EUGDHERBERGTENTOONSTELLING TE GRONINGEN „IN DEN SINT MAARTEN” ? oud-inspecteur D. J. Leverman — hadpzich in een van de expositielokalen vergeld, toen drs. H. TURKSTRA, wegens jü'ndering van den heer H. Molendijk, alf.een hartelijk welkom toeriep, tf heer Turkstra heette in het bijzonder 2*° m burgemeester Cort van der Linden, ? commissaris van toezicht prof. Van de heeren Welling en Leverman, s?ede den heer Karel, die een groot aanp heeft gehad in de totstandkoming van Groningsche Jeugdherberg, den heer H. E Tijen, consul van de N. J. H. C. en de van den Bond van Ned. leerwijzers. Spr. deelde mede, dat hoofdgtecteur Boekholt bericht van verhinde- R 6 had gezonden. I,,?,"". zei het onnoodig te vinden de tentoonpUng aan te prijzen; dat doet zij zelf wel wilde hij er den nadruk op leggen, dat ï6 expositie een antwoord wil geven op de C?en „Wat is de beteekenis van de jeugd- Ejergen" en „Welke plaats nemen de jeugd- Rj>ergen in internationaal verband in . L£e jeugdherbergen, aldus de heer Turkstra, C*en in den smaak. Het trekken zit onze Cjens en meisjes in het bloed en deze fhschap moet verzorgd worden, want spr. Cjt niet, dat ons land zonder dat, een geght van koene zeevaarders en vliegers zou E*en, zooals dezer dagen weer is bewezen. 5? den internationalen kant betreft, was £• van oordeel, dat wij ons figuur ook tegeni r 't buitenland hebben hoog te houden, nu . «ebleken, dat verschillende vreemdelingen jeugdherberg hebben be£?t. Spr. besloot met den wensch, dat de toonstelling aan haar doel zou mogen l^twoorden. hJ* heer L WELLING, die de officiëele ope-2$ verrichtte, memoreerde, dat de jeugd- nog van betrekkelijk joni 1 datum is. Dat die beweging in die weinige fcfl zoon omvang heeft genomen, bewijst C' dat er behoefte aan was. En nog steeds C men een grooten bloei. Spr. vergeleek C toestand van thans met dien van vroe?• Toen was er dikwijls geen gelegenheid Jfer uit te trekken. Thans echter wordt de met de natuur langzamerhand sterker. 2? voornaam punt voor den groei van de ?Sdherbergbeweging is, dat de ouders we-2' dat hun kinderen op de trektochten bij overnachten in veilige handen zijn. Spr. had ondervonden, dat er nog steeds een groot misverstand heerscht °ver de jeugdherbergbeweging; daarom moet het groots publiek bekend worden gemaakt met het werk der beweging. Naast de propaganda die de trekkers aelf wel zullen maken, is een stelselmatige propaganda noodig om meerdere bekendheid bij de ouders bij te brengen en vooral uit dit oogpunt achtte spr. het houden van deze tentoonstelling Soo gelukkig. L*°vendien zijn gedurende de tentoonstel-3sdagen alle mogelijke inlichtingen op het Ced van de jeugdherbergen te verkrijgen. &• opende de tentoonstelling met het uit«efeen van den wensen, dat het bezoek gekend zou zijn en dat het succes zoo 3 zou worden als men er van verwacht. tbr6 secretaris-penningmeester van de stich- C? der jeugdherberg „In den St. Maarten , fileer B SMIT, wekte op lid te worden van Richting en obligaties te nemen van de i£? Wet volteekende leening. Nadat spr. ae had gevestigd op den N. J. H. C.-«Hkersbond, besloot h« m€t "? *™Ü ™ Ck voor de groote medewerking, ook .trj- K* de voorbereiding van deze tentoonstel- ondervonden. De heer H. VAN TIJEN bracht namens het hoofdbestuur van de N. J. H. C. uit Amsterdam dank aan het bestuur van de jeugdherberg „In den Sint Maarten" t. a. v. de tentoonstelling en eveneens aan de autoriteiten voor de betoonde belangstelling. Speciaal dankte spr. den heer Welling, die veel van zijn vrijen tijd aan het jeugdherbergwerk heeft gegeven. Spr. zette in het kort de beteekenis van het jeugdherbergwerk speciaal voor de stadsjeugd uiteen. Als voorbeeld hoe sterk de beweging de laatste jaren is gegroeid, memoreerde spr., dat de Ned. Jeugd Herberg Centrale aan gebouwen, gronden, inventaris enz. voor 'n bedrag van f 2.000.000 heeft, bijeengebracht door giften en steun van gemeentebesturen en andere overheidsorganisaties. --- De expositie. Vervolgens werd door de aanwezigen de expositie in oogenschouw genomen, waarbij de heer Van Tijen van voorlichting diende. Op een buitengewoon overzichtelijke wijze is in enkele lokalen het materiaal opgesteld. Men vindt daar door middel van foto's en statistieken antwoord op de vragen „Waarom jeugdherbergwerk" (het drukke enerveerende stadsleven en als tegenstelling het genieten van het frissche vrije buitenleven) en „Voor wie zrjn de jeugdherbergen" (voor de jeugd op kantoor, fabriek en school). Uit het statistisch overzicht over den groei der beweging bleek, dat de N. J. H. C. in 6 jaren tijd niet minder dan 35.000 leden heeft verworven. Een aparte rubriek is gewijd aan de internationale afdeeling. Men leert daar, dat in verschillende landen gelijke centrales als in Nederland zijn opgebouwd. Het onderlinge contact wordt mede versterkt door de jaarlij ksche internationale congressen (deze week wordt het 3e internationale congres in Engeland gehouden). In een andere afdeeling ziet men foto's van de gebouwen en interieurs van verschillende jeugdherbergen in ons land. Voorts is een stand ingericht voor de trekkersuitrusting: schoenen, kleeren, rugzakken, enz. Nadat een kopje thee was aangeboden, werd nog een film over de jeugdherbergen vertoond. De tentoonstelling is, zooals iedere bezoeker ongetwijfeld zal toegeven, zeer interessant. Wij vestigen er nog even de aandacht op, dat de expositie voor schoolkinderen slechts toegankelijk is onder geleide. --- FEUILLETON DE MAJESTEIT VAN HET RECHT Uit het Amerikaansch van MELROD DANNING. 2ma haastte zich voort. Ze kwam thuis ,V??rde van een der bedienden dat uoy was. Ze snelde naar zijn kamei, », e aan en trad binnen. . . $t°W had den avond te vorerl voor zien- V, Ultgemaakt, dat hij weer goed m ora S«3fj«a toevlucht genomen tot het, eenw CrH dat hem hielp vergeten Nu lag M bleek en beverig, 't licht dat awr KrdBelaten blinden binnenkwam vervi Yen zicnzelf beklagend. Zijn V>eipe pijn, zijn hart Jonsde die hem angst aanjoeg. S£h*e( dat er iets was, wat t Kv.haakte, geleefd te yeV"rginia de kamer binnen stomv , oogenbik stom van ven><"> i\ brutaliteit. h dat je me L%d, riep ze. Ik wensch, ™ alles vertelt, van wat er dien avond bij de Monroe's gebeurd is. Lloyd's gezicht werd vaalbleek. Wat bedoel je? slaagde hij er in te zeggen en zijn stem was niet meer dan een gefluister. Zijn hart bonsde zoo. Toen werd hij plotseling vuurrood. Ga mijn kamer uit. Ik heb je geen permissie gegeven om binnen te komen, wel? Maar hij had nu met een nieuwe Virginia te doen. Ze keerde zich van hem af, en trok een van de gordijnen op, zoodat 't zonlicht de kamer binnenstroomde. Toen ze zich weer tot hem wendde, had haar gezicht zoon harde uitdrukking als hij er nog nooit in gezien had. — Laat dat gordijn weer zakken, sputterde hij en bedekte zijn gezicht met de handen Virginia liep naar hem toe, bleef vlak bij het bed staan, en keek hem strak aan Luister, zei ze, je moet me vertellen wat je weet, van wat er dien avond voorviel Haar stem was laag en toonloos. Lloyd zag haar aan en werd door doodsangst bevangen _ 1k.... ik heb je het al verteld, toen ik dien avond thuis kwam. — Hoe wist je het? Lloyd's hart stond een moment stil klopte toen weer heftig. Op zoo iets was hij niet voorbereid. En zijn hoofd deed hem zoon pijn, dat hij niet kon denken. Hij moest nu iets zeggen, om te voorkomen, dat de verdenking op hem zou vallen, maar wat moest hij zeggen? En zijn hart. _ Hoe wist je het? herhaalde Virginia, maar nu brak haar stem haast Lloyd vatte moed. Ga heen riep hij opnieuw, en laat dat blind neer, zeg ik je. Virginia richtte zich op. 'Er lag ongetwijfeld angst en ontzetting in haar broers gezicht Ze wist, dat hij geld noodig had gehad. Haar heele ziel vocht nu voor haar liefste. Zelfs haar broer scheen voor haar niet meer te bestaan, alleen de persoon die iets van dien avond kon vertellen. —Lloyd, fluisterde ze en ze boog zich over zijn bed, tot haar groote oogen in de zijne schenen te branden. Lloyd, ju hebt neJt snoer weggenomen. Hij schoof van haar weg, zonder zijn oogen af te wenden. Wat had ze ontdekt? Wat kon ze weten? Maar hij kon voor deze vragen geen antwoord vinden. Toen herinnerde hij zich Jacksons brief. Zou Jackson terug zijn? Had hij haar geschreven? Zou 't eenig nut hebben te ontkennen? Als ze het toch wist? Maar Lloyd's hersens speelden hem parten. Hij kon niet denken.. Hij kon alleen maar liggen en haar aanstaren tot hij door haar starren blik tot spreken gedwongen werd. — Jackson heeft het je verteld, fluisterde hij. Virginia keek nog een oogenblik op hem neer, terwijl het licht in haar oogen verdoofde. — Lloyd.. Lloyd, kreunde ze. Toen keerde ze zich om, strompelde naar haar kamer en wierp zich met brandende oogen op haar bed, waar ze langen tijd onbeweeglijk bleef liggen. --- THIJS IJS EN DE VERLOREN SLEUTEL 5. — „Hier, op deze plaats", sprak Koenboud weer, „gooide de toovenaar de sleutel in het meer. En op het eiland, ginds, dat je daar ziet, woont die booze man, een ieder tot verdriet. Daar bedreef die booze Michias al meen'ge slechte streek — wel minstens één per week. O, Thijs, als jij ons soms kon helpen, zou ik je met mijn dankbewijzen overstelpen!" „Kom aan", zei Thijs, „ik duik nu eerst maar eens in 't water — dat alles komt wel later." (Morgenavond vervolg.) --- DE VERPACHTING DER STANDPLAATSEN VOOR IJSVERKOOPERS TE GRONINGEN WAT ZULLEN DE GEVOLGEN VOOR DE STRAATKOOPLIEDEN IN HET ALGEMEEN ZIJN! De Groningsche Marktkooplieden- en Ventersbond „Gruno" hield gisteravond in café „Neuf" hier ter stede een openbare protestvergadering, waarin als onderwerp werd behandeld: „Wat zullen de gevolgen zijn voor de straatkooplieden, wanneer hier in Groningen de standplaatsen worden verpacht ?" De voorzitter, de heer L. KISCH, betreurde het in zijn openingswoord, dat de opkomst niet grooter was, te meer betreurenswaardig, omdat het te behandelen vraagstuk van zoo groote beteekenis voor de straatkooplieden is. De spreker van dezen avond, de heer NEETER, Amsterdam, voorzitter van den Ned. Bond van Marktkooplieden en Venters, herinnerden er aan, dat de Groningsche Raad de verpachting van standplaatsen voor ijsverkoopers heeft aangenomen. De vraag ligt voor de hand, of het niet eigenlijk te laat is voor een protestvergadering. De organisatie van ijsverkoopers had gedacht met haar adres voldoenden invloed te kunnen uitoefenen. Dit was een misrekening; de centrale vereeniging van alle marktkooplieden en venters heeft nog getracht den gang van zaken op te houden, doch dat mislukte, de Raad stelde haar voor een fait accompli. Thans is de vraag, wat er nu verder zal gebeuren. Voorop staat, dat de ijskooplieden voor groote moeilijkheden zullen worden geplaatst, hetgeen alle statisfactie van het bedrijf zal wegnemen. Waarom moet een plaats, die een koopman is toegewezen, hem plotseling worden afgenomen om in de loting te worden gestopt ? De vaste plaats heeft hem in staat gesteld een zekere ~good-will" te scheppen. Het stelsel der verloting, zooals men dit het vorige jaar kende, vindt men nergens. Als een dergelijk voorstel in Amsterdam werd gedaan, zouden de kooplieden het met den grootsten spot afwijzen. ledere zakenman, iedere winkelier moet op het standpunt staat, dat, wanneer iemand een plaats heeft, het niet aangaat hem deze door een loting weer te ontnemen. Het stelsel der loting heeft niet voldaan, de goede kameraadschap onder de kooplieden heeft haar naar handelsinzicht zoodanig verwrongen, dat door ruiling ieder toch weer zooveel mogelijk de plaats kreeg, die hij zich wenschte. De motieven voor een verpachting zrjn niet steekhoudend. Zeker, er komen in verschillende plaatsen dingen voor, die ook hier te beluisteren waren. Concurrentie-nrjd en jalousie zijn hier evenals elders te vinden, doch zij wettigen het stelsel van verpachting niet. Den straathandel, die eeuwenoud is, moet men zien als een bedrijf, waarin velen hun brood verdienen. Het gaat daarom niet aan dezen handel zoodanige moeilijkheden in den weg te leggen, dat hij onmogelijk wordt. De verpachting, het regelen van bovenaf, zal concurrentie-vrees en nijd aankweeken. Dit is funest. B. en W. willen verpachting bij inschrijving met gesloten briefjes bevorderen, waarmee de Raad het eens was. De organisatie zou veel invloed kunnen uitoefenen op deze verpachting, maar er zijn altijd elementen, die den dans zullen ontspringen en zich, met kennis der gemaakte afspraken, de beste plaatsen tegen fabelachtige prijzen zullen weten te veroveren. Jan, Piet of Klaas, die financieel sterk staat, is nu in de gelegenheid iemand, die jarenlang op een plaats heeft gewerkt, te verdringen. Dat is een funest stelsel. Er staan groote belangen op het spel, zoo groot, dat de geringe opkomst in deze protestvergadering beschamend moet worden genoemd. Een enorme strijd zal ontbranden tusschen den kleinen man en de groote fabrieken, die door middel van stroomannen de plaatsen in beslag zullen nemen. De koopman wil door alle moeilijkheden heen buiten den maatschappelijken steun blijven. De mogelijkheid om een klein stukje brood te verdienen is nu afgesneden. De Bond gaat onmiddellijk, wanneer de gedachte aan verpachting in de een of andere plaats opkomt, er tegenin. Overal wordt tegenwoordig met den middenstand rekening gehouden, maar de kleinste groep daarvan, de straatkooplieden, wordt nu gedwongen, bespottelijk hooge prijzen voor haar standplaatsen te betalen. De Groningsche aanslag op den straatkoooman heeft door de consequenties, die hij kan hebben, diepe beteekenis. Andere plaatsen zullen misschien willen volgen. De ij sf abrikan ten zullen een gretigen hap naar den straatverkoop in Groningen doen. Dit moet worden voorkomen. Wij moeten samen trachten de uitvoering zoo gemakkelijk mogelijk te doen zijn. Onze eisch aan B. en W. moet zijn : „Zorgt, dat de man die pacht, ook de plaats inneemt". Daaraan zal alles mangelen, want B. en W. verleend den pachters zelf het recht de gepachte plaats door een ander te doen innemen. Dit is ongekend, in andere plaatsen worden zeer strenge bepalingen aan de vergunning verbonden, die dit absoluut onmogelijk maken. Een andere kwestie is, dat men over een jaar weer van de plaats, die men duur heeft betaald en die men twaalf maanden lang heeft getracht in te werken, kan worden verdrongen door iemand, die een dubbeltje meer biedt, hetgeen bij inschrijving met gesloten briefjes natuurlijk zeer goed mogelijk is. Bij de uitvoering van het besluit moet de organisatie zich laten gelden, waarom spr. allen opwekte de actie zeer krachtig te steunen. --- „Waarom extreem fascisme?” De heer J. Baars spreekt voor de Ned. Fascistische Beweging In de groote bovenzaal van café „De Unie** te Groningen had de Nederlandsche Fascistische Beweging ter plaatse gisteravond een openbare vergadering uitgeschreven, waarin de heer J. A. BAARS, leider van de N. F. B. sprak ov?r het onderwerp: „Waarom extreem fascisme?" De voorzitter der vergadering, de heer G. S. STAALMAN, opende de bijeenkomst, die er aan herinnerde, dat de heer Baars na de verschillende stroomingen in de fascistische beweging gekomen is tot de stichting van een nieuwe partij, de Ned. Fascistische Beweging. Na een korte inleiding gaf spr. het woord aan den heer Baars. De heer BAARS herinnerde er in den aanvang van zijn rede aan, dat velen, die zich de laatste jaren „fascisten" noemen, nog bitter weinig afweten van het ware „fascisme". En de verschillende stroomingen, die zich in de laatste jaren hebben voorgedaan in de fascistische beweging, hebben daaraan geen goed gedaan. Spr. releveerde in dit verband enkele dier stroomingen, o.a. het Verbond van Actualisten en het Vaderlandsch Verbond, waarna hij enkele woorden wijdde aan de „Bezem" periode, waarin Erich Wichman een niet onbelangrijke rol speelde Duidelijk is gebleken, aldus spr., dat alle partijen met zekeren angst de ontwikkeling van de fascistische volksbeweging hebben gade geslagen. Er is een tijd geweeot, dat spr. in de oude AN.F.B. de centrale organisatie hoopte te zien van de fascistische beweging in ons land. Dit is echter niet gebeurd, in het bijzonder door invloeden die niet het Nederlandsche volksbelang beoogden. In het vervolg van zijn rede gaf de heer Baars enkele beschouwingen over de internationale verhoudingen op fascistisch terrein, waarbij hij betoogde, dat Duitschland een groote invloed heeft op het nationaalsocialisme in Nederland, dat zich wel is waar „Nederlandsch" noemt, maar volgens spr. zoodanig „verduitscht" is, dat van het specifiek „Nederlandsch" geen sprake meer is. Spr. lichtte dit met enkele voorbeelden toe en deelde daarbij o.m. mede, dat de N.5.8.--insignes in Duitschland gemaakt worden, dat leiders van de N.S.N.A.P. door Duitsche leiders benoemd worden, enz. Spr. komt tot de conclusie, dat er een hechte samenwerking bestaat tusschen de Nederlandsche N.S.B, en de Duitsche NS.D.A.P. Ter staving van zijn beweringen citeerde de heer Baars talrijke correspondentiestukken tusschen de Duitsche- en Nederlandsche nationaal socialistische organisaties, terwijl hij betoogde, dat de N.S.B, van ir. Mussert thans in Duitschland vasten voet heeft gekregen, m.a.w. afhankelijk is geworden van de Duitsche NS.D.A.P. Het begint er bedenkelijk op* te lijken, aldus spr. dat Bismarck's uitspraak „Nederland annexeert zich zelf" waarheid gaat worden. Spr. meent daartegen een ernstige waarschuwing te moeten doen hooren. Het fascisme, aldus spr. moet niet langs evolutionairen weg zijn doel trachten te bereiken, maar met alle mogelijke beschikbare middelen pogen zijn ideaal te verwezenlijken. In het tweede gedeelte van zijn rede ging spr. meer in het bijzonder in op het extreem fascisme. Hij besprak uitvoerig de verschillende regeeringsmaatregelen ten opzichte van de fascistische beweging en betoogde, dat men in ons land hard bezig is voor de fascisten in Nederland een concentratiekamp te stichten. Voorts deelde spr. mede, dat R. K. mr. Steenberghe, destijds een der directeuren van Puybroek's bedrijven in Noord Brabant, op het punt stond naar de fascistische beweging over te gaan. „Doch toen hij de kans kreeg, aldus spr., minister te worden, met een salaris van 16 mille, gaf hij daaraan toch de voorkeur". Spr. betwistte verder de meening, dat de nat. socialisten ooit eenigen invloed zouden krijgen in de regeering. De heer Baars citeerde voorts enkele cijfers, waaruit hij concludeerde, dat er ten aanzien van diverse steunmaatregelen wantoestanden bestaan. Ook aan de achteruitgang der inkomens, van den in- en uitvoer, de verhooging der belastingen enz., wijdde de heer Baars een uitvoerige bespreking, waaraan hij vastknoopte een critiek op de handelingen der groot-kapitalisten over de geheele wereld, die volgens spr. slechts berekend zijn op eigen belang, zonder rekening te houden met het algemeen volksbelang. „Extreem fascisme", zoo ging spr. verder, „is het verrichten van een daad". Aan het eind van zijn rede merkte de heer Baars nog op, dat het extreem fascisme met alle beschikbare middelen zal trachten te brengen den corporatieven staat en de corporatieve maatschappij, ook langs illegalen weg omdat langs legalen weg niets te bereiken is. Met een woord van propaganda voor het extreem fascisme, besloot spr. zijn rede. Van de gelegenheid tot het stellen van vragen, werd door enkelen der aanwezigen gebruik gemaakt. Nadat deze vragen door den spreker waren beantwoord, werd de vergadering door den voorzitter gesloten. --- HOOFDSTUK XIII. Het donkerste uur. Een goed uur later stond Virginia langzaam van haar bed op, en ging weer naar Lloyd's kamer terug. Hrj lag daar nog net zoo als ze hem had verlaten, starend naar den muur. In weerwil van alles werd Virginia van droefheid vervuld, toen zij de doffe wanhoop in zijn gezicht zag. Als 't nu iemand anders was geweest tegenover wien Lloyd zoo gehandeld had, dan zou ze geprobeerd hebben hem te troosten, maar om Jackson zoo iets aan te doen, om Jacksons leven en het hare te verwoesten, alleen omdat hij bang was voor de gevolgen van zijn daad, was wel verregaand egoistisch en wreed. — Ik geloof, dat je beter doet mij alles te vertellen, zei ze. En na een oogenblik keek Lloyd haar met een moedelooze doffen blik aan, en vertelde wat er dien avond was gebeurd. Hij vertelde ook van Gloria Fanwick, hoe zij erop had aangedrongen een paarlensnoer te krijgen, en hoe hij dat had gestolen, waarna hij bang voor ontdekking, het in Jacksons jaszak had weggemoffeld. Van het moment dat ze weggegaan was, waren zijn hersens weer langzaam gaan werken en was hij zich bewust geworden dat zij het'nu wist. Hij kon haar beter alles zelf vertellen voor ze het verhaal van iemand anders hoorde. Virginia luisterde totdat hij klaar was. Toen stond ze op, en keek op hem neer. — Ik zal voor je doen wat ik kan, Lloyd, hernam ze. Maar je moet het rechter Kent ook vertellen, er moet nu klaarheid komen. Lloyd bleef een poos stil liggen, voordat hij antwoordde. Hij had een vaag gevoel, dat dit het einde voor hem beteekende. Maar hij wist nauwelijks wat hrj zei, toen hij begon te spreken. — Je zult wel voor me doen, wat je kunt, hé, spotte hij. Maar ik denk niet, dat het noodig is. Maak je om mij niet bezorgd! Virginia keerde zich af. De werkelijke beteekenis van die woorden drong op dat oogen blik niet tot haar door. Ze liet hem alleen en ging naar haar kamer om te pakken, laat in den middag zou ze naar Evansville vertrekken, om rechter Kent haar nieuws te vertellen. Toen ze weg was, stond Lloyd langzaam op en kleedde zich, zijn barstende hoofdpijn vervloekend. Hij zag doodsbleek, zijn knieën knikten, maar wat kwam het er nu op aan? 'Als hij weer een inzinking moest krijgen, dan kon hij het er eerst nog wel eens van nemen, vond hij en zoo strompelde hij door den rusti'gen namiddag, naar zijn speciale hoekje in zijn geliefkoosde bar. Maar in Evansville volgden de gebeurtenissen elkaar snel op, tot ze een crisis in het leven van meerdere personen brachten. Jackson was nu al drie dagen in arrest. Hij had geen geld en geen andere vrienden dan de Evans. Bob had zich niet vertoond, hoewel Jackson wist dat hij nu zijn toelage ontvangen moest hebben en de bankdirecteur kon hij nauwelijks als een vriend beschouwen. Jackson kon natuurlijk niet vermoeden, dat Bob hem het geld had teruggezonden en dat hij uit de stad was, en gedurende de sombere uren in de gevangenis, verbaasde hij zich erover, waarom Bob niets gedaan had, om de zaak in orde te brengen. Hij kon zich niet indenken, dat de jongen lang zou zwijgen. Hij had vertrouwen in zijn oprechtheid, als de ernst van de situatie maar tot hem doordrong. Maar hij kwam niet, er gebeurde niets, en den volgenden dag zou Jacksons zaak voorkomen. Laat dien middag, toen Virginia zich met het goede nieuws stadwaarts haastte, begaf de dienstdoende bewaker zich in Jacksons cel en deelde hem mede, dat meneer Evans hem wilde bezoeken. Jackson keek zijn cel rond. Eén stoel, eén krib, een kom en kan en een gebroken kam. Hij wendde zich half lachend tot den bewaker en zei: — Goed, laat meneer Evans maar binnenkomen. De deur van de cel werd geopend en even later trad meneer Evans binnen. Jackson stond rechtop in de lage cel. Hij maakte een lichte buiging, maar zei niets. Hij was er nog steeds van oT'ertu,