DE EERSTE. DOOR WILLY VAN DER TAK Het was inderdaad de eerste, de laatste was het zeker niet. Wat wil men? Wij menschen zijn nu eenmaal menschen, wij hebben meeningsverschilletjes, we vinden dat er dingen zijn, die we ons niet kunnen laten aanleunen, we maken ruzie — misschien zelfs zonder dat we er erge behoefte aan hebben, mogelijk tegen onzen zin in, maar alleen, omdat we onze trots en ons eigen ikje niet heelemaal achter de deur kunnen zetten. We kibbelen, en dan krijgen we zelfs een beetje plezier in dat kibbelen, en dan vergeten we uit te scheiden op het goede moment. Het is niet heel erg en gewoonlijk hebben we ook nog wel een beetje gevoel voor humor, en dat redt de zaak weer. Maar het geval, waarvan ik u wilde vertellen, was er één, dat bijna niet te redden was door gevoel voor humor, hoewel ....Enfin, ziet u zelf maar. Twee menschen, twee jonge menschen, op hun huwelijksreis, in de verrukkelijke, opwindende stad Parijs, waar het leven veerkrachtiger golft, waar de harten warmer en vlugger kloppen, waar de beenen viever, pittiger den dag doorwandelen. Die twee, die nog nooit buiten Holland geweest waren, wier eerste buitenlandsche ervaring het was! In Parijs, de lichtstad! Zij met zn tweeën! Getrouwd! Meneer en mevrouw, monsieur en madame! Er Waren oogenblikken, waarop ze er zelf om lachten, en mekaar in de armen knepen om te voelen of ze wel echt waren! Er waren oogenblikken, waarop ze het gevoel hadden, of ze dag in dag uit door een niet werkelijk droomleven gingen, of ze een sprookje beleefden, waarin ze de rol van de schoone prinses en de dappere prins, die haar veroverd had, speelden! Het leven kan zoo mooi zijn, als je mekaar pas gevonden hebt, en je bent in Parijs, waarvan je alleen nog maar gelezen en gedroomd hebt! Zoo was het, en zoo voelden ze zich, en toen kwam hij — de eerste. Ze weten zelf niet eens meer waarover, want het was natuurlijk over niets. Ze weten zelf alleen nog maar, dat ze op het oogenblik zelf het gevoel hadden, of de hemel onder hun voeten wegzakte, en zij vielen, vielen, in een bodemloozen afgrond van narigheid en ellende. Hun eerste ruzie! Den eersten keer, dat zij stampvoetend voor hem stond en hem met bliksemende oogen zei, dat ze hem haatte, den eersten keer, waarop hij, in het volle besef van zijn mannelijke meerderheid, sarcastisch zijn schouders ophaalde, en een paar vlijmscherpe en zeer bittere dingen zei over de vrouwen in het algemeen, en de zijne in het bijzonder. Niemand, niemand, dat zeggen ze nu nog, kan weten, hoe vreeselij k hun eerste ruzie was! Het slot was, dat zij zich, snikkend, of haar hart gebroken was, op het bed gooide, en daar al haar verdriet, al haar desillusie uithuilde iri haar kussen, er gansch en ai niet aan denkend, dat ze er nog uren lang ontoonbaar uit zou zien van het huilen, wat gaf het allemaal? Hun geluk was nu toch weg, onherstelbaar gebroken, kapot, vernield! En het slot was, dat hij, eindelijk ook zijn pose van mannelijke superioriteit niet meer bewaren kunnend, bitter, en met een wilde hopelooze intonatie in zijn stem, zei, dat het leven alle waarde voor hem verloren had, dat alle glans en kleur en schoonheid voor eeuwig vernietigd waren door de gevoellooze dingen, die zij gezegd had, en dat hij Toen was zij nog maar alleen in die kamer, waarin de stilte alleen verstoord werd door het geluid van het verre geroezemoes van Parijs, dat door de open balkondeuren naar binnen kwam, en door haar eigen wanhopig gesnik. Ach, het waren zulke vreeselij ke, diep-bedroefde snikken, en het tengere ruggetje op het bed met de bos krullen er boven schokte bij iederen snik zoo verschrikkelijk dramatisch! Het was alleen maar jammer, dat er niemand in de kamer was, die medelijden kon krijgen met dat droevige figuurtje, die opeens een warme golf van verteedering om zooveel zieligheid door zijn koppig mannelijk hart kon voelen gaan en, allang murw, zijn armen om het hoopje ongeluk heenslaan, zonder zich te storen aan weerbarstig tegengestreef! Het was alleen jammer maar waar was.. ? De bos krullen op het bed zwiepte opeens omhoog. De kamer was leeg. Door de open balkondeuren was een stuk stralend blauwe hemel te zien, een straaltje zon viel binnen — maar op het balkon was niemand. Een verre trambel tinkelde schel en vroolijk, maar verder was de stilte angstaanjagend, afschuwelijk, zenuwsloopend. Een paar dikke tranen biggelden over een paar rood opgezwollen wangen, een liep er jammerlijk langs een trillende, vertrokken mond, totdat hij opgelikt werd door een tongetje, dat te voorschijn schoot als een duveltje uit een doosje, en zich haastig weer terugtrok met zijn buit. Waar was hij? Wat had had hij ook weer het laatst gezegd? O, dat afschuwelijke balkon! Was hij.... Had hij Wat zou er daar nu beneden op straat gaande zijn? Hoorde ze geluiden, het onderdrukte gepraat van een troepje menschen? Ze rende opeens, in draf. Beneden was niets dan de zonnige straat, die vrijwel leeg was. Er liep een oud vrouwtje, er schoot een taxi voorbij. Maar achter de balkondeuren stond de schuldige, en staarde, staarde, met oogen, die niets zagen, omdat ze andere dingen voor zich hadden, naar de verrukkelijke de eindelijk aan zijn voeten liggende stad Parijs, met een paar wazige kerktorens, en dichtbij de tergend onaangedane Eiffeltoren er boven uit. Wat ze gedaan hebben? Hm. Ze lachten niet eens. Ze vonden het heelemaal niet grappig, maar het was of. als door een wonder, de hemel weer onder hun voeten terugschoöf, en ze boven Op een donzige, luchtige wolk mekaar weervonden. Hun gevoel voor humor, waar was het? Het lag op straat, aan scherven, had zich levensmoe over den balkonrand naar beneden geworpen, en zou misschien morgen bijeengeveegd worden door een Parij schen vuilnisman, en den weg gaan van alle dingen, die geen rol meer spelen. Misschien, maar zoo is gevoel voor humor niet. Het gevoel van humor van die twee, wachtte niet op den vuilnisman, maar raapte zich zelf op, voegde zijn eigen scherven weer aan elkaar, en wandelde heelhuids «en welgemeend de kamer weer binnen om zich weer te nestelen in de harten van haar eigenaars. En die vonden het er den volgenden dag weer terug, en toen pas lachten ze. Maar toen bekroop haar tegelijkertijd de achterdocht, en ze zei slim: — Was je daar eigenlijk expres gaan staan achter die balkondeur? De delinquent zei niets, maar keek nogal schuldig. — O, zei ze, o! Maar ja, gevoel voor humor laat zich niet iederen dag van balkons afgooien, en het slot was, dat ze lachten, en dat zij zei, dat ze nu eindelijk wist, hoe mannen waren. En ik zeg het u, zoo zijn ze! (Nadruk verboden.) --- PARASKA. EEN OEKRANISCHE SAGE DOOR ELISABETH REITSMA. Op een landtong, daar waar de rivier de Dnj ester zich stort in de golven van de Zwarte Zee, verrijst hoog boven de wateren een machtige vesting, welke eens aan de Turken toebehoorde. Een duistere, gekartelde rots verheft zich haar ontzaggelijk gemuurte. Uit honderden schietgaten loerde er eens het geschut der Turken, gereed om dood en verderf te zenden over de lichte booten der Kozakken, wanneer deze, van hun krijgstochten terugkeerend, door een zeestorm in de Dnj esterbaai verstrpoid werden. In de steppe echter, achter de vesting, waar het hemelgewelf wijd en ver rust op de aarde, groent in ergens een ravijn een eenzaam struikgewas. Zijn buigzame, dicht belooverde armen strekt het breed uit, alsof het de zuivere bron, die tusschen zijn wortels opwellen komt, beschermen en verbergen wilde. Traag — zoo traag, als ware zij doodelijk vermoeid, vloeit de bron, zacht ruischend naar de laagte. Paraska noemt men de bron.. Vele jaren geleden vlamden op de hooge grafheuvels, niet ver van Kiew, de door de wachten ontstoken alarmvuren. De horden der Tartaren naderden. Hoog op joegen de bloedroode vlammen; als een dichte, enorme wolk somberde de zwarte rook over het vreedzaam land en men wist jammerend: de Tartaren komen. ! De schrikt bliksemde van dorp tot dorp, verdreef de menschen uit hun rustige hutten en dwong hen een toevlucht te zoeken in de ondoordringbare wouden en het sompige moerasland. Doch slechts weinigen hadden het geluk een veilig toevluchtsoord te bereiken, want als een razende stormwind daverden de Tartaarsche ruiterbenden het land door, achter zich latend rookende puinhoopen. Langs de steppenpaden togen moeizaam voort de tallooze gevangenen, een langen strop om den hals, de handen op den rug samengebonden, op weg naar de slavernij. Nachten en dagen sleepten zij zich verder over de dorre vlakte, vloekend hun noodlot. Hoog boven hen kringden de zwarte raven en de naaktkoppige gieren, nijver spiedend of niet één dier rampzaligen neerzeeg, doodelijk getroffen door de moordende hitte. De maan wies", minderde, wies wederom toen zij de poorten van de Turksche vesting bereikten om daar op het groote marktplein als buit te worden verkocht. De marktboden doorkruisten de stad, beroffelden hun trommels, riepen de koopers op. Onder de te verhandelen slaven bevond zich een meisje, Paraska geheeten, lieflijk als de bloesem van de lente. De rijke oude Tartaar, wiens krijgers haar geroofd hadden, tooide haar zwarte vlechten met lange, geel fonkelende barnsteenen snoeren en agaat, deed haar in een gewaad hullen dat een franje van kleine parelen had en zond haar den Pasja ten geschenke, om diens verloren gunst te herwinnen. En toen de jonge Pasja haar zag begeerde hij haar tot vrouw. Hij liet haaf j in zijn schoonste vertrek brengen, dati buiten hem niemand betreden mocht en' welks wanden opgebouwd waren uit rood marmer, de zuilen, die het albasteren daKr stutten uit turkooisblauw en zeegroen gesteente. Overal hingen kransen van kristallen klokjes, die bij den minsten zucht' tinkelden — En hij legde aan hare voeten de zeldzaamste gaven en bloemen wier geur herinnerden aan het paradijs. Doch tevergeefs spraken zijn lippen de heete woorden der liefde en tevergeefs; waren zijn teedere liefkozingen. Zwijgend en bleek, met gebogen hoofdje, als een stervende voorjaarsbloem rustte Paraska op de voor haar gespreide kussens vaö purperfluweel en slechts haar oogleden trilden als de vleugels van een gewond vogeltje. Al hooger laaide de liefde vaö den Pasja; hij vergat al zijn vrouwen, hu vergat zijn krijgsvolk, dat haakte naaf buit en roem. Een nacht, toen de Pasja toefde op de galei van zijn grootvizier, ontsloop Paraska haar vertrekken en wist onopgemerkt de stad te ontvluchten. Het gelaat gekeerd naar de onmetelijke steppe-haastte zij zich den Dnj ester langs; de sterren wezen haar den weg naar het verre vaderland. ... Toen de dageraad roodde aan de kim ontwaarde Paraska in de verte een schare ruiters, welke haar te vervolgen scheen. ianrtP' help mij' smeekte Paraska, de !on en strekkend naar de klimmende i*erzL ZOn d€ed hen duizelen door haar iWa -nde stralen ei* sloeg hen met Rn t Kng' De wind van de steppe wierp Ns ir>° «pc steenscherfjes en zandkor- Pi la? oogen. En de moerassen, waar Pdem kwamen vergiftigden hun den Hen ' z°°dat zij weerloos van hun paar- Rsia J. ' Alleen hun aanvoerder, de keelt; 00r ziJn hartstocht gedreven, W A,nd den aanval der natuurkrachfoo ! .nader kwam hij op zijn schuimkühf ros' Reeds hoorde Paraska het Rrè■£ Van het paard en zii voelde hoe kraL Dloedende voeten haar niet langer Ket p konden- °P dit oogenblik had zij Nreiltnzaam struikgewas in het ravijn Reder \VoI wanho°P wierp zij zich er Nn * VerberS mÜ> verberg mij, bad zij, Poen ortels kussend. En de eenzame Lig, struik neeg zijn dichtbelooverde, We a.me takken en bedekte de sidderen- Toornig hief de Pasja geu°anke zwaard en deed het in de twij- We zineersuizen, waar hij P-traska ter aar(|en r zag- Zacht stortten de afgeslaiParaot n ten Do*dem.. Op de plek waar fean bescherming gezocht had, vloeide heii? Van tusschen de grauwe wortels een We br°n- Ws» dwaalde de Pasja door de steppe «en vervolgde. !lij-j aaS — zoo traag, als ware zij doodeng, vloeit de bron stil ruischend r'lcht laa^te- En nimmer zal haar weg- W?'; een einde nemen, nooit zal zij de ioer,, are hoogvlakten bereiken, waar de L™s van Kiew blinken in de zon. Al- Hut "et donker ravijn verneemt haar "telen. Het is als zucht een meisje.. (Nadruk verboden). --- De Ballon. — O mams, kijk eens? Zouden ze dtë L verkoopen? Dolf je keek vol bewondering l naar de groote tros ballonnen, naast de f kassa. .. [ „Bij aankoop " las Moeder en ba l voor Dolf je zei ze: 1 — Misschien krijg je er straks wel een J van de juffrouw, maar niet om vragen hoor! Geduldig wachtte Dolf je als Moeder haar inkoopen deed, steeds kijkend naaj de kleurige massa. „Welke zou hij 't liefst hebben? Zoon gele, of een blauwe. Die roode was ook wel mooi. Maar zoon blauwe toch 't allermooiste. Die had de kleur van de „mooiweerlucht" vond Dolf je. AK de Juffrouw nu straks eens zei: „Dolf je neem jij maar dien heelen bos?" Waj zouden de kinderen kijken. Maar met zoon bos kon je wel eens de lucht in' vliegen. Neen één blauwe zou wel goed zijn. Zou de juffrouw héél lief zijn?" Maar voor de cassa werd het even angstig. „Stel je voor dat de juffrouw denfct dat ik ze niet mooi vind en me er geen geeft", bedacht Dolf. Moeder was ntt bijna klaar en vragen mocht hij niet...- Moeder keek ook even bedenkelijk. De juffrouw scheen het heele bestaan van den ballon vergeten te hebben. „Er on* vragen mocht niet" had ze zelf gezegd en toch 't zou haar voor Dolf je zoo spijten. Ongemerkt wenkte Moeder met haaf oogen naar den ballon. De juffrouw kleurde en schoot dadelijk toe. — Neemt u me niet kwalijk en tot Dolf! Welke zou je 't liefste willen hebben? — Die „mooiweerlucht" zei Dolf je bIÜ en hij wees aan de juffrouw, die 'm nie' begreep: „een blauwe". — Wat een lieve juffrouw, hé Mam? juichte zijn stemmetje en naast Moede! huppelde hij voort. — Zoo mooi. En wat zou Vader wel zeggen. En Annie. Vond Moeder die juffrouw ook niet erg lief? praatte hij. Moeder was blij om hem. „Wat is een kind toch gauw gelukkig" dacht ze. Dolf je rende vlug den tuin in om thuis zijn schat te laten zien. De ballon zwaaide woest aan het touwtje heen en weeri haakte in den rozenstruik.... een plof»* de ballon was stuk. Dolf je keek verbaasd naar de lucht„Weggevlogen was ie niet", zag toen aan het touwtje het blauwe slappe velletje. — Hij is stuk, zei Moeder zacht en voorzag een huilbui. Maar Dolf je lachte: — Hindert niets. Vader zal hem voOt me maken. Vol vertrouwen kwam hij bij Vader aan. Vader maakte immers alles. — Wilt u dit even maken? Hij is tocö zóó mooi als hij weer vol is. — Dat kan ik niet vent. Vader zette een bedenkelijk gezicht. — O ja, 't is lang zoo moeilijk niet als mijn treintje van laatst, dacht Dolf je 1 Maar Vader wist geen raad en verdrie-" tig zocht Dolf je troost bij Moeder, hevig teleurgesteld dat zijn Vader niet eens alles kon. NELLIE WESSELING. (Nadruk verboden). --- Na den picknick. Vertrekkende picknicker: — In ieder gev al kan niemand zeggen, dat we de plek waar we gezeten hebben ndet keurig netjes hebben achtergelaten. (The Humorist) ---