Het 700-jarig bestaan van Harlingen De historische tentoonstelling in de Rijks H. B. S., waarop vele interessante dingen uit Harlingens verleden zijn verzameld, kan volkomen geslaagd worden genoemd. Ook „oud- Harlingen" met annex Lunapark is ongetwijfeld een bezoek over waard. In ons nummer van gisteren hebben wü reeds melding gemaakt van de buitengewone raadsvergadering, waarin de burgemeester een herdenkingsrede hield. In deze zitting werd het woord verder nog gevoerd door wethouder Hannema, die den burgemeester namens den raad dank zegde voor zijn belangwekkende rede. Gelukstelegrammen waren nog ingekomen van den vroegeren gemeente-secretaris, mr. A. S. Miedema, thans te Haarlem en van den vroegeren directeur der zeevaartschool, den heer J. Kreeft. Na de zitting van den gemeenteraad werd in de Ned. Herv. Kerk een herdenkingssamenkomst gehouden, waarin als spreker optrad ds. Poort. Men had voor deze samenkomst de Ned. Herv. kerk genomen, omdat dit gebouw niet alleen het grootste is, maar ook op historischen bodem staat; op die plaats heeft n.l. in de vroege oudheid de dom van Almenum gestaan. 6 --- PER MOTORRIJWIEL MET ZIJSPAN OVER LAND NAAR BATAVIA NIEUWE MOEILIJKHEDEN, MAAR DAN TOCH EINDELIJK OVER DE GRENS — OP PERZISCH GEBIED — EEN ANDER VOLK MET EEN ANDER KARAKTER — OP WEG NAAR TEHERAN. (van onzen reizenden correspondent) KERINDE, 8 Augustus. . We zitten in een klein dorpje, midden in het Peitach-gebergte, meer dan zestienhonderd meter hoog en zijn eindelijk ontkomen ?*n de martelende warmte van het koninkfijk Irak, doch gemakkelijk was dit niet. Nog °P het laatste oogenblik legde men er ons de grootste moeilijkheden in den weg. Toen we aan den grenspost kwamen om «ak te verlaten en Iran, Perzië in te trekken, beweerde de Iraksche grensbeambte, dat *e eerst nog terug moesten naar Khanikin, J* daar aan het douane-kantoor vergunning Je krijgen met onze machine het land te ver«tten. Gelukkig bedraagt de afstand van den grenspost naar Khanikin nog geen acht kilometer, maar bijzonder tevreden waren we •"•ver dezen nieuwen tegenslag niet. Er viel evenwel niets aan te veranderen. We moes- Jen weder terug door de gloeiende zon, door «e brandende hitte, die niettegenstaande het Vr°ege morgenuur reeds drukkend was. Aan het douane-kantoor te Khanikin be-B°h men een nieuw bezwaar op te werpen. Te Bagdad hadden we indertijd vergun- Jjuig gekregen met ons voertuigje in Irak te £Uiven. Een hooge beambte der douanen, een ««gelschman, had ons gezegd: „Het komt er Wet zoo heel veel on aan, hoe lang u in het Jand blijft; de hoofdzaak is, dat u het met de Machine weder verlaat en het papier dat ik J* geef, af laat teekenen aan de grens en het mij dan uit Perzië toestuurt". Te Khanikin kregen we nu te doen met een "Oogeren ambtenaar, een Armeniër en toen Jasten we reeds, dat het niet zonder moeislkheden zou afloopen. In Europa mogen velen voor de Armeniërs, *h verband met de vroegere moordpartijen op Armeniërs in Turkije een uit medelijden geboren sympathie koesteren, deze sympathie *ordt niet gedeeld door Europeanen, die den Oriënt kennen. Ik (en alle hier wonende *|uropeanen) hebben liever te doen met een Turk, met een Arabier, met een Pers, met een *-»riek, dan met een Armeniër. t>e Armeensche beambte te Khanikin vergaarde ons, dat de verblijfvergunning voor ons motorrijwiel met zijspan reeds was afge- Joopen en dat we bij ons vertrek uit het iand invoerrechten hadden te betalen, ViJf-en-twintig per honderd van de waarde Jan onze machine. Wij beriepen ons op den noogen Engelschen ambtenaar te Bagdad, doch dit hielp niets. We wilden met hem teiefoneeren, maar de Armeniër beweerde, dat deze Engelschman sedert enkele dagen op reis was, met verlof naar Engeland. Mijn makker en ik overlegden wat te doen. «et beste zou zijn geweest terug te keeren haar Bagdad, om daar de zaak in orde te brengen, maar we gevoelden niet den minsten lust nog eens de reis heen en terug door de brandende woestijn naar Bagdad te ma- Jen. Ben andere mogelijkheid was ons per telefoon met het consulaat in verbinding te stellen, doch op deze wijze zouden misschien J-eder twee, drie dagen verloren gaan en we hadden ruim genoeg van Irak en van de Warmte. We verlangden naar de koelte der Perzische bergen. „Er was bij dit alles één geluk. Toen we te Bagdad aankwamen, was onze machine, gedeeltelijk gebroken, niet veel meer dan een *rak en dientengevolge was de waarde door de douane toen zeer laag geschat. Intusschen heeft ons voertuigje groote veranderingen ondergaan. Mijn makker heeft alles gerepareerd, we hebben nieuwe, dikkere banden laten komen en de machine maakt weder een prachtigen indruk. Te betalen zouden we slechts hebben vijfje-twintig per honderd van de waarde bij binnenkomst in het land en het cijfer daaraan stond genoteerd op het papier, dat we bij binnenkomst van de douane hadden ge- Kregen. Daaraan viel niets te veranderen. **et de betaling van nog geen vier dinar 'hog geen vier Engelsche ponden) zouden we Jan alles af zijn. Het was hard geld, maar «ever betalen en verder trekken, dan nog Jeris dagen in de helle warmte van Irak te blijven. En zoo betaalden we bij ons vertrek Jut irak voor onze machine invoerrechten. Arabische logica ! We konden weder op weg van Khanikin naar den grenspost, waar men ons nu dadelijk door liet. Een kleine kolimeter verder is de Perzische grenspost, waar men, naar wij gehoord hadden, zeer streng, maar zakelijk is, wat een reiziger als een voordeel kan beschouwen. Voor ons liep het bij de Perzische controle buitengewoon gemakkelijk af. Reeds maanden van tevoren was onze komst door den Nederlandschen zaakgelastigde te Teheran, den heer v. Buttingha Wiggers, aangekondigd en tevens had hij voor ons de meest mogelijke faciliteiten verkregen. Persoonlijk had hij zich borg gesteld voor de tamelijk groote waarborgsom, die aan de grens voor motorvoertuigen geëischt wordt. In het kort, ik had van die zijde een hulp en medewerking als ik niet beter wenschen kon. De Perzische grensbeambten waren van deze diplomatische tusschenkomst zoodanig onder den indruk, dat ze ons niet eens de koffers lieten openen en alles liep als van een leien dakje. Perzië lag voor ons open, verder konden we, naar de koelte belovende bergen, die zich voor ons verhieven als een geweldige hinderpaal, naar het scheen, met toppen van eenige duizenden meters hoog. Mijn makker rekende evenwel op de kracht van onze machine en ik rekende op de behendigheid, vaardigheid en koelbloedigheid van mijn makker. Lustig suisden we over den mac-adam-weg, maar niet lang, want reeds na enkele kilometers liep onze achterband leeg. Weder was door de gloeiende hitte een band doorgebrand. Het was juist bij een politiehuisje, zooals men hier van afstand tot afstand langs den weg vindt. Er was schaduw en de politiemannen gaven ons heerlijk koel water. Hier leerde ik duidelijk het verschil kennen, dat bestaat tusschen Arabieren en Perzen. Een klein Perzisch knaapje, niet ouder dan elf of twaalf jaar, begon mijn makker te helpen bij het demonteeren van het achterwiel en bleek handig en intelligent. Hij kende het werk reeds, wist steeds welk gereedschap noodig was en nadat hij mijn makker het achterwiel had zien demonteeren, draaide hij later schroeven aan, waarbij hij steeds wist op welke plaats een schroef behoorde en welken schroevendraaier hij er voor gebruiken moest. Zooveel belangstelling, zooveel klaar begrip, zooveel werklust zal men bij Arabische knapen niet vinden. Inderdaad de Perzen zijn werkzamer en intelligenter dan de Arabieren. Het is 'n geheel ander ras met andere, en naar mij op dit oogenblik voorkomt, betere tenminste ons aangenamere eigenschappen. De Perzische knaap wilde geen geld hebben voor zijn hulp, maar was echt kinderlijk blijde, toen we hem van onzen reserve-voorraad voedsel een paar stukken chocolade gaven. Weder een verschil: Een Arabische knaap, die zijn handen uit de mouwen steekt, vraagt daarvoor steeds nadrukkelijk een flinke „baksjes" (een fooi). De weg, waarover we reden, was reeds kenmerkend. Deze weg van de grens tot Teheran is een goed onderhouden mac-adam-weg, die voornamelijk voor goederenvervoer dient. Hier is de groote karavaanroute, waarlangs ook in vroegere tijden, maar toen met ezelkaravanen en bergpaardjes de handelswaren van het Westen, van de Middellandsche Zee, naar het Oosten werden vervoerd. Thans rijden er vrachtautomobielen van zes, acht tot elf ton, die de ezel-karavanen en bergpaardjes voor de groote afstanden volkomen hebben verdrongen. De Perzische regeering heeft hier over het hooge, wilde gebergte een meer dan achthonderd kilometer langen weg laten aanleggen, die voor dit vrachtverkeer met meest zeswielige vrachtwagens uitstekend voldoet en bij schade gemakkelijker is te herstellen dan een asphaltweg. Een reiziger, die uit Perzië in Irak komt, zal daar eerst verbluft staan over den prachtigen asphaltweg, dien hij op Iraksch gebied vindt. Spoedig ontdekt hij echter, dat deze prachtige asphaltweg na vijf kilometer, nog voor Khanikin, verloopt in niet veel meer dan een spoor, tot dan honderden kilometers verder, dicht bij Bagdad, weder zoon stukje prachtige weg begint. De weg, die dadelijk op Perzisch grondgebied begint, is misschien minder prachtig, maar loopt dóór, is geen vertooning, maar een werkelijk nuttige, eerbiedafdwingende verbinding. Dit verschil in werkwijze berust op een verschil in karakter, niet slechts van de regeerders, maar van het volk, zoo komt het me voor. En dit verschil valt telkens weder op. Zij, die meenen, dat „menschen, menschen en wij allen gelijk zijn", hebben slechts een enkele maal de grens van Irak en Perzië over te trekken, om tot een andere overtuiging te komen. J. K. BREDERODE. --- FEUILLETON HET HUIS IN DE STILTE Naar het Engelsch van ADELINE SERGEANT (Nadruk verboden) 12) Ze stak den sleutel in het ouderwetsche ?fbt, maar eerst was er geen beweging in te Rijgen. Ik ben bang het slot of den sleutel J* breken, verklaarde zij tenslotte. Ik geloof, dat ik er beter mee op kan houden. —- Probeer het nog eens, drong Claire aan. "-- O, ik zou zoo dankbaar zijn, als we er uit Konden. Nell probeerde het nog eens, en draaide langzaam den sleutel in het slot om. De deur bewoog zich krakend op haar hengsels. Maar Claire uitte een kreet van verrukking. Voor haar lag het woud; de onderkant van de deur *as één gewirwar van wilde rozen en gebladerte. — Het zal heel lastig zijn, om er uit te komen, meende Nell, terwijl ze naar de scherpe doorns keek. — Ik zei je toch, dat het net een sprookjestuin was. Claire lachte. — We kunnen zelf een paar van de grootste takken wegkappen, zoodat J"il in en uit kunnen gaan, wanneer we willen. v — Ja, dat zou gemakkelijk zijn, bevestigde Nell. — Morgenochtend zal ik me met een mes wapenen en er weer naar toe gaan. — Maar je moet ze niet allemaal wegsnijden, zei Claire vlug. Alleen de ergste en je moet zorgen, dat het er uit ziet, alsof er £iets aan gebeurd is. Je begrijpt me toch wel, Nell ? Ik wil niet, dat iemand weet, dat wij deze deur ontdekt hebben. — Niet ? kwam Nell verwonderd. Waarom biet? — Dat is juist mijn idee. Ik zou het fijn binden te weten, dat wij het bosch in kunnen gaan, zonder dat we het aan iemand behoeden te vertellen. We zullen den sleutel houden, en niemand iets van onze ontdekking zeggen. Ik geloof niet, dat behalve wij, iemand iets van deze deur afweet. Nell trok een verbaasd gezicht. Maar waarvoor is dat allemaal noodig ? vroeg zij. Het is een reuzen ongemakkelijke deur; ze is zoo laag, en we zullen onze kleeren ophalen aan die rozentakken als ze niet afgesneden worden. Waarom zouden we Mr. Lancaster niet vragen een tuinman te sturen, om de takken en het klimop radicaal weg te nemen ? — Als je dat doet, riep Claire bijna hartstochtelijk uit, gooi ik den sleutel in de gracht! Nell wierp Claire een onderzoekenden blik toe. Dit verlangen, om het geheim van de deur voor zich te houden, leek haar niet normaal. Was dit een uiting van Claire's ziekelijken geest ? Een oogenblik was zij verbijsterd. De meisjes keken elkaar aan. Claire's wangen zagen aschgrauw en haar lippen waren vast opeengeklemd. Zij was in hooge mate opgewonden. — Kan ik je vertrouwen? vroeg zij, de handen naar Nell uitstrekkend. Nell nam ze in de hare. Natuurlijk kun je dat! Wij zijn toch vriendinnen, nietwaar ? — Dat hoopte ik al, fluisterde Claire, maar eerst dacht ik, dat je een werktuig van Lancaster was, net als de rest. — De rest van wat ? informeerde Nell. — Van de menschen waar hij mij mee omgeeft. Ik ben nu al ógie jaar bij hem. Al dien tijd was er nooit iemand in mijn omgeving, die niet de instructie had, alles wat ik zei of deed aan Lancaster over te brengen. Moet jij dat misschien ook doen ? Zeg het me dan, dan weet ik waar ik aan toe ben. Nell werd purperrood. Hij zei mij, bekende zij op zachten toon, dat ik hem van tijd tot tijd verslag over jou moest uitbrengen, maar ik vatte dat in algemeenen zin op. Ik heb nooit vermoed, dat hij me alles wilde laten oververtellen, wat jij niet verder verteld wilde hebben. — Het is gevaarlijk hem ook maar iets te vertellen, sprak Claire bitter. Je weet nooit welk gebruik hij van de ontvangen inlichtingen zal maken. Als jij je aan hem gebonden hebt, zeg het dan gerust, dan kan ik tenminste op m'n hoede zijn. O, ik zou er wat voor over hebben, als ik een werkelijke vrien- Din had. Ik dacht er in jouw één gevonden te hebben, — één, die ik werkelijk kon vertrouwen! — Maar je kunt me vertrouwen! riep Nell, ik zal Lancaster alleen oppervlakkige dingen vertellen. Ik denk er niet aan hem iets te zeggen van wat jij me in vertrouwen hebt medegedeeld. — Je staat dus aan mijn kant? vroeg Claire. Je kunt niet aan beide zijden staan. Hij is mijn vijand, hij wil me kwaad doen— Dan ben ik zeker aan jou zijde, verklaarde Nell beslist, ik zou nooit iemand helpen, die jou kwaad wil doen, Claire. Natuurlijk begrijp ik nog niet precies, waar het over gaat. Ik zie niet in, waarom Lancaster je vijand is; maar als hij het ls, kun je je op mij verlaten. — Dank je, sprak Claire langzaam. Ik zou graag willen, dat je alles van me af wist. Ik weet nu zeker, dat je me niet zult verraden, hoewel ze misschien probeerden om je over te halen. Maar laten we nu van deze plaats weggaan. Wij zijn al zoo lang in den tuin geweest, dat er wel eens iemand kon komen, om te kijken, wat we uitvoeren. Sluit haar weer en berg den sleutel weg, dan zal ik me veel veiliger voelen. Nell deed-wat haar gevraagd werd, en ze liepen terug naar de binnenplaats. Claire, zei Nell, zou je me nog één ding willen uitleggen? — Ik wil je alles uitleggen, Nell, maar daar is nu geen tijd voor. Dit wil ik je alleen zeggen: Je hebt misschien al van Lancaster gehoord, dat hij me met zijn zoon wil laten trouwen? Soms ben ik bang, dat hij me door pressie of bedrog zoover zal brengen. Maar Nell, ik zal nooit met hem trouwen, niet alleen omdat ik hem haat, maar ook omdat ik van een ander houd! --- THIJS IJS EN DE BOOZE HEKS 36. — Het duurde niet heel lang of Mehkeh, vreeslijk kwaad en bang, zwaaide met haar stok en riep: „Habila Boelabok. Het kieken wordt weer Elewijn." Het zou haast ongelooflijk zijn als het niet écht gebeurd toen was — Thijs was geweldig in zijn sas; want daar verrees het prinsje weer, en 't vogeltje zag men niet meer. „Jij kan nu gaan", sprak Thijs nu Gogos aan, „jouw werk is hier gedaan. En jij, jjj oude heks, pas op — nog één zoon streek en het kost jou je kop." Gogos, de geest, verdween; en na 't volbrengen van haar toov'narij ging ook de heks verslagen heen. (Morgenavond vervolg.) --- VERBOND VAN NEDERLANDSCHE WERKGEVERS DE GRONDSLAG VAN HET ECONOMISCH DELEID DER REGEERING HEEFT DE INSTEMMING VAN HET VERBONDSBESTUUR BEZWAREN TEGEN WERKLOOZENSTEUN. Aan het zoo juist verschenen jaarverslag van het Verbond van Ned. Werkgevers over de periode 1 Juli 1933—1 Juli 1934, is het volgende ontleend: Onder aanhaling van statistische gegevens over den teruggang van de cijfers van onzen uit- en invoer enz., wordt het noodzakelijk genoemd, dat ons land zich zoo snel mogelijk aanpast bij de gewijzigde omstandigheden. Het Verbond wil de bestaande onzekerheid niet vermeerderen door zich te voegen bij hen, die devaluatie van den gulden als redmiddel uit den nood bepleiten. Elke actie voor devaluatie beteekent een actie tegen het ministerie. Trouwens het Verbondsbestuur heeft zich vóór behoud van den gouden standaard en tegen manipulaties met het ruilmiddel uitgesproken. Een verlaging van de productiekosten wordt niet alleen noodig genoemd met het oog op onze uitvoerbelangen, doch ook om den binnenlandschen afzet, waarop vele fabrieken zich thans trachten in te stellen, te veroveren. Het verslag bepleit samenwerking in plaats van moordende concurrentie, doch is tegen een algemeene machtiging aan de regeering, om op dit gebied van bedrij f sordening naar willekeur haar handen uit te strekken. Het standpunt van het Verbondsbestuur komt hierop neer, dat men wenscht, dat het accent ligt op het uit den weg ruimen van belemmeringen (hooge belastingen, handhaving van een hoog loon- en salarispeil, dure levensmiddelen, hooge huren voor arbeiderswoningen enz.) en niet op vermeerdering van kunstmatige beïnvloeding van het bedrijfsleven. Ontkend wordt, dat door kunstmatig ingrijpen herstel van het evenwicht mogelijk zou zijn. Hierop volgen paragrafen ever de Handelspolitiek, Rusland, Industriebanken, Landbouw-crisis-lasten en Bedrij f svrede. Aan de laatstgenoemde beschouwing ontleenen wij: „Wij zijn er van overtuigd, dat deze tijd meer dan ooit eendrachtige samenwerking behoeft. Dit geldt vooral ook voor de kleine gemeenschap, die een onderneming vormt. Terwijl van arbeiders mag worden verlangd, dat zij besef hebben voor de verantwoordelijkheid en de vooral in dezen tijd uitermate moeilijke positie van den l?ider van het bedrijf, behoort de bedrijfsleiding van haar kant voortdurend ook de belangen van haar medewerkers in het oog te houden. Hierover mag geen misverstand bestaan; geen tegenstrijdigheid van inzicht. Deze waarheid zien wij als fundamenteel". Het verslag vervolgt met een beschouwing over: „De industrie als belangrijkste bron van volkswelvaart. Uit laatst bekende gegevens blijkt, dat in 1930 bijna twee maal zooveel menschen werkten in de nijverheid als in den landbouw. Dit feit wordt — naar de schrijvers van het verslag meenen — nog veel te weinig gekend. Vandaar dat het noodig wordt genoemd — o.a. door loonsverlaging — de industrieele werkgelegenheid te behouden. Ook het Verbond wil de loonen niet beneden het economisch mogelijke verlagen, doch wenscht» aan de productieve krachten van ons volk weer een reëelen ondergrond te geven. Vooral de loonen in de beschutte bedrijven .worden nog veel te hoog geacht. Vervolgens komt het verslag tot de bestrijding van de werkloosheid. Het betreurt, dat bij den werkloozensteun een onderscheid wordt gemaakt tusschen georganiseerden en Ongeorganiseerden en dat op sommige punten de vakbondpolitiek in de organisatie van den werkloozensteun is ingeschakeld. De overheidssteun aan behoeftige medeburgers mag niet worden gebruikt als een premie op het georganiseerd zijn. Er bestaat nog voortdurend gebrek aan overleg tusschen de regeering en de georganiseerde werkgeversbeweging bij de voorbereiding en uitvoering van maatregelen inzake werkloozenzorg, ofschoon de overheid bij haar beleid in deze feitelijke gegevens uit de practijk behoeft omtrent het loonpeil, de kosten van levensonderhoud, enz., terwijl ook voortdurend overleg gewenscht is over den terugslag van steunmaatregelen op de arbeidsverhoudingen in het particulier bedrijf. Het is toe te juichen, dat aan de gemeenten is toegestaan onder zekere voorwaarden voor den steun te laten werken.. Gevraagd wordt, waarom ook de werkgelegenheid, die het particuliere bedrijf kan bieden, op deze wijze onder zeker inzicht niet gebruikt zou kunnen worden. Na een passage waarin het zestig millioensplan wordt toegejuicht en een waarschuwing tegen het onttrekken van werkgelegenheid aan de vrije markt en concurrentie jegens het particuliere bedrijf door werkverschaffing komt het verslag tot het vervangen van oudere door jongere werkkrachten. Het vermeldt, dat de mogelijkheid om oudere door jongere arbeidskrachten te vervangen, bij het Verbond een onderwerp van studie uitmaakte met de bedoeling om te trachten tot concrete plannen te komen ter uitvoering van deze op zichzelf sympathieke gedachte. Daarbij stuitte men al spoedig op de hoofdvraag, of voldoende middelen kunnen worden gevonden om aan de oudere arbeiders, die ontslagen worden, een uitkeering te verstrekken, die voldoende redelijk kan worden geoordeeld, als men het euvel van de werkloosheid op hen gaat afwentelen, en zulks ondanks het feit, dat zij voor hun werk nog behoorlijk geschikt zijn, de onderneming trouw hebben gediend en mochten verwachten niet reeds zoo spoedig aan kant te worden gezet. Voorloopige berekeningen hebben aangetoond, dat hiermede zoo groote bedragen zouden zijn gemoeid, dat verwezenlijking van dit denkbeeld op ruime schaal niet wel mogelijk geacht kon worden. Dit nam niet weg, dat het Verbond waar mogelijk, gaarne de vervanging van oudere door jongere arbeiders toejuicht, wanneer men daardoor niet in al te groote onbillijkheden tegenover de ouderen vervalt. Ten aanzien van de bedrijfsradenwet merkt het verslag op, dat getracht wordt deze wet te gebruiken voor andere doeleinden dan waarvoor zij aanvankelijk geschreven was, hetgeen afkeuring verdient. De aandrang tot het instellen van bedrijfsraden kwam vooral uit kringen, die een gesloten bedrijfsorganisatie voorstaan met de bedoeling de vrije concurrentie uit te schakelen, waarbij dan van arbeiderszijde voortdurend werd getracht iets te bereiken in de richting van medezeggenschap, Minister Slotemaker heeft echter onomwonden verklaard, dat de Bedrijfsradenwet haar taak alleen mag vinden op sociaal terrein. Aan het eind van het verslag wordt gezegd, dat de grondslag van het economisch beleid van onze regeering de Instemming heeft van het Verbondsbestuur, doch dat het er op aankomt daarvan alle consequenties onder oogen te zien en te aanvaarden. Geconstateerd wordt, dat vrij algemeen thans het besef levendig wordt, dat te lang vertrouwd is op een schijn welvaart, die niet, of niet meer in de vermeende mate bestaat en dat thans eensgezind door heel het volk de hand aan den ploeg geslagen moet worden om het vastgeraakte bedrijfsleven weer op gang te brengen. De tering zal naar de nering moeten worden gezet. --- HOOFDSTUK XII. Claire's correspondentie. De meisjes hadden geen gelegenheid om meer te praten, want toen zij het huis door een zijdeur binnengingen, zagen zij, dat Lancaster in de betegelde gang stond, alsof hij juist uit zijn studeerkamer gekomen was. — Zoo jongedames, hebben jullie de geheimenissen van den ommuurden tuin onderzocht? Nell bloosde en wist nauwelijks iets te zeggen; maar Claire antwoordde op een beetje minachtenden toon: — Er zijn niet veel geheimen op dat stuk grond. Er valt niets te beleven. — Zoo? bracht Lancaster er vragend uit. En Nell zag dat hij een snellen blik op hen beiden wierp, toen hij zei: Maar jullie waren er toch een heelen tijd! — Het is er mooi als de zon schijnt, legde Nell uit, en er is een bank, waarop we kunnen gaan zitten als we moe zijn. — We kunnen nergens anders naar toe, vulde Claire gemelijk aan. Langs de groote wegen wandelen kunnen we niet, en in het bosch ben ik een beetje bang. — Je weet toch, herinnerde Lancaster haar, dat Cyril of ik altijd als gids willen meegaan. Het past ook niet als jonge meisjes zonder geleide rondwandelen, maar Cyril zal het prettig vinden jullie van dienst te zijn. — Dank u wel! antwoordde Claire. De bel voor de lunch klonk en voor zij naar de eetkamer gingen, greep Claire haar plotseling bij den arm en fluisterde haar toe: Niet over den tuin praten ! Maar Nell had niet veel keus, want Lancaster vatte dadelijk het onderwerp weer op. — Het is heel jammer, zei hij, dat de tuin in zoon tpestand van verval is geraakt. Vindt u ook niet, juffrouw Davenant ? — Nogal, antwoordde Nell vrijmoedig. Ik krijg zoon gevoel, dat ik graag een beetje zou tuinieren. — Wat mij betreft, kunt u alles doen, waar u zin in heeft, zei Lancaster voorkomend. Zal ik een paar gereedschappen voor u opzoeken? Met een hark, een schoffel en een schaar kunt u ongetwijfeld wonderen verrichten. — O, maar ik heb er niet veel verstand van, antwoordde Nell, een beetje geschrokken bij de gedachte, dat Lancaster misschien het deurtje zou ontdekken. — Ik denk, dat tuinieren veel te zwaar werk voor mij zal zijn, sprak Claire. Het eenige wat ik graag doe, is een beetje rondwandelen en als het warm genoeg is, op de bank uitrusten. Die staat daar op een fijn plaatsje, in de volle zon. — Werkelijk? Nu, ik zal je geliefkoosd plekje eens komen bekijken, kondigde Lancaster aan, waarbij Nell opmerkte, dat Claire plotseling bleek werd. Zij kreeg zelf weer moed, toen het gesprek verder ging, want zij bedacht, dat het best mogelijk was dat Lancaster alles van de deur afwist, maar er op vertrouwde, dat zij gesloten was, en geen idee had van den sleutel, die in het schuurtje hing. Maar zij moest haar angst toch wat hebben laten blijken, want Lancaster richtte zich tot haar, en zei, een beetje geamuseerd: — Ik zie, dat jullie er niet op gesteld zijn, ■tv je e afz°ndering kom storen Maar ik heb het te druk om m'n tijd in den tuin te verspillen; zoo aanlokkelijk vind ik het daar bovendien niet Zoo veranderde hij van onderwerp en Nell voelde zich verlicht. Ze was nauwelijks voor- hf °P,uCJairesJ3lotselinSen uitroep, toen zij haar zitkamer hadden bereikt le^moeffc lets ! riep ziJ- We kunnen beter de volgende dagen niet naar den tuin °?h',wat kan het voor kwaad, als hij in dent vin komt ? Hij hoeft niet te weten dat wij den sleutel van de deur hebben en we kunnen wachten tot hij naar Londen gaat Dan zijn we volkomen veilig. — We zijn nooit veilig, antwoordde Claire, met inerehouden stem. Je weet nooit, of hij werkelijk weg is of niet. We moeten er altijd op bedacht zijn, dat we risico loopen. Zei je niet, vervolgde ze, dat je vanmiddag naar het dorp ging ? — Ja. ik heb een paar postzegels noodig, antwoordde Nell. Misschien kan ik nu beter gaan. voor het begint te regenen. — Wil je dan dezen brief voor me posten? verzocht Claire. — Zeker! — Misschien kun je hem beter niet in dï hand houden, raadde Claire haar aan. Steek hem in je zak, en praat er alsjeblieft niet over; als iemand je vraagt waar je naar toe gaat, zeg dan dat je een paar postzegels gaat koopen. Nell knikte. Ik begrijp het! verklaarde zij, en daarom liet ze Claire alleen. (Wordt vervolgd) ---