemoedig af, hoe de zaken daar in de keuken nu wel zouden staan. In den geest zag ik de heele scène voor me. Juffrouw Price's badkeuken met de f?roote tafel waar ze altijd het deeg maakte. De geweldige oven, waarmee ik haar de vorige week zelf had geholpen. Al heel vroeg moest die worden aangemaakt met vervaarlijke takkenbossen. Het vuur werd aangestoken en dan verder met rust gelaten, tot het hout verbrand was tot poeder-fijne asch en 't gewelfde baksteenen dak van den oven witgloeiend was. Dan werden de groote brooden naar binnen geschoven, die juffrouw Price met haar tengere handjes even vakkundig wist te kneden als de beste bakkersgezel! Juffrouw Price en Elisabeth waren juist in dit stadium der werkzaamheden aangeland, toen kolonel Fielding verscheen op zijn speurtocht naar het meisje, dat hij besloten had te trouwen. Van wat er vervolgens gebeurde, hoorde ik later een en ander. (Niet alles). Gedeeltelijk van Elisabeth, gedeeltelijk van hem. 't Was een merkwaardige hofmakerij; typisch voor de oorlogstoestanden, hypermodern, en toch weer zoo oud als de wereld. Kwamen de jongelui van honderden jaren geleden hun uitverkorenen óók al niet opzoeken in de warme huiselijkheid van de keuken, waar ze bedrijvig heen en weer schoten tusschen het kraakzindelijk gereedschap ? Juffrouw Price dribbelde rond in haar frissche grijslinnen schort, met een oude ivoren broche op de borst. Elisabeth was haar vol ijver aan 't helpen. Haar gezichtje was rood van opwinding en haar dik kort haar hing in verwarde krulletjes, dat kan ik me zoo voorstellen. Daar verscheen dan plotseling kolonel Fielding met zijn schijnheilig blosje en het gebruikelijke smoesje: of hij de dames misschien op de een of andere manier van dienst kon zijn, want hij had gehoord, dat ze zoon drukken dag hadden ! Juffrouw Price zei onschuldig: Het zou onbegrijpelijk zijn, als de boerderij dit jaar niet floreerde, gezien al de hulp, die we van het leger krijgen, 't Is heel vriendelijk van u, ons te willen helpen. Is het deeg allemaal in de vormen, Elisabeth ? Prachtig; misschien wil de kolonel je dan helpen, het hiermee in den oven te schuiven. Ze gaf hem de houten ovenplank met den onmenschelij k-langen stok eraan, Elisabeth zette er het eene brood na het andere op, en hij schoof ze keurig achter in den heeten oven. (Wordt vervolgd). --- FINANCIëN en ECONOMIE DE BEURS IN DE AFGELOOPEN WEEK Er is deze week op de beleggingsmarkt wel zoo een en ander gebeurd. De eerste stappen voor een regeling van de Duitsche schuld zijn gedaan; de nieuwe leening Zuid-Holland ZVz pet. — heeft niet het onthaal gevonden, dat men er hier en daar wel van verwacht had. Wat Duitsche obligaties betreft, is er inderdaad een regeling verkregen, die den houders — gezien de koersen van het laatste jaar — een bevredigend resultaat geeft. Een rente van 4 tot 4*/2 pet. is bij de huidige koersen zeker niet laag. Men kan over deze kwestie natuurlijk veel, heel veel zeggen. Het voornaamste lijkt ons dit. Wanneer een land aan een ander land een belangrijke leening verstrekt, moet het bedenken, dat een terugbetaling slechts mogelijk is door export naar het land van den crediteur. Dit is iets wat men de laatste twintig, dertig jaar wel eens uit het oog heeft verloren; gemeenlijk werden leeningen betaald of afgelost uit geld, verkregen door nieuwe leeningen. Eens echter komt het oogenblik van definitief afrekenen. En dit oogenblik schijnt op het oogenblik aangebroken te zijn. Met het gevolg, dat thans de kwade gevolgen, die vrijwel iedere buitenlandsche leening onvermijdelijk met zich brengt, allen tezamen voelbaar worden. Voor het oogenblik schijnt men ietwat afgedaan te hebben met een verdere uitbreiding van het veel geprezen crediet-systeem — waarbij iedere schuld gedelgd werd uit nieuwe schulden — waarbij het — de wereld als geheel genomen — nimmer tot een finale afrekening kwam; en die finale afrekening is niet anders mogelijk dan door bankroet. Men wil nu hier en daar het internationale handelsverkeer op een gezonder, zij het ook primitiever basis stellen. En het wil ons voorkomen, dat deze opvatting niet geheel onjuist is. ledere al te sterke uitbreiding van 't crediet-systeem leidt er toe, dat men de werkelijke goederenverhoudingen uit het oog verliest; en te eeniger tijd komt dan de ineenstorting. Men neemt het thans o.m. Duitschland kwalijk, dat het slechts geld wil betalen, wanneer men zijn export toelaat; in beginsel echter is dit standpunt absoluut juist. Het is alleen maar jammer, dat de totale wereldhandel zoo sterk is ingekrompen — als gevolg van valuta-moeilijkheden vooral — dat het probleem der schulden zulk een belangrijk, alles overheerschend vraagstuk vormt. Wat de nieuwe 3"/2 pet. leening betreft — het beleggend publiek wil er blijkbaar nog niet aan. En misschien terecht. De kapitaalrente is hier te lande niet aleen door zuiver economische factoren, maar evenzeer door psychologische momenten zoo sterk gedaald. Binnenlandsche staatsschuld was niet alleen om de groote absolute credietwaardigheid van Nederland zoo sterk gestegen; maar vooral omdat er niets beters was. En nu en dan denkt men er aan, dat er wel eens een ommekeer zou kunnen komen. Wat vooral voor de bezitters van oude Nederlandsche iVz en 3 pet. schuld onaangenaam zou wezen wijl deze schuld niet, zooals de emissies van jongeren datum, regelmatig afgelost worden. Voor de aandeelenmarkt is de stemming de laatste dagen, vooral door de betere grondtoon in Amerika, beter geworden. Of de koersverbeteringen in Wallstreet enkel en alleen het gevolg zijn geweest van inflatiegeruchten en verlangens is een vraag die wij hier niet volkomen bevestigend zouden durven beantwoorden. In de somtijds zeer summiere berichten in sommige bladen wordt wel sterk de aandacht gevestigd op het weer naar voren brengen van inflatieplannen door bepaalde groepen in Amerika die daar belang bij hebben; maar naast en boven dit staat toch het feit, dat enkele goederenprijzen gestegen zijn op grond van de verbeterde verhouding tusschen vraag en aanbod; staat het feit dat tal van ondernemingsgroepen een betere gang van zaken berichten, zooals dezer dagen de electro-technische industrie — General Electric en Westinghouse Electric — waarbij de orders dit jaar van 50 tot 75 pet. hooger zijn dan verleden jaar. Onder invloed van dit alles is hier het vertrouwen in de toekomst van enkele producten b.v. beter geworden, met het onmiddellijk gevolg, dat er eenige bescheiden vraag naar rubber — en zelfs naar suikeraandeelen kwam. Zeer groot zijn de omzetten nog niet geweest, maar de stemming was toch aan het einde van de week niet onbelangrijk beter dan aan het begin. Voor industrieele aandeelen blijft de grondtoon kalm. Koninklijke gunstig gestemd met echter weinig handel. --- Faillissementen. De Arrond. Rechtbank te Assen heeft gisteren in staat van faillissement verklaard: Marinus Scholten, grossier te Emmen. R.C. Mr. F. M. Pleyte. Curator Mr. H. J. Dons te Assen. ---