Vader Brompot doet de huishouding Hij had altijd wat tegen zijn vrouw te mopperen en zelf kon hij er niets van! Wat een malle vertooning! Er was eens een mannetje, dat altijd maar bromde en mopperde. O, wat was dat toch vervelend. Vooral voor zn vrouw die zoo erg haar best deed om het hem naar den zin te maken. Als het eten nog niet op tafel stond als hij thuiskwam, mopperde hij en als het wel op tafel stond, mopperde hij ook, omdat hij zich dan verbeeldde, dat het koud geworden was. Kortom, over alles wat zn brave vrouw deed was hij ontevreden. Dat ging zoo niet langer. Eens op een morgen had het vrouwtje er genoeg van. Weet je wat ze zei? — Hoor eens man, vandaag zullen we de rollen eens omdraaien; ik ga naar het land om te werken en jij doet de huishouding. Misschien dat jij het beter kunt dan ik. Afgesproken? — Best! zei de man. Ha, ha, dat is een goeie ruil! Ga jij maar, hoor! Zoo gezegd, zoo gedaan. De goede vrouw deed een doek om haar hoofd, nam de zeis over den schouder en vertrok om met de maaiers op het land te gaan werken. En de mopperige man bleef thuis. Hij ging eerst even zitten om na te denken. — Wat zal ik nu eens het eerst doen? dacht hij. Wacht, ik weet het al, ik ga wat boter kamen voor op het brood. Goed, hij zette de karnton in de keuken en begon eventjes te kamen. Maar na vijf minuten werd hij warm en moe. — Foei, foei, wat een inspannend werkje, dacht hij. Even een slok appelwijn drinken. En hij naar den kelder, waar een groot vat met wijn stond. Ze hadden die zelf uit de appels geperst, of liever gezegd, zn ijverige vrouw had het gedaan. Het vat was nog nieuw en dus moest de man het spongat openen en een buis met een kraantje er in steken om den wijn \f te tappen. Goed, hij trok de kurk uit het vat, maar •vist toen hij hiermee bezig was, hoorde lij een vreeselijk lawaai boven zijn hoofd. — O wee, riep de man, daar is me zoowaar het varken de keuken binnengeloopen. Wacht, ik zal 'm. En hij holde naar boven en ja hoor: 't vette varken stond in de keuken en snuffelde aan den karnton. Het was zeker dol op een hapje room, net als jullie allemaal, als 't aardbeientijd is. — Oei, oei! riep vader Brompot dreigend, weg jij, leelijkerd! Wil je wel eens dadelijk weggaan? Maar 't varken bleef snuffelen. Het trok er zich niets van aan, wat de baas zei. Toen werd de man woedend en met een stok in de hand joeg hij achter het varken aan, de keuken door. Maar o wee! die wilde jacht had droevige gevolgen. De karnton viel eerst om, zbodat de kostelijke room over den grond vloeide en daarna sprong het varken tegen de kast op, zoodat er drie borden en een theepot aan scherven vielen. Eindelijk en ten laatste was vader Brompot zn varken de baas geworden. Het liep weer vredig te knorren in zn hok en de man veegde het zweet van zn voorhoofd. — Foei, foei! zuchtte hij, wat een dag, wat een dag. Maar toen bedacht hij zich op eens, dat hij in den kelder bezig was geweest, toen hij door het varken gestoord werd. Ijlings stommelde hij de keldertrap weer af, maar.... o, lieve kinderen, je begrijpt het zeker al: alle appelwijn was uit het vat gestroomd en de kelder stond blank! — Nu, dan maar geen appelwijn, zei de man. En geen boter voor het brood. En hij ging weer naar de keuken. Maar juist wou hij beginnen, den rommeligen boel een beetje op te ruimen, toen hij opeens met schrik bedacht, dat de koe nog in den stal was en nog geen eten of drinken had gehad. Die moest dus eerst naar de wei worden gebracht. — Goed, zei de man bij zichzelf, ik ga eerst wat water voor haar putten. Maar ik neem die akelige karnton mee, want anders gebeuren er nog meer ongelukken. Zoo gezegd, zoo gedaan. Hij nam de karnton, waarin nog een flinke scheut room zat, op den rug en liep naar den put Hij liet een emmertje neer, en boog zich voorover om te zien of er al water in was, maar.... daar stroomde alle room over zijn hoofd heen in den put! En dus moest de heele familie voortaan roomwater drinken. Zou dat lekker zijn? Ik weet het heusch niet! Nu, kort en goed, vader Brompot gaf de koe te drinken, maar door al die wederwaardigheden was het verschrikkelijk laat geworden. Daarom besloot hij de koe maar niet naar de wei te brengen, maar haar bovenop het dak te zetten. Daar groeide wel wat gras, dat ze mooi kon af grazen, dacht hij. Buiten voor het huisje stond een bank: vader Brompot zette daar een plank op en liet de koe daarlangs omhoog klimmen Dat lukte: weldra was de koe lustig aan het grazen. — Fijn! dacht de baas. Wat nu? O ja, hij moest de pap koken voor twaalf uur, als zijn vrouw thuiskwam. Hij zette de pan op het vuur en begon te roeren, maar juist, toen hij hiermee bezig was, bedacht hij, dat de koe wel eens van het dak zou kunnen afglijden en een poot breken! Nu daar wist de slimme man ook nog wel raad op: hij nam een lang touw, klom op het dak en bond het eene eind van het touw om den hals van de koe, het andere eind liet hij door den schoorsteen zakken. Toen ging hij weer naar de keuken, greep het eind touw dat uit den schoorsteen hing en bond het zichzelf om den middel. — Ziezoo, dacht hij, als de koe nu valt, dan voel ik een schok en snel ik haar onmiddellijk ter hulp. En hij begon weer ijverig in de pap te roeren.... Maar juist toen de pap kookte.. rang, de koe glijdt van het dak en de man wordt met een vreeselij ken schok in den schoorsteen getrokken, waar hij schreeuwend en spartelend blijft hangen, terwijl de koe buiten half gestikt, tussehen hemel en aarde zweeft. — O foei, wat een dag, wat een dag! roepen de baas en de koe, ieder in hun eigen taal. Maar gelukkig, daar kwam de vrouw thuis. Ze zag dadelijk, dat er iets in en om het huis niet heelemaal in orde was. Op het dak klimmen en het touw met haar zeis doorsnijden, was het werk van een oogenblik. Bons! de koe stond op haar pooten, snakte naar lucht en holde, wild van schrik, de wei in. Bom! het touw schoot los en vader Brompot duikelde voorover met zn hoofd in de pan met pap. — Oei, oei! o! o! wat een dag! jammerde hij! Maar zn vrouw verstond hem niet eens, want de pan zat stijf over zn hoofd geklemd en wou er haast niet af. — Zul je wéér mopperen en brommen, zei de vrouw. — Nee, nee, jammerde vader Brompot. — Goed, zei de vrouw. En ze trok de pan van zijn hoofd. Wat zag vader Brompot er uit. Hij schaamde zich diep en liep direct naar de pomp om zich te wasschen. En nooit, nooit, nooit heeft hij meer op zn brave vrouw gemopperd. Vrij naar het Fransch door R. DE RUYTER—V. D. FEER. --- ZOMERLIEDJE Bloempjes bloeien in de wei, Wit en blauw en geel. Moeder, gaan we samen uit? 'k Hoor een vogeltje, dat fluit Zacht en blij gekweel. Moeder, gaan we samen uit? Hebt u tijd vandaag? 'k Zal dan voor u plukken gaan, 'k Breng wel honderd bloempjes aan 'k Wou het toch zóó graag! 'k Zal ze voor u plukken gaan, Kijk, ik kan het goed! Bloempjes wit en blauw en geel, Met een keurig lange steel, 'k Leg ze in mijn hoed. Bloempjes, bloempjes uit de wei, 'k Vind je toch zoo mooi! 'k Zet je netjes in een kan, Strakjes staat de kamer dan In vollen zomertooi! MARIE MICHON --- Geven en Nemen (VOOR DE GROOTEREN) Men moet in de wereld kunnen geven en nemen! Dat hoorde ik reeds als klein kind, ik denk haast dat de tegenwoordige jeugd het ook wel te hooren krijgt. Maar weet je wat mijn ondervinding is? Dat er veel meer Nemers dan Gevers zijn. Niet verklappen, hoor. Het begint al zoo heel vroeg, de kleinste kleuters zijn, met al hun schattigheid, toch vreeselijk nemerig! „Hebben" is dikwijls het eerste woord dat hun aardige kersenroode lipjes stamelen. En dat hebben is voor velen, het gansene leven door, het wachtwoord! Wat verlangen kinderen niet van hun ouders. Vader moet altijd hard voor ze werken en toch klaar staan om met ze te stoeien, te wandelen, te fietsen, allerlei leuke dingen voor ze te verzinnen en ze vinden het heel gewoon als moeder de kleeren heel houdt, lekkere kostjes voor ze bakt of kookt, het meeste en het beste aan hen afstaat. Op hooge uitzonderingen na, nemen ze het altijd maar aan, alsof het zoo hoort. Dat de grootouders, ooms en tantes ze telkens een kleine verrassing bereiden,, vinden ze niet meer dan natuurlijk. Eigenaardig is, dat als ze een uitnoodiging krijgen om mee te gaan tuffen, of een tochtje per boot of trein te maken, of een bioscoop te bezoeken, ze er altijd wel tijd voor vinden, maar dat ze er nooit uit zichzelf aan denken om de oudjes eens op te zoeken, ze een uurtje, desnoods een half uurtje gezelschap te houden, ze aan te bieden een brief te bezorgen of de een of andere boodschap voor ze te doen. Dat ze altijd grif zijn met het op tijd ronddeelen van hun verlanglijst voor verjaardag, St. Nicolaas, Kerstmis.... overgang op school en nooit denken aan de verlangens van anderen. Altijd maar vragen, dus nemen en niet geven. „Nu ja" hoor ik hier en daar mompelen (mopperen!) „daarvoor zijn wij kinderen, de groote menschen hebben toch altijd nog meer dan wij en zij zijn gewend om te geven en iets voor anderen te doen". Volkomen juist. Maar weet je wat nu het gekke, of liever het treurige van het geval is? Dat de meesten, in dat opzicht altijd kinderen willen blijven, zoodat net nemen, het steeds maar krijgen, zulk een gewoonte is geworden, dat ze die haast niet meer kunnen afwennen. Er zijn heel wat volwassenen, die altijd op voordeeltjes uit zijn. Kaarten voor concerten, lezingen, of als toegang voor een vlieg- of sportveld, een tentoonstelling.... of wat ook, vragen. Die altijd boeken van anderen leenen.... ook wel parapluies, fietsen, voet- en andere ballen kleedingstukken, bijvoorbeeld regenjassen of bergschoenen. Die, om het nu maar eens heel gewoontjes uit te drukken, altijd bij anderen schooieren. Een leelijk woord, hè? Maar het is ook zoo iets erg leelïjks! Ze bedenken niet dat zij er den menschen wel eens door kunncD ontrieven en niet zuinig ook. . . Ik had eens een Duitsch dienstmeif ' dat mij geregeld vroeg om schrijfpap postzegels, garen, band, knoopen, han° schoenen, wat ze maar kon verzinnen. { Eerst gaf ik het goedig, ik zou na?»t zeggen: sullig, maar op een dag zei ik haar: „Hoor eens, Paula, dat moet o eens uit zijn. Je verdient een flink I°°"' daar kun je al die dingen zelf van koope'j Je vergeet, dat ik, wat jij van mij vraag ook moet koopen en dat mijn papier eDenz. gauwer op is, als jij er steeds mee gebruikt". Ja, toen moest ze toe lachen en vond ze het zelf wat dwaas. Ik heb êen dame gekend, die tot ste regel had om enkel boeken te leenen &\ menschen, die zelf ook wel eens een d° kochten. Nu kun je wel zeggen in het geV van het meisje en van de dame, die h° j, ken te leen vroeg: „Ja, als zij het nu t°c niet hebben, en een ander wel?" - Maar, dat is volstrekt niet altijd #J£ Per slot van rekening heeft een d bode in een goede betrekking het diK"*?L nog royaler dan haar mevrouw, die al ** zit zij ook meer geld er ook veel van hlO doen. « En daarmee houden de nemers °? geen rekening. Het is enkel de noodl° tige eigenschap om altijd te willen hew ben en nooit iets te willen geven. » En dat is het nu, waar het op aan namelijk om je er van kind af, op toe leggen.... een gever te zijn en geen o mer, ten eerste omdat inhaligheid en S 1 righeid en zelfzucht, verschrikkelijk a* t lige ondeugden zijn en dan ook omdat h.. zooveel mooier, beter, liever en brave*, om aan anderen te denken en niet enK aan je dierbaar ikje. Hoe meer je je dat aanwent, des te rj* t mer en grooter je leven wordt. Dat Kl jj, nu wel erg wijs en groote menschenac t tig, maar als je het even tot je door la^e dringen, begrijp je het wel en zul Je waarheid en het goede er van inzien. ü En weet je wat het is? Er bestaat eenmaal een reuze-onderscheid tussch e de menschen. De een is rijk, de ande arm, de een beeldschoon, de andere *<* leelijk. De eene potsierlijk dik en de a dere broodmager; de dikkertjes zijn 3 p loersch op de slanken en de scharmin»■ j{ tjes zouden liever wat gevulder zijn. gt is tussehen twee haakjes. Er is nog onderscheid, de een is in een deftige oi geving geboren, de andere in een arme* J zolderkamertje, de een leert gemakken de andere heeft er vreeselij k moeite rfl ~ de een is muzikaal en zingt als een vo_. gil tje, de andere kan geen wijs houden t elke toon, die hij uitbrengt, is valsch. v zijn allemaal van die omstandigheo waaraan meestal niets te veranderen maar boven dat alles: geld, goed, tal e& ten, aanleg, staat het hart, de inborst, als die honderd procent is, zooals het genwoordig heet, dan sta je bovenaan ben je meer waard dan de anderen. te En dat kun je bereiken door je narIjef laten spreken en een gever en geen ne^Xeti te worden, iets voor anderen te wloöi doen, inplaats van er op uit te zijn altijd te ontvangen. _* 1. **" --- Het sneeuwmeisje Een oud-Fransch sprookje In het Zuiden van Frankrijk, een heerlijke landstreek, waar de zon bijna altijd schijnt, had eens in een kouden winternacht, een hevige sneeuwstorm gewoed. Toen een boer en een boerin, die daar woonden, 's morgens wakker werden, zagen ze tot hun verbazing, dat hun heele huisje was ingesneeuwd. De sneeuw was bij de ramen opgestoven en kwam bijna tot aan de dakgoot. — Prachtig, al dat wit! riep de vrouw. — Maar een lastig karweitje om het weg te ruimen, zei de man. — Ik zal je wel helpen. En samen ruimden ze de sneeuw weg. Terwijl ze diit deden, kwam de vrouw op een goed idee. — Ik maak een meisje van de sneeuw, zei ze. — Want je moet weten, dat de boer en de boerin al oud waren en in 't geheel geen kinderen hadden. Het arme vrouwtje had altijd naar een klein meisje verlangd. — Ga jij je gang maar, zei de boer. Toen nam de vrouw een heeleboel sneeuw en maakte er een sneeuwpopje van, dat precies leek op een lief. klein meisje. Want zij had zich dit lieve dochtertje al zóó vaak voorgesteld, dat het nu vanzelf onder haar vlugge handen ontstond. Toen de sneeuwpop klaar was, zei het meisjes opeens: — Dank u wel, moeder. Ze gingen samen naar binnen en je begrijpt, dat de boer en de boerin blij waren met hun dochtertje! Maar het sneeuwmeisje wilde niet dicht bij de kachel zitten; z« zei, dat ze daar volstrekt niet tegen kon. En dus speelde ze altijd buiten of zat vlak bij het raam. Alle menschen in den omtrek waren verwonderd; van uren ver kwamen ze geloopen om het sneeuwmeisje te zien. En omdat het zoon lief, klein ding was hielden alle kinderen uit de buurt veel van haar. 's Winters was ze altijd het vroolijkst, maar in den zomer werd ze heel stil en veel magerder dan gewoonlijk. Ze hield niet van zon, zoodra die begon te schijnen liep ze weg en verstopte zich in het diepst van het bosch. En wat haar moeder het meest ongerust maakte: ze huilde altijd. Eens op een zomeravond hadden de buurklnderen een groot vreugdevuur gemaakt, waar ze omheen dansten. — Waar is het sneeuwmeisje? vroegen ze elkander. En toen ze haar niet zagen, gingen ze haar zoeken. Eerst liet het sneeuwmeisje zich meetronen en danste net zoo blij om het vuur als haar kameraadjes. Maar toen ze wilde probeeren net als zij over de vlammen te springen, was ze plotseling verdwenen en de beide kleine jongens, die haar hadden vastgehouden, vonden niets dan een druppel water in hun handen! --- Een praatje over Diamant Het hardste en kostbaarste van alle edelgesteenten. Onder de mineralen, die wegens hun mooie regelmatige vormen, hu» glans en hun zeldzaamheid reeds van oudsher gewaardeerd worden neemt de diamant een eerste plaats in. Hij onderscheidt zéch van alle andere gesteenten voornamelijk door zijn buitengewone hardheid. Het is algemeen bekend dat men met een splinter diamant glas snijden en zelf den zeer harden topaas en saffier krassen kan. Een diamant kristal kan dan ook alleen met behulp van zijn eigen poeder geslepen en gepolijst worden. Daarentegen is het gemakkelijk de steenen te splijten en wel volgens de vlakken van den regelmatigen achtvlak (octaëder). Van deze splijtbaarheid maakt de industrie gebruik om uit onzuivere kristallen kleinere, gave stukken te kloven. Een andere eigenschap, die de waarae van ac diamant bepaalt, is het lichtbrekend vermogen, dw.z. dat er een opmerkelijk verschil bestaat tussehen de richting en de verschillende kleuren, waaruit wit licht is samengesteld, die op een kristal invallen, en de stralen die uit het kristal uittreden. Er treedt dan namelijk een levendige kleurschifting op en daarvan is de glans afhankelijk. Dat de diamant tot de kostbaarste edelsteenen behoort merken wij, wanneer wij in de etalages van de juweliers naar de prijzen van sieraden met diamanten kijken. De vorm, kleur, glans, helderheid en gewicht bepalen de waarde van den steen. In den regel heeft diamant een of andere kleurschakeering, b.v. geel, roze, groen of blauw, er worden echter ook volmaakt kleurlooze en zelfs zwarte kristallen gevonden. Hoe sterker getint des te geringer is in den regel ook de helderheid van den steen en des te geringer dus ook zijn waarde. Toch zijn er ook gekleurde steenen van groote helderheid, vooral blauwe en groene, die nog kostbaarder zijn dan kleurlooze van dezelfde grootte. Het gewicht der diamanten wordt bepaald in karaat d.i. plm. 0.2 gram. Een ruwe diamant is niet erg mooi. Wie hem niet kent, kan hem gemakkelijk voor een waardeloos keisteentje houden. Eerst door het slijpen en polijsten in bepaalde kristalvormen krijgt de diamant zijn glans. Brilliant is een der slijpvormen van den diamant, het roosje is een andere vorm. De onderkant van het roosje is geheel vla > terwijl de facetten van den bovenkant & deel van een boloppervlak vormen. In den Wg komen zes gelijkzijdige driehoeken met opunten bij elkaar. Zij sluiten dus tot een i* gelmatige zeshoek aaneen. Bij het sche roosje ligt rondom dezen zeshoek efjj krans van zes trapeziumvormige facetten, ™ het Hollandsohe roosje hebben deze te?eyyL. eveneens den vorm van gelijkzijdige driehoe ken. Het geheel vormt een ster met zes Pu" ten. j{ Bij den brilliant bestaat de bovenkant * een afgeknotte, achtzijdige pyramide. Het v* meiijk groote bovenvlak heet „de tafel"- onderkant wordt door een steilere pyra in omgekeerde stand gevormd, die door e* klein viakje, „colet" genoemd, is afgestonHy De grenslijn tussehen de beide pyramides, °jj de omtrek van het gemeenschappelijk grono vlak noemt men „rondist". ._g „Bezeelen" heeten de trapeziumvormig vlakken om de tafels, de facetten om d« cOl t noemt men „pavillons". De moderne brilha" bevat, behalve tafel en colet, 56 faceWf'{ groote steenen nog veel meer. Voor b* groote diamanten bestaan er nog an slijpmodellen, zooals ze zich het voordeeUo aan den oorspronkelijken vorm van d« ruwen steen aanpassen b.v. de peervorrn, prismavorm, de eivorm enz. ,ie Uit den beroemden Cullinandiamant. <*■ ruw 3025 karaat woog, werden vier brilliant gekloofd en wel een peervormdige van 516 K». raat, een rechthoekige van plm. 310 karaaj een peervormige van 92 karaat en een pris*: van 62 karaat. Wie heeft het diamantsliJPfj uitgevonden? Het is onbekend. Het w&r reeds in de oudste tijden toegepast, m meestal op onoordeelkundige wijze. Eerst de Berquem, een burger der stad Brug? ' voerde in 1465 nieuwe op wetenschappelijk* (. grondslag berustende slijpvormen in. Eeyfl veel later werd deze kunst door uitgewekene naar Amsterdam overgebracht. _, De normaalprijs van kleine brillianten v*L ongeveer 1/10 karaat bedraagt plm. f 120 V\ karaat, maar de prijs stijgt voor grooter steenen. Een brilliant van 1 karaat kost xee%/ f 360 en voor een steen van 3 karaat v/oro f 1600 d.i. plm. f 350 per karaat betaald. Vo£ buitengewoon groote brillianten en voor au normaal fraai gekleurde worden fantastisch prijzen betaald. ---