LEVENDE NATUUR KAMPEEREN. n. Nu nog iets over de ideëele zijde van het kampeeren, waarbij zich een enkel woord over jeugdherbergen en kampeer gebouwen mag aansluiten. Het volgend jaar hopen wij gelegenheid te hebben hieromtrent nadere bijzonderheden mede te deelen; beiden heb ik bezocht en leeren waardeeren. Het heerlijke van het kampeeren voor ons natuurliefhebbers is, dat het ons zoo heelemaal, in de natuur brengt. Voor den waren natuurvriend, die de geheimen van de bloemenen vogelwereld wil leeren kennen, is het ideaal bereikt als hij te midden van het ongestoorde leven vertoeft. Een jonge N. J. V.'er zegt het zoo aardig in het orgaan van den Bond „Amoeba": „Wat hebben kampeerders toch veel voor op anderen! Ik besef het elke keer opnieuw als ik de bekoring van het komen van den nacht onderga of van onder de dekens het leven hoor ontwaken, lang voordat de dageraad de dag aankondigt, . De heele dag buiten in zon. regen of storm, heerlijk is het; maar de dag den nacht te zien aflossen en de nacht den dag, dat is wel hetgeen een mensch pas. dankzij het kampeeren, is gaan meemaken. De kampeerder is het gegeven het dagelij ksche rhythme in de natuur te beleven. Hij, die het buitenzijn weet uit te buiten en het natuurgenot weet in te zuigen ondergaat tijdens zijn verblijf onder den blooten hemel veel schoons, dat zijn leven doet verrijken en hem bij zal blijven ook als later de tent niet meer zijn vacantiehuis kan zijn. De niet-kampeerende mensch kan zich nauwelijks het diepe genot van dit volledige natuurgenietèn beseffen. De zon en de maan, de regen en de wind, boomen, bloemen, vogels en insekten. alles doet ons het natuurbedrij f zien als een groot gebeuren in harmonisch verband. En temidden daarvan gaan wij ons ex een deel van voelen. Kampeeren doet ons een worden met de natuur. Wanneer ik mijn tent heb-opgeslagen voel ik me koning in het katoenen paleis en van. de gansene wereld daar Ik maak mijn eigen leefregels, ik slaap als ik vermoeid ben. eet als de maag me waarschuwt en zwem en zwerf al naar ik de lust er toe in me voel opkomen. Ik kleed me tegen de mode in zooals 't me het makkelijkste is en negeer alle conventie, die ondoelmatig is. Ik leef als vrije mensch. Wat in het dageujksch leven met mogelijk is kan daar buiten en de ware vrijheid wordt met kampeeren pas weer heroverd. De kampeerder is los van de maatschappelijke wereld en diens automatische gang van zaken. De zon is zijn klok en hij meldt den dag. Hij voelt zich meer en meer tot de boeren aangetrokken als die weli eens meesmuilend spreken over „die stadslui". Hij voelt zich in het primitievere leven, dat aan de natuur is aangepast beter thuis dan elders in een opgeschroefde ondoelmatige samenleving. De echte kampeerder is van luxe niet gediend en stemt zijn leven zuiver af op het doel". En in het bijzonder trof me nog deze uitlating: En waar zal men zich eerder aan de studie der natuur overgeven dan juist in zijn kampeerverblijf. Waar het leven gezuiverd is van onnatuurlijke weeldegenietingen en ontdaan is van alle belemmerende franje. . Deze ernstige beschouwing van een jongmensch over de natuurstudie en het kampeeren — het aspect van een waarlijk mooie levensbeschouwing — moeten tot nadenken stemmen niet waar? En wie het leven m een kamp kent, zal zich gelukkig achten, wanneer hij de debatavonden en lichtbeeJden-vertooningen heeft meegemaakt. Soms hoort men te veel idealisme verkondigen, nog te veel kinderpraat — de ernst van het leven kennen zij nog niet — maar men krijgt toch ook de prettige gedachte, dat de natuurbeschouwing uitermate veredelend kan werken. Men moet ze hooren debatteeren over de jacht, over de uitroeiingen van vogelsoorten, over natuurbescherming, enz. enz. Gewichtige problemen als dat der ontwapening, vredesbeweging, broederschap tusschen vreemde volken enz.,' worden daarbij aan de orde gesteld. Veel wordt daar verder over nagedacht „onder de dekens", en zoo geeft het kampleven met de noodige sfeer aanleiding tot rustige bezinning, tot het vormen van goede en schoone gedachten. En hebben dat vele jongelui niet hard noodig, in dezen tijd van verwording en verwarring? Het is me dan ook volkomen duidelijk hoe het komt, dat bonden als de N. B. A. S., te P. I. A„ en meer andere, juist de natuur uitzoeken voor hun belangrijkste congressen. En al zal men zich dikwijls niet geheel met de wijze van confereeren kunnen vereenigen en nog minder met den aard der colleges in wijsheid en philosophie, er zit toch zeer, zeer veel goeds in. Het leven als een „vrij mensch'' heeft zijn groote waarde voor het vervullen van zijn plicht buiten de vacanties en daarom moet het kampeeren worden aangemoedigd. Sinds korten tijd is nu het kampeeren zeer vergemakkelijkt door de jeugdherbergen en kampeergebouwen. Men hoeft op zijn tochten niet meer tent en toebehooren mee te sleepen* men overnacht in een houten of steenen paleis in plaats van in het katoenen. Ongetwijfeld gaat daarmee veel van de poëzie verloren. Men is in den nacht de natuur uit, men is niet meer alleen met zichzelf en met zijn vrienden, men heeft geen gelegenheid voor waardevolle meditaties. ,Men overnacht evenwel zeer gerieflijk — helaas zijn er, in Duitschland. ook minder gerieflijke jeugdherbergen — men kan zich steeds frisch wasschen. men eet dikwijls gemeenschappelijk. Wie daarvan houdt heeft er bij gewonnen. De weinige onkosten zijn gemakkelijk te betalen; die vele gemakken, welke men heeft, maken veel goed. We willen niet ontkennen, dat er toekomst in deze jeugdherbergen — de beteekenis van het woord herberg is hier in gunstigen zin bedoeld — en kampeergebouwen zit, doch er zijn ook eenige bezwaren aan verbonden. De intimiteit van het tentleven leert men met waardeeren, en dat is jammer. Voor clubs en groepjes, die te weinig gelegenheid hebben om te kampeeren, zijn deze inrichtingen echter zeer veel waard.. Voor weinig geld is men veilig onder dak — behoorlijk toezicht is aanwezig — en voor de rest is men weer zoo vrij als een vogel in de lucht. Het volgend jaar hoop ik u er iets meer van te vertellen. Er behoeft niet aan te worden getwijfeld, dat in het Noorden des lands, niet ver van Groningen, een jeugdherberg ook zeer in een behoefte zou voorzien. Het gebouw in Delden — een villa, afgestaan door een Hengelosche fabrikantenfamilie — bleek dezen zomer wel zeer in trek te wezen. Verscheidene honderden jongelui hebben er overnacht, vooral Duitsche. Het voordeel van een regelmatig over ons land verspreid aantal jeugdherbergen is ook. dat er meer liefhebberij voor het wandelen zal ontstaan. Op wandeltochten ziet men immers veel meer dan op fietstochten. De wandelsport kan herleven en dat is van groot belang. Da jonge menschen moeten er vroeg op uit, de wereld in, zij moeten zich zelf leeren behelpen. En er is mets tegen, dat zij met wandeltochten beginnen. Laat ze trekken van plaats tot plaats, 20 tot 40 K.M. per dag, dat is beter dan te lanterfanten langs de glènne riepe. En daarom hoop ik van harte, dat er ook bij Groningen een jeugdherberg zal komen, verder een bij Assen, Hoogeveen en Onnen. Dan is men reeds in het schoone land van de kampeergebouwen en jeugdherbergen aangeland. Men leere de jeugd vroegtijdig het vadert land lief te hebben!. F. KOSTER. --- Beleefde uitgever: —Ik voel, dat uw werk gelezen zal worden lang nadat Shaw, Galsworthy, Remarque en Wells vergeten z rjn. De schrijver: — Werkelijk, meneer De uitgever; — Ja ziet u, maar niet voor dien tijd, KPunchï, --- ORIENIREIS 1929. V. Het is vandaag vroeg op! Reeds voor zonsopkomst worden teekeningen gemaakt van de lieflijk gelegen dependance met het fonteintje, want half 6 wordt er ontbeten en het vertrek uit Baalbeck is op 6 üur gesteld. De tocht begint als op ;en „montagne Russe": breede golvende terreinplooien worden rechthoekig door den weg doorsneden. Syrië is hier eenzaam en onherbergzaam en de versterkte politieposten op regelmatige afstanden zijn niet overbodig om den reizigers een zeker gevoel van veiligheid te geven. Reeds wordt het land meer geaccidenteerd. De weg gaat steil bergop en bergaf en men passeert een kerkhof aan den kant van den weg, sinistere herinnering aan het feit, dat hier een jaar geleden een gezelschap van plm. 100 reizigers werd uitgemoord. Na een stevigen rit van twee en half uur is het grootsche traject droog als een woestenij, afgelegd, en ondergaat men het als een verademing, aan alle kanten water van de bergen te zien stroomen, beken en watervallen, die zich ontlasten in de snel stroomende Baraia. Nu niet lang meer en Damascus is bereikt. Door de „bazar" gaat het regelrecht naar de Omayaden-moskee, de grootste moskee van den Islam, in de 7de eeuw gebouwd op de ruïnen van een oud-christelijke kerk. Heel de vloer is met tapijten belegd. Hoeveel zijn het er wel? Ongeveer in het midden is om een schrein met het hoofd van Johannes de Dooper een kapel gebouwd. Dicht bij de groote poortopening, die naar de binnenplaats voert, voldoet een Arabier aan de reinigingsvoorschriften, hem door zijn geloof opgelegd. Een ander gaat rond met een fantastische schuier uit lange rietstengels vervaardigd en verplaatst het stof uit da tapijten. Daar nadert een Bedoeïen in wit gewaad. Zie hoe hij gaat, fier en uitdagend en kijk hem eens in zijn kolen van oogen. Hij ontdoet zich waardig van overbodige kleedij en begint te bidden, het gelaat naar het Oosten. Het dubbelgraf van Saladin en zijn voorganger wordt nog bezocht, vlak bij de Omayaden-moskee onder een sierlijken koepel get borgen. De wijdsche moskee, de binnenplaats met fontein, minaret en poortdoorgangen: het ia alles zuivere schoonheid. Rijke maar evenwichtige versiering pleit voor de goede smaak der Moslims, wier heilige plaatsen in dit opzicht al heel gunstig afsteken bij die der Christenen, gebouwen die hier alle door over-i lading min of meer bedorven zijn. Arabische wachter bij Saladin's graf. Graf van Johannes de Dooper in de groote moskee te Damaseus. Inscheping te Jaffa (het oude Joppe). --- Glimlach even. Hij zal wel gelij k hebben. — Ik ben vandaag toch zoo vaak in mijnj werk gestoord. — Wanneer ik 'werk, waagt niemand het binnen te komen. — Wat doe je dan voor werk?. — Ik ben leeuwentemmer. ---