HET MENGGEBOD. Wij hebben tenslotte van de gelegenheid gebruik gemaakt, om met den voorzitter der Gron. Mij van Landbouw, nog een oogenblikje te praten over het vraagstuk van het gebruik van inlandsche tarwe in het brood, waaromtrent de meeningen zoozeer uiteen loopen. De heer Louwes ontkende geenszins de moeilijkheden van dit probleem, maar was van oordeel, dat er wel een goede oplossing kon worden gevonden bij algemeene samenwerking. — De landbouwer kan er zich op inrichten door het gewas minder geil te maken, zoodat de stroo-opbrengst niet ten koste van den korrel gaat, en door aan het oogsten en opbergen van de tarwe de meest mogelijke zorg te besteden. — Het is echter niet zoo gemakkelijk het goede gewas te vinden, al staan er ons tal van soorten en rassen ten dienste. Zelfs is het ontzettend moeilijk alle gunstige eigenschappen in één soort te vereenigen. Zoo moet wintertarwe o.a. de volgende eigenschappen hebben: wintervastheid, weerstand tegen ziekte, stijf stroo (voor ons klimaat van heel veel belang, opdat het graan niet gaat legeren), hooge opbrengst en dan nu ook nog voldoende bakwaarde. — Het vaststellen van de bakwaarde Is ook niet zoo gemakkelijk, omdat er geen uniforme methode voor bestaat. In het Zweedsche instituut Svalöf zijn al wel proeven genomen, maar in Nederland bestaat hiervoor geen instelling. Het station voor malerij en bakkerij te Wageningen is hiertoe niet in het leven geroepen en er ook niet toe geneigd. — Het hgt ln de bedoeling dit vraagstuk van regeeringswege aan te pakken en de landbouworganisaties zullen alle van harte meewerken tot het vinden' van juiste cultuurmethodes en het uitzoeken der beste soorten. --- BRIEVEN UIT BERLIJN. DE ORGANISATIE VAN DE ARBEIDSBEMIDDELING. — DE TAAK VAN DE ARBEIDSBUREAUX. — CURSUSSEN VOOR NIEUWE BEROEPEN EN CONCERTEN VAN WERKLOOZEN. Het aantal werkloozen in Duitschland stijgt en stijgt; men kan het ieder en dag in de couranten lezen. Men leest ook, wat er tegen gedaan wordt; men hoort van werkverschaffing en ondersteuning. Maar, voor zoover het niet om werkverschaffing op grooten schaal, door middel van de groote industrieën en ondernemingen gaat, heeft men er slechts een vaag begrip van, op welke wijze de werkloosheid bestreden wordt. Ook in Duitschland zelf, zelfs ln Berlijn, weten slechts weinigen dat. Men ziet de treurige facade, ie dudzenden en duizenden „Stempelbrüder" die in de wachtlokalen van het werkverschaffingsbureau op het bijna niet meer mogelijke, op werk wachten, maar men ziet niets van de enorme organisatie, die dezen nood tracht te verzachten. Over die organisatie wil ik dezen keer iets vertellen, wat binnen het bestek van deze brieven natuurlijk alleen ln groote trekken mogelijk is. Vroeger bestond er in Berlijn, evenals elders, een stedelijke werkverschaffing, die tot de gemeentediensten behoorden. Op 1 October 1928 heeft die opgehouden te bestaan. Toen werd de werkverschaffing voor Berlijn opgenomen in het rijksbureau voor werkverschaffing en werkloozenondersteuning, dat op dien dag zijn werkzaamheden begon. Dat rijksbureau heeft de geweldige taak, mee te werken aan de oplossing van alle problemen der Duitsche arbeidsmarkt. De „hersens" van de organisatie worden gevormd door de z.g. „Hauptstelle". Deze heeft dertien lands-arbeldsbureaux onder zich, verdeeld over het heele rijk, en deze gebieden weer over drie honderdzestig gewone arbeidsbureaux. Deze laatste hebben de individueele werkverschaffing en ondersteuning tot taak. Alleen ln Berlijn zijn negen van zulke bureaux, die ook weer hun centrale hebben in het arbeidsbureau Berlijn-Midden. De taak van deze Berlljnsche centrale Is nog veel uitgebreider dan die van de andere bureaux. Hier is namelijk de werkverschaffing voor vakarbeiders en personeel geconcentreerd. De andere bureaux zorgen hoofdzakelijk voor de werkverschaffing aan werklooze arbeiders zonder speciale opleiding en aan dienstboden, verder voor beroepsvoorlichting en het plaatsen van leerlingen, en natuurlijk voor het uitbetalen van de steungelden. De centrale gaat bovendien nog veel verder. Zij bemoeit zich zeer intensief met de beroepsvoorlichting op het gebied van de academische beroepen (men weet dat de overbevolking van de universiteiten en de daardoor reeds ontstane overvloed van afgestudeerden in Duitschland een probleem op zichzelf is) en zorgt ook practisch voor het onderzoek naar de geschiktheid van eiken candidaat. Verder bevinden er zich ln de centrale afdeelingen voor voortgezette opleiding voor bepaalde beroepen, alsmede afdeelingen voor „Umschulung", d.w.z. voor verandering van beroep. Juist op deze laatste gebieden maakt het arbeidsbureau Berlijn-Midden zich bijzonder verdienstelijk. Men heeft geen diepgaande kennis van de Duitsche arbeidsmarkt noodig om te weten dat er. terwijl er eerfërzijds een enorm teveel aan arbeidskrachten Is, anderzij ds een tekort is aan krachten voor beroepen. Juist in den allerlaatsten tijd z^e er verschillende branches opgenomen, ° r speciaal personeel noodig hebben, en on°ai de tallooze werkzoekenden zijn er meesiie weinig of geen, die aan de eischen van °* nieuwe branches kunnen voldoen. „„; Om maar een voorbeeld te noeme^e sinds heel korten . tijd hebben bijna K, groote restaurants hun spijskaart gebreid met afdeeling „dieetspijzen', z°oo — wat in een stad als Berlijn van veel » lang is — lijders aan allerlei Kwalen n» temin buitenshuis kunnen eten. Nu is & 0) Berlijn (ook elders Is het waarschijnlijk wel heel veel werkloos keukenpersoneel, Bedaar tegenover staat een tekort aan P.„g soneel, dat bekend is met de toebereid1' van dieetspijzen. Om nu een uitweg uit d moeilijkheden te openen, heeft het centr?flt Berlijnsche arbeidsbureau een cursus v°at werkloos keukenpersoneel georganiseerd, _° { daar theoretisch en practisch onderrlC.f wordt in de toebereiding van spijzen v°ef zieken. Op dezelfde manier is men tot ' - Inrichten van cursussen op het gebied VJ9) ziekenverpleging, massage, enz. gekomen- zelfs wordt er ln de onderwij slokalen eLjj maal per week een concert gegeven door e . orkest van vijftig werklooze musici; gearbeidsbureau tracht op deze wijze enga»sC menten voor de musici of voor 't heele °r af te vinden. Hoewel de cursussen, die het ej beidsbureau organiseert, natuurlijk heel j e geld kosten, bereikt men er toch besparingen door, daar het zoo opgeleide P eIj soneel meestal zeer spoedig geplaatst is djg dan natuurlijk geen steungelden meer no° heeft. rjii Na de radiorede van den minister, wa op het ontzettende feit werd gewezen, het aantal werkloozen ln Duitschland de y millioen reeds heeft overschreden, is het s -cji lig van belang, eens te zien hoe men *qO-inspant om den nood van die millioenen z veel mogelijk te verzachten. et' Daartegenover is het een dieptreurig v eji schijnsel, dat het arbeidsbureau nog $e aparten gezondheidsdienst noodig heeft, .$ speciaal belast is met het medisch onder* r van diegenen, die werk kunnen krijgen, O] $ die er de voorkeur aan geven, niets te ° jeen van de werkloozen-ondersteuning te:eKe ven. Tegen deze parasieten zijn nu enerë epcp maatregelen genomen. Als door het mcd'üs onderzoek blijkt, dat zij simuleeren en gewerkelijk werk-onwillig zijn, worden z« Afi straft met twaalf weken onthouding vaa j ondersteuning. Maar is het niet dat zulke maatregelen noodig zrjr in gp' wereld, waar millioenen en millioenen p* schen naar arbeid snakken? e jf. o- --- In den hoek Chicago-Chicanes. Men chicaneert over Chicago. v7U. . Nederland, denken dat die stad oni* soenlijk veel misdadigers bevat en daar schijnen wij ons.vergist te hebben. T minste deelt een officieel statistiek-bureau ons mede, dat Chicasy wat misdadigheid betreft, pas als no. op de lijst van steden uit de States vcw komt. We hebben Chicago dus oiaflU gedaan. Er zijn in dat gezegende . van Jack Diamond c.s. véél er.g n steden dan Chicago en om te bew"Z*j' dat het statistiek-bureau de waarn6 spreekt, krijgen we tegelijkertijd beric ten over een vrede, die gesloten is ono de heeren bandieten, welke vrede op *°. vergadering van de V.V.V. (vakveree ging van veroordeelden) op aandring van A. Capone tot stand kwam. ze schijnt Al Capone hartstochtelijk vre" onder-elkaar te hebben gepropag«eiJ zoodat er nu een soort 12-jarig besta" in Chicago heerscht. Door een S°r., vriend in de 6th Avenue heb ik héél wr vallig een verslag van die vergadering handen gekregen en wil u eenige kara terlstieke gezegden hier niet onthoud6"' O.a. zeide de voorzitter: bij „Er wachten ons handen vol werk » de burgerij, waarom zouden wij °nZ!£ kostelijken tijd verspillen, door elk»*1 der af te slachten?" Scheeloog-Jimmy: „Ik ben ". met den geachten voorzitter eens. Ma zouden alle aanwezigen niet even njT, revolvers in de garderobe willen at? ven? We weten nooit, hoe de debatt*" straks loopen " (Algemeene instemming. De juffro'v van de garderobe haalt onder groote {JL lariteit in een mand de wapens en ieß de kleine gasbommen bovenop). „ Opium-Joe verklaart, dat bij &\\ tere smokkelzaken de politie recht "S haar tien procent heeft. Hij acht Dr: beter, deze overeenkomst loyaal naj; komen, dan op die 10 pet. te beknib"* len en straatgevechten uit te IoK^1. Voor dergelijke amusementen zijn er a' tijd in de stad nog wel eenige neg 6* aanwezig, die men gezellig kan den, het lynchen is volgens hem op te tijden te herhalen. Gladde Freddy, specialist in zaakjes, verklaart zn vingers niet njf aan collega's te zullen vuilmaken. (P* verende bijvalsbetuigingen). « Al Capone zegt, niet gehoopt hebben, dat de vergadering zulk goed en sympathiek verloop zou Alléén mist hij zijn portefeuille. Hij aC dergelijke rollerlj in strijd met de j*£ juist gesloten overeenkomst. (De P? feuille, waarin eenige uiterst ge chèque's zitten, waarvan de teekeningen een staaltje van hooger, imitatie-kunst vertoonen, wordt terug'o zorgd door iemand, die onbekend wens0" te blijven). fl. Bij de rondvraag merkt Lidt e e k e , J o h nn y op, dat de nieuwe hoof dco*" missarls van politie het van de nieuwe vakvereeniging heeft aa" vaard. Unaniem wordt besloten als blijk van waardeering twee whisky te sturen. 0 De brief van mijn vriend uit Ctiic»?; vermeldt verder niet veel bijzonders, % leen, dat de vergadering ordelijk ging en niemand trachtte, de genoefli __ juffrouwen van de garderobe het Je*?(' tje te onthouden, dat haar voor bewaa loon toekwam. Op dergelijke kleine ,<£, dragen kijken immers die groote v° mannen niet! , Wie zegt nou nog wat van Chicago- WOUTER LOË0' --- WAAR HET OM GAAT. De heer Louwes begon zijn uiteenzettingen met een herinnering aan het urgentie-program, dat het Kon. Nederl. Landbouw-Comité en de Roomsch-Katholieke en Christelijke Boerenbonden hebben samengesteld, daarin aangevende, wat de regeering kan doen om den nood van den landbouw te lenigen. — Dit program, zei hij, was gevestigd op verschillende rechtsgronden. In de eerste plaats toch geven land- en tuinbouw aan tal van Nederlanders brood en werk. Waar de overheid zooveel doet op sociaal gebied en ten bate van de -andere bevolkingsgroepen gaat het niet aan, dat zij een groote groep aan haar lot overlaat. — Niet in de laatste plaats meenden wij een krachtig beroep op de regeering te mogen doen, omdat er een moordende buitenlandsche concurrentie is. — Maar het voornaamste is wel, dat het hier gaat om de bestaansmogelijkheid van de landbouwende bevolking. Deze is de bron van volkskracht, welke de groote steden verteren en door haar weer wordt aangevuld. De bevolking van het platteland heeft een rustige en bezonken mentaliteit. De geschiedenis heeft geleerd, dat het bestaan van een rustige en krachtige landbouwbevolking voor het volk als geheel van de grootste beteekenis is. — Twee punten van het urgentie-program zijn voor deze streek van eminent belang, n.l. die welke betrekking hebben op de tarwèei. de suikerbietenteelt. Aangaande beide nemen wij in Nederland een zeer gunstige positie in. Tarwe wordt lang niet genoeg voor de binnenlandsche behoefte verbouwd en de inlandsche suikerproductie is ongeveer even groot als het gebruik. — Dit zijn twee gelukkige omstandigheden, welke over het algemeen lang niet genoeg naar waarde geschat worden. Immers juist daardoor is het gemakkelijk steun te verleenen. Amerika en Canada b.v hebben een groote overproductie van tarwe en het is daarom onmogelijk daar maatregelen te nemen, als de tarwewet in ons land beoogt. --- NOODZAKELIJKE STEUN. Vervolgens kwam de heer Louwes meer ln het bijzonder op de suikerbietenteelt. — Doordat er niet meer suiker wordt geproduceerd dan wijzelf in eigen land gebruiken kunnen, bestaat dus de mogelijkheid van steun. Het gaat er tenslotte om of het Nederlandsche volk voor de producten van den landbouw een redelijken prijs wil betalen of een prijs, die in ie verste verte niet voldoende is. — Reeds eerder wees ik er op, dat de suikerbietenteelt een arbeidsintensieve teelt is. Per H.A. suikerbieten wordt alleen op de boerderij ongeveer f 100 'meer aan loonen betaald dan bij granen het geval is. Ook geven het thansport en de verwerking in de fabrieken aan veel meer handen werk dan bij andere landbouwproducten. — Het is dus in het belang der werkloosheidsbestrijding, dat deze teelt blijft bestaan. Verdwijnt zij, dan zal het gevolg daarvan zijn, dat het leger der permanente werkloozen geweldig wordt uitgebreid. Zooals ik in het indertijd in uw blad opgenomen artikel becijferde, zoo dit alleen voor het werkingsgebied der beide in Groningen gelegen fabrieken een loonderving van ongeveer f 1.0 0 0.0 0 0 beteekenen. — De regeering heeft dit alles zeer wel begrepen en het verleden zomer afgekondigde suikerwetj e was reeds een poging tot steun. Zoo ver mogelijk is deze poging gelukt. Een toeslag van ± f 2 per 100 kg. bieten werd gegeven. Inmiddels is echter de suikerprijs gevallen en ook de bijproducten (natte en droge pulp en melasse) werden veel minder waard, zoodat — ondanks de volledig goede werking van het suikerwetje — de fabrieken met geen mogelijkheid een prijs kunnen betalen, die de teelt loonend maakt. --- De Suikerbietenteelt en de verwachte steunregeling De Voorzitter der Groninger Maatschappij van Landbouw critiseert de houding der regeering — De steunregeling onvoldoende — Loonsverlaging zal niet kunnen uitbijven Het Menggebod Er zal gezocht worden naar een tarwesoort welke behalve de andere gewenschte eigenschappen ook voldoende bakwaarde heeft „De dreigende opheffing der suikerbietenteelt", luidde het opschrift van het artikel, dat de voorzitter der Groninger Maatschappij van Landbouw in ons blad van 30 October j.l. schreef. De heer H. D. L o u w e s gaf daarin een uiteenzetting van den toestand, zooals zich die op dat oogenblik vertoonde en schreef o.a. het volgende: „Ik heb dit artikel geschreven in de hoop, dat die lezers, die niet tot de kringen onzer akkerbouwers behooren, beter mogen gaan beseffen, dat, wanneer onze landbouworganisaties thans moeite noch inspanning ontzien om van de Regeering steunmaatregelen te verkrijgen, dat zij dan niet alleen werken voor het engere belang hunner leden, maar strijden voor de welvaart van het overgroote deel der ingezetenen van ons gewest." Sindsdien zijn er vier maanden verloopen en nog tot op den dag van heden is niet gepubliceerd, wat de regeering zal doen, al is het onder de ingewijden daaromtrent iets meer bekend. In de vergadering van de Frlesch-Gronlngsche Coöperatieve Beetwortelsuikerfabriek, welke 10 Februari werd gehouden, werd tijdens de debatten op dit langdurig uitstel van te nemen maatregelen gewezen en het bemoeilijkte een te nemen conclusie in geen geringe mate. Ten slotte werd, zooals onze lezers weten, besloten dat de fabriek zal werken „als de regeeringssteun beantwoordt aan de verwachtingen, die thans terecht mogen worden gesteld." De dreigende opheffing der suikerbietenteelt wordl dit jaar waarschijnlijk nog geen feit. Immers in 't verslag van de verleden week gehouden hoofdbest.vergadering der Gron. Mij. van Landbouw lazen wij, dat de suikerbieten reeds gezaaid zullen zijn, voor de steunmaatregel, die in uitzicht is gesteld, alle Instanties om werkelijkheid te worden, is gepasseerd. Wij hebben dezer dagen over de suikerbietenteelt en -industrie een onderhoud gehad met den heer Louwes, die ons daartoe bereidwillig ontving op zijn boerderij in den Westpolder in de gemeente Ulrum. Ons doel daarbij was het verkrijgen van een overzicht der crisis, welke de suikerbietenteelt en -industrie doormaken, en tevens de meening van de landbouwers over den te verwachten regeeringssteun uit den mond van den voorzitter der grootste organisatie van landbouwers in onze provincie te vernemen. H. D. Louwcs, --- GROOTE VERLIEZEN. — De suikerbietenteelt 1930 is voor de exploitanten der fabrieken buitengewoon nadeelig geweest. De fabriek der Centrale Suiker Mij. te Hoogkerk betaalde f 14 of f 15 per 1000 kg. volgens een bepaald gehalte en heeft daarmee met de huidige prijzen voor suiker en bijproducten een enorm verlies gehad. — De leden der Friesch-Groningsche Coöp. Suikerfabriek zijn verplicht per aandeel 30 000 kg. bieten te leveren. Daarnaast worden bieten gekocht voor aandeelhouders, die geen eigen bedrijf meer hebben, en ter aanvulling van de campagne. Ook hiervoor werd f 14 a f 15 betaald, terwijl bij de prijsdaling de bietenprijs f 7 a f 9 kon zijn. — Bij welken prijs is de bietenteelt loonend te maken, vroegen wij? — Een behoorlijke prijs is f 15 per 1000 K.G. --- DE VERWACHTE STEUNREGELING. — En wat gebeurt er nu voor 1931? — Hoewel het een publiek geheim is, mag ik u nog geen cijfers noemen. Alleen is medegedeeld, dat het systeem van productiepremie gevolgd zal worden. We krijgen dus hiervoor geen crediet, dat afgelost moet worden en waarvoor een lage rente betaald moet worden, zooals voor de aardappelmeel-industrie geschiedt. — Hoe staan de landbouwers tegenover het productie-systeem. — Het systeem is desnoods te aanvaarden. Er wordt een bepaald bedrag per 1000 K.G. a fond perdu gegeven. — Wij stellen ons echter op het standpunt, dat voor de huidige prijzen nergens ter wereld suiker gefabriceerd kan worden. De Engelsche boeren krijgen van hun regeering meer dan het dubbele dan wij zulen krijgen.l Ook ln Duitschland en Tsjecho-Slowakije worden de landbouwers gesteund, met hooge invoerrechten. Daar in andere landen de boeren in eigen land hooge prijzen kunnen maken, kunnen ze naar het buitenland uitvoeren voor alle prijzen, die ze maar maken kunnen — Waar de toestand zoo is, meenen wij, dat het Nederlandsche volk beter een prijs zou kunnen betalen, waar productie voor mogelijk is. Verhooging van invoerrechten met desnoods verlaging van den accijns was ons inziens beter geweest. — Tegenover een productie-premie op suikerbieten staan wij landbouwers ongeveer als de werkloozen tegenover bedeeling door het burgerlijk armbestuur; de bona-fide werklooze verdient zijn geld liever in de werkverschaffing en het komt ons beter voor, dat de Regeering met maatregelen als de tarwewet, Invoerrechten etc. een redelijken prijs voor onze hoofdproducten gaat scheppen. --- VERDERE BEZWAREN. — Men wilde aan het laatste echter* niet aan en zoo kwam men tot het productiesysteem. — Wordt de toeslag per 1000 K.G. voldoende, om de teelt loonend te maken? — Naar mijn meening niet. De regeering begreep het gevaar, dat zonder meer steun er in 1931 geen suikerbieten verbouwd zouden worden, met al de gevolgen van dien: groote uitbreiding der werkloosheid en een sterke terugslag op onze welvaart. — Toen volgde er een langdurig overleg met belanghebbenden, waarbij de regeering zich helaas op het standpunt stelde: „Hoe kom ik er het goedkoopste af en voor welken prijs kan ik er de landbouwers toe krijgen om toch bieten te verbouwen, waardoor geweldige uitgaven ter bestrijding van nieuwe werkloosheid vermeden worden?" — Terwijl de regeering zich bij de salarieering van ambtenaren en de loonen voor de werkloozen steeds op het standpunt stelt van redelijke behoeften heeft zij dit vaderlijk standpunt verlaten en bij deze materie den xegel van vraag en aanbod laten gelden. De overheid maakte namelijk gebruik van de omstandigheid, dat bijna alle andere gewassen op akkerbouwgebied geen loonende uitkomsten gaven en men daarom zou grijpen naar dat gewas, dat het minst verlies opleverde. — Naar mijn meening wordt op deze wijze verklaard, dat de aandeelhouders van de meeste coöperatieve suikerfabrieken besloten hebben met de thans te verwachten regeerlngshulp toch weer in 1931 suikerbieten te verbouwen, al zal deze steun — voor zoover bekend — de teelt zeker niet rendabel maken, doch alleen maar voor dit gewas minder verlies beteekeneri dan bijvoorbeeld voor fabrieksaardappelen, voergranen, peulvruchten of vlas het geval zou zijn, en ik geloof, dat de landarbeiders hetzelfde mogen zeggen. - Kortweg gezegd heeft de regeering niet gelegenheid willen benutten om deze teelt goed rendabel te maken, waardoor het landbouwbedrijf behoed zou zijn voor al te groote verliezen, maar zij heeft gemeend haar taak te hebben volbracht als de suikerbietenteelt, in het belang der Werkloosheidsbestrijding, in stand werd gehouden. De boeren meenen, dat zij toch wel op een beetje royalere behandeling aanspraak hadden mogen maken. — In landbouwkrlngen is men verder zeer onaangenaam getroffen, dat de beslissing inzake den steun zoo. ontzettend lang op zich laat wachten. Het vorige jaar bracht ruïneuse campagnes met groote verliezen voor exploitanten en aandeelhouders. En nu moet men weer beginnen met een toezegging, welke ongetwijfeld te goeder trouw is gegeven en gestand gedaan zal worden, maar vooreerst zonder wettelljkeh steun is. Temeer heerscht hieromtrent ontstemming, omdat in de oorlogsjaren gewichtige besluiten soms in enkele dagen genomen konden worden. --- BRUINTJE BEER WORDT GESTOLEN. 30. — Bruin begrijpt dat wanneer hij wil ontvluchten, nij toch langs dien schildwacht moet gaan. Dus denkt hij: „Ik moet toch verder, ik kan hier niet blijven staan." En als de soldaat weer voorbjj is en voordat hij zich keert, klimt Bruin vlug over den muur heen en holt dan wat hij kan. Daar zijn weer boomen en struiken: „Daar kan ik me verstoppen dan!" Maar neen hoor, zoo gemakkelijk gaat het ontvluchten niet! De soldaat hoort Bruintje loopen, keert zich om, en: „Halt, of ik schiet!" roept de verbaasde schildwacht. Maar Bruintje blijft niet staan, neen, hij is nog veel harder aan het loopen gegaan. En de soldaat durft toch niet schieten, het is immers 's Koninga liefste speelgoed en hij begrijpt dat hij dat niet beschadigen moet. Maar hij kan dat Beertje toch maar zoo niet laten gaan! Wat moet hij toch beginnen? Want hij moet op zijn post blijven staan. (Morgenavond vervolg) --- DE LOONEN KUNNEN NIET GEHANDHAAFD WORDEN. Men weet, dat de organisaties van landbouwers en landarbeiders gezameflijk op regeeringssteun gewerkt hebben op den grondslag, dat bij voldoenden steun voor tarwe, suikerbieten en aardappelmeel, de loonen niet verlaagd zouden worden. Hierbij was de bepaling gemaakt, dat bij verschil van meening of te lagen steun de toonregeling aan arbitrale uitspraak onderworpen zou worden. Wij hebben niet nagelaten den heer Louwes te vragen naar zijn meening omtrent deze kwestie. — In de eerste plaats wil ik nog even vaststellen, dat het hier een overeenkomst der besturen betreft, welke zij nog door de leden moeten laten aannemen, waartoe zij beloofden pogingen in het werk te zullen stellen. — Naar mijn meening zullen de landbouwers, onder de gegeven omstandigheden niet ln staat zijn de loonen der arbeiders te continueeren. Als de tarwewet is aangenomen moeten wij afwachten hoe de regeering deze uitvoert. De steun aan de aardappelmeel-industrie en de te verwachten steun voor de> suikerbietenteelt is onvoldoende. — Als de boeren de loonen zullen kunnen handhaven, dan moet de Regeering beter over de brug komen en van de genoemde drie cultures kurken maken, waarop het geheele bedrijf bij de tegenwoordige bedrijfsomstandigheden en het huidige loonpeil kan drijven. ---