DE DAG DER STEMMING. Heel Duitschland stond gisteren in het teeken van de groote volksstemming. Vanaf 6 uur trokken de colonnes der S.A. en Hitlerjeugd met hun muziekcorpsen door de straten, en herinnerden op hoeken en pleinen de inwoners door spreekkoren aan hun sternplicht. Zieken en gebrekkigen werden naar de stemlokalen vervoerd. Op de groote spoorwegstations heerschte enorme drukte. In de regeeringswijk te Berlijn heerschte groote drukte en de Wilhelmstrasse zag zwart van de menschen, die zich vooral verzamelden voor het gebouw van den Rijkskansêïier en van het ministerie van propaganda. Men zong het „Horst-Wessel lied" „het Duitschlandlied", riep Heil en applaudisseerde. Het huldebetoon aan den Führer, meldt het D. N. 8., nam ongekende afmetingen aan en de politie had moeite de geestdriftige menigte terug te houden. Eenige malen verscheen Hitler aan het open raam en dankte voor de hulde. 's Middags 3.30 verscheen Hitler met Göbbels samen aan het raam. Eenige vrouwen, wien het gelukt was naar voren te dringen, reikten Hitler groote bouquetten over. Met een handbeweging noodigde Hitler de vrouwen uit het gebouw van den Rijkskansêïier binnen te komen, om hem de bloemen te geven, hetgeen geschiedde. Hitler heeft dezen keer niet zelf aan de stemming deelgenomen. --- HET PLEBISCIET IN DUITSCHLAND ONGEVEER 90% ACHTER HITLER Het plebisciet, dat gisteren in Duitschland gehouden werd ter bekrachtiging van het besluit van het Hitler-regime om den titel van Rijkspresident op te heffen en diens macht in handen te leggen van den Rijkskansêïier heeft de overgroote meerderheid weer gebracht. Al is die meerderheid niet zoo groot geworden als verleden jaar bij de volksstemming ter goedkeuring van de buitenlandsche politiek der Nazi-regeering, t.w. het uittreden uit den Volkenbond. Ter vergelijking geven we de cijfers onder elkaar van 19 Augustus 1934 en 12 November 1933. 19 Augustus 1934. De uitslagen van gisteren zijn nog slechts voorloopig. Ze luiden: Stemgerechtigden 45.962.821 Uitgebracht 43.339.863 is 94.5 pet. Ongeldig 869.700 Ja 38.189.422 is 88 pet. Neen 4.280.741 is 9.9 pet. 12 November 1933. Stemgerechtigden 45.100.000 Uitgebracht 43.491.575 is 96.3 pet. Ongeldig 757.756 Ja 40.632.628 is 93.4 pet. Neen 2.101.191 is 4.6 pet. --- UIT DUITSCHLAND TIJDENS DE RÖHM-AFFAIRE 1124 ARRESTATIES IN PRUISEN. Bijna allen thans weer in vrijheid gesteld. Op bevel van minister Göring is een onderzoek ingesteld naar de arrestaties, die verricht zijn in verband met de Röhm-revolte van 30 Juni j.l. Er werden in totaal 1124 personen voorloopig gearresteerd, doch op grond van het thans ingestelde onderzoek konden 1079 weer in vrijheid gesteld worden. Er bevinden zich dus thans nog 45 personen in hechtenis, ten aanzien van wie het onderzoek nog wordt voortgezet. Als gevolg van de jongste amnestie-wet zullen in den loop dezer maand nog een' aantal personen in vrijheid worden gesteld, die wegens andere delicten waren gevangen genomen. --- De Chineesche Oosterspoorweg Loven en bieden. Naar aanleiding van het afbreken der onderhandelingen tusschen de Sovjet-regeering en Mantsjoekwo over den verkoop van den Oost-Chineeschen spoorweg, publiceert het Sovjet-telegraaf-agentschap een uitvoerige uiteenzetting van het verloop der besprekingen. Op 2 Mei 1933 heeft de Sovjet-Unie zich bereid verklaard den spoorweg aan Japan of Mantsjoekwo te verkoopen en op 26 Juni, bij het begin der onderhandelingen, vroeg de Russische regeering daarvoor een bedrag van 250 millioen goud-roebels, gelijk aan ca. 625 millioen yen; Mantsjoekwo deed daarop een bod van 50 millioen yen, waarna de Sovjetdelegatie den vraagprijs tot 200 millioen yen verlaagde. Geruimen tijd werden de besprekingen toen onderbroken en in dien tijd werden zes Russische hoofdambtenaren van den spoorweg gearresteerd. Op 26 Februari van dit jaar verklaarde de Sovj et-Unie zich bereid voor de helft van het gevraagde bedrag (200 millioen yen) Japansche goederen te koopen, waarop van de Mantsjoerijsche delegatie een nieuw bod van 100 millioen yen volgde, waarin begrepen 30 millioen voor schadeloosstelling aan spoorwegpersoneel, dat na den verkoop ontslagen moest worden. Op aandrang van den Japanschen minister van Buitenlandsche Zaken, Hirota, het de Sovjet-gezant Joerenef in Juni van dit jaar nog tien millioen yen vallen, waarop Mantsjoekwo zich bereid verklaarde 100 millioen te betalen plus de vergoeding aan het personeel. Er volgde een Russisch tegen-aanbod van 170 millioen en een verhooging van het Mantsjoerijsche bod tot 120 millioen. Het laatste voorstel van de Sovj et-regeering was 160 millioen yen, waarvan 2/3 besteed zou worden aan den verkoop van Japansche goederen. Op 13 Augustus heeft de delegatie van Mantsjoekwo daarop medegedeeld, dat zij Tokio zou verlaten, zoodat de besprekingen waren afgebroken. De schuld hiervan geeft het Sovjet-persbureau aan Mantsjoekwo en Japan. --- Het Saargebied De regeerings-commissie grijnt in. Het D.N.B. verneemt uit Saarbrücken, dat de regeerings-commissie voor het Saargebied bij den Landraad een ontwerp-verordening ingediend heeft, welke hoofdzakelijk ten doel heeft een verbod in te voeren voor werklooze Saarlanders om zich in de „Vrijwillige Arbeidskampen" binnen het Derde Rijk aan te melden. De regeerings-commissie motiveert deze verordening met een beroep op de feiten, die aan den dag gekomen zijn, door de huiszoeking bij het „Duitsche Front". Uit verschillende documenten zou duidelijk zijn gebleken, dat de Vrijwillige Arbeidsdienst hoofdzakelijk dienst deed als opleidings-instituut voor de in het Saargebied verboden S.S.- en S.A.-formaties, en dat de formaties van den Vrij willigen Arbeidsdienst, die speciaal voor Saarlanders waren gevormd, in nauwe verbinding stonden met de geheime staatspolitie. In deze vorming van Saarlandsche corpsen buiten de grenzen van het Saargebied ziet de regeerings-commissie een onmiddellijke bedreiging van de openbare veiligheid in het Saargebied. Het Duitsche Front is met de publicatie van deze documenten natuurlijk sterk gecompromitteerd en weet voorloopig slechts te antwoorden, dat de stukken gedeeltelijk al meer dan een jaar oud zijn, in welke opmerking men zeker geen sterke verdediging kan zien. --- De benoeming van Bürckel. De benoeming van Gouwleider Bürckei tot commissaris der Duitsche Rijksregeering voor het Saargebied heeft in Vaticaansche kringen, zoo meldt de K.W.P., een zeer ongunstigen indruk gemaakt. De Gouwleider Bürckei staat n.l. op de lijst der „Godloozen" die in het Vaticaansche Archief berust. In Rome beschouwt men de benoeming van Bürckei als een indirecte, maar zeer duidelijke oorlogsverklaring van het Derde Rijk aan het Vaticaan op het gebied der kerkelijke politiek, hetgeen verstrekkende gevolgen kan hebben voor de bescherming van de katholieke belangen in het Saargebied. --- VAN ALLE FUNCTIES ONTHEVEN. De nationaal-socialistische districtsleider voor Thüringen, Ernst Katzman, in Weimar, is door den Rijksstadhouder Sauckel van al zijn openbare en partijfuncties ontheven en wel onmiddellijk ingaand, onder motiveering, dat hij de aanwijzingen der partijleiding niet zou hebben opgevolgd. --- BUITENLAND OVERZICHT HET PLEBISCIET IN DUITSCHLAND GROOTE MEERDERHEID VOOR HITLER. — AL IS DIE NIET ZOO BROOT ALS VORIG JAAR. paene is weer gehouden. De camheld te wf-6n ZO° groot mogelijke meerder- Hitler-s h ,]gen voor de goedkeuring van aaii die de macht van Rijkspresident den is eJa£ kanselierschap te verbin** een pv Men had in Duitschland gaarvember v groote meerderheid als in No*•-<* moovf+n het vorig iaar> toen het volk -^ltspreken' of het Duitschland's liaar zoo U den Volkenbond goed vond. deze tem V6r is men niet gek°men. Nu zal allerlei v ifng Van "-a" stemmen zich voor &en _ klaringen leenen. Men kan zeg- ge wel- Hitler's gezag is aan 't het f'ejr1 ren zullen betoogen _ ja, maar gisteren Waar OV€r beslist moest worden NovemL verschilde heel wat van dat van •DuitschiT 1933. en wat nu in dien tijd in *»eer aaVT1), ls voorgevallen — denken we bloe<ü&e voorkoming der Röhm- Voor d-*Ti „kon toch °°k niet zonder schade rang. Wijven. Tenslotte de meev°or'eT ,ng in een nog bijna 90 pet. öwing^1 v}deT staat, moet dat respect af-0p 't eek- * hoeveel kunst- en vliegwerk 90 Pet h der reclame en suggestie deze slotte is i 1 oolc verzameld moge zijn! Tenverschin Waarde van zoon stemming in kern opzichten in twijfel te trek- verdacht en ons in ai °-eze meeningen en blrjft niet verdiepen. Het feit flinke n en de zijnen nog over een hl den ï?hang bescllikken> dat het geloof Dut k_ nog vrijwel ongeschokt is. 6tratie !*n ons anders wei de massa-demon- heeft een zekere onstandtegenateici en zoo zal het goed zijn voor de iüic}jen'Ult ,0m niet meer op te hbuden. De Voor! n! *t koordelg kan nog gerust zijn. Maar B*6t n,n Politieke tucht en suggestie zal biiteni««Ün verslappen. En men late het er buiten' --- De gebeurtenissen in Oostenrijk HET RAVAG-PROCES. Twee ter dood veroordeelden begenadigd. 2atercjmilltaire gerechtshof te Weenen heeft toocesa*Luitspraak gedaan in het Ravagden d hoof dbeklaagde Domes werd tot ajje d°or den strop veroordeeld, terwijl kerst "dere beklaagden tot levenslange ker**r werden veroordeeld. Abersrp- standgerecht te Innsbrück heeft °vertr^-en Hagen uit Saalfelden wegens st°ffen g van de wet op de ontplofbare strop UVeroordeeld tot den dood door den is aj'j£et proces tegen 18 andere beklaagden e6replJ°roken en verwezen naar het gewone te Salzburg. den hpK>ledigers van de ter dood veroordeel- onmiddellijk een gratieverzoek Mf J:nd- bij Bondspresident Miklas. Een «**air, |5 y°°r het af loopen van den termijn bericht binnen, dat de straf van «erltlpi veranderd is in levenslange zware *-*ar» f, ,f en die van Hagen in twintig jaar bomßer.kerstraf. is Zaterdagavond te 19.30 uur op de °&eeha t*3 van het Landgericht te Weenen Zoek r?i?gen- De Bondspresident had het verur - gratie afgewezen. --- Oostenrijk en de mogendheden Schusdnigg gaat naar Genève, Parijs en Londen. Naar zouden zoowel Bondskanselier Pi gg als de Oostenrijksche minister Buiwnanciën, Buresch, en de minister van Voov-np ne Zaken- Berger-Waldenegg, 61**5 zijn in September a_ zich naar sprelJe te begeven, ter bijwoning van de betfejj \rn.fen der financiëele commissie van Sinnen *kenbond, die op 3 September a.s. be*°°r rw? geacht worden van groot belang ?o*T.Vp>Toster,riJk te zijn, in verband met de der Oostenrijksche Volkenbonds- Verlui-H die men hoopt te verkrijgen, Naar Voor dt zouden Frankrijk, Engeland en Italië VottS dergelijke actie gewonnen zijn. W Schuschnigg overweegt ook een beaan Londen en Parijs. --- ZONDAG TE BERLIJN (Van onzen Berlijnschen correspondent.) Berlijn, Zondagavond 19 Aug. '34. Nog slechte enkele uren en het zal bekend zijn met welk een overstelpende meerderheid van „ja"-stemmen Adolf Hitler is geworden tot niets meer of minder dan achtereenvolgens : Staatshoofd-rij kskanselier-opperbevelhebber van leger en vloot, om het nu maar eens, gemakkelijkheidshalve zeer kort samen te vatten: tot een dictator met een zoo groote machtsinvloed als de geschiedenis nog niet heeft mogen aanschouwen. Het „niets nieuws onder de zon" gaat hier niet op. Het is, om het op zijn Duitsch te zeggen: „etwas noch sic dagewesenes". Of dit alles tot zegen voor Duitschland en de wereld zal leiden, dienen wij af te wachten, hopen wij het allerbeste. In elk geval is het bewind gelegd in de handen van een man aan wiens zuiver idealisme niemand kan en ook niet mag twijfelen. Maar daarmee alleen — en er zijn meerdere voorbeelden van aan te halen — is een staatsman nog niet geholpen. Het is — zonder ook maar een oogenblik te willen twijfelen, aan zijn zeer zeker méér dan normale gaven — 'n bijna angstig gevoel zooveel ongecontroleerde macht te zien gelegd in de handen van één man. Van een man die, naar hijzelf heeft gezegd, ook fouten kan maken en ook maakt. Ziehier een der vele sympathieke kanten aan deze alleszins merkwaardige figuur, zijn oprechtheid en zijn nog steeds niet verminderde bescheidenheid. Het is goed dat der Führer deze waarheid nog eens persoonlijk te kennen heeft gegeven, want duidelijk is de laatste tijden gebleken, dat men bezig is — en steeds weer opnieuw — om hier van een mensch — néén geen „Afgod" maar niet minder dan een God te maken. Daarin schuilt natuurlijk een groot gevaar — en men bereikt op een dergelijke wijze dat het eenvoudige volk dat gemeenlijk niet verder nadenkt dan even noodig is, in den Leider den mensch gaat zien voor wien nu eenmaal niets onmogelijk is. Ons Nederlanders ligt — en hoe gelukkig — een dergelijke verheerlijking verre, wij begrijpen het niet hoe men tot een dergelijke adoratie komen kan. Was het niet indertijd minister Hess die eens in een rede heeft gezegd, dat de Führer all ij d gelijk heeft? Zijn wij daarom dankbaar voor de correctie in deze beschouwing door den Leider zelve en hopen wij van ganscher harte dat waar moge worden wat staat geschreven in een der vele al zéér overdreven gedichten die in deze dagen Adolf Hitler worden gewijd, namelijk deze wensch dat God den man moge helpen en bijstaan die de liefde een nieuw bloeiperk in deed gaan Ik heb u over het waarom dezer volksstemming reeds zooveel geschreven, dat ik mij het alleszins begrijpelijke verwijt wensch te besparen, dat u mij — alhoewel ik het dan ook al niet hoor — op verwijtenden toon zult toevoegen: Maar man, hou nou toch eindelijk eens op — wij weten het toch immers wel — dit plebisciet is tenslotte niets anders dan een politieke demonstratie. Hoe — en dit is een buitengemeen Interessante vraag — het buitenland tegenover dit legioen van „ja" stemmen zal staan — is een kwestie, waarop ik hier momenteel niet nader in zal gaan. Zonder eenigen twijfel zal men het met gansch andere oogen zien als waarmede men hier zou wenschen, dat het gezien zou worden. Voor het binnenland, dat zal mij toch wel geen sterveling willen bestrijden, was dit plebisciet ten eenenmale onnoodig geweest. Velen zullen ja hebben gezegd uit heilige en werkelijk gemeende overtuiging, velen ook uit angst, velen niet minder onder de suggestie van een vuurwerk van propaganda als de wereld tot dusver nog nooit heeft gezien en -lat heeft geknetterd en geknatterd als nog zelden een vuurwerk geknetterd en geknatterd hebben zal. En voor de rest — ook de opportuniteit spreekt hier een hartig woordje mee. Het was vandaag in Berlijn anders dan velen van onze landgenooten vermoedelijk zullen hebben gedacht, het was stil en rustig in de stad en reeds zeer vroeg trok men naar de verschillende stemlokalen waarvoor SA mannen met hun borden hadden plaatsgevat. Wat op deze borden te lezen stond heb ik u al verteld. Men zag in de lokalen zelf — men stemt hier in restaurants een voortdurend komen en gaan men stemde en dronk dan aan de toonbank zijn Molle met het prikkelend nat en op ieders gelaat stond te lezen dat de uitslag onmogelijk een verrassing zou kunnen zijn. Men wist het de uitslag stond al lang van te voren vast. Stond die niet van te voren al muurvast — dit relerendum zoude niet gehouden zijn. Men weet hier wat loen doet. Het stadsbeeld op 'n dag als deze biedt den journalist waarlijk niet veel stof tot schrijven meer. Vroeger was dit heel anders, toen nog de politieke hartstochten hóóg oplaaiden en de politieagenten wel wat anders te doen hadden als rustig de hun toegewezen taak vervullen. Met eenige collega's nam schrijver dezes een door een vroegeren Russischen grootvorst bestuurde taxi en wij maakten eens een tocht door het vlaggend Berlijn. Ook in dit opzicht zagen wij niets nieuws. Het is niets vreemd meer, dat buurten, die vroeger — voor een jaar of twee nog — zoo rood als menie waren, thans vrijwel huis aan huis de nationale vanen vertoonen. Nu zegt een vlag nog wel altijd niets over de innerlijke gezindheid van degenen, die het dundoek uitsteken, maar het blijkt toch wel dat deze roode buurten thans voorgoed van kleur hebben verwisseld. Wij komen in een restaurant, dat bij vroegere gelegenheden ook al een burcht der nazi's in deze roode omgeving was en waar de welgevulde waardin ons met den Duitschen groet lachend ontvangt. Zij weet het wel de Nederlandsche journalisten zijn weer eens een dag op pad getrokken en zij is oogenblikkelijk bereid zich aan onzen tafel te zetten en ons te vertellen wat het volk niet allemaal aan Hitler te danken heeft. Over andere regeerders hoort men betrekkelijk weinig — en wat men hoort is ook niet altijd even geschikt om hier zwart op wit te worden geschreven, maar Hitler néé, Hitler Uit het volk-voor het volk. En hoe eenvoudig hij gebleven is. Niets voor zich — alles voor Duitschland. Het is werkelijk roerend hoe deze eenvoudige menschen den Volkskanselier zien. Overal prijkt zijn beeltenis, schier overal ook hangt het rouwomfloerste portret van den Vader des Vaderlands, de markante, vierkante, martiale en toch ook zoo vaderlijk blikkende kop van den overleden Rijkspresident. Overal heeft men gelezen, wat de zoon van den overledene gisteravond door de radio heeft gesproken en wat al van te voren in de bladen stond afgedrukt — namelijk, dat de vader den zoon zou hebben gezegd, dat hij Hitler als zijn opvolger zou wenschen. Over het testament wordt hier niet gesproken, wat zou men er ook aan nieuws uithalen ? Eerlijke verontwaardiging licht op in de oogen van deze Hitler's hechtste getrouwen, wanneer het gesprek erop komt, dat van zekere zijde aan de echtheid van het document zou worden getwijfeld. Aber das ist ja einfach ausgeschlossen Het is in deze lokalen, die de oogen door de tabakswalm doen tranen, een atmosfeer om er den laatsten adem bij uit te blazen en tóch — het is er onzegbaar gezellig. Zoo echt, zoo typisch Duitsch gemoedelijk. Wij voelen er ons thuis — hoe dikwijls hebben wij hier vroeger niet in angst en beven gezeten en thans zit men er rustig. Maar de tijd dringt — nog eenmaal rollen de dobbelsteenen uit den beker, die bij dergelijke tochten hoort als de C bij de A of het zout bij het ei, en wanneer met den Heilgroet alles is betaald, gaan wij verder. Maar ziet, daar is een eigenaardig momentje, dat ik mij haast op de gevoelige plaat vast te leggen. Keurig in gelederen van twee nadert een Radfahrsturm der S.A., een troep bruinhemden op fietsen en op een kort bevel dat klinkt als een knal in de doodstille straat, worden de fietsen aan rotten gezet. De mannen scharen zich om den aanvoerder en de trompetten worden gestoken. Uit de ramen der huizen steken de bewoners de hoofden nieuwsgierig naar buiten, hier is wat te zien. En te hooren. Uniformen voor het oog, muziek voor het oor, kan het voor een Duitscher nóg mooier? Het is een tot in de hoogste volmaaktheid gedrild spreekkoor, dat zich laat hooren, en dat achtereenvolgens alles opsomt, wat Hitler voor het volk heeft gedaan. Ik zag ook gisteravond dergelijke troepen in de stad en zij stopten het verkeer, wannaer zij hun stemmenwervenden arbeid aanvingen. Hoort het dreunen door de straten en over de pleinen: Wat heeft Hitler aan het volk gegeven? En als één geweldige stem wordt het den hoorders ingehamerd: Arbeid en brood. Men moet wel stok en stokdoof zijn, wanneer men het niet hooren zou. Hoe moet hij voor al zijn werken worden beloond? Hóórt het antwoord op deze vraag.... Met: Ja, met Ja-met Ja. Weer wordt een signaal gegeven — vliegensvlug worden de fietsen genomen, men werpt er zich op als een cavalerist zich gooit op den rug van zijn paard en een volgende straat is aan de beurt. Ik zie propagandawagens met muziek, ik zie krachtige kerels, oude en gebogen moedertjes naar de stemlokalen brengen en ziekenwagentjes toonen mij duidelijk, dat overal de helpende hand geboden wordt. Het is een organisatie die klinkt als een klok — duidelijker gezegd — het is — en dan weet u alles — Duitsch. Verder voert ons onze weg, wij zien bij een volgend lokaal S.A. mannen met brancards gereed' staan, motorfietsen rijden af en aan. men» krijgt wel zeer sterk den indruk, dat — om het mooi te zeggen»— geen moedertje bij haar spinnewiel gebleven is. Er wordt ontzettend streng gecontroleerd of u wel uw plicht hebt gedaan, want wanneer u die niet doet, dan slaat op u wat ik las met letters als koeien op het blad van het Duitsche Arbeitsfront: Nur die Lumpen stimmen nicht. In ons vriendelijke Nederlandsch vertaald zooiets ais: Alleen een kaffer stemt niet. Allen naar de Wahlurne. Intusschen is het geen Wahl, men heeft niet te „wahlen", te kiezen. Ik zou over dezen dag nog zooveel meer Kunnen vertellen, maar veel is bekend en de trein wacht niet. Nog even dit: ik las in der Angriff een opwekking, die mij ietwat merkwaardig aandeed in verband met het feit, dat deze stemming vrij en geheim is, maar misschien vat ik deze woorden als Nederlander een beetje anders op. Ik lees daar namelijk bij de vraag, wanneer, hoe en waar wordt gekozen? Dit laatste is een vergissing. De keuze is geheim en vrij. En in de gebruikelijke wijze voltrekt zich het stemmen. In de cel wordt de Stimmzettel — het stembiljet — en nu laat ik het letterlijk staan, durch ein in de Ja-Kreis gesetzses Kreuz gekenzeichnet". Ligt het aan mij, ben ik te dom, zijn mijn hersens misschien niet in orde, dat ik hier opeens moet denken aan onze kostelijke uitdrukking: Nou breekt mij de klomp? Het begrip „vrij" en dit zinnetje dekken zich mijns bescheiden inziens toch niet precies. Tenslotte komen wij nog in een lokaal waaraan ik een allergeestigste herinnering uit langvervlogen dagen heb, uit dagen waarin de partijen nog heerschten en hun in menig opzicht verderfelijk spel van het Verdeel en Heersch speelden. In dat lokaal, dat destijds ook al natiinaal socialistisch was, leefde toen ter tijde een papagaai — het dier bleek intusschen tot de asch zijner gevederde vaderen te zijn vergaderd — die ons bij ons binnenkomen begroette met een krassend „Heil Hitler". Ik vroeg het moedige gevogelte het nog eens te willen herhalen, maar het wenschte geen twee liedjes voor een cent. in dit geval twee heil wenschen voor een suikerklontje te zingen en zweeg als het graf. Destijds was deze moedige vogel een der weinige Nazi aanhangers, thans was deze heele buurt vol, vurige Hitlerianen. Voorloopig zoover, u hebt zich hopelijk een beeld kunnen vormen van deze wereldstad op een verkiezings, pardon, op een dag aan het volksreferendum gewijd. Wanneer u het niet zoudt kunnen, weet u wat u dan moet doen? Dan moet u eens, in gedachten de stemlokalen erbij fantaseeren, een wandelingetje maken door een van onze aardige stadjes, die liggen te droomen aan de golven van het Uselmeer. Want veel levendiger was het hier ook niet. De menschen waren vroeg ter stembus gegaan en vervolgens de vrije natuur ingetrokken om in bosch en aan de oevers der meren gezondheid met lepels op te doen. En nu ik deze causerie tik, hoor ik hen de zeer druk gestemd hebbende stad weer in trekken en aireede scharen zij zich in dichte hagen om de verschillende luidsprekers die hen kond zullen doen van de geweldige overwinning door Hitler behaald. De krantenverkoopers zullen de bladen niet snel genoeg kunnen weggeven. Overal zal men tellende menschen zien rekenen en nog eens weer overrekenen en misschien zullen er ook wel velen zijn, die gelooven, dat eindelijk de tijd op aanbreken staat dat tot waarheid wordt het woord dat de goede Vader Hindenburg niet moede werd zijn volk toe te roepen: Seid einig einig einig Weest een van zin.... En voor ons aller geestesoog zal verrijzen het beeld van dezen grooten vaderlander, vaderlijk blikkend op hen die althans pogen deze maning tot waarheid te maken VAN SWINDEREN. --- HET TESTAMENT VAN HINDENBURG VALSCH ? Volgens een bijzonderen berichtgever van de „Paris Soir" te Praag zou het testament van Hindenburg niet slechts valseh zijn, maar zou bovendien een derde deel ontbreken. De echte tekst zou slechts bekend zijn aan Hitler, Göbbels, Von Papen, kolonel Von Hindenburg, den ex-keizer, den ex-kroonprins, prins August Wilhelm en staatssecretaris Meissner. In de echte tekst raadde Von Hindenburg den terugkeer aan van het monarchale bewind en de verkiezing van een lid der oude dynastie tot rijkspresident. ---