VEILIG VERKEER ; behoort het I verkeer zich te be- I we9en- Links rijden Is alleen toegestaan r I bi) het Inhalen (nlel ■ van een tram I). En in een bocht Is links I rijden eigenlijk steeds • ai te keuren. In onoverzichtelijke boch- I ten en binnen be• bouwde kommen is het zelfs verboden --- UIT ZUID-AFRIKA "tty j> ag> 5 Nov- was Guv Fawkesdag. '6C5 t wl£es was een der personen, die in Soq onafhtte het parlementsgebouw in Lon- Wp te blazen en deze daad met den dood L betalen. Steeds wordt hij, evenals in blo « ' °°k hier nog herdacht. Van 's i Vroeg tot 's avonds laat hoort men t"H ïe,rk in de straten afsteken. De kinde"W r« en zwart, verkleeden zich en loopen to mJ*I°mbakkessen, allerlei liedjes zingend '3 geld vragend. Avonds mengen zich ook de ouderen in al eenigszins luidruchtige, knal% Ï clltige Guy Fawkes-vreugde, door in •"huip en vuurwerk aI te steken. Op veriw *\de plaatsen wordt 's avonds een kert* v"_« été gehouden. Dagen en weken van Hia-11. kan men reeds zien, dat Guy Faw" acht- ln aantocht is. De winkels stallen °Wn vuurwerk uit en allerlei poppen bjgj n 9UV Fawkes voor. Voor een der groote tevOjT in Kaapstad had dit nog al droevige tjam ,■ Een der kooplustigen moet onacht- H 0,., sigaret in 'n mand met vuurwerk betj, Pfn hebben, waardoor het goedje, dat %,'?.Was 5 Nov- te ontploffen, eerder •""oe-p u en hefc groo*6 drie verdiepingen iifie bazar-gebouw in enkele uren in de a legde. de »pzitten lekker in den zomer en smaken v*le Seugten ervan. De plagen echter zijn aantal vliegen, muggen en ander Nr'f0.a gedierte is legio, 's Avonds kan is, K' als voor de ramen geen musquito-gaas fjay en minuut rustig zitten. Allerlei gog\.et~ vliegend en kruipend ongedierte — *Ooi? u- Waar men in den zomertijd heel hiet ?chtig mede moet zijn, zijn spinnen, die Vk allerlei soorten en grootte veelvuldig Bpj en min of meer giftig zijn. 'n Uitbeet, zooal niet direct doodelijk, heeft "«.Ui aangename gevolgen. Velen denken, \ waar Afrika zoo uiterst rijk aan %jaZe_ grootste plaag zijn. Verbeelding! dat wii met dit ongedierte, waardend 3* giftige exemplaren, rijkelijk ge- Wj zijn, hoort men hier betrekkelijk w, Van slangenbeet en het door den di- Hh • Van het Slangenpark te Port Elisaaf^o ln den handel gebrachte serum werkt — uitgezonderd voor de Mamba- in den zomer, doet men het vei- thuis in de badkamer. In diverse strektL a- het Rustenburg-district, is het walen i bilharzia vrij, en velen die onbezonhjd 'n dit water gaan zwemmen, berouwen le, Z°°r jaren. Onze rivieren zijn ook niet Wt3,1" ze verschillende gevaarlijke kolken ' ft en riJk aan drijfzand zijn en last not %en v°oral in Noord-Transvaal, Vol kroko- Wa zitten. Dit sluwe gedierte is een ware S L'ooral voor de Kaffers. Menige Kaffer, *at* eens van zwemmen te spreken, is OiMp1" uit de rivier scheppend, gegrepen, ingetrokken en nooit meer boven gekoot -Om u even een idee van de sterkte de- W,a>eren te geven, is het voldoende te ver- Vj!cii, dat een krokodil zonder moeite een W~ os, die aan den rivierkant zijn dorst w*t, onder trekt. Ook onze kust is niet te \;°uwen. De stroomingen en getijden zijn t3t gevaarlijk en ondanks er steeds een Btjgjngsbriga.de op de groote badplaatsen is, verdrinken er nog heel wat En dan haaien. Overal langs on- komen deze monsters voor en vra«6 slachtoffer. Een sport, die door ffy«k"Snwezigheid dezer ondieren veel be- W£ wordt, is de hengelsport. Tal van *ti 3 worden met den hengel gevangen h\esters 500 pond en meer wegend aan j «bracht. fy 3nnesburg, de goudstad en onze groot- in Zuid-Afrika, begint steeds meer ?»H teer de allures van een tweede Chicago Jet d nemen. Zaterdags en Zondags zijn K-aifers- die de binnenstad en de bui- der stad met hunne „gangen" ge'H '•!* maken. Hun brutaliteit neemt meer '"art1" toe- Doen net zijn niet alleen de &u die Johannesburg een ongunsti\ ,a.am geven. De blanke bevolking draagt Nrn deel er toe bii- Zo° beginnen de in deze aan mijn-Kaffers zoo % pstad verbazend hun hoofden op te ste- N\? ,hun theorieën ook hier te verkondivöltelke theorieën vooral onder de zwarte Q°rai ng gretig geslikt worden. Hierin ligt \t.1 voor Afrika een ontzettend groot gefen, • Communisme onder de Kaffers ! Aletlkei vindt dan ook de verbanning van > ö'e communistische leiders van den Rand ?Üvai bevel yan den Minister van Justitie — & Alleen vraagt men zich af, wetend *iine aar. wat deze secte voor ons land met bevolking, die zoo gemakkelijk door schoonklinkende theorieën te misleiden is, waarom zij slechts van den Rand en niet uit het land verbannen zijn ? Vrijdag 11 Nov. is door heel Zuid-Afrika de Wapenstilstandsdag herdacht en precies 11 uur zijn gedurende de twee minuten stilte de gevallenen in den grooten oorlog herdacht. Vooral in de hoofdstad der Unie, Pretoria, vond een zeer indrukwekkende herdenking op het prachtige kerkplein plaats. Even voor half elf arriveerde de gouverneur-generaal en zijn vrouw alsmede alle consuls der diverse landen hier vertegenwoordigd, begroet door de eerste tonen van „God Save the King". Een predikant der Ned. Herv. Gemeente sprak in het Afrikaansch een gebed uit, waarna door de duizendkoppige menigte: „O God, our help in ages past, our hope for years toeome" werd gezongen. In een mooie en korte rede zette een predikant der Engelsche gemeente het vredesbegrip uiteen. Nauwelijks waren de laatste woorden zijner rede verstorven of daar gingen alle vlaggen der omliggende gebouwen halfstok en klonk kanongebulder. Twee minuten voor elf ! Dof klinkt het militaire commando „Attention !" en daar weerklinkt over de Church Square „The Last Post". Klokke 11 treden de twee minuten stilte in. Niets, totaal niets, is in de anders zoo rumoerige binnenstad te hooren. Tramen autoverkeer, alles staat stil. Zacht en allengs sterker wordend weerklinkt de Reveille en worden de vlaggen weder geheschen en zingt de menigte: „Den hoogen God alleen zij eer !" De opperrabbijn spreekt daarna den zegen over de aanwezigen uit, die na het zingen der nationale liederen : „Die stem van Suid-Afrika" en „God Save the King", diep onder den indruk der plechtigheid uiteengaat.. De hitte is oorzaak, dat de bars buitengewone goede zaken maken, maar als de hittegolf voorbij is, is het ook met dezen glorieuzen tijd weder gedaan en treedt de slapte in dit bedrijf weer in. De bar-eigenaars maken een moeilijken tijd door, daar hun lasten verbazend hoog zijn, en het publiek, dat door salarisverminderingen etc. aardig geplukt is, het eerst op drank bezuinigt. Sinds onheugelijke tijden heeft in de bar de „counter lunch" bestaan. Op de groote, lange toonbank, waarvoor men zijn bier, whiskey of wat dan ook naar binnen werkt, staat aan het einde een hoeveelheid schotels, waarop sandwiches, stukjes vleesch, stukjes vreeselijke zoute haring, etc. liggen. Al deze heerlijkheden vormen de zoo beroemde „counter lunch", waarvan ieder vrij gebruik kan maken. Voordat de groote stilte in het barbedrijf kwam en men de handen vol had en dikwijls handen te kort schoot om de dorstige kelen te lesschen, werd deze counter lunch nogal wat verwaarloosd. Doch nu, nu de barman met de handen in den zak kan staan, schenkt hij meer aandacht aan zijn counter lunch. De counter lunch moet hem de menschen terugbrengen en lokken. Nu legt hij niet meer 'n paar ongelukkige uitgedroogde stukjes vleesch, mierzoute haring etc. op een paar borden in 'n hoek op zijn toonbank. De counter lunch is gepromoveerd. Prijkt, zoodat ieder het kan zien, midden in de bar op 'n tafeltje met 'n helder wit kleedje en bestaat niet meer uit bovengenoemde magere kluitjes. O neen. Thans prijkt er 'n heele rollade, waar men zooveel van af kan snijden als men wil. Men vindt er lekkernijen nu, een „elck wat wils". En 't trekt ! Want de man zijn liefde niet alleen voor bier of whiskey gaat door zijn maag. De man is 'n lekkerbek ! en op zijn manier zuinig ook ! Want voor 'n sixpence kan hij nu 'n glaasje bier drinken en zijn maag te goed doen. Over bier gesproken ! Wij keeren hier ook zoo langzamerhand weer tot onze Duitsche vrienden terug. Zeer veel Duitsch bier wordt er vandaag in Afrika gedronken, dat per flesch meerendeels geïmporteerd wordt. Enkele hotels schenken het ook van het vat. Bepaald goedkoop is het nu niet! Men betaalt 45 cent voor 'n klein glaasje en één vijftig voor 'n flesch. Eigenaardig — 't zal overal wel zoo zijn — ondanks men met alles op de penny let, geeft men het voor zooiets, mogelijk omdat het iets bijzonders is, zonder mokken graag uit. Ook wat de strijkjes betreft keeren we tot onze Duitsche vrienden terug. Veel en veel meer hoort men Duitsche muziek. De jazz etc. schijnt zoo langzamerhand afgedaan te hebben. Het publiek is van de tingeltangelmuziek beu en wil goede muziek en vooral nationale muziek. Als men vandaag dan ook in 'n tearoom met een strijkje zit, kunt u er zeker van zijn, dat zij Afrikaansche muziek als: Sarie Marie, Bring my terug na die ou Transvaal, Moenie huil nie, enz., spelen. Pretoria, November '32. g. W. D. --- FEUILLETON LIEFDE DE STERKSTE..... Naar het Engelsch van Mrs. PATRICK MACGILL. 16) (Nadruk verboden). Hetty geeft haar belofte ten tweedenmale. Je jttys teleurstelling, die te hevig was om H „nnen verbergen, ging voor Max Reis :erl°ren, hoewel hij haar toch lachend, uitgestrekte armen tegemoet kwam. Welkom in Zeezicht, Hetty! Wat heb ik gehad om iemand te krijgen, die je KpH helpen met de verdwijningstruc. Maar ?«. » het er goed afgebracht en hier zul'i«id niet vinden, ook al zoeken ze zich Puaatte aan een stuk door, terwijl hij |Wy hielp haar mantel uitdoen en toen hy' haar voor naar een aardige kleine )>og h waar het jonge meisje een tweede en unQeftiger verrassing wachtte. °Ö S. "et vuur, met zijn kortgeknipt hoofd lïii band leunend, zat haar vader. »H o 1 sProng op, toen Hetty binnenkwam en JrtUpLt volgend oogenblik lag zij in zijn V? en werd haar gelaat bedekt met teesj Ussen. klein meisje. Mijn eigen lief doch. -J ; stamelde Robert Loring gebroken. <>reil vader, was alles wat Hetty kon uithof 11 en zij snikte zacht, maar al haar 6éiie ens werden toch overheerscht door die &eia,. gedachte: Jack heeft mij in den steek "* w 11! Wat zijn vader gezegd heeft, was gaarheid. Jtaft. Mijnheer Reiss is een buitengewoon ?&b 'de braafste man, dien ik ooit ontmoet \$ verdient al het geluk, dat een %s h in zijn leven maar hebben kan — 'f.2*31 Hetty's vader met de sporen van dp e enthousiasme en blind vertrouwen e goedheid van anderen. — Heeft heeft Mijnheer Reiss u dan geholpen, vader? vroeg Hetty na een korte stilte. Er klonk een groote mate van bewondering in de holle stem, die toonde dat dit heerschap geen tijd verloren had laten gaan om bij haar vader in den gunst te komen, toen hij antwoordde: — Nadat ik van je weg was gegaan, probeerde ik over den heuvel te komen, maar juist toen ik die poging wilde wagen, werd ik aangehouden door iemand, die mij vroeg wat ik in dat huis gedaan had om het op zoon eigenaardige manier te moeten verlaten; bijna had ik hem aangevallen, want ieder wordt als vijand beschouwd door hem, die bezig is uit de gevangenis te vluchten — maar plotseling blies de wind mijn jas open en zag hij den breeden pijl op mijn kleeren. Hij had medelijden met mij en bood aan, mij te helpen. Robert Loring's stem stokte en zijn oogen werden vochtig bij de herinnering aan zijn vrouw. Had hij slechts even onder het glimlachende masker van Max Reiss kunnen zien, dan zou hij zijn woorden gauw teruggenomen hebben. Max Reiss was altijd bereid een veroordeelde te helpen; alleen zij, over wie hij op deze wijze eenigen invloed had, konden hem van nut zijn. Hetty drong de tranen, die zich in haar oogen drongen, terug en trachtte haar stem te beheerschen, toen zij antwoordde: Hij kende moeder; hij heeft haar geld geleend en ons huis met alles wat het bevat, behoort hem. _ O, dat wist ik niet; maar toch moet hij een brave man zijn; om iemand die in zoon neteligen toestand als ik, te helpen; en ik kan het hem met niets vergelden, met heelemaal niets, en een oprecht verdriet klonk uit de woorden van den man, die al vaker de dupe was geweest van zijn goedgelovigheid. Het viel Hetty niet moeilijk te raden, op welke wijze Max Reiss die schuld betaald wenschte te zien; maar zij was te rampzalig en te vermoeid om met haar vader meer daarover te spreken. Max Reiss kwam minzaam glimlachend de kamer binnen. Hij werd gevolgd door een oudere vrouw, met net gladgestreken grijs haar, vriendelijke blauwe oogen, maar de meest versteende gezichtsuitdrukking, die Hetty ooit gezien had. Weldra ontdekte zij de reden daarvan: de vrouw was doofstom; zonder twijfel was dat in de oogen van Max Reiss haar grootste aantrekkelijkheid. — Ik dacht, dat ik jullie maar even alleen moest laten, zei hij vriendelijk, terwijl hij een stoel bij de tafel trok en de vrouw door vlugge teekens te verstaan gaf, dat zij het blad met ontbijt, dat zij droeg, neer moest zetten. — Je zult hier zoo veilig zijn als wat, ging hij voort, terwijl hij haar koffie inschonk en haar handig van warme ham met spiegeleieren bediende. — Ik kan niets eten, dank u wel mijnheer Reiss, maar ik heb geen honger, zei Hetty met een afwezige stem. Haar eetlust was verdwenen; weer had het Noodlot haar beroofd van haar eenige kans op geluk. — Maar kindje, dat gaat niet; kom, wees flink; laat je vader zien, dat hij een dochter heeft, waar moed en spirit in zit, want jij bent niet zoon slap niemendalletje als de meeste vrouwen; daarvoor kan ik instaan mijnheer Loring,, en met een bewonderenden blik op Hetty, klopte hij haar vader op den schouder. — Waar zijn de kinderen, vader? zei Hetty toen zij spreken kon. Haar vader wierp Max Reiss een zoo dankbaren blik toe, en antwoordde: Dank zij onzen bevrijder, slapen de kleine schatten rustig en wel hierboven. Mijnheer Reiss heeft ze afgehaald van een vriendelijken politieagent, die ze tijdelijk verzorgde. — Ik moet naar ze kijken, zei Hetty opstaand. Zij was blij een reden te hebben om de kamer te verlaten, want zij had een gevoel of zij het zou moeten uitschreeuwen, als zij nog langer bij de twee mannen bleef, die haar samen zoo volkomen in hun macht hadden. — Wacht even, dan zal juffrouw Wright met je naar boven gaan. Natuurlijk zul je je wel wat willen opfrisschen; daar had ik eerder aan moeten denken; nu zie je eens hoe weinig ik aan damesbezoek gewend ben, liet Max Reiss er met een poging tot schertsen op volgen, terwijl hij op de bel drukte. Voor Robert Loring beteekenden deze woorden niets anders dan een uiting van overmatige vriendelijkheid, maar Hetty huiverde ervan. Zij zag den blik van bewondering in de donkere oogen, en zij kende het verradelijke karakter, dat achter zijn zoogenaamde weldadigheid verscholen was. De doofstomme vrouw verscheen en knikte vriendelijk tegen Hetty in antwoord op haar meesters gebarentaal; zij ging voor op een smalle, met zeil belegde trap naar een klein maar vroolijk en keurig slaapkamertje. In de kamer was alles, wat men met mogelijkheid noodig zou kunnen hebben, maar de kinderen waren er niet en Hetty keerde zich om om te vragen waar zij waren. De vrouw scheen haar gedachten te raden, want zij knikte hevig met haar hoofd in de richting van de tegenoverliggende kamer en bracht Hetty daarheen. Chick lag plat op zijn rug, met zooals gewoonlijk de uitdrukking van hevige pijn op zijn smal bleek gezichtje, maar Dumpling zat, met haar zonnige vroolijkheid op den rand van zijn bed zich te kleeden. De beide kinderen slaakten vreugdekreten, toen zij hun zuster zagen; tenminste Chick slaakte een kreet; het geluid, dat Dumpling voortbracht, zou men eerder een schreeuw kunnen noemen. Het meisje met haar springende krullen, lange bloote beenen en toomelooze onstuimigheid, vloog op Hetty af. — O, wat ben jij stout geweest om weg te gaan en ons heelemaal alleen te laten! Ik heb zoo gehuild. En Chick ook. Hij heeft een kwakende eend gekregen en ik een bus vol toffees. Er zijn er nog een paar onder mijn kussen, die ik mee naar bed genomen heb en het opgewonden kind grabbelde met haar dikke handjes onder de verkreukelde lakens en haalde een massa, kleverige, half gesmolten toffees te voorschijn, die er uitzagen of zij al eens met haar tong hadden kennis gemaakt. Hetty moest wel lachen, maar drukte haar kleine zusje hartstochtelijk tegen zich aan en uitte in stilte de bede, dat zij nooit, nooit de droeve ervaring der liefde op zou doen, waardoor zij zooveel verdriet had. — O, Hetty. je hebt gejokt; je hebt gezegd, dat Jack onze groote broer zou worden en nooit van ons zou weggaan, maar jullie zijn alle twee verdwenen en toen is mijnheer Reiss gekomen en Chick en ik hebben heel lang in een tuf-tuf gezeten, ratelde het kleine ding door, van den hak op den tak springend. Maar de naam van Jack ging als een messteek door haar hart. Ze drukte het kleine hoofdje tegen zich aan en snikte: — Jack zal nu nooit meer je broer worden, Dumpling. — Dat hindert niet, zei het kind zorgeloos. Heb je hoofdpijn, dat je huilt? Chick had ook hoofdpijn en huilde in den tuf-tuf, eindigde zij ernstig. — Nietwaar, klonk een dun, verontwaardigd stemmetje van den anderen kant van de kamer. Er ontstond ruzie, want Chick's tweelingzuster was te veel gewoon aan Chicks hulpeloosheid om daarmede eenigermate rekening te houden en met het beslechten hunner twist en 't wasschen en kleeden der kinderen had Hetty zooveel te doen, dat zij voor korten tijd niet aan haar eigen verdriet dacht. Zij liet de kinderen een kwartiertje alleen om zichzelf te gaan opknappen en toen zij terugkwam zag zij, dat Dumpling naar beneden was gegaan om in den tuin te spelen. Max Reiss stond bij Chick's bedje en Hetty voelde hoe diep zij bloosde onder de doordringende oogen, die op haar gericht waren. — Wat jammer, dat het ventje niet eens door Renan onderzocht kan worden, dien beroemden Franschen dokter, die uitsluitend kinderziekten behandelt. Kort geleden heeft hij een veel erger geval van ruggegraatsziekte dan van Chick genezen, vertelde hij en streek met zijn dikke, beringde hand zacht over het Kleine jongenskopje. (Wordt vervolgd.) --- INGEZONDEN „Cumulatieu” en de politiek M. de Red..! Er zijn in onze wetten tal van artikelen, die de een hoogelijk toejuicht, terwijl de ander dezelfde streng afkeurt, al naar gelang hij in dit of dat partijverband is opgesloten. Doch welke politieke partij we ook zijn toegedaan, wanneer we ons oor te luisteren leggen, vernemen we van allen kant, dat in deze benarde tijden de schrille tegenstelling: samenkoppeling van goed bezoldigde betrekkingen, waarnevens pensioen van vorige, en werkloosheid als een der grootste onrechtvaardigheden wordt beschouwd. De zoo door „cumulatie" beweldadigde personen, hoe ze ook worden benijd, kunnen we dit niet kwalijk nemen, want bijna allen onzer zouden die betrekkingen ook hebben aangenomen, wanneer ze ons waren aangeboden. Toch zouden sommigen een groot deel teruggeven, zeggende: „O, heeren! ik dank u, maar 't is te veel uit de berooide schatkist, waarvoor een groote schare met groote moeite hun belastingpenningen opbrengt en ook zijn er die hongeren !" Erg jammer is het, dat de Tweede Kamer de „cumulatie" te regelen in de laatste tijden herhaaldelijk heeft afgewezen. Velen zouden zeggen: de Kamer is ziende blind. Zou het voor sommigen egoïsme kunnen zijn en zouden ze hun talrijke betrekkingen als zoovele melkkoetjes tot eiken prijs willen behouden ? Dit is niet aan te nemen. Zou het kunnen zijn, dat de Hoofdbestuurders der Kiesvereenigingen, door de Evenredige Vertegenwoordiging daartoe in staat gesteld, nu de plaats gaan innemen der vroegere Regenten-familiën en decreteeren: Laat zitten wat zit! Houd vast wat je hebt ? Dit is alsmede niet aan te nemen, want leven we niet in het zeer democratisch Nederland ? Neen, de schuld ligt zeker grootendeels bij de argelooze kiezers zelf, die meenen, dat er zoo weinig eminente leidslieden in hun midden zijn, dat ze zich verheugen er eenigen, vooral uit de groote steden, voor de vele baantjes te kunnen vinden Ze zien dan in die mannen über-menschen, die alleen kunnen uitvoeren, wat gewoonlijk aan meerderen wordt opgedragen. Wordt niet algemeen aangenomen, dat het Tweede Kamerlidmaatschap of Wethouderschap eener groote gemeente zóó omvattend is, dat het den heelen mensch eischt ? Bij samenkoppeling daarvan lijdt de eene of andere (of beide) der betrekkingen schade. Het pleit zeker niet voor de ambitie of kennis der raadsleden eener groote gemeente, wanneer ze uit hun midden als wethouder verkiezen een Tweede Kamerlid. Dat beteekent zooveel als zeiden ze tot de kiezers: We willen wel iets voor u doen, maar niet te veel! Of: Wethouderschap gaat boven onzen horizon ! Soms doet de Regeering ook mee aan de dubbele benoemingen, maar die heeft 't zeker te druk met vele benauwende dingen, om lang te zoeken naar de bekwaamsten en is dan wat blij enkelen in de goede kleur te hebben gevonden, die 't ook wel zouden kunnen doen. De Prov. Staten, gemeenten en waterschappen doen er ook aan mee, maar zeker enkel om sommige werkzaamheden te verbinden, die elk afzonderlijk geen bestaan opleveren. Zooals we reeds hebben gezegd, hebben de kiezers meestal zelf de schuld aan de „cumulatie". De heer Mr. Marchant zegt tegen hen : „Die daar iets tegen heeft, moet iemand niet kiezen voor zn tweede baantje!" Dit is een uitstekende raad, dien we allen dienen op te volgen in deze aangelegenheid. Omdat de Tweede Kamerleden zonder hun Tweede Kamerlidmaatschap nog lang niet op zwart zaad zitten, kunnen de kiezers, wanneer ze de bewuste cumulatie willen doen beperken, met een gerust geweten, voor 't grootste deel andere Kamerleden kiezen. De partijen welke afgevaardigden de beperking der cumulatie hebben gewild, moeten deze nog eens aansporen dit weer aan de orde te brengen. De partijen welker afgevaardigden de beperking der cumulatie tegengewerkt hebben, moeten op de lijst der voorloopige candidaten de eersten niet nummeren, maar de volgenden. Omdat cumulatie geen punt op eenig partijprogram is, verreweg de meeste menschen dit verfoeien, zullen volgens de kansrekening deze nieuwe candidaten er ook tegen zijn. Mocht dit niet het geval zijn, dan dient men dit te weten, lang voor de groote stemdag, en kieze dan anderen. Men moest dan een nieuwe lijst hebben, waarop de oude Kamerleden niet voorkwamen. 't Spijt me wel erg voor de Kamerleden van den V. D. 8., waarop de partij met recht jaren lang trotsch kon zijn ! Maar die altijd in vollen luister zit, diens oogen kunnen licht worden verduisterd en die hoog verheven zit, merkt niets van 't gewriemel onder zn voeten. 't Is te wenschen, dat de gewraakte Kamerleden door goede vrienden geleid, nog tot betere gedachten zullen komen, om deze onverkwikkelijke zaak in goede banen te leiden ! Oude-Pekela, 9 Dec. '32: W. WEISSELS, Secr. van de Kiesver. „Vooruitgang", afd. van den V. D. B. te Oude-Pekela. --- „HELPT ELKANDER”. M. de Red Vergun me, even in te gaan op het schrijven van dien fieren volbloed-Nederlander, die, nog wel onder het motto „Helpt elkander", druk aan het aftakelen gaat van ons land en deszelfs bewoners, meer in het bijzonder het dienstpersoneel. Hoewel Volbloed (hij vergeve dat ik hem zoo noem, doch ik weet niet beter) zich zelf een paar maal tegenspreekt (men zie de derde en één na laatste alinea van 's heeren Volbloed's schrijven) en men dat gevoegelijk kan voorbij gaan, meen ik te moeten protesteeren waar mijnheer Volbloed lasterlijk insinueert over de traagheid, snoepzucht, stompheid (?) en nog meer hatelijkheden aan het adres van onze dienstboden debuteert. Volbloed kan dienaangaande onaangename ondervinding hebben, het gaat toch niet aan om onze meisjes allen en „vooral hier in het Noorden" zooals Volbloed schrijft een oordeel van allerlei ondeugden toe te kennen. Ik kan Volbloed dan ook wel de verzekering geven, dat er gelukkig nog vele huisvrouwen zijn, die met hun „inheemsch" personeel zeer tevreden zijn, en daarbij de noodige tact bezitten (tact mijnheer Volbloed is een bijzondere gave) om een dienstmeisje zoo noodig te bekwamen voor een vaak moeilijke taak. Die huisvrouwen zijn er vele en hebben meer recht zich zoo te noemen met wat u als onderschrift belieft te gebruiken. Dit zijn opbouwers, mijnheer. Opbouwers, welke we in dezen tijd te weinig hebben. Wil men zich voorzien van buitenlandsch personeel, niets op tegen,' men make voor zich zelf uit, het voor en tegen hiervan, maar als men een deel van onze bevolking meent te moeten beleedigen alleen om een motief te hebben, dat men buitenlandsch personeel binnenhaalt, geeft dit blijk van een bekrompen geest in deze materie. Mocht, zooals u in uw schrijven zegt, de verzoeking haast te groot worden om een Duitsche dienstbode te nemen, laat u dan als 't u blieft niet weerhouden, mijnheer Volbloed, maar ik zou het jammer vinden voor een Nederlandsch meisje, om bij menschen als u in betrekking te zijn. En onthoudt ten slotte toch goed, wat u in den laatsten zin van uw schrijven zoo juist zegt: „maar ik krijg niet graag onverdiend een nadeeltje of stomp van eigen volk", want, zoo denken onze nijvere dienstmeisjes precies. Met dank voor plaatsing. Hoogachtend, H: HAZEVELD. Groningen, 10 Dec. '32. M. de Red. Ofschoon niet van plan op dergelijke stukjes als van Zaterdag j.l. te antwoorden, verzoek ik u nogmaals vriendelijk eenige plaatsruimte. De „volbloed Nederlander" tracht de buitenlandsche dienstmeisjes aan te bevelen door den Nederlandschen een serie slechte eigenschappen te verwijten, terwijl hij op 't eind van zijn ingezonden stuk 't n.b. over een onverdiend nadeeltje of stomp van eigen volk heeft. Zijn de Nederlandsche brutaal, snoepachtig, ver boven hun stand gekleed? Ik zeg neen, behoudens natuurlijk enkele uitzonderingen en in verhouding met de Duitsche zeer zeker niet. Maar weet u wel dat er geregeld buitenlandsche over de grens gezet worden wegens oneerlijkheid? De geachte inzender is zeker geen werkgever, die een fabriek met inventaris heeft voor 100 arbeiders, terwijl er slechts een tiental of niemand werkt, zoodat hij groote verliezen lijdt; of werkloos arbeider die ontslagen moest worden, omdat een buitenlander zich goedkooper aanbood, of omdat buitenlandsche regeeringen exporttoeslagen verleenen, waardoor 't voor den Nederlandschen fabrikant onmogelijk wordt te concurreeren. Natuurlijk is hij ook geen middenstander, die enorme schade lijdt omdat de koopkracht van beide bovengenoemde categorieën verminderd of soms geheel verdwenen is. Neen geachte „volbloed Nederlander" het schip is nog niet reddeloos verloren als wij Nederlanders elkander maar helpen. Met vriendelij ken dank. NEDERLANDER -VADERLANDER. Stukken over dit onderwerp van gelijke strekking kunnen we gevoeglijk nu laten rusten. Discussie gesloten. REDACTIE. --- HET BINNENSCHIPPERSBEDRIJF. M. de Red Het is naar aanleiding van het ingezonden schrijven d.d. 6 Dec. betreffende het in moeilijke omstandigheden verkeerende binnenschippersbedrijf, dat ik u beleefd om een weinig plaatsruimte verzoek. Mijn opmerking betreft alleen dat gedeelte waarin de schrijver, zich noemende „Outsider" voorstelt zeil- of sleepschepen, die daarvoor in aanmerking komen, te laten ombouwen in motorschepen, waarvoor de Regeering dan de noodige cretiieten zou verschaffen, zulks ook tot behoud van een groot percentage schepen. Naar mijn bescheiden meening is het niet in het belang van de binnenschippers, maatregelen te treffen tot behoud van zooveel mogelijk schepen. Een direct gevolg zou zijn, dat minderwaardige en minder geschikte schepen voorzien zouden worden van nieuwe motoren, welke schepen dan bij eenigen opbloei sterk in waarde zouden verminderen, zoo niet onverkoopbaar worden. Ook het aanzien van de vlooc binnenschepen zou daardoor niet worden verhoogd. Volgens „Outsider" kan de schipper in het bezit van een motorboot en niet te zwaar belast, zijn bedrijf gaande houden. Echter door bedoelden maatregel zou de beschikbare ruimte aan motorscnepen belangrijk worden uitgebreid en ofschoon de handel hiermede wel gebaat zou zijn, zou dit voor de bestaande motorschippers zeer zeker nadeelige gevolgen hebben. Wat volgens mijn bescheiden meening de Regeering beter kon doen dan credieten verschaffen voor „Ombouw" is dit: De zeil- en sleepschepen vooral de kleine, van schippers die dit wenschen, af te koopen voor een getaxeerden prijs, welke schepen dan onder controle behooren gesloopt te worden. Aangezien vooral de oudere schepen weinig waarde hebben, blijven de kosten van aankoop voor de Regeering beperkt en zijn uitgaven voor andere maatregelen in mindere mate noodig. Het sloopen der schepen verschaft eenig werk en de opbrengst daarvan komt terug aan de Regeering. Met dank voor de plaatsing, Hoogachtend, „INSIDER" ---