HALLUCINATIE Eens op een dag van eenzaamheid en verveling, liep ik een museum binnen waar ik toevallig voorbijkwam. Nooit was ik er eerder geweest, musea met hun muffe kelderluoht en kille, holle zalen, vol doode, soms halfverteerde dingen, wekken in mij een onbehaaglijk beklemmend gevoel. Ook hier waren rij en groenbeschimmelde potjes en gebruiksvoorwerpen kleederen, stoffig en vol gaten, verschoten en kleurloos, zwaarden, schilden en harnassen, verroest en gedeukt, tapijten, die eens de wanden van een ridderzaal gesierd hadden en nu prijs gegeven waren aan de nieuwsgierige blikken van piëteitlooze menschen, die schaapachtig lachen bij de flauwe eindeloos herhaalde aardigheden van een onverschilligen gids. Het gezicht van al deze groezelige overblijfselen uit lang vervlogen dagen bracht mij in een trieste begrafenisstemming, waartegen ik mij vergeefs trachtte te verzetten. Zoo slenterend, trap op trap af, zaal in zaal uit, kwam ik eindelijk in een vertrek, dat door eenige kleine, smalle vensters slechts spaarzaam verlicht werd, zoodat mijn oogen zich moesten inspannen om duidelijk te onderscheiden, welk voorwerp in het halfduister tentoongesteld lag. Het was een Egyptische mummie, bruingrauw en verschrompeld, star en onbewogen, stijf gewikkeld in windsels die haar geheel omsnoerden. Alleen het hoofd was zichtbaar, een schedel, vlekkig en geel als perkament. Een gelaat, angstig om aan te zien, vooruitstekende jukbeenderen strak overspanmen door de rimpelige gelooide huid en samengetrokken tandeloos mondje, opengevallen en zwart, een spitse neus, sterk gekromd, de oogen ijzig gesloten, koud en afschuwwekkend. Heel lang stond ik daar, starende naar wat duizenden jaren geleden een mensch was, een levend wezen van vleesch en bloed met gedachten en begeerten, dat vreugde en verdriet gekend had, loopen kon en spreken. Misschien was deze onaanzienlijke, vezelige gedaante eens een groot en dapper krijgsman, die hoog opgericht in zijn voortstormenden strijdwagen de zijnen aanvuurde en voorging in het gevecht om er den dood te vinden, glimlachend, zooals het een held betaamt, die voor zijn vaderland sterft. Misschien was dit schamele hoopje vodden eens een priester, die in smetteloos blank feestgewaad gehuld, ijverend voor de heerlijkheden van Ammon, zijn plichten vervulde in den Tempel van den machtige God. Een suppoost stoorde mij in mijn overpeinzingen. Het sluitingsuur was aangebroken en ik ging naar huis, vervuld van hetgeen ik gezien had. Na eenige uren van benauwden slaap kwam 'n zonderling gevoel over me. Ik voelde me ijskoud worden en geheel verstijven. Doodstil bleef ik plat op mijn rug liggen. Ik wilde mijn oogleden opslaan maar zij zaten als vastgekleefd. Mijn hand wilde zich als vanzelf opheffen om mijn oogen los te wrijven, maar zij was lam. Een onbeschrijfelijke angst maakte zich van mij meester. Armen, beenen, mijn geheele lichaam, alles was volkomen onbeweeglijk, omwonden door knellende banden, die elk verroeren onmogelijk maakten. Telkens en telkens trachtte ik ze te verbreken, maar iedere poging, hoe krampachtig en wanhopig ook, was vergeefsch, ik kon geen spier vertrekken. Mijn hersenen pijnigden zich in koortsachtig denken en in radeloos zich afvragen, wat toch wel de oorzaak van dit vreemd gebeuren kon zijn. Sliep ik misschien nog en was alleen mijn geest klaar wakker en helder? Maar dan moest ik mij toch kunnen bewegen, een arm of been kunnen verleggen. Was het een vreemdsoortige ziekte, die mij overvallen had? Maar den dag tevoren had ik mij nog volmaakt gezond gevoeld, jong en krachtig. Niets had er op gewezen, dat ik plotseling zoo volkomen verlamd zou zijn! Was ik misschien schijndood en had men mij al begraven? Bij deze gedachte bestierf ik het van schrik! Wie weet hoe lang ik buiten bewustzijn gelegen had! Dan zou ik dus nu in een graf liggen, diep onder de aarde, bedolven onder het zand, dat in meters dikke lagen gehoopt lag op mijn kist! Niemand zou mijn vertwijfeld roepen en schreeuwen hooren, zelfs al had ik geluid kunnen geven en al was ik in staat geweest mijn lippen van elkaar te krijgen! Onherroepelijk verloren, door niets te redden, prijs gegeven aan den dood door honger, dorst en verstikking. Tranen voelde ik opwellen, maar mijn oog bleef droog! Een snik steeg op in mijn borst., ik bleef stom en kon geen geluid uitbrengen! Zelfs mijn hart voelde ik niet meer kloppen. Het bloed stroomde niet meer door de aderen en mijn longen ademden niet! Mijn keel was als verdroogd en als een stuk leer lag de tong zwaar in mijn dorren mond. Ik dwong mijzelf beheerscht te denken om door kalm overleg een uitweg te vinden. Maar na slechts weinige oogenblikken verloor ik de bezinning weer en ik spande al mijn krachten in om tenminste mijn oogen te kunnen openen of een kreet te slaken. Uren lang worstelde ik vergeefs, tot ik eindelijk uitgeput, in een toestand van doffe moedeloosheid verviel Eensklaps zoo onverwachts, dat een brok mij in de keel schoot, klonk vlak naast mij een stem, lijzig, toonloos, dreunend: — En dit, dames en heeren, is een Egyptische mummie, die veertig jaar geleden gevonden werd in het beroemde dal der Koningsgraven. De mummie is duizenden jaren oud, maar zij is zeldzaam goed geconserveerd gebleven, door de buitengewoon hoogstaande kunst van het balsemen gevrijwaard voor verrotting. De gelaatstrekken zijn duidelijk te onderscheiden. Deze mummie is een van de merkwaardigste exemplaren van het museum. Een blij gevoel van hoop en verwachting doorstroomde me! Ik lag dus niet in een grafkelder, ik leefde nog! Er waren menschen in mijn nabijheid die me zeker zouden vinden, me opnemen en weer tot het leven terugbrengen! Vol aandacht luisterde ik of niet iemand zou uitroepen: He wat is dat daar? Maar ik hoorde slechts verbaasde vragen en opmerkingen over de wonderbare mummie, niemand scheen mijn aanwezigheid te bespeuren. Het werd langzaam stil, de bezoekers gingen weg en ik lag weer alleen. Wat was er toch met mij gebeurd? Waarom zag men mij niet? Was ik dan onzichtbaar geworden of was aller aandacht zoo door die ellendige mummie getrokken, dat niemand naar den hoek keek, waar ik in doodsnood wachtte op een helpende hand? Weer hoorde ik geluiden nader en nader komen en vlak naast mij dreunde de gids weer het verhaal op van de mummie, zoo dichtbij, dat ik hem beslist zou kunnen aanraken, als ik mijn hand maar had kunnen uitstrekken! Ik moest mijn machteloosheid overwinnen! Al mijn wilskracht spande ik tot het uiterste in....! Uitschreeuwen wilde ik het: Menschen, kijkt dan toch hier hier....! — Hu, zei een oude jufferstern. Wat griezelig! Het lijkt wel of dat ding nog leeft, of-t-le zoo maar zal opstaan en wegloopen. Je zou er bang van worden! De gids lachte vaderlijk, in het volle besef van zijn beter weten. — Neen, dame, die mummie is zoo dood als een pier hoor, die zal niet wegwandelen. Bij deze woorden tikte hij met zijn vinger op het glas. Duidelijk hoorde ik 't vlak boven me. Wat er verder gesproken werd kon ik niet meer verstaan, zoo verbaasd was ik Hoe ik zou die mummie zijn..! Verdroogd, mismaakt zou ik daar in die vitrine liggen.. ..duizenden jaren oud! Als ik gekund had zou ik in een luid, bulderend lachen zijn uitgebarsten. Stel je v00r.... ik een mummie.... in een museum. Het scheen me toe, dat ik lag te schudden over zooveel dwaasheid!.... Ik een mummie! — Kijk, kijk, zei de juffrouw weer. Waarachtig, hij trilt met zijn oogen, ik ga weg ik kan het niet meer zien! Weer grinnikte de gids „Dat beestje is duizenden jaren oud hoor, die staat niet meer op, al zou hij willen!" Ik stelde me voor, hoe al die menschen daar om de vitrine elkaar stonden dringen om mij aan te gapen met u lende oogen. $ Een ontzettende woede maakte ey van mij meester: Wat verbeelden 1" tr we 1.... ik ben geen mummie * , een levend \flezen juist als jullie! mss\ Zien jullie dat dan niet, stonrmel Haal me eruit., haal me eruit!•• £$ op en staat daar niet als een troep ï*111 „ toKi Razend was ik. Als ik maar kon. JJ| r ze met de koppen tegen elkaar sla , dooreen ranselen, trappen, bijten- 'ne Kwam het door de bovenmenscr inspanning of door mijn ëTe?n p»*., kwaadheid? Ineens schoot e]s 'j los, scheurde met een ruk de pc sloeg met volle kracht omhoog teg^ ~ Vlootl d€ scherven-rinkelend in het •••■' ehri.Ser0irirecrlt overeind in mijn bed, ;L in de lakens, mijn hand «fe eHd' et iampje dat 's nachts altijd V^er rfst mij staat, lag midden in ï, S-UiS gesla§en- •• •! cl. << neb ik verder niet meer ge_ Ver. A. TANGELDER. --- UIT FILMLAND Paul Wegener 60 jaar Een van Duitschland's knapste acteurs en regisseurs. met een enkel woord reeds in dit blad gemeld is, Dinsdag 60 jaar geworden. ' Paul Wegener werd geboren te Bischofsberg, een plaatsje in Oost-Pruisen, als zoon van een landedelman. Zijn vader liet zijn zoon aan de Freiburgsche Universiteit philosophie en kunstgeschiedenis studeeren. Verder studeerde Paul Wegener nog eenige jaren aan de Universiteit te Leipzig in de rechten, daar hij aanvankelijk advocaat wilde worden. Toen hij eens in den schouwburg te Leipzig een opvoering van „Faust" bijwoonde, kwam het verlangen bij hem op om tooneelspeler te worden. Dit idee gaf hem geen rust meer en hij begaf zich naar een theaterdirecteur te Rostock, die hem na lang praten een klein engagement bij een der plaatselijke gezelschappen bezorgde. Paul Wegener was toen nauwelijks 20 jaar oud en speelde de rol van den witgebaarden grijsaard Stauffacher in „Wilhelm Teil". Toen zijn vader van zijn veranderde carrière vernam, wilde hij niets meer met zijn zoon te maken hebben en ontzegde hem het huis; later, toen hij uit de kritieken las, dat Paul wel talent bezat en een groot acteur beloofde te worden, verzoende hij zich weer met hem. In het begin van zijn loopbaan veranderde Paul Wegener nog al vaak van gezelschap; hij was onrustig en kon het nergens lang uithouden. In een tijdsverloop van nauwelijks twee jaar speelde hij te Aken, Maagdenburg en Wiesbaden. Zijn talent als tooneelspeler werd echter eerst ontdekt in 1905, toen hij te Hamburg optrad. Alex. Strakosch zag Paul Wegener spelen en voelde onmiddellijk, dat hij hier een groot talent voor zich had. Hij bezorgde hem een engagement bij Reinhardt te Berlijn. Bij Reinhardt trad Wegener voor het eerst op in „Liebeskönig" van Greiner, welk stuk een groot fiasco werd, hoewel men het spel van Wegener gunstig beoordeelde. Wegener kreeg nu andere rollen te vervullen; vooral als Jaco, Franz Moor, Holofernes en Othello verwierf hij bekendheid en ook werd hij beroemd als de vertolker der Strindbergrollen. De groote Duitsche tooneelspeler, filmacteur en regisseur Paul Wegener is, zooals --- Veiligheid voor alles of de mogelijkheden van de televisie. — Mijnheer, mag ik met Uw dochter, trou wen ? (The Humorist) --- Bij de film. In 1911 kwam Wegener in aanraking met de film. In samenwerking met Hans Heinz Ewers verfilmde hij toen „De Student van Praag". Deze eerste film had al dadelijk veel succes, zoodat er al spoedig meerdere volgden. Van Wegener's films, welke ook hier te lande bekend zijn, noemen wij: „De Golem", „Lucretia Borgia", „De laatste dagen van Ferrante", „Rubezahl" en „Jogi", met welke films hij wel het meeste succes heeft gehad. Ondanks zijn talent als filmacteur heeft Wegener zich toch niet geheel van het tooneel teruggetrokken. Meerdere malen vormde hij een eigen ensemble, waarmee hij dan door verschillende landen van Europa en ook door Zuid Amerika trok. In Juli 1928 maakte hij met zijn gezelschap een tournee door Roemenië, waarbij hij zooveel succes oogstte, dat de koning, hem de gouden medaille Ie kl. voor kunst en wetenschappen verleende. --- Een grappig incident. Begin 1929 ondernam Wegener een tocht naar Buenos Aires, waar hij onder leiding van den directeur Urban een aantal gastvoorstellingen in „Odeon" gaf. In het Duitsch werden toen opgevoerd „Der Va ter" van Strindberg, „Totentanz", eveneens van Strindberg, „College Crampton" en „Der Gedanke" van Hauptmann en ook nog het drama „Mr. Walpole" van Wallace Aan dit laatste stuk heeft Wegener nog een amusante herinnering. In zijn hotel te Buenos Aires repeteerde hij met zijn tegenspeelster eenige scènes uit dit drama- In de kamer naast hem logeerde een Duitscher, die vol ontzetting het geheele gesprek kon volgen. Hij dacht niet anders, of er Werd hier een moord beraamd en sloot snel de kamerdeur van Wegener aan den buitenkant af, waarop hij zich met de sleutel naar den portier begaf om verslag van zijn bevindingen uit te brengen. Toen de man bij den portier aankwam, hoorde hij tot zijn verbazing, dat hiji den beroemden acteur Paul Wegener, die dien avond zou optreden, had opgesloten. Het geval werd opgehelderd en Wegener lachte hartelijk om de angst van zijn buurman. Zijn Zuid-Amerikaansche tournee moest Wegener echter afbreken, daar hij een uitnoodiging van Charell had aangenomen om in „De Drie Musketiers" de rol van den kardinaal te vervullen- In het begin van 1931 was er sprake van, dat Wegener naar Nederl. Indië zou gaan, om daar een film samen te stellen. De plannen hiertoe zijn evenwel niet ten uitvoer gebracht. Naast tooneel- en filmspeler is Paul Wegener ook regisseur. In December van het vorig jaar ging bij de Ufa een film, waarin Kathe von Nagy de hoofdrol vertolkte. Wegener had de regie dezer rolprent. --- JAN KIEPURA BIJ PARAMOUNT. Men meldt dat de bekende zanger en filmacteur Jan Kiepura een contract voor twee jaar met de Paramount Filmmaatschappij heeft gesloten. --- GROOTE DRUKTE BIJ DE UFA. Bij de Ufa heerscht momenteel in de ateliers te Neubabelsberg en Tempelhof groote drukte. Vier films zijn op 't oogenblik in bewerking, terwijl drie andere films over enkele dagen in het atelier gaan. Onder regie van Karl Hartl worden op het oogenblik de opnamen voor de §'r pa"€|> film „De Zigeunerbaron" in Uetz en « berg gelijktijdig gedraaid, waardoor W den vroegen morgen tot 's middag» p9cP en in de late namiddag-, avond- en . uren in Babelsberg gewerkt wordt, tiilfj In de groote middenhall zijn Hein,!en 1% en Steinbicker met de laatste opnan „ de Ufa-film „Liefde, Dood en I>uive1tornt;^f' Aan de R.N.-film der Ufa „Punks •» jJP Amerika", onder regie van Karl Hei j«j tta, wordt gelijktijdig in twee p . belsberg gewerkt, terwijl in een a*\;,ctie twee korte kluchten der Brauer-prod , Ufa gesynchroniseerd worden. p%< Voor de nieuwe groote Ufa-fi«n 'g & role" worden in Neubabelsberg J liers de eerste groote decors opgeby Ook de ateliers in Tempelhof zWT\e vKt bezet. Hier zijn de opnamen voor jet, film „Frissohe wind uit Canada", on"wer™ van Heinz Dietrich Kenter, in same» « met Erich HoMer, in vollen gang- - llTl -•> De voorbereidingen voor de törichte Jungfxau" die door Schneia koben geënsceneerd zal worden zijn et gevorderd, dat men nog deze weeK . opnamen hoopt te kunnen Ook na de Kerstdagen zullen de Ui» allemaal bezet .zijn. --- KINDEREN „Komt u dan nooit meer bij ons wilde Nannie weten en haar lipJe verdacht naar beneden. % „Nou, nooit meer. Natuurlijk kon nog eens kijken hoe het met jou poppenkinderen gaat. Of Bettie nog ondeugend is en of Nannie altiJa flink haar levertraan inneemt en n00it.... eens vergeet". Juf streelde blonde kinderkopje, dat zoo veilig haar aangeleund was. ju „En als u komt Juf", zei Nol en ™, stem klonk heel gewichtig, „zal ik gen, dat ik een hijschkraan kla?frh j» van Mecano en.... zeg Juf, nu u de stad gaat wonen kijkt u dan eens een rood en groen lampje voor me. ( zijn zooveel meer winkels dan hier • , „Komt u morgen weer?" zeurde nie. tf» „Morgen niet, maar wel heel Sa.u Jy „Laten we het nu niet zoo treurig ken", vond Mevrouw, „'t Is toch voor■ , heel prettigs dat Juf bij ons weg Zoo dol als de kinderen op Ans wa Nooit had ze zóó gerust uit misten hun Moeder niet eens als ze was. gtÜ „Juf komt u toch gauw eens aan- toch Nannie", zei Mevrouw bij ost> scheid. Juf moest zich met veel door de deur zien te wringen, die Na maar niet open wilde doen. Zelfs No' fi ongewoon stil, maar zijn bruine ° keken haar vol liefde na. Ze zou haar missen. Eindelijk maakte Juf het beloofde t zoek. Wat had ze het stil gehad "&> de babbelstemmetjes. Hoe lang was «%j{ al weg? Pas veertien dagen? Ze s iezich Nannie al voor. Dansend vaJl ] $ zier, honderd uit vertellend, haar nieuwe schatten van Sinterklaas ve $$ nend.... Voor Nan zou het een feeS zijn. NaH' Welk een teleurstelling. Wel was nie even verrast, maar ging toen da° $ verder met platen vlechten nieuwe Juf. Ans stond er wat ej) had zich alles zoo anders Nannie's hooge stemmetje schalde jj« de kinderkamer. „Ik kan nu al een zingen, heelemaal alleen en zoo vlechten. En deze Juf teekent veel rfl jeu' dan ven haar verhaaltjes zijn ve rjjs\ I ker. Als Nol vraagt om een rooversver ! komt er een. Als ik een jj«' wil komt er een". Eigenwijs krullenhoofd heen en weer als o»* $p' kracht bij de woorden te zetten &$' een knik naast haar besloot ze ha* haal. „Deze Juf is vreeselijk lief". * & „We waren toch de beste o? tijd. Ik heb toch ook zoo veel met getobd. Hoe kunnen ze zóó gauW ten", tobde Ans, toen ze de deur * jf zich dichttrok. In haar tasch zate*1 geten het roode en het groene NELLIE ' (Nadruk verboden). .4 --- CHARLIE CHAPLIN ALS ZWIJGEND ACTEUR Charlie Chaplim zal in zijn nieuvf waarvan de vervaardiging eenige \iertd is uitgesteld, niet spreken. Als reden pi Jj< gaf de beroemde komiek op, dat in zug 0p < de uitbeelding van een zwerver .s^c" jfiy juiste wijze zou kunnen er niet bij gesproken wordt, ®\ei rr>* studio heeft geen installatie voor ne van sprekende films. ---