BRIEVEN UIT BELGIE DE SCHILDER VAN SINTERKLAAS — HET TOONEEL IN VLAANDEREN — HET LUIKSCHE MIJNMUSEUM een „nJk kunstminner kocht dezer dagen teip ""Prookje van Sinterklaas" voor de lut- Was o van H 5.000 francs (8070 gld.). Het aeekt n doek v,an Edgar Tytgat, den origi- Oionio + aller Belgische kunstschilders, die ..Gaw el een tentoonstelling houdt in de Tyteat6 Janus" te Antwerpen. Het geval- VerrW voor de kunstcritici nog steeds een öenkf g' BiJ zWn doeken en gravures Edüyo Im€n onwillekeurig aan de prenten van ».TvW0f aan de sprookjes van Andersen. de on schildert voor de kinderen", zeiden schjid lak:kiSen en ze noemden hem „De vlen in 'het werk van Tytgat, als 'het klaar et distillaat van de moderne kunst, levlrf-vluchtiq, juist in haar synthesis en Va* van tempo. Wilt ge de volle zang fcaa.flS11 binnenhuis onzer dagen vernemen? Wn !eg e«n van Tytgat's doeken; meuleepp' Rijten, behang, zullen u de rest 2e dl UWllt Se uw kinderen zoo kleeden, dat klaarte der straat zijn? DoorgeT het werk van dezen schilder. Verlangt Wn7 woning wier beeld zich met licht omga '*t in het geheugen van den voorbij - 't ehfl Zie da-n de huizen die zingen aan den i? Van den weg door het penseel van getrokken. Wilt ge de boode;i Wer tuinen zóó, dat ze werkelijk van p/«n. tijd zijn? Bezoek dan de landschaper den Waetermaelschen prentenma- C . wiens werk een openbaring van licht en Il lsk tooneel is in Vlaanderen de volkskunst Lang heeft men er geheel ■ om het vervlaamscht-fransch toeliet\ lt te bannen. Zoo is men gekomen tot tooneel, waarin geheel de kasche , !olle eigenaardigheid van het Vlaam- W v°lk tot uiting komt. Het is een resulk verkregen door de schoone samenwertebL an Vlaamsche provinciale- en gemeenhet nr en> welke hand in hand gingen met VjaJ?articulier initiatief, om de authentieke hoiw che scheppingen te steunen, tot be- WLVan de oud« zeden en tradities. We hxiéw11 hier °P dit gebied het „Landjuweel" nineJd als wisselprijs geschonken door ko- HL •• ert> gewonnen door het beste hef- metenJtooneelgezelschap van Vlaanderen, v?n nieuw geprimeerd werk, een stuk fe viaamsche kunst. En uit de jaarlij ksche trneting rijst die kunst steeds zuiver- ÖmP' steun en troost van het volk. 7«or riVölk heeft een instinctmatige liefde Hn en waar geen kunst aanwezig *Cfc t het zich afgodstempels van zinsbe%* nS- Daar zoekt het afleiding in het Wr"aanwezige,dat vaak de kroeg is. Een is' mag wel iets hebben en een glas bier cv'6h , altÜd verkeerd. Maar niet allen zijn hei,) v, rk en waar het regiem der onmatighet , neerscht, regeert de verveling. Daar is Wi, Ven dood en leeft men het uit zonder Want zich vervelen is langzaam dat vi het bedroevende daarvan is wel, V „len zich hun ondergang, hun geestehji 0etQ°°d, niet eens bewust zijn. Daarom W «et ontbrekende, de leegte die in de gekomen is door sociale onrechtvaar*°rde n' door nooddruft en verbittering, S £?■ ogenomen door het goede: de har- Ht ö oeten vervuld worden van het beste heefte ontzielde samenleving nog te bieden f°ostoSodsdienst en kunst. Naast de verfeestpi de waarheid van den godsdienst, de % u7ke voldoening van de kunst, daarin tfivrpiet geheim des levens, het geheim van ea«nheid en geluk. Luiksche Mijnmuseum is een per-01kloK i tentoonstelling geopend, welke een van d"s?isch en historisch .overzicht geeft sche ® «idustrieelè ontwikkeling der Luikaan dm»nstreek. Bij een recent persbezoek %gh 7.26.26 alleszins belangrijke tentoonstel- n we gelegenheid, uit de aanschou%ïihl v°orstellingen het wordingsproces der na te gaan, alsmede kennis te *t Vni7an de invloeden welke haar groei op ield v= uitoefenden. Uit het barre mijnte on? het Lnikerland, is een barre folk- waaruit soms een bitter-ironisch lied klonk, het volkslied. Vroeger waren er slechts woeste gronden, bosschen en moerassen. Rond de putten reiden zich enkele lage hutten met schaddendaken. Hier en daar, op de heuvels, rezen de kasteelen der heeren, eigenaars van de mijnen. Langs de grachten die door het woeste land kronkelden stonden nederige pachthoeven. Onbestrate wegen liepen in zig-zag-lijn van kasteel tot gehucht, van hoeve tot dorp, gegroefd door het wagenverkeer van den oogst der kolenmijnen, gebouwd op kunstmatige heuvels van uitgegraven grond, waardoor het laden der wagens vergemakkelijkt werd. De eigenlijke mijn was geheel open doch afgedekt met pannen en stroo. In leemen gebouwen bevond zich de „chambre", waar de werklieden zich ontkleedden, de „parapluie", die zich boven den put uitspreidde, de „belle fleur", d. i. de schraag van het takelrad, de magazijnen en de stallen der paarden die in den „barhei" gespannen werden (baritel is toestel dat bij middel van een primitieve trommel kuipen optrok, geladen met kolen of werklieden). In den beginne werden de hooge steenkolenlagen uitgebaat door vereenigingen van werklieden, doch bij gebrek aan geld leidde deze goed bedoelde arbeidsverdeeling tot veel oneenigheid. Spoedig echter doken kolenkoopers op, die met de arbeiders contracten sloten voor de geregelde levering van „vuuraarde", per jaar of per maand. De arme duivels der putten werden soms hardvochtig behandeld, naar men uit de verslagen der provoosten lezen kan. Nadien vormden zich vereenigingen van eigenaars, die gezamenlijk den grond aankochten waarin de mijn lag. Men had in die vereenigingen de eigenlijke meesters „parchonniers" genaamd, voorts de kleine bazen, die het werk aannamen en de „menils" of delvers, die het uitvoerden. Reeds in de 16e eeuw bestond het twee-ploegen-stelsel van arbeiders, een dagen een nachtploeg onder leiding van een „porion", gevormd uit de noodige gespecialiseerde houwers, herstellers, laders, afdragers, sleepers, ophoogers enz. Boven den grond werkten de sorteerders, molenmannen en cligneurs. Uit de oorkonden blijkt, dat in 1450 een put slechts tien tot vijftien werklieden telde, terwijl in 1600 de 120 putten, gelegen tusschen Quievrain en Mariemont, reeds 50.000 werklieden vergden. Het werk in de mijnen was in dien tijd uiterst gevaarlijk, want de gasaanwijzende mijnlamp was nog niet uitgevonden. Als verlichtingsmiddelen gebruikte men toortsen van hars, kaarsen of vuurpotten. Op plaatsen waar grauwvuur te duchten was moest men zich behelpen met brandend zwam. Bijna om de week lag het werk stil tengevolge van een ongeval veroorzaakt door grauwvuur, instortingen, overstroomingen o. i. d. Vele eeuwen lang moest het mijnbedrijf voortsukkelen met een commercieelgebrekkige en technisch-gevaarlijke organisatie, waarvan vooral de werklieden de dupe werden. Dikwijls hadden vreeselijke rampen plaats in de slecht geschoorde, overstroomde of door de gassen bestookte schachten. De overlevenden dezer rampen waren gewoonlijk vroegtijdig verminkt en leidden een kommervol bestaan, bijna levend als dieren in smerige hutten, ten -prooi aan allerlei ontberingen. De nakomelingen van het arme volk der mijnputten van weleer zijn er iets beter aan toe. Want deze tentoonstelling van den ouden mijnbouw logenstraft wel op zeer duidelijke wijze de legende van den goeden ouden tijd. Wanneer men daarnaast dan ook de expositie der moderne mijntechniek ziet, is men, ondanks crisisjammer en werkloosheidsleed, geneigd te erkennen, dat het vroeger toch ook niet alles was. W. V. M. --- LUCHTVAART DE WERELDRECORDHOUDSTER HELENE BOUCHER VERONGELUKT. Gistermiddag half zes is de bekende, 22 jaar oude, vliegster Helene Boucher in de nabijheid van het vliegveld Etampes tengevolge van een ongeluk om het leven gekomen. De vliegster was bezig een proefvlucht te doen met een Caudron Bengali Renault met gereviseerden motor. Het ongeluk is te wijten aan snelheidsverlies in een bocht, hoofdzakelijk veroorzaakt door de geringe draagoppervlakte van het toestel, dat uitsluitend geconstrueerd is voor snelheidsvluchten. Helene Boucher had acht wereldrecords op haar naam, waaronder dat van kleine vliegtuigen met 445 km. per uur. --- LOS EN VAST s°ek uv.erwachting klopt mijn hart, wie de 3gt> wie !" Zoo trad me dezer *4 kennis tegemoet en het bleek van de"ds, dat hij doelde op het rapport ,*H wßaadscommissie inzake de publicatie Ooue; uitbreidingsplan in de pers. Ja, dat ?6 het * een héél duidelijk rapport, voor |een *G goed lezen kan en wil. Daar staat rW°°rd Fransch in aan 't adres van het n uder ?au en den verantwoordelijken wet- JJI ; Maar ik wil degenen, die daarvan mn ve>2glsch gedacht — ingrijpende gevol> eet nnachten in de a.s. Raadsvergadering, v ?et ontnuchteren. Het rapport wordt bijv n Gen, den klachtenhoek van het Bureau en geloof maar gerust, £,r,e zijde zal men het Nieuwsblad nog S§eWen £ -dankbaar" zijn, dat het op deze v*« Van nte toestanden in een voorname eil u gemeentedienst het licht heeft doen vft*aromaiag werd me ook gesteld: maar W6l Had i-i de Pers Juist °P dit geval zoo- Off dat; k Maar dan vergeet de vragenstelti r Van de pers geweest is, die slacht- CUlven. rf e misleiding werd. In goed vertii den. ' dat van gemeentewege de lezers CSsche ÏÏden voorgelicht, stonden de Groëev. eschii v*den elk een pagina ruimte daardn Wan , aar- En wat is nu gebleken? Dat b 3 een n een journalist werd uitgewerkt Ceau Corr'espondentiechef op het Bouwde e ineP^aarna het via de controle van bü •in i eurs> den directeur, den wethou- Vo aU va tste instantie van het schrijf- 2Jan laatstgenoemde heimelijk ontïon Hiet Weg v°nd naar de kranten. Is bij.}ets 0m ontstemd te worden, als men *lai?t — e aar wordt, temeer als daarbij adrukk en het rapport laat dat ook wel zeer njfc verstaan — dat men den Iezers een valsche voorstelling van zaken heeft gegeven' Is het ook wonder, dat de bladenvan-de-rel nu zwijgen als het graf, na een zeer gebrekkige, of tendentieuze weergave van den inhoud van het rapport! Zoodat, er moge dan direct uit deze kwestie niets groeien — de Raad is een politiek lichaam en het gaat tegen de verkiezingen, dus men heeft bij allen strijd na afloop elkaar weer noodig om de wethouderszetels te bezetten — de aandacht is weer eens gevestigd op een toestand in een der departementen, welke de stad Groningen onwaardig is, om nog maar verder te zwijgen van de partijpers, die zichzelf zoo hopeloos heeft geblameerd. Hiervan met een zekere voldoening melding te maken zij verre van mij. Ik vestig er hier de aandacht op, omdat ik immers steeds op ongewenschte dingen, op onbillijkheden en onjuistheden den vinger krijg te leggen. Wat misschien vaker voorkomt, dan te prijzen en te bejubelen. Maar dat ligt ook veel aan mijn ongevraagden grooten kring van medewerkers, die naar den aard van alle menschen, plegen te zwijgen, als alles marcheert zooals het hoort, maar niet zoo gauw gaat het scheef of daar zitten ze met pen err papier, en schrijven En zoo kom ik ditmaal eerst tot behandeling van eenige correspondentie. Den inhoud van een brief kan ik het best als volgt weergeven: „Mijnheer Los en Vast, wat zegt U er nu van. Ik heb in mijn café geen strijkje. Daarvoor is de ligging niet gunstig genoeg. Echter, wil ik mijn bezoekers zoo nu en dan eens bezig houden met muziek, dan zet ik de gemeente-centrale aan 't werk. en geef radiomuziek. Het is billijk, dat men mij daarvoor belasting laat betalen, de muziek vormt immers een attractie voor mijn zaak. Maar wat nu te zeggen van het feit, dat ik het volle bedrag muziekbelasting moet opbrengen, 't welk café's met strijkjes ook verschuldigd zijn. Die dan tijdens het concert den consumptieprijs verhoogen". Deze schrijver verwacht nu van mij, dat ik dit onbillijk zal vinden, ik voel het met mijn klomp. Maar dan moet hij zelf eerst eens aangeven, hoe in het desbetreffend tarief differentiatie kan worden aangebracht. Muziek blijlt muziek En al zal men voor muziek, die men ziet inden vorm van een strijkend strijkje beter een kleine consumptie-verhooging kunnen vragen dan voor een onnoozelen luidspreker daar zal de belastmgheffer moeilijk rekening mee kunnen houden. Ik zou zeggen: laat die luidspreker werken als een automaat, zooals vroeger de zelfspelende piano's. Wie een mopje wenscht, offert zijn dubbeltje Zoo betaalt de muziekbelasting zichzelf. Een andere oplossing zie ik niet. Maar nu een algemeene klacht, een veelvuldige klacht. De omstandigheden brengen mee dat velen zoeken nog eens iets bij de straat te verdienen, en zoowel kantoren als particuliere woningen worden vrijwel belegerd door ongeregelde „zakenmenschen . Op zichzelf vallen daartegen geen bezwaren ïn te brengen Maar wel tegen de trucjes, waartoe dezen zich laten verleiden. Ze wagen er soms een telefoontje aan, vragen naar directeur of chef, kondigen zich aan met een naam, die te goeder faam m de stad bekend mag worden verondersteld, verzoekend om een onderhoud. Druk in de beslommeringen van het werk worden deze bezoekers dan te woord gestaan en wat blijkt vaak dat het is om wat kantoorbehoeften, sigaren of schilderijen van slechts zeer betrekkelijke kunstwaarde te slijten. Met allerlei jeremiades moeten de harten der ontvangenden worden verteederd. „Ik heb zelf tegenwoordig al genoeg aan mijn hoofd", aldus schrijft me een directeur, „om ook nog te moeten worden opgehouden met het aanhooren van de klachten van anderen, zeker wetend, dat als ik één man help, er morgen drie of vier op mijn stoep staan, die het al weer gehoord hebben: waar wat te slijten valt". Men ziet, hoe op dit terrein veel bedorven wordt, en bedorven is. Is het wonder, dat aan sommige adressen reeds iedereen, die niet het doel van zijn komst volledig annonceert, ook al heeft hij nog zoon mooi kaartje, absoluut geen kans krijgt te worden aangehoord! En dat verscheidene particuliere huizen hermetisch gesloten blijven voor al het gebel van menschen met tasschen, koffertjes etc. Vooral de trucjes met namen en aanbevelingen zullen de goeden met de kwaden doen lijden. Waartegen van politiezijde ook wel heel weinig te doen zal zijn. De klacht zal dus wel blijven, maar een waarschuwing tegen de „overigens hoffelijke" misleidingen is hier toch even op haar plaats. Als men tenminste niet zijn huis vol potlooden pennen ansichtkaarten, slechte sigaren en zooveelsté rangs schilderijen wil hebben. Dan is er de vraag, of in Groningen alles moeelük is, wat in Holland tot stand komt We hebben hier de vraag hooren opwerpen of een kunstijsbaan ook niet iets moois voor het Noorden zou zijn. De kranten gaven enthousiaste verslagen van de baan te Amsterdam, en om strijd werden daarna geroemd de verrichtingen van de gracieus! wereldkampioene-ijskunstenaresse lonTa Heni De schaatsenrij dersharten van het Noorden _ en dat zijn er niet weinig - hebben gepopeld en het was danook geen wonder, dammen elkaar heeft afgevraagd: is het heüsch hier voor het Noorden niet mogelijk? Ik las dat er reeds in de ijsvereeniging Groningen, in vergadering bijeen, geconstateerd is, dat het onmogelijk was, althans veel te duur. Maar is het daarmee uit? Heeft men de schaatsenfabnkanten niet eens gepolst, of zij er ook wat voor voelen, maw wat voor over hebben? Zoodat ik nog niet direct zou durven zeggen: zoon kunstijsbaan komt hier in het Noorden niet. En nu ik het toch over ijs heb, de vraag is eveneens opgeworpen, of straks ook in Groningen het versche kadetje zijn intrede zal doen. door de toepassing van koolzuurijs, het z.g. droge ijs, om het brood in verschen toestand te bewaren. Ik geloof, dat we van de vindingrijkheid in deze nog niet te veel moeten verwachten. De hardnekkigheid, waarmee van overheidswege versch brood m de vroege morgenuren wordt bestreden kan desnoods ook de moderne koeltechniek wel baas. Nog niet is verboden het vervoer voor 10 uur 's morgens van in koolzuurijs bewaard brood, maar laten de bakkers toch eventueel maar even wachten met de aanschaffing van zoon kostbare installatie, want als de overheid zich niet gewonnen wil geven, dan zal alle vindingrijkheid toch geen baat mogen hebben. Tenslotte is er nog iets nieuws, waarover hier gedacht moet zijn. Sedert de witte begrafenis van Prins Hendrik is men in Den Haag op veelvuldig verzoek uit de kringen van spiritisme, theosofie en lijkverassching overgegaan tot de aanschaffing van een rouwwagen' die voor „witte begrafenissen" «al dienen. Naar ik las is daarbij het heden uitgebeeld door stemmig grijs, de toekomst door een breeden witten band, welke over het heele voertuig is aangebracht, door het witte deksel van de motorkast en fijne witte biesjes om de ramen. Ook is het bloemenrek boven de plaats van de kist wit gehouden. Eigenlijk is het geen wit en ook geen crème, maar parelmoer van een levende tinteling en het levende wit schijnt ook leven te brengen in het stemmige grijs. Het leven overheerscht in drt voertuig, dat den laatsten dienst aan een doode bewijst, zoo luidt de beschrijving. De chauffeur bedient in het grijs het voertuig. Ook deze nieuwigheid geef ik hier nog niet direct een toekomst. Ik acht zoon wagen voor Groningen nog niet exploitabel. Als het dat ooit zal worden! Maar dat men zulke gedachten aanstonds heeft, toont in ieder geval de activiteit van zakenmenschen. Waarom wij 'hier trouwens gunstig bekend staan. ±- --- „Uiver”-bemanning te Parijs Gistermorgen om 10 uur heeft de bemanning van de „Uiver" zich naar den Are de Triomphe op de „Etoille" begeven om een krans te leggen op het graf van den Onbekenden Soldaat. De heeren Parmentier en Moll legden tezamen op de bronzen grafplaat, aan het hoofd waarvan de eeuwige vlam flakkert, een groote krans van chrysanten neer, waaraan een lint in de nationale kleuren het opschrift droeg: „I'Equipage de la K.L.M., Londres— Melbourne". Na eenigen tijd met ontbloot hoofd den Onbekende hun hulde te hebben gebracht, teekenden de vier leden van de bemanning van de „Uiver" in het Gulden Boek. Daarmee was de eenvoudige plechtigheid geëindigd. Vervolgens heeft het gezelschap een bezoek gebracht aan de internationale luchtvaarttentoonstelling. Daarna had in de localen der Aeroclüb de France een ontvangst plaats, waar den vliegers de groote gouden medaille der Aeroclüb werd uitgereikt. De Nederlandsche K. van K. heeft Vrij"-dagavond de Uiverbemanning en de directie der K.L.M, een banket aangeboden in hotel Continental. Het banket werd gepresideerd door den heer Asscher, voorzitter der K. v. Koophandel, terwijl voorts nog 150 heeren aanzaten. Onze gezant, Jhr. Loudon, bracht een drong uit op president Lebrun en H. M. de Koningin. Verder voerden het woord de heer Asscher, de heer L. Blériot, de heer Armand Massard, president van het Fransche Olympische Comité, die zeide, dat de aanwezigheid van twee Fransche ministers, de heeren Dénain en Pietri, moet worden uitgelegd als een symptoom van de Fransche waardeering voor de Nederlandsche activiteit. Namens het geheele Nederlandsche vliegwezen sprak de heer May, president-commissaris der K.L.M., zijn'groote dankbaarheid uit voor de huldiging van de Nederlandsche bemanning te Parijs. Vervolgens richtte de heer Flesman het woord tot de aanwezigen. Spreker stelt zich allereerst boven alle gedachten van nationale eer en politieke eer, om te wijzen op de onbaatzuchtigheid, waarmede allen de luchtvaart dienen. Spreker zou zoo graag willen, dat de regeeringen dit begrepen, want dan zouden wij veel verder zijn dan op het oogenblik, nu we te kampen hebben met zooveel vooroordeel en politieke kortzichtigheid. Tenslotte sprak generaal Dénain namens de Fransche regeering en feliciteerde de bemanning met het door hen bereikte resultaat. Hij achtte toenadering op luchtvaartgebied één der meest gunstige teekenen van het oogenblik. --- Een Fransche onderscheiding. De minister reikte daarna de groote gouden medaille uit van het luchtvaartministerie aan Parmentier en Mol en de zilveren aan de beide anderen. Het geheel was een grootsche uiting tusschen Frankrijk en Nederland. Heden keeren de vliegers naar Nederland terug. --- HET GROOTSTE WATERVLIEGTUIG TER WERELD. Voor zeventig passagiers. Er wordt druk g»werkt aan het grootste watervliegtuig ter wereld, dat op het oogenblik in Frankrijk gebouwd wordt en dat plaats zal bieden aan zeventig passagiers Het vliegtuig zal gedoopt worden „Lieutenant de vaisseau Paris", naar den naam van een vooraanstaand marinevlieger, die onlangs werd gedood. De machine is een geheel metalen Latevoere-type en heeft een lengte van 31 meter en een vleugelspanning van 50 meter. In volbeladen toestand met volle brandstoftanks, een uit vier personen bestaande bemanning en passagiers met bagage, zal het toestel 2y2 ton wegen. De actie-radius zal 4500 km. bedragen en de 6 Hispano-Suiza motoren zullen 5000 P.K. ontwikkelen. Dit luchtmonster zal op de route Marseille- Algiers 70 plaatsen en op de route naar Zuid- Amerika 30 plaatsen voor passagiers beschikbaar hebben. Het is uitgerust met twaalf luxe hutten met twee bedden, een garderobe en een waschtafel, voorts met tien eerste klasse hutten met opvouwbare tafels in de voorste cabine, en accomodatie voor 42 tweede-klas passagiers tusschendeks. Er zal bovendien een bar aan boord zrjn, een keuken en een bagageruim. Ter vermindering van het brandgevaar zijn de benzinetanks in de drijvers aangebracht. --- De vier levens van Miss Grey Onderwijzeres en gangster Eindelijk had men te Chicago vier mannen te pakken gekregen, die bij een diefstallenserie betrokken waren. Men wist, dat er achter deze diefstallen meer zat en dat men niet den hoofdpersoon gevat had. Na een lang verhoor, zoo vertelt de „Avp." bekende één der verdachten, John Girwin, dat een „brunette" altijd de aanwijzingen verstrekte. Zij leverde de plannen en ontving de goederen, die zij contant betaalde. Wie was deze dame ? Dit wist hij niet. Waar men haar dan kon vinden ? Soms tegen middernacht in Büly's kroeg in een achterkamertje. Maar men moest voorzichtig zijn Vier dagen lang lag men op de loer. Maar de brunette kwam niet. Reeds meende men, dat John gelogen had, toen plotseling een vrouw, in een leeren mantel gehuld, haastig kwam binnenloopen. De „brunette", fluisterde John. Direct werd ze gearresteerd. Toen men haar vroeg, wie ze was, zweeg ze. Ze gaf totaal geen antwoord. Maar in een zak van haar jas vond men het lesrposter, van een meisjeslyceum te Chicago. Waar ze dien mantel gestolen had. Ze zweeg. Den volgenden ochtend informeerde men op die school. Een leeren jas ? Die droeg alleen maar Joan Grey, een van de beste leeraressen van het instituut. Zij was waarschijnlijk ziek, want ze was niet verschenen. De ambtenaren keken elkaar aan. Wel wel, niet on les ! Zoo kwam men het dubbele feveVvan Joan Grey op het spoor. Zij was llerares in de wiskunde en 's nachts heelster, bandietenleidster, misdadigste^^ Terwiil men haar woning wera een sterk geparfumeerd lila briefje gebracht Men verlichtte Miss Grey 's om { uur bij Jenny Smithon. Men had 4 nieuwe speelsters gevonden en bovendien zou mr. die 's middags bij Jenny Smithon kwamen aanloopen, jonden een zeer elegante woning, die als speelgelegen heid was ingericht. Tien dames, vant de Ch cagosche society, een paar nietsnutters, cue bij de politie niet onbekend waren, een pianist, speelkaarten, alcohol. „,„„+ Men beloofde mevr. Smithon geen maarregelen tegen haar te zullen treffen, wanneer zij het een en ander over miss Grey wilde Het antwoord luidde, dat zij waarschijnlijk een weduwe was, die zeer veel en zeer grof speelde, zij was buitengewoon elegant en stond waarschijnlijk eerst 's middags op, want wanneer men haar 's ochtends belde, kreeg men geen antwoord. Mteer wist men niet van haar. --- Nog meer verrassingen. Speelster — dat was dus het derde leven van miss Grey Een ambtenaar bleef in haar woning achter en wachtte. Er zouden zeker nog wel een paar verrassingen komen. . 's Avonds, kwart over negen, rinkelde de telefoon. Professor G., een vooraanstaand man van het chemische en bacteriologische instituut te Chicago belde op. Waarom miss Grey niet kwam. Men wilde toch nog de nieuwe cultures Een half uur later wist de professor de waarheid. Juffrouw Grey was zijn assistente geweest, die iederen avond van negen tot elf met hem werkte. Ze was buitengewoon vlijtig en had zeer veel talent. Hij had haar steeds aangeraden verder te studeeren. Bacteriologe — scheikundige — het vierde leven van Joan Grey. Een dergelijk geval heeft men nooit meegemaakt. De psychiaters weten niet goed, wat zij met deze „viervoudige" ,v.rquw beginnen moeten. Men spreekt van een viervoudige splitsing van haar ikbewustzijn. Uit het onderzoek blijkt, dat de onderwijzeres van veel dingen, die zij als speelster deed-, niets afweet, terwijl de bacteriologe vergeten schijnt te zijn, waar zij 's nachts na 12 uur als bandietenleidster naar toe ging. Welke miss Grey moet door de jury veroordeeld worden ? Moet de onderwijzeres Joan Grey voor de anderen boeten, die ln haar ziel woeden ? Het geval-Grey is niet alleen de sensatie van het publiek, maar ook van de psychiaters en de rechters van Chicago. --- DE AVONTUREN VAN THIJS IJS Nog enkele dagen en de gelegenheid is weer voorbij om het aardige boekje, waarin de eerste vier verhalen van Thijs IJs spannende avonturen tot een geheel zijn vereenigd, in bezit te kunnen krijgen. Het is ook bij de vorige boekjes, welke wij uitgaven (Bruintje Beer), steeds gebleken, hoe prettig het voor de jongens en meisjes is de verhalen uit de krant later nog weer eens achter elkaar te kunnen doorlezen en er nog eens opnieuw van te genieten. Ook nu weer blijkt uit het groote aantal bestellingen, dat wij ontvingen, hoe men de boekjes op prijs stelt. De vier verhalen in dit boekje zijn: 1. THIJS IJS EN DE SCHAT OP DE MAAN 2. THIJS IJS EN DE ONZICHTBARE PRINS 3. THIJS IJS EN DE GEDIENSTIGE GEEST 4. THIJS IJS EN DE BOOZE HEKS De prijs bedraagt slechts 35 cent, afgehaald aan ons bureau, en 40 cent, franco per post. Het bedrag van 40 cent kan worden voldaan door middel van een postwissel of door storting/overschrijving op 't postgiro no. van het Nieuwsblad van het Noorden, no. 83863. — De bestelling kan dan worden gedaan op de mededeelingenstrook van postwissel of girobiljet. --- KUNST en WETENSCHAP RICHARD STRAUSS KRIJGT NED. ONDERSCHEIDING. Naar gemeld wordt, heeft minister Marchant gisteravond ten huize van den Duitschen gezant, in de Residentie bij gelegenheid van den daar gehouden maaltijd, aan den toonkunstenaar Richard Strauss medegedeeld, dat de Koningin hem benoemd heeft tot Grootofficier in de Orde van Oranje Nassau. ---