DE VIJFTIENDE VOLKENBONDSVERGADERING DE LAATSTE WEEK — VERRASSINGEN BLEVEN AAN DE ORDE VAN DEN DAG — VERZOENENDER EINDE VAN HET MTNDERHEDENDEBAT, DE CONFERENTIE VAN HET „GOUDBLOK", EEN NIEUW DEBAT MOTTA-BARTHOU, DE TOETREDING VAN AFGHANISTAN EN ECUADOR TOT DEN VOLKENBOND, LITWINOF's VREDES-INITIATIEF. ZUID-AMERIKAANSCH EXCLUSIVISME IN DE NIEUWE CHACO-COMMISSIE VAN 22, EEN GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING VAN FRANKRIJK, ITALIë EN ENGELAND OVER DE OOSTENRIJKSCHE ONAFHANKELIJKHEID. (Van onzen correspondent) Genève, 29 September 1934 De Vijftiende Volkenbondsvergadering is weder ten einde. Zij is van het begin tot het einde heel wat levendiger geweest dan die van het vorige jaar, toen alle delegaties zich verplicht schenen te achten de eerbiedige stilte te bewaren, die men in een sterfhuis pleegt aan te treffen. Er was ditmaal weder veeleer een stemming van strijd vast te stellen, een vastbeslotenheid, om aan de organisatie van den wereldvrede voort te arbeiden, ondanks het heengaan van twee machtige mogendheden Duitschland en Japan. Dat een dergelijke stemming, die het gevaar van een verscherping der bestaande antithese in zich draagt, haar licht- doch ook haar schaduw-zijden heeft, is duidelijk. De laatste week heeft echter iederen dag zooveel nieuwe verrassingen gebracht, dat ditmaal geen plaats voor langere nabeschouwingen van algemeenen aard is. Men luistere naar mijn verhaal van de onverwachte gebeurtenissen van iederen dag Men zal daaruit zien, dat het aan belangstelling tot den laatsten dag toe niet ontbroken heeft. Men zal daaruit echter ook zien, dat de laatste week der Vijftiende Volkenbondsvergadering en van de daarmede gepaard gaande 82ste zitting van den Volkenbondsraad en vertrouwelijke ministersbesprekingen niet slechts reden tot tevredenheid, doch in zekeren zin tevens grond tot vermeerderde bezorgdheid gegeven heeft. De Maandag bracht ons de verrassing van een plotseling verzoenender stemming in de debatten der zesde, de politieke, commissie over de minderhedenbescherming. De scherpe toon, die de week tevoren tusschen de gedelegeerden van Hongarije eenerzijds en die van de Kleine Entente anderzijds geheerscht had, maakte onverwachts voor een heel wat vriendelijker plaats. De Hongaarsche gedelegeerde von Eekhardt begon met dit nieuwe geluid en Benesj greep onmiddellijk de gelegenheid aan om poeslief tegenover den Hongaar te worden, waarna de gedelegeerden van Roemenië en Joegoslavië maar de wijste partij kozen en hun leidende staatsman van de Kleine Entente zoetjes, zij het ook in mineur volgden. Was hier een misverstand omtrent de ware bedoelingen der Hongaarsche frontverandering ten aanzien van den toon van Eckhardt's redevoeringen in het spel? Of heeft Benesj inderdaad goed aangevoeld, dat de Hongaren, evenals de Duitschers ten aanzien van den Poolschen Corridor gedaan hebben, hun wenschen tot herziening van de bepalingen der vredesverdragen met betrekking tot hun grondgebied voor de naaste toekomst willen begraven? Zouden de Hongaren werkelijk bereid zijn tot een vriendschappelijke verstandhouding met hun naburen van de Kleine Entente, mits de Hongaarsche minderheden in die landen inderdaad behoorlijk zullen behandeld worden, zooals de minderhedenverdragen dit eischen? In ieder geval, Benesj liet niet na den Hongaren onmiddellijk aan het verstand te brengen, dat, als dit werkelijk de bedoeling van den meer weiwillenden toon van Eckhardt was, een overeenstemming met de Kleine Entente stellig bereikbaar zal zijn! De Dinsdag bezorgde ons eerst de aangename verrassing, dat de landen van het Goudblok (België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland en Zwitserland) blijkbaar besloten hebben ernst te maken met hun pogingen, om op hun samenwerking op financieel gebied tot handhaving van den gouden standaard een economische samenwerking te doen volgen. Reeds in de tweede helft van October zal te Brussel een belangrijke conferentie van alle ministers van economische aangelegenheden dezer landen gehouden worden, met de bedoeling dat de tot het Goudblok behoorende staten elkander op het stuk der kontingenteerlngen tegemoetkomender dan tot dusverre zullen behandelen. Indien deze conferentie inderdaad in haar doel slagen zal, waardoor de producten dezer zes landen op een omvangrijk gedeelte der Europeesche markt gemakkelijker zullen kunnen ingevoerd worden, zou een eerste belangrijke stap tot verlevendiging van den internationalen handel gedaan De namiddag bracht ons helaas een minder aangename verrassing. Een nieuw debat in den Volkenbondsraad tusschen de twee staatslieden, die in den strijd om de toelating van Sovjet-Rusland elkander in de vorige week met zoo groot wederzrjdsch talent bestreden hadden, Barthou en Motta, Meld ons thans in de vergaderzaal van den Volkenbondsraad, opnieuw een paar uur in gespannen aandacht. Helaas bleek ons uit de woorden van Barthou, die door Eden en Aloisi ondersteund werden, dat de groote mogendheden vastbesloten zijn den kleineren staten alle mogelijke moeilijkheden in den weg te leggen, wanneer een kleine mogenheid het waagt een groote voor den Volkenbondsraad te dagen, om zich daar te verantwoorden voor een tusschen beide landen bestaand geschil. De groote mogendheden toch ontkenden 't recht van Zwitserland, om het geschil over de schadevergoeding van door Zwitsers tijdens den wereldoorlog in de oorlogvoerende landen geleden oorlogsschaden voor den Volkenbondsraad te brengen. Hier bestaat immers geen geschil, dat tot een „breuk" zou kunnen leiden! Twee dagen later herhaalden Eden en Barthou dit betoog tegen den Finschen gedelegeerde Holsti, die voor een soortgelijke kwestie bij den Raad erop aandrong althans het advies van het Haagsche Internationale Gerechtshof In te winnen. En toen Holstl het waagde de opmerking te maken, dat Engeland het vorige Jaar toch niet had nagelaten het zeker niet belangrijker petroleum-geschil met Perzië wel voor den Raad aanhangig te maken, antwoordde Eden barsch, dat dit geschil wel degelijk tot een breuk had kunnen leiden. Natuurlijk, een groote mogendheid berust niet erin, wanneer zij meent, dat een kleine haar een onrecht aandoet. Een groote dreigt dan met een breuk, en dan is de Volkenbond bevoegd. Doch een kleine staat, die niet met een breuk dreigen kan, kan zijn belangen niet eens voor den Volkenbondsraad verdedigen! Dat de groote mogendheden tweemaal in één week zoo duidelijk dit voor hen zoo aangename standpunt hebben ingenomen, was een der onaangenaamste verrassingen dezer week! Beter was weder de Woensdag, toen de Volkenbond plotseling 12 millioen burgers rijker werd! Afghanistan had nog juist bijtijds, aangelokt door het voorbeeld van zijn grooten nabuur Sovjet-Rusland, een toelatingsverzoek ingediend. De toelating geschiedde ditmaal zonder eenigen strijd. Onder algemeenen bijval werd de 59ste staat In den Volkenbond opgenomen! Op den Donderdag volgde de boven reeds besproken onaangename polemiek tusschen de groote mogendheden en Finland over de rechten der kleine mogendheden in den Volkenbond. Twee andere verrassingen bleven ons echter dien dag niet bespaard. Litwinof die tot dusverre de traditie gevolgd had, dat nieuwtoegelaten delegaties zich in het eerste Jaar hunner medewerking tot een zwijgende aanwezigheid beperken, deed plotseling op den laatsten dag der 15de Volkenbondsvergadering het voorstel, dat de Volkenbondsvergadering niet langer in den blijkbaar al te zwaren slaap der Ontwapeningsconferentie zou berusten en dat zij via den Volkenbondsraad, President Henderson eens ter verantwoording zou roepen, wat hij nu eigenlijk over de toekomst der Ontwapeningsconferentie dacht. Litwinof's vraag was zeker niet misplaatst, doch op het psychologisch-verkeerde oogenblik gedaan. Wanneer de koffers voor het vertrek reeds gepakt zijn, heeft niemand lust plotseling nog een ontwapeningsdebat te beginnen. Dit zag ook Litwlnof in. Hij besloot den raad des Voorzitters Sandler op te volgen en zijn plan, dat de Ontwapeningsconferentie, waarvan hij hoegenaamd geen heil meer verwacht, vervangen zal worden door een permanente Vredesconferentie voor de handhaving van den wereldvrede, in November den Volkenbondsraad voor te leggen. Dienzelfden Donderdagavond kwam het verrassende nieuws, dat Engeland, Frankrijk en Italië het toch nog „eens" geworden waren over een gemeenschappelijke verklaring ten gunste van de Oostenrijksche onafhankelijkheid. Waar deze nieuwe verklaring echter slechts een herhaling is van de vorige van 17 Februari 1934, is het moeilijk ze als iets anders te beschouwen dan als een erkenning, dat alle pogingen, om in dezen iets meer te bereiken, jammerlijk mislukt zijn! De groote verrassingen dezer week waren hiermede geëindigd. De voornaamste staatslieden vertrokken Donderdagavond reeds weder naar hun land. De Vrijdag waarop de Volkenbondsraad nog een korte laatste vergadering zou houden, kon dus niet veel belangrijks meer opleveren. Toch bleef ook de Vrijdag de traditie dezer week getrouw, dat iedere dag een nieuwe verrassing bracht. De Volkenbondsraad kon namelijk het 60ste lid van den Volkenbond verwelkomen, Ecuador, dat reeds in 1919 tot toetreding was uitgenoodigd en dus niet meer door de Volkenbondsvergadering behoefde te worden toegelaten om Volkenbondslid te worden. En den avond van dienzelfden dag bereikte ons nog een laatste verrassing: de Zuid-Amerikaansche staten hadden in de door de Volkenbondsvergadering benoemde verzoeningscommissie van 22 voor het Chaco-geschil geeischt, dat deze verzoeningspoging uitsluitend aan Zuid-Amerikanen, met uitsluiting van alle Europeanen, zou worden toevertrouwd! Met moeite hadden de Europeanen nog weten te bewerken, dat althans de voorzitter der Commissie van 22, de Tsjech Osusky, aan deze verzoeningspoging zou mogen mededoen! --- Uit de textielindustrie Precaire toestand der werklozenkassen Door de toeneming der werkloosheid in de textielindustrie, zijn de werkloozenkassen der textielarbeidersbonden ondanks de herhaaldelijk en ook nog dit jaar getroffen bezuinigingsmaatregelen, in een toestand gekomen, die opnieuw voorziening in een of andere richting noodzakelijk maakt. De situatie is zoo, dat ingrijpende bezuinigingen niet meer te treffen zijn, terwijl op de bijdragen der leden geen verhooging meer kan worden toegepast, mede wegens de veelal zeer lage loonen, die textielindustrie verdiend worden en de zeer groote werkloosheid, die reeds langen tijd in deze industrie heerscht. Gezien de buitengewone omstandigheden, waarin deze kassen verkeeren, heeft reeds eenigen tijd geleden een conferentie plaats gevonden van de kasbesturen met den Dienst der Werkloosheidsverzekering en Arbeidsbemiddeling. Ook is een schrijven verzonaen aan den Minister van Sociale Zaken, waarin op verschillende gronden betoogd werd aat alleen een verhoogd subsidie-percentage, de gewenschte uitkomst zou kunnen bieden. De pogingen om op deze wijze het functionneeren der kassen voor 1934 te verzekeren, hebben tot nog toe, tot geen resultaat geleid. In een dezer dagen gehouden gecombineerde hoofdbesturenvergadering der textielarbeidersbonden St. Lambertus, De Eendracht en Unitas is besloten, deze pogingen alsnog voort te zetten in de hoop dat voor de moeilijkheden, waarvoor deze kassen zich geplaatst zien, in een of andere richting een oplossing zal kunnen worden gevonden. --- THIJS IJS EN DE WINTERKONING 10. — De Winterkoning ging vlak vóór Thijs staan en zag hem woedend' aan; zijn handen heft hij dan omhoog — hij roept, met toornig fonk'lend oog: „Thijs IJs — wordt een klomp ijs!" O, o, wat ziet nu Thijs er uit — ijskegels hangen aan zijn snuit. Hij voelt nu dat hij alle warmte die nog in hem was verliest en langzaam aan geheel bevriest. Een vogeltje zat op een tak en keek dit alles aan op zijn gemak. Hij denkt: „Thijs IJs wordt daar bevroren — daar heeft de wereld heel wat aan verloren!" (Morgenavond vervolg.) --- DE NATIONALE RADIO-AVOND TEN BATE VAN HET NATIONAAL CRISIS COMITÉ *Li i(5« Nprf ?^d de radio-uitzending over Si* in 7frlandsche zenders voor een ge- te«ken van het Nationaal- Het muzikale gedeelte van het b van erd verzorgd door het omroepks A-v-RO., het Hollandsch Voff? te utrp ,en de Chr. Oratoriumvereeni- te>W1t' met een aantal mooie oude to \ **■' Prin het woord gevoerd werd door Uw c C hS Junana, eere-presidente van S?-'*•' J 't> o minister van Sociale Zaken, Van o lotemaker de Bruine en den enbrouck ' jhr- mr* Ch- Ruys de --- REDE MINISTER SLOTEMAKER DE BRUINE. to^«hn »H°*emaker de Bruine, die het hK v°erde, memoreerde 0.a., dat IWÜ*l* is i« L Crisis-Comitè zijn arbeid be- Ce Jaar in ovember 1931 en thans dus het Vrf af het ï a^t' Het doel was van den aan" n^nigen' zooveel mogelijk in sa- bestaande instellingen, van nood> welke het gevolg is van kringen n' Men had het oog op al" de \li .dit alleen maar toejuichen, aldus lster- want de nood wordt inder- W«t , VOeld d°or een aantal groepen, toïd een door één of twee; en het is dan als volk aan die allen tujj ndacht wijden. De steun in na**Hü "steun)- die speciaal aan valide *°Me arbeiders ten goede komt, zal Hiljp bestreden uit een subsidie van t&500ört artement ten bedrage van Ifttrt 6ïl een ongeveer gelijk bedrag, r de gemeenten wordt opgebracht, €Ze 1.7 min. is echter veel noodig n°° a loptreden moeten. "V het het Comité ons leert het ge- Sm,hlet te vatten, vervalt het intus- i" de fout van slechts in alge-6 behoeft|nken- Het let op een aantal tk n ' * enkel als voorbeeld en om te *«tkt rten noe breed men inderdaad **tlt]? Ve *r Uit wee te ?aan. flapte hij U g6Ven' * * htest, ir£Wam een stap nader, en uitte JU!f>> je hij wendde zich kwaad tot feu IJ vw toarÜ?',2 ik je, schreeuwde hij. h>doett W keerde zich koppig af. CJa • vrok„at u tenslotte toch liever SJ; «Uarkl d.e rechter. u het zoowat op neer, ant- Veel mAeen beetje beschaamd. %0> «l » hebben? Si V«hr" 2ei hr6n °°genbhk na. Vijf hon***%' ,°nÖerd dollar?!, sprak de rechter Ci Zat stiW I,e.chtop in zijn bed. Üh hieT goed k mmder! barstte hij uit. «?** iw Probp" nernam de rechter kalm. Ik Cn iy, *°U riißfen 3e minder te bieden — rt>st n;* weten, waar ik 't geld van- v Ik zou de zaak liever C *e«i *■ bil o;,an ziJn zuster maar zooveel %Th;o,*ant , war kunnen krijgen. Het is Vl>^ertiaal i bent met een paar dagen i <»ia= k blim * orde- H°e dan ook, als u Vn s .VolKen an' dan moet uuw eigen tStöen heeftoln Virginia. Ze is een lief Dl?' W„ c ach juist met mijn zoon bij Jas abl^diSen zet van den rechter, ft \*>Ck*at k°^ut waar- HIJ kon het geld >W*ck3 waJT,--een- want door zijn liefda- or.^n bankrekening niet hoog «voeding had hem veel ge- Marshall leunde opgewonden voorover. — Uw zoon Jackson? vroeg hij. — Ja. Marshall zweeg eenige minuten en het was den rechter duidelijk, dat hij met zichzelf streed. Maar Marshall was in zijn hart niet zoon kwade kerel, zijn opvoeding en omstandigheden in aanmerking genomen, en zijn beter ik won het pleit. — Kijk eens, ging hij voort, ik ken Jackson. Hij gaf me hij is hier meer dan eens geweest Ik-ik ben tevreden met twee honderd, Meneer. Weer wilde juffrouw Marshall er zich tusschen mengen, doch voor de tweede maal werd haar den mond gesnoerd. U neemt genoegen met twee honderd dollars?, vroeg de rechter op kalmen toon. — Zeker. Mooi. Laat Lem morgen naar het gerechtsgebouw komen, dan zal ik hem het geld geven. Hij kan dan meteen de aanklacht intrekken ....-• Dat zal gebeuren, meneer. In orde. Ik ben blij, dat u tot dit besluit gekomen bent en ik hoop, dat ik u met een paar dagen zoo gezond als een visch, zal terugzien. Goedendag samen. En de rechter vertrok; blij, dat de naam Fairfax voor de schande van een rechtzaak gespaard bleef. Onderwijl was Virgima naar huis gegaan en wachtte daar in stijgende onrust, tot ze het niet langer kon uithouden. Toen zette ze haar hoed op en ging op weg naar de Harrisville gevangenis, die achter het gerechtsgebouw gelegen was. Voor haar was het niets hier binnen te traan maar Lloyd!? Ze stelde zich hem voor' norsch, verstokt, maar toch, haar broer, die van ergernis verteren zou. De gemoedelijke cipier ontving haar zeer voorkomend en liet haar dadelijk bij haar broer toe, Lloyd, bleek en geheel van streek, groette haar hartelijker, dan hij ooit te voren gedaan had. __ En Gene? riep hij, wat heeft hij gezegd? Is hij ? _ Hij heeft gezegd, dat hij zou doen wat hij kon. Mijn arme jongen! Hoe kon je toch _ Zeur daar nu niet meer over, antwoordde hij, maar luister.. En hij vertelde zijn plan. Virginia moest naar den rechter gaan om hem, Lloyd onder borgstelling vrij te krijgen. Dan zou hij weggaan, tot de zaak wat was overgewaaid en de rechter het geld betaald had. — 't Is toch mijn geld, eindigde hij. Virginia wilde niet toestemmen voor Lloyd haar beloofde niet weg te loopen, maar dat wilde hij eerst niet doen. Hij had grooten lust haar te zeggen, wat hij dacht van de wijze, waarop de rechter haar ten koste van hem beschermde, maar hij vond het toch verstandiger dit voor zich te houden. Hij koos de wijste partij, want hij begreep per slot heel goed, dat alleen Virginia tusschen hem en den toorn van den rechter stond. Dus op 't laatst gaf hij haar zijn woord, de stad niet te zullen verlaten en Virginia ging weg, dankbaar voor zijn vriendelijke houding ten opzichte van haar. Ze vond den rechter thuis en vroeg hem haar te vertellen, wat er gebeurd was en wat Marshall gezegd had. Toen de rechter haar medegedeeld had dat Lloyd veilig was en dat Marshall genoegen had genomen met een geldelijke schadeloosstelling zakte Virginia ineen en schreide of haar hart zou breken. Plotseling herstelde zij zich en lachte door haar tranen heen en de rechter bukte zich en kuste haar betraand gezicht. — Zoo kindje, zei hij, nu is alles in orde. Ben je nu gerust? — Ja, antwoordde Virginia met een beverig lachje. En u neemt het geld van mijn toelage dat ik overgespaard heb. Zou dat genoeg zijn? 't Is haast honderd dollar. — Zeker liefje, dat zal ik gebruiken. Het zal wel genoeg zijn. — O, wat ben ik blij. En wordt Lloyd dan vrij gelaten? Hij vroeg me, of ik u wilde vragen of hij niet onder borgstelling vrij gelaten kon worden. — Ja, morgenochtend wordt hij vrijgelaten. — Nu niet? —* Neen kind. Ik geloof, dat een nachtje in de cel hem uitstekend bekomen zal, zei de rechter onverbiddelijk, bovendien, kan ik niet tusschenbeiden komen omdat hij zonder verhoor wordt vrijgelaten. — Daarmee moest Virginia genoegen nemen. Ze vloog op hem af en kuste hem. — O, Vadertje, lachte ze. Hoe kan ik u ooit dankbaar genoeg zijn? — Door nu naar huis te gaan en wat te rusten, sprak hij. En nadat Virginia een bediende naar de gevangenis gestuurd had, met een boodschap voor Lloyd, dat hij den volgenden morgen uit de gevangenis zou mogen, deed ze wat de rechter haar gezegd had. Maar de rechter vertelde nooit aan iemand waarom zijn jaarlijksche reis naar Washington, dit jaar niet doorging. --- HOOFDSTUK IV. Op zoek naar troost. Den volgenden morgen vroeg bezocht Marshalls zoon, Lem, den rechter in het gerechtsgebouw en ontving van hem de beloofde twee honderd dollars. Zooals de rechter en Marshall overeengekomen waren, zag Lem van de aanklacht af en na de gebruikelijke formaliteiten, werd Lloyd vrij gelaten. Virginia ontmoette hem, want ze was met den rechter meegegaan naar het gerechtsgebouw en wandelde met haar broer zwijgend naar huis. Dank zij de moeite, die de rechter zich voor haar had getroost, lekte het nieuws van Lloyd's arrestatie en zijn bevrijding, niet officieel uit en kwam niet in de kranten te staan, alhoewel het zich onder de negers als een loopend vuurtje verspreid had. Het voorval was dus uit de wereld, maar toen Virginia angstig naar haar broers somber gezicht keek en zijn booze blikken opving, wist zij dat er nog meer zou komen en zij waarschijnlijk weer de klappen zou moeten opvangen. Lloyd deed nauwelijks een mond open, tot ze het huis bereikt hadden, maar zoodra de voordeur zich achter hen gesloten had en Lloyd veilig was voor de nieuwsgierige blikken, wendde hij zich tot zijn zuster. — Geef me alsjeblieft dadelijk wat te eten, zei hij bitter. — Ja, jongen, O, Lloyd, ik ben zoo blij je weer terug te hebben. Zij belde en gaf Sarah order voor Lloyd's ontbijt. Ze volgde Lloyd in de eetkamer en ging naast hem zitten, terwijl hij op zijn ontbijt wachtte. Ze probeerde een gesprek te beginnen, maar Lloyd, die gerilaagd werd door gewetenswroeging en tegelijkertijd door een gevoel van verongelijkt te zijn, zat somber met zijn mes te spelen zonder te antwoorden Eindelijk begon Virginia te praten over den afloop van Lloyd's avontuur, maar hierdoor haalde ze weer zijn toorn op haar hals. — Lloyd liefste, kwam ze, is 't geen geluk, dat Marshall niet ernstig gewond werd en alles nu weer in orde is? Ze maakte natuurlijk geen gewag van het aandeel, dat zij in de zaak had gehad en de opoffering van haar gespaard geld. Lloyd draaide zich om, en staarde haar aan. — Waarom werd ik gisterenavond niet vrij gelaten? vroeg hij. — Dat kon niet vóór vanmorgen, Lloyd, zie je. — Opgesloten in een vuil hok met smerige negers en dronken lui! Een fijne plaats voor mij! Jij bent zeker gaan dansen, of zoo? — Lloyd, dat is niet mooi van je. Rechter Kent.... maar ze kwam niet verder. — Rechter Kent! bulderde hij. Waarom gaf hij geen order mij direct vrij te laten? Een mooie voogd, dat moet ik zeggen. Hij heeft zijn tijd natuurlijk zoek gebracht met in die duffe wetboeken te lezen, terwijl ik in zijn smerige gevangenis zat, omdat Hilda haar kop kwijt raakte en Marshall omver reed. Waarom moest die gek mijn teugels pakken? Hij heeft gekregen wat hem toekwam! En nu doet Kent. ook nog of hij blij is, dat hij mij vrij kan laten. Ik begrijp niet waarom vader hem als onze voogd heeft aangesteld. Ik wou dat ik eenentwintig was. — Maar, Lloyd, riep Virginia, we hebben alles gedaan wat we konden. De rechter is Marshall dadelijk gaan opzoeken en 't is aan hem te danken, dat de aanklacht is ingetrokken. Ik vind dat je heel dankbaar moest zijn. — Hm, dankbaar! Voor den nacht in de gevangenis zeker? Lloyd lachte op een manier, die het meisje naast hem onaangenaam aandeed. — Jij hebt makkelijk praten. Jij hebt niet in de gevangenis gezeten. En natuurlijk neem jij het op voor je lieve rechter Kent, maar ik verzeker je, dat hij het vuur uit zijn sloffen had geloopen, als het zijn eigen dierbare Jackson geweest was. (Wordt vervolgd), i ---