FEUILLETON. De wraak der verdrevenen. Pit het Engelsch van J. S. Fletcher. (Nadruk verboden.) 7). T" Benia keek verwonderd op. Ze kon aF1 niet herinneren, dat zij Oliver ooit over r?n kleinzoon had hooren spreken. Zij kende JQtiel Arthur's kind, het was een buitenge(, 0H mooie, flinke jongen, en zij zou niets vinden, dan het kind nog eens ggar zijn grootvaders huis te mogen brenfej> Alles goed en wel, zei ze, maar een klein- is nog geen zoon! Natuurlijk niet, gaf Oliver onwillig toe. ik wilde alleen maar te kennen geti 1' dat Louis. John niet het eenige is wat °P de wereld heb! , , . Je moet eens bedenken, hoeveel beter je toe bent dan Joe Bickerdike, Oliver, (£acht de dame moedig in het midden. Die eft geen zoon! ~. _"- Ik begrijp best wat je zeggen wilt, verklaarde Oliver spottend. Dat we ul2aak maar in de minne moeten schikken, rWlle van onze kinderen! Is het niet zoo? &>- Ik ben het volkomen met je eens, aat je niet mooi behandeld heeft, zij kalm, en dat zal ik hem ook t>"£ wel eens aan het verstand brengen bij fir?genheid. Maar ik zie niet in, waarom jul<£ «tideren onder jullie meeningsverschil zou £ moeten lijden. uuver lachtte schamper. hr~ Jullie vrouwen hebben nu eenmaal een o 3 bijzondere en romantische opvatting herent die soort dingen. Maar kinderen C?ten nu eenmaal lijden onder hun vaders uten. Dat staat ook in den Bijbel! > h-T" Als je den Bijbel misbruikt om \e eigen Östarrigheid goed te praten, deed ie beter Q niet in den Bijbel te lezen, klonk het stond op en ging naar binnen, terwijl Oliver een nieuwe sigaar opstak. Hij kende zijn zusters opvattingen en hij wist heel goed, dat zij gelijk had. — En toch zal ik hem niet vergeven, voor ik me gewroken heb, zei hij in zich zelf.. Plotseling hoorde hij voetstappen achter zich en keek om. Een man, dien hij herkende als de portier van de „Griffin" kwam op hem toe, én overhandigde hem een brief. Oliver ging naar zijn kamer, sloot de deur, zette zich aan zijn schrijftafel en begon te lezen: „Waarde Vader, Ik heb met Margaret Mary over de bekende zaak gesproken. We betreuren het ten zeerste, wat er tusschen u en haar vader is voorgevallen en hopen van harte dat de kwestie spoedig vergeven en vergeten zal zijn. Maar wij hebben elkander nu eenmaal, trouw beloofd en daarom heb ik gemeend, dat het, zooals de zaken nu staan, voor alle partijen het beste is, dat ik uw huis verlaat. Ik zal morgen Ben zenden om mijn boeken te halen Ik ben ervan overtuigd, dat u mijn houding ten volle zult begrijpen. Uw --- HOOFDSTUK VIII. 't Duurde niet lang, of Oliver zag Matthew Scarpe van den anderen kant aankomen. Hij kon zich Matthew's vader nog goed herinneren en hij bedacht op wie de zoon 't meest leek, op zijn vader of zijn moeder, niet zoozeer in uiterlijk als wel in karakter. Matthew Scarp was een echt-gezond boersch type; stevig gebouwd, eenvoudig en huiselijk. Matthew, die, zooals leder in den omtrek van Halfirth, Oliver goed kende, groette den fabrikant beleefd. — Ik wilde je eens spreken, Matthew, begon Oliver. — Ik was net bij je thuis en je moeder vertelde me, dat je dezen kant uitkwam. Matthew vroeg zich af. wat een man van beteekenis als Oliver Carsdale wel van hem kon verlangen. — Zoo, antwoordde hij. — Ja, ik kom juist van het dorp. Gaat u mee naar huis, dan kunnen we op ons gemak praten. — Het is de moeite niet waard om terug te loopen, hernam Oliver. — Laten we even in „Het Wapen van Ryvedale" binnengaan en een glas bier drinken. Ze gingen de herberg binnen en Oliver bestelde twee glazen bier. — Steek een sigaar op, noodigde hij Matthew uit, toen ze gezeten waren. — Ik wilde je even spreken, maar je moet me beloven, dat je niemand iets van ons onderhoud zult vertellen, begon Oliver, toen de waardin het bier gebracht en hsn alleen gelaten had. — Vertel me eens, wat doe je met dat stuk grond van je, daarginder in het dal? Vanmorgen zag ik er toevallig vee weiden. Is dat vee van jou? — Neen, antwoordde Matthew, — dat is van James Cullinworth — even buiten Halfirth. Hij levert veel aan zuivelfabrieken. Een paar maanden geleden heb ik hem dat stuk land verhuurd, 't Is beste grond, mijnheer Carsdale. in den heelen omtrek is geen betere te vinden. — Hoeveel pacht betaalt hij? vroeg Oliver. — Vijf pond per bunder. Maar ik heb in de stad hooren zeggen, dat je voor land als dat, gemakkelijk zeven a acht pond kan krijgen. — En nog meer! meende Oliver. (Wordt vervolgd.) --- Pluimveetentoonstelling Muntendam. MUNTENDAM, 15 Dcc, Zaterdag en Zondag had in het café „De Welvaart", van den heer Gankema, alhier, de pluimvee- en konijnententoonstelling plaats van de vereenigingen „Muntendam" en Veenkoloniale".. In totaal waren ruim 200 nummers ingeschreven. Van de prijzen noemen we enkele, zooals: Eerebeker voor hoogste aantal punten hoenders, werd toegekend aan J. Woldering, Zuidwending. Lauwerkrans voor mooiste coll. één ras, een kleur, winnaar dezelfde. Prijzen N. M. Bureau werden gewonnen door J. Woldering, R. Schenkel, Schnuck en Blomberg. Wyandottes mooiste coll. J. Woldering. Patrijs Wyandotte Sj, Bos, le prijs. Zwart Wyandotte, idem. Barnevelders: Mooiste coll. J. Heukers, Z.-wending, 1 eerste, 2 tweede, 1 derde prijs. J. Woldering,. 1 eerste en 1 tweede prijs. R. I. Reds: Mooiste coll. Schnuck, Z.wending, 3 eerste, 1 tweede prijs. A. Oldenburger 1 eerste, 1 tweede, 1 derde. Leghorns: Jubileumbeker mooiste coll. J. Woldering. Mooiste coll. Am. W. Leghorn: J. Woldering 1 eerste, 2 tweede, 1 derde; E. Edzes 1 eerste prijs, Sj. Bos 2 eerste prijzen. Ned. Type W. Leghorn: mooiste coll. J. Woldering, 4 eerste, 1 tweede en 1 derde prijs. Zw. Leghorn: R, Schenkel 1 eerste prijs. Patrijs Leghorn mooiste coll. D. Bosscher, 2 eerste, 1 tweede. Ancona's: Mooiste coll. H. Smith, Veendammooiste Ancona: R. Schenkel, 2 eerste prijzen, J. Heukers, 1 eerste. Minorea's: mooiste coll. A. Pronk alhier 1 Mooiste parelhoen: H. Jager, 1 eerste prijs. Mooiste kalkoen Th. Prins o.v. 1 eerste prijs. Afd. Krielen: Hoogst aantal punten Schnuck Z.-wending. Mooiste coll.: Eén ras, één kleur, dezelfde. W. Wyandottes Kriel: J. Woldering 2 eerste prijzen. Patrijs W. Kriel: T, Oldenburger, 1 eerste. Koekoek W. Kriel: Schnuck, 5 eerste en 2 tweede prijzen. Afd. watervogels: Ind. Loopeenden: mooiste collectie, één ras, één kleur: L. Vos, Veendam, 2 eerste, 1 tweede. Khaki Cambell: R. Staal, 2 eerste, 1 tweede prijs; J. Heukers 1 eerste, 1 tweede prijs. Zw. Loopeend: A. Nieland, 1 tweede prijs. Wilde eenden, dezelfde, 1 tweede prijs. Afd, Duiven: Zilveren tak. Hoogst aantal punten A. Blomberg. Mooiste coll., één ras, één kleur. Th. Prins, O. ValL Mooiste coll. postduiven: A. Blomberg. Id. id. sierduiven: L. Veenhuizen. Sierduiven, H. Haan 1 eerste; L. Veenhuizen, 6 eerste, 2 tweede, 1 derde; A. Blomberg, 1 eerste, E. v. d. Laan 1 eerste; J. Oldenburger 2 eerste, 1 tweede; G. Hoogerkamp, 3 eerste; Th. Prins o.v. 8 eerste prijzen. Postduiven: A. Blomberg, 4 eerste, 4 tweede. J. Bakema 1 eerste; B. de Vries, 3 eerste, 1 tweede. Konijnen: Eerebeker hoogst aantal punten. Winn. J. Alders. Mooiste coll. één ras, één kleur J. Oterdoom. Idem Chinchilla's, J. Oterdoom. Idem VL reuzen, J. Bakker, alhier. Idem Hangooren: B. Sprik. Idem Weeners: J, Alders. Mooiste konijn tentoonstelling was van Alders. Als keurmeesters van deze tentoonstelling fungeerden de heeren W. C. Mallon hoenders enz., F. Raspe, konijnen, en P. W. Dijkema voor duiven. --- VEERTIGJARIG BESTAAN VAN DE GRONINGSCHE AFDEELING VAN DEN BOND VAN NEDERL. ONDERWIJZERS. OPVOERING VAN DE BONDSREVUE „S.O.S.” VAN H. G. BLEEKER. Het was dit jaar veertig jaar geleden, dat Je afdeeling „Groningen" van den Bond van Nederlandsche Onderwijzers werd opgericht, pit heugelijke feit werd Zaterdagavond in het Concerthuis herdacht met een feestede bijeenkomst, waarvan het hoofdnummer was de opvoering van de Bondsrevue »S. o. S.", speciaal voor deze gelegenheid Beschreven door den heer H. G. Bleeker, den auteur van de „Lindenbörg", die door dit in geheel Groningerland zich een Sroote bekendheid heeft verworven. --- Toespraken. Ee Hamburger-zaal van het Concerthuis *as tot de laatste plaats bezet, toen preses op tijd de voorzitter van de Regetoigscommissie, de heer SNITJER, de bijeenkomst met woorden van hartelijk welkom tot de talrijke feestvierenden opende. Spr. Jees op de vele voorbereidingen, welke voor Je herdenking van het veertigjarig bestaan padden moeten worden getroffen en bracht {& dit verband dank aan de Provinciale Propaganda Commissie, die daarbij haar Volledige medewerking had verleend. Op een herdenkingsavond gaat het nu niet zonder speeches. De opzet van fcet programma liet echter voor toespraken Geinig tijd over, zoodat de beide personen, *ien het was toegestaan het woord te voe- JeQ, zich op bevel van den heer Snitjer zeerste moesten beperken. In de eerste plaats was dat natuurlijk de voorzitter van de jubileerende afdeeling, de «eer M. Posthumus, die de vertegenwoordigers van verschillende vereenigingen, deel Uitmakende van het A.C.0.P., een hartelijk Welkom toeriep, evenals de afgevaardigden van de sociaal-democratische Raadsfractie '*i van den Groninger Bestuurdersbond. ?Pr. las hierop een aantal gelukwensch!?.egrammen voor van verschillende afdee."fcgen van den Bond. Een zeer geestig te'eSram was ingekomen van het Groningse Vacantie-Kinderfeest, dat „zijn ouders hartelijk gelukwenschte met hun veertigjarig huwelijksfeest en hoopte, dat zij nog jaren trotsch op hun kind zouden mosen zijn". De heer Posthumus gaf de verkering, dat de afdeeling steeds al haar belangstelling naar deze prachtige instelling S-l laten uitgaan en haar als een troetel- zal behandelen. tn zeer grove trekken ging spr. de ge- van de afdeeling na, daarbij in ~e eerste plaats wijzende op de buitengeren slechte positie, waarin de hulponder- van bijstand in 1890 verkeerde. Spr. «aaide verder de mooie overwinning van ?en Bond door de afschaffing van het gebate ambulantisme aan. Na nog de verschillende werkzaamheden *an de afdeeling, welke is aangesloten bij' °en Gron. Bestuurdersbond en deel uitmaakt /"a-a het A. C. O. P., te hebben nagegaan, jyees spr- er 0P; dat men van een bloeien?€ri toestand kan spreken, daar men de 300 jeden, het hoogste getal, dat ooit werd bere4t, —in 1921 —al weer nadert. t. sPr. besloot zijn toespraak met een krach'Se opwekking. »-Hierna was net woor(_ aan den heer H. •AN DER HARST uit Leeuwarden, die de Jrdeeling namens het Hoofdbestur van den van harte met haar jubileum gelukj enschte. Spr. bracht hulde aan die leden, estuursleden en oud-bestuursleden, die zich laatste jaren voor de afdeeling op de r,?s stelden, zoo vaak dit noodig was. jTot de taak van den Bond komende, wees I™. er op, dat de strijd voor de zelfstandlg- en een beter salaris van den onderwlj?*. twee zaken, die ten nauwste met elkaar zwaar, doch hoopvol is. Wan- deze idealen bereikt zijn, kan de Bond ffi op zijn lauweren gaan rusten. Integenj\*l, dan begint zijn eigenlijke taak eerst, veredeling van het onderwijzersambt en $ werken in het belang van het kind, ook 3 de schooluren, zullen dan met kracht J*den aangevat. Dit wil in geen enkel opzicht zeggen, dat deze twee punten thans uit het oog worden verloren, integendeel, de Bond wijdt hieraan voortdurend zijn volle belangstelling. Doch de gelegenheid er toe zal, wanneer het naaste ideaal bereikt is, veel grooter zijn. Gebruik makende van een woordspeling op de beginletters van den officieelen naam van den Bond, eindigde spr. met de opwekkende woorden : „Blijde Voorwaarts, Nimmer Ontmoedigd l" Op de toespraken volgde een donderend applaus.. Enkele vereenigingen hadden haar gelukwensch vergezeld doen gaan van een bloemenhulde. --- LOUIS JOHN CARSDALE.” HOOFDSTUK VII. Oliver was gewoon te zeggen, dat het tijd is om op te staan, zoodra men neiging voelt om nog even te blijven liggen. Hoe ouder hij Werd, hoe vroeger hij opstond. Hij was altijd al beneden, terwijl alles in huis nog in diepe rust was. 's Zomers werkte hij nog voor bet ontbijt in den tuin en 's winters was hij aan den arbeid aan zijn bureau. Zn eerste werk, tenminste als het weer er naar was, was de houtblokken in den haard aan te steken en thee te zetten. Daarna deed hij zijn corresr pondentïe af, totdat het personeel beneden kwam. Oliver kende het voordeel van vroeg opstaan. Bijna al zijn plannen werkte hij 's morgens voor zeven uur uit. Klokslag tien uur ging hij 's avonds naar boven en viel in slaap, zoodra hij in bed lag Maar nu, den nacht, die volgde op den dag van zijn twist met Bickerdike, kon hij, misschien voor het eerst in zijn leven, den slaap niet vatten. Nu en dan sluimerde hij wel even in, maar dan schrikte hij dadelijk daarna weer wakker. Toen. het vijf uur was stond hij op, nam een koud -bad, kleedde zich aan, en ging naar beneden. Daar at hij een snee droog brood en gtog uit; Werktuigelij k liep hij naar de plek, vanwaar hij Rawlinson den vorigen Zondagavond de Abbey had laten zien. Als'hij anders hier 's morgens vroeg kwam, ging hij even op een rotspunt zitten en keek naar het kasteel, dat in het gouden licht van de opkomende zon nog een schilderachtiger indruk' maakte dan anders. Maar nu keek hij niet naar het oude, vervallen gebouw. Hij voelde plotseling dat zijn gevoelens ten opzichte van Ryvedale Abbey veranderd 'waren. Het vurig begeerde huis, behoorde nu immers aan Bickerdike! Opeens viel zijn oog op het stuk land in het dal, dat niet,tot bet domein van Ryvedale Abbey behoorde. Het bestond uit een groot weiland aan den oever van het riviertje, dat bruisend voorbij het kasteel stroomde. Nergens in het dal was de grond zoo vruchtbaar als hier. Aan één zijde werd het terrein begrensd door een prachtig bosch, waarin een boerderijtje stond, bewoond door een smid, Abc Hoyland. Hij woonde daar zot». lang Oliver zich kon herinneren. Het land was het eigendom van een boer, Matthew Scarp, die tevens eigenaar was van een groote boerderij op de heide. Al vierhonderd jaar bijna was deze boerderijin het bezit van diens .familie. Het land behoorde aan de Scarps sedert den tijd van Hendrik VII en telkens weer hadden de verschillende bewoners van Ryvedale Abbey hun blikken begeerig op Scarp's land gericht,, in hun verlangen om eigenaar te worden van het geheele dal. Oliver's besluit was genomen; waar anderen gefaald hadden, wilde hij slagen. De grond, sedert eeuwen door zoo vele eigenaars van Ryvedale Abbey begeerd, zou zijn eigendom zijn. En dan.-.. dan zou njj ziCri wreken op Bickerdike. Hij zat in geneins verzonken, totdat de sirenes van de fabrieken in, de stad hem er aan herinnerden, dat het tijd was om te ontbijten. Aan het ontbijt liet hij Benia Louis John's brief lezen. — Zooals ik je al zei. wil hij zijn eigen gang gaan. Geen bezwaar tegen! Laat hij doen, waar hij lust in heeft. Er is geen enkele reden tot bezorgdheid, Beeni! Als die Ben straks komt, laat hij dan alles meenemen, begrepen? Ik wensch geen woord meer over de zaak te hooren. Nog iets, ging hij voort. Ik kom thuis lunchen. Hij stond op, trok zijn jas aan en wandelde weg. Op de heide gekomen, sloeg hij een zandpad in en kwam na een half uur bij een groote boerderij. Op Oliver's kloppen deed een oude boerin open. — Mijnheer Carsdale, riep ze verrast, wel, wel! Komt u binnen. — Zeker aan de wasch, hè? vroeg Oliver joviaal, terwijl hij haar volgde naar de pronkkamer. Jij houdt je altijd nog maar bij hét oude, hé? — Wel ja, waarom niet, lachte ze. Gaat u zitten en drink een glas bier, eigen gebrouwen. Toen de boerin heen gegaan was om het bier te halen, keek Oliver de kamer eens rond. Alles was nog precies zoo, als het vijftig jaar geleden geweest was; de zware eiken balken aan de zoldering, de massieve meubels, de eikenhouten kast met porcelein,. de oude portretten, alles nog als vóór vijftig jaar. — Hoe lang woon je nu al niet hier? vroeg Oliver, toen de boerin met een groot glas schuimend bier terugkwam Ik kan me nog herinneren, dat ik hier voor het eerst kwam. Laat eens kijken, dat moet toch wel vijftig jaar geleden zijn. Dat 's lekker, ging hij voort, toen hij zijn glas achter elkaar uitgedronken had, heel wat beter dan die rommel uit de brouwerij. Maar nu wilde ik, als het kan, je zoon wel eens even spreken. — Die is niet thuis, antwoordde de boerin. Hij is zoo wat een uur geleden uitgegaan. Maar kan ik de boodschap niet aannemen? — Nee, doe geen moeite, zei Oliver, er is niet zoon haast bij. — Als u den zandweg volgt, hernam de boerin, komt u hem zoo goed als zeker tegen. Oliver stond op, nam afscheid en sloeg den zandweg in. --- De Revue „S.O.S.” Volgens afspraak had het meer officiëele gedeelte van het programma niet te veel tijd in beslag genomen, zoodat de aanwezigen niet al te lang in spanning hadden behoeven te zitten over het antwoord op de vraag wat er in de revue al te zien en te hooren zou zijn. Dat het mooi zou worden, stond voor allen wel vast, de naam van den heer Bleeker was hiervoor voldoende waarborg. Diens taak is dezen keer lang niet gemakkelijk geweest. Hij kon maar niet hier en daar eens een greep doen, maar moest zich, omdat het min of meer een gelegenheidsrevue moest zijn, bepalen, in hoofdzaak althans, tot onderwerpen, welke op het ambt van den onderwijzer betrekking hadden. Doch hiervan heeft de heer Bleeker ruimschoots gebruik gemaakt, zoodat we een bonte aaneenschakeling van aardige tafercelen te zien kregen. Een revue eischt altijd veel van de medewerkenden. Gewoonlijk lijkt het gemakkelijker dan het is in een revue een rol te vervullen. De dames en heeren medewerkenden, allen leden van de afdeeling, zullen dit' Zaterdagavond wel hebben ondervonden. Er was veel en lang gerepeteerd, het zat er alles uitstekend In en toch stokte er zoo nu en dan iets, vooral in het eerste bedrijf. De gevreesde ziekte, welke men plankenkoorts pleegt te noemen," is hieraan zeker niet vreemd geweest. Ondanks deze kleine storingen, welke men de medewerkenden gaarne vergaf om het vele moois, wat zij, dank zij het genie van den heer Bleeker, boden, kon deze opvoering uitstekend geslaagd worden genoemd. Het programma had geen , namen van medewerkenden genoemd, een bescheidenheid, waaraan wij ons zullen houden. Het eerste bedrijf begint met een welkomstwoord van den compère van de revue, die naast vele goede momenten nogal eens een foutje maakte en daardoor niet tot de spelhoogte van de allercharmantste commère kon komen, wier kunnen ons trouwens bij verschillende vorige gelegenheden reeds overduidelijk is gebleken. De traditioneele twee komieken ontbraken natuurlijk niet. Stip en Stap, „twee jongens van Colijn", die ondanks het feit, dat zij aan „minimum lijden", vroolijke klanten zijn, hielden in het eerste en het derde bedrijf het publiek onafgebroken bezig met hun leuke grappen. Hun komisch optreden wist hun absoluut gemis aan vocale prestaties volkomen te vergoeden. Het eerste bedrijf hekelt en becritiseert in talrijke geestigheden en aardige vondsten verschillende misstanden en toestanden in ons vaderland. Dat Groningen daarin ook haar deel krijgt, ligt voor de hand. Het Groningsche dialect wordt er in „verheerlijkt", het wonder van Groningen bezongen. Een keurig onderdeel was het-optreden Van het ballet, dat onder leiding van mej. Hanny Cohen, het tot goed werk wist te brengen. De vredesapothese was een waardig slot van dit bedrijf. Het best geslaagde gedeelte van deze revue vonden wij het tweede bedrijf, dat ons verplaatst in een school van vóór zestig jaar: waar de leerlingen — wat waren ze toen ook al rebelsch ! — door een prachtig type van een schoolmeester, met kalotje en lange Goudsche pijp, met behulp van plak en roede worden opgevoed. Schitterend kwamen, de toestanden, welke indertijd het onderwijzersambt kenmerkten, tot uiting. Opzet, aankleedlng en uitvoering van dit bedrijf deden het uitstekend. Het vele werk, dat aan dit gedeelte der revue moet zijn besteed, is met de prachtige resultaten, welke het opleverde, ruimschoots beloond. Geestige vondsten, waarvan wij de kostelijke telwoede van de leerlingen wel een van de beste vonden, zijn in dit bedrijf zeer talrijk. Het slotgedeelte van de revue verplaatste ons in de zaal, waar een vroolijke bondssoirée wordt gegeven. Stip en Stap hebben natuurlijk het leeuwendeel in de vroolijkheid. Het ballet verzorgt hierin weer een buitengewoon geslaagd tafereel in samenwerking met het zangeresje, dat we in enkele nummers ten zeerste hebben bewonderd. Ook de liedjes van den artistiek gekleeden zanger vielen zeer in den smaak. „Het lied door alle tijden" was een nummer, waaraan ook het publiek kon deelnemen. Met enthousiasme werden de liederen, van dat uit het grijze verleden tot de moderne „song" meezongen, waarbij de commère en Stip en Stap als uitstekende gangmakers fungeerden. De finale werd gevormd door de verschillende instellingen, welke door de activiteit van den Bond zijn ontstaan. Tenslotte werd onder donderend applaus de vlag van de afdeeling ter tooneele gevoerd. De regie van de revue bleek bij den heer E. Bac in uitstekende, handen te zijn. De heer Hofman had als grimeur goed werk gedaan, terwijl de mooie costumes waren geleverd door de fa. Boomsma. Een bijzondere vermelding verdient zeker het strijkje onder leiding van den heer J. Wijn, dat op keurige wijze voor de begeleiding van de vele aantrekkelijke melodietjes in de revue zorg droeg, en ook in de pauzes en gedurende het gezellige bal, waarmede de in alle opzichten schitterend geslaagde herdenking van het jubileum werd besloten, uitstekend werk verrichtte. Dat de groote moeite, welke de heer Bleeker met de samenstelling van deze frissche, mooie revue zich gaf, door de afdeeling ten zeerste' op prijs "werd "gesteld,' bleek uit' het fraaie geschenk, een crapaudy dat hem in de pauze door den voorzittar werd aangeboden. Mej. Van der Hal, die in de voorbereidingen een zeer werkzaam aandeel had en als commère, zooals reeds werd aangestipt, zeer veel te'genieten gaf, werd met bloemen gehuldigd, bij welke gelegenheid ook Stip en Stap niet werden vergeten. --- Pluimveetentoonstelling Winschoten. _ WINSCHOTEN, 13 Dec. Zaterdag en heden is hier in hotel Smid de jaarbjksche tentoonstelling van pluimvee en konijnen gehouden door de afdeeling „Winschoten", van de Nat. Pluimvee en Konijnenolub. De tentoonstelling werd■■-'___et een kort woord geopend door den heer S. G. van Dijk die de exposanten dankte voor hun prachtige in- zendingen, waarvan het aantal thans 417 bedroeg, hetgeen 104 meer is dan verleden jaar. Uit den aard der zaak is de inzending van hoenders het meest uitgebreid. Ongetwijfeld neemt de kippenfokkerij hier in de laatste jaren in de geheele omgeving snel toe en al is de nut-fokkerij daarbij hoofdzaak de kippenhouders die van hun dieren houden trachten in de meeste gevallen ook zuiver ras te krijgen. De lijst van bekroningen laten we hier volgen: Eereprijs 1. Zilveren Eerebeker door de Winschoter Pluimvee en Konijnenclub voor de mooiste collectie hoenders. Winnaar 1930 H. Kuntkes, alhier. Eereprijs 2. Eerebeker door den heer U. J. Beumeé, in pluimveevoeder te Groningen, voor de mooiste collectie één kleur en één ras. Winnaar 1930, H. Kuntkes alhier. Eereprijs 3. Zilveren Eerebeker voor de mooiste collectie Duiven. Winnaar 1930 A. Vloedman en D. Kamps te Groningen. Eereprijs 4. Schilderij met verg. lijst uitgeloofd door Levie Simons, Meubslmagazijn, voor grootste inzending; winnaar Vloedman en Kamps te Groningen. Eereprijs 5. Beker door de club voor op één na grootste inzending; winnaar Jac Eerebeker, uitgeloofd door H. G. Dammer voor de mooiste collectie midden rassen hoenders; H. Waalkens te Wildervank. Lauwertak, uitgeloofd door de Club voor de mooiste collectie lichte rassen hoenders: H. Kuntkes alhier. Medaille, uitgeloofd door Hooghiemstra voor de mooiste collectie Patrijs Leghorns: F. Jager alhier. , Zes plateel eierdcpjes (goud fabrikaat) uitgeloofd door de N.V. P. Sluis Pluimvee en Vogelvoederfabriek, Weesperkarspel: F. Jager alhier. Verg. Zilv. Medaille, aangeboden door J. D. van der Veen, voor de mooiste collectie Witte Leghorns: J. E. Tulleken alhier. Verg. zilveren medaille, aangeboden door J. Fröling, voor de mooiste collectie Buff Leghorns: W. Kuntkes, alhier. 25 K.G. Ochtendvoer aangeboden door Schuitema voor de mooiste collectie Rhode Islands: V. Mellema alhier. Zilveren medaille voor de mooiste haan of hen (idem) V. Mellema alhier. Eerebeker aangeboden door J. C. Vermeulen voor de mooiste collectie Wyandotte's H. Waalkens te Wildervank. Verg. zilv. medaille op een na mooiste collectie: J. Glazenburg alhier. Zilveren medaille voor de mooiste collectie (wit) H. Waalkens te Wildervank. Zilveren medaille mooiste collectie Koekoek J. Glazenburg. Zilveren medaille L. Nanning te Helium. Beker voor de mooiste collectie konijnen, H. G. Dammen te Winschoten. Zilveren medaille voor de mooiste ram (jong), M. Knigge te Veendam. Idem (oud) Joh. Mansens te Winschoter- Zuiderveen. __. Eereprijs duiven J. Nederhoed Jr. te Winschoten. Verguld zilveren medaille voor grootste inzending postduiven J. Nederhoed Jr. --- ORUINTJE BEER EN BULLIE MOPS OP DE HAGEDO(>RN-Ho£V_ No. 33. — Hulpeloos bljjven Brulntje en Bul-ie staan, en stom verbaasd kijken ze elkander aan. „Weet je wat?" zegt Bruint je, „we gaan nem achterna, dan weten we waarheen hij hem brengt." En ondanks het snauwen en schelden, dat de man doet, volgen de twee vrienden hem op den voet. •Bij een stillen weg gekomen, waar geen huizen zijn, wèl boomen, zien ze een wagen staan. Het lijkt wel eten huis. „Ziezoo", zegt de man, „hier ben ik thuis. Maken jullie nu dat je wegkomt van hier, want ik verzeker je, die hond van me is gèèn mak dier!" ..Het zijn zigeuners", fluistert Bruintje Beer, „ga maar gauw mee, Bullie, dat paard geeft hij ons toch niet weer en een beet van zoon hond doet ieelijk zeer." (Morgenavond vervolg.), ---