De vele talen in Indië. Cotr * faciliteit is nu na het Inlandsch taaibij es te Sol° uitgebuit in zooverre, dat men hér*611 gedeelte der algemeene beschouwingen t Maleisch gaat gebruiken om deze taal volrèdri den neer Thamrin uit de verdrukking te n en net gevaar te vermijden om het IJen * met de massa te verliezen als men - Jjerlandsch spreekt. Nu zal zeker het contact W» de massa nooit via den Volksraad zijn te J||en, terwijl van den anderen kant met het j-rendeel der bewoners van Java en verder Wle met in het Maleisch kan worden gespro- Vei met Javaansche,Madoereescheende wj andere talen, die op de verschillende har,rfÖ6n gesproken worden. Slechts met den sndelsman en den Chinees, die betrekkelijk van de bevolking zelf afstaan, kan een °jr?rt esperanto-Maleisch worden gesproken, Jir» ecnter in Menangkabau en in Soerabaia fW volkomen verschilt van elkaar en door jSzelfs bewoners onderling zelfs niet wordt --- Een demonstratie. fln?H gebruik van het Maleisch in een getal*. van de opmerkingen over de begrooting J"°et dus niet anders worden opgevat dan als ojf1 demonstratie van een niet bestaande nadualistische eenheid op een schouwtooneel, laafr-men elkaar onderling niet begrijpt. Dit de* is echter niet alleen aan de Nederlanled te wÜten, maar ook aan de Inlandsche bW1 onaerling, waarbij de stuntelig van het rrj-rt voorgelezen rede van Soeroso volgens de wae.deelingen in de inheemsche kranten, ond °nJPelijk zoowel voor den heer Thamrin als j? heer Soangkoepon moet zijn geweest. dien zin is de vraag gewettigd of de zeer houding van de regeering «en °ver de inheemsche beweging hier niet levp VerscherPing der tegenstellingen in het i-5 h\ eef* geroepen. Van den anderen kant ser,« ** betreuren, dat een zoo groot beheerst Tv?er Nederlandsche taal als de nationaintp amrm, die in gevatte Nederlandsche sclv^uPties en woordspelingen alle Europeetoen _-ecien met een aangeleerd arj. "Jk taaltje moet tevreden stellen, waarin U hemelt van Hollandsche woorden! sti» van den anderen kant niet ondienyS er nog eens op te wijzen, dat dit drijven teek eeP troepje geestverwanten geenszins bettie? ? dat °-e geheele Inlandsche wereld het ïiatL ? eens **• Zelfs enkele leden van de aan'onalistische Parindra stoorden zich niet dat h uitgegeven parool. Men weet tenslotte, t nier n°S zo° kwaad niet is onder de overheerschers! Om alleen nog maar eens op de positie van de vrouw hier en de mogelijkheid van vrouwen ver eenigingen te wijzen, tegenover die in andere Mohamedaansche landen. --- FEUILLETON WIE REDT MIJ? door EDITH HERALTH. Geautoriseerde vertaling. 10, (Nadruk verboden.) lijw1 avondmaal was anders altijd de vroo* Waren w d van den neelen dag. De plichten dat d vervuld, de arbeid rustte en om- Seslorf Zorgen het huis Wessler nooit binnengooi nt11 waren, was er na tafel altijd een al V». . Praatuurtje, waaraan moeder Wessler geiende deelnam. Howf Vandaag was het anders, de vr SoPnie ter eere van de teruggekeerhad p°uw des huizes een fijne gans gebraden dlscht dessert een heerlijke appeltaart opftietT' Was net alleen mijnheer Wessler, die den ri ak zat te eten. Moeder en zoon de- Vadpr e.i weinig eer aan. Tenslotte kreeg lust f Wessler dit ongewone gebrek aan eetbi-' i? e gaten en vroeg, waarom ze zoo wei- Rrfh - uite°°ert vertelde het heele geval en toen hij bartli^oken had> barstte de vader in een lach los. °m'daV had ik nooit gedacht", lachte hij, „dus beri n een aardig meisje pech heeft en in Soeteno ts trein mist' kunnen jullie niet meer eet w, toen het toppunt. Vooruit, hoor, Som-,- a,ar eens een flink stuk appeltaart. Zin-, ikt toch al zwaar beleedigd". dat o vroolijkheid werkte zoo aanstekelijk, ver_mt fc en zÜn moeder even hun zorgen toen „nen er zelf om moesten lachen. En keidP?a,pa °Peens den allerbesten wijn uit den tegen aanrukken, hadden ze er niets op Vari * om vroolijk te klinken op het welzijn Znde blonde Herta. toerizrVerliep de avond toch nog in blij saonvern volgenden morgen echter kwam de op "Klaarbare angst bij moeder en zoon weer het k -0611 's middags van mevrouw Herbinger *Vo_vrtCW' kwam, dat Herta noch met den &•*» ' noen met den morgentrein in Horst*** Was aangekomen en ools niets van zich had laten hooren, toen verging vader Wessler de lust tot schertsen. Stil en zwijgend zaten ze bij elkaar. „Het wil me maar niet uit het hoofd, dat het twee dames waren, die in Soben den trein misten", sprak Robert tenslotte. „Ja, daar heb ik ook al aan gedacht", antwoordde moeder. „Het is geen zuivere koffie, dat is zeker". „Ik ken juffrouw Melcher niet", zeide vader Wessler na eenig peinzen, „maar zou het niet mogelijk zijn, dat ze op reis met iemand anders kennis maakte en zoo een beter betaalde betrekking kreeg? En dat ze maar direct met de nieuwe, mevrouw meeging en in haar vreugde vergat, ons en mevrouw Herbinger ervan in kennis te stellen?" „Uitgesloten!" antwoordden moeder en zoon als in één adem. En mevrouw Wessler voegde er nog aan toe: „Bovendien zou Herta dat alleen daarom al niet gedaan hebben, omdat zij mij beloofde naar Reut te komen, als ze in Horstberg eenige moeilijkheden zou ondervinden. En ze heeft geen wankelmoedig karakter, daar sta ik voor in". Vader stond vastberaden op. „Dan blijft er maar één ding over: Ik geef Robert onbeperkt verlof, ik neem zijn werk over en hij rijdt vandaag nog naar Soben, om nadere inlichtingen in te winnen". In het algemeen stond Robert Wessler senior bekend als een goedmoedige, vroolijke baas, die graag gekheid maakte, en als je hem niet van nabij kende, zou je niet gelooven, dat deze man zoo flink en ernstig kon werken. Op dit moment was hij geheel en al de man, wiens ijzeren wil, energie en stoere arbeid hem hadden opgewerkt tot onbezorgd geluk. Zijn zoon had veel van dezen ijzeren wil meegekregen op zijn levensweg. Dat bleek wel, toen de jongeman met felle oogen opsprong. „Dank je, vader, dat was een goed besluit". Hij liep de kamer uit, om zijn motor te halen en zich van geld en al het noodige te voorzien, want hij wist immers niet, hoelang hij zou weg blijven. Vader en moeder bleven alleen in de kamer achter. „Is het zoo goed, Rena?" vroeg de oude Wessler. Ze kwam op hem toe, legde haar arm op zijn schouder en keek hem in de oogen. En in den blik, dien de twee oude menschen wisselden, lag het heele geluk van hun leven. „Alles, wat jij doet, is goed, Robert", zei ze zacht. „Omdat ik het in jouw hart kan lezen", gaf hij ten antwoord. Toen kwam de jonge Robert alweer binnengestormd, om afscheid te nemen. „Breng haar mee naar ons, Robert", sprak zijn moeder in allen eenvoud, „ze zal ons welkom zijn". „Als dochter", voltooide vader, terwijl hij zijn jongen de hand reikte ten afscheid. " Enkele minuten later raasde de motor over den weg en de menschen, die hem nakeken, schudden hun hoofd over zoon Halsbrekend tempo. Het was reeds diep in den namiddag, teen hij in Soben aankwam en zijn nasporingen aan net station begon. Robert had geluk. HU ontmoette al direct een van de drie mannen, bij wie gravin Merzenstem om inlichtingen gevraagd had. „Natuurlijk heb ik die twee dames gezien", antwoordde de man met een air van gewicht. „Een oudere dame en een jong, heel lief meisje hebben daar op het perron den trein staan nakijken, die voor hun neus vertrokken was. De oudste, die heelemaal met brillanten en parels behangen was, vond het blijkbaar niet zoo erg, maar de jongste was — geloof ik — erg ongelukkig en ik hoorde haar iets zeggen van plichtsverzuim of zooiets. Voorzoover ik uit het gesprek kon opmaken, werd ze ergens verwacht " „In Horstberg misschien?" vroeg Robert. „Ja, juist", bevestigde de man, „er ging des avonds nog een trein, maar daar wilde de oudste dame niet mee en daarom besloten ze tot den volgenden morgen te wachten. Intusschen gaven ze nog een telegram op". Robert luisterde nu met de grootste aandacht. „Wie ging er het postkantoor binnen?" „De oudste". „En wat gebeurde er toen?" „Dat weet ik niet. Ze gingen van het station weg en vanmorgen verwonderde ik me al, dat ze niet aan den trein waren, die ik hun gisteren had opgegeven". „Weet u ook, waar de twee dames heengingen, toen ze het station verlieten?." „Neen, waarschijnlijk naar een hotel". „Zijn er hotels hier in de buurt?" „Hier vlak tegenover staat „De Gouden Kroon" en als u een paar stappen verder gaat, komt u bij hotel „Greif". „Dank u". De portier van de „De Gouden Kroon", waar Robert eerst aanliep, wist zich alles nog precies te herinneren. „Ja, zeker, gisteren waren hier twee dames bij ons, die den trein naar Horstberg hadden. Hier staan ze ingeschreven". Hij sloeg het vreemdelingenboek open en liet het Robert zien. „Adèle gravin Merzenstein en gezelschapsdame Herta Melcher", stond er met zonderling krullende letters geschreven, die eruit zagen als wilden ze het ware handschrift der schrijfster maskeeren. Roberts hart klopte hevig. Nu was hij op het goede spoor — spoedig zou hij zekerheid hebben omtrent Herta's lot. „Logeeren de tw£e dames hier nog?" „Neen. Ze waren eigenlijk van plan, om vanmorgen door te reizen, maar toen de jonge dame een zwaren aanval van bewusteloosheid kreeg, was de gravin erg blij, dat haar broer, baron Feldern, haar met de auto kwam afhalen". Roberts adem stokte. „Juffrouw Melcher bewusteloos?" „Ja zeker. De gravin zeide, dat het niets bijzonders was, de jongedame kreeg dikwijls van die aanvallen en ze hield haar alleen nog uit medelijden". „Dikwijls van die aanvallen? Ja, maar hoe wist de gravin dat?" „Nu, juffrouw Melcher was toch al jarenlang bij haar in dienst, dat vertelde ze tenminste aan ons kamermeisje". Roberts stem klonk vreemd: „Kan ik dat kamermeisje even spreken?" „Ja, natuurlijk". De portier drukte op een knopje en een schril gebel klonk door de gangen. Terstond kwam er een aardig, frisen. gezond meisje in dienstkleeding de trap afgeloopen. „Wat is er, Johan?" „Deze heer wilde je even spreken, Anna". „Wat is er van uw dienst, mijnheer?" vroeg ze, terwijl ze Robert vragend aankeek. „Het gaat om de twee dames, die gisteren hier logeerden, om gravin Merzenstein en de dame, die bij haar was. Weet u daar iets van?/' „Niet veel, maar als mijnheer wil vragen zal ik zoo goed mogelijk antwoorden". En in haar geestdrift, dat ze opeens zoon belangrijke persoon geworden was, vergat Anna alweer de belofte, die ze gravin Merzenstein gegeven had — de belofte, om over alles te zwijgen. „Ik wilde graag weten ■ „Neem me niet kwalijk, als ik u in de rede val. Maar wil mijnheer misschien de kamers zien, die de gravin huurde? Ze zijn op het oogenblik vrij". „Graag". Dat vond Robert uitstekend. Anna wierp den portier een triomfeerenden blik toe. O, ze zou nu eens heel geheimzinnig doen, om door haar collega's benijd te worden. En de anderen zouden lang moeten vragen, voor ze den mond opendeed, om te vertellen, wat zij met dezen leuken, f linken jongeman besproken had. En of! „Dit was de ontvangsalon van de gravin, hier gebruikten de dames de thee, toen juffrouw Melcher in onmacht viel. En hier is de slaapkamer van de gravin en daar die van juffrouw Melcher. Ach, -ik benijd dat meisje' Wat was de gravin goed voor haar! En het was werkelijk roerend om te zien, hoe zij en haar broer de juffrouw ondersteunden, toen ze haar naar de auto brachten! Ach, zooveel geluk zal mij wel nooit beschoren zijn Ik moet me hier in het hotel aftobben, en anderen, die het eigenlijk heelemaal niet verdienen, hebben al jarenlang zoon goede betrekking". Robert liet den woordenvloed van het meisje over zich heengaan, want hij hoorde interessante dingen: Anna herhaalde, wat de portier al gezegd had, namelijk, dat Herta al sinds jaren bij de grayin in dienst was Dat was zoon grove leugen, dat Robert nog ergere dingen begon te vreezen. En toen — onder het theedrinken was Herta flauw gevallen! Dat sprak boekdeelen „Wilt u me vertellen, hoe de gravin er uitzag?" „Een deftige dame! Niet jong meer, maar buitengewoon chique en heel kostbaar gekleed. En een sieraden, dat ze had! Die moeten wel een vermogen kosten!" (Wordt vervojgijf •' --- ONZE INDISCHE LUCHTPOSTBRIEF Maleisch in den Volksraad- „Pa” van der Steur Indische Boerenstand-Bedenkelijk verschijnsel (Van onzen correspondent) BATAVIA, 22 Juli. -ta «en zoo rijkelijk genoten vacantie in ?xt aan natuurschoon en folklore zoo rijke is de terugkomst in de hoofdstad m*t haar dagelijksche beslommeringen in net politieke en maatschappelijke leven een desillusie, waar echter wel weer is overheen te komen. Men voelt ach eenigszins als de schooljongen, die voor het eerst na een groote vacantie weer naar school moet. Daarbij komt, dat men «U het begin der algemeene beschouwingen in aen Volksraad dadelijk terecht is Sekomen in politiek gekrakeel, waarmede wij het besluit bedoelen van de nationalistische fractie om bij de algemeene bespre«ngen over de begrooting voor 1939 ten ueele Maleisch te spreken. mogen wij volgens die leden het ra Maleisch niet gebruiken, maar moeten st* spreken over „Indonesische taal". Dit laat, Woord gebruiken zij liever, doch zij hebben j 5 woord Maleisch noodig om zich erop te dat zij met het gebruik van deze VaTi llie*; in conflict komen met het reglement lj3 orde. Het is echter duidelijk, dat de bepaftia i?at een lid zien ook van net M^6lBoll j*? bedienen, zeker niet is ingelascht met de iedp06 pom daarmee tegenover de andere riem onkegri.ipelijk te worden en ermede te e als een soort „Indonesische ■ineidstaal", doch slechts om die leden ter la«-f te zyn> die zien moeilijk in het Neder""idsch kunnen uitdrukken. --- De vorming van Indo-boeren. Zijn pupillen zijn hier overal terechtgekomen. Zij zijn godsdienstleeraars geworden of advocaten, commiezen of klein-landbouwers. Met deze laatsten heeft men nog steeds moeite genoeg, als men ziet hoe het Indo- Europeesch Verbond op de Giesting in Zuid- Sumatra vele jaren achtereen mislukkingen moest boeken. Toch is het leergeld, dat daar betaald is, geenszins weggegooid, maar het heeft de bouwstoffen opgeleverd om voort te gaan op den weg om te komen tot de vorming van een Indo-boerenstand. Kolonisatie met niet-opgeleide kolonisten en zonder kennis van gewassen e.d. Is tot mislukking gedoemd. Een allereerste eisch is dus landbouwonderwijs, want ook dit vak ryoet als elk ander geleerd worden. Zoowel van katholieke zijde als van I. E. V.-kant is men daar thans druk mee bezig, en daardoor zal de juiste „bibit" voor de kolonisten worden geleverd. Door de fouten van vroeger heeft men geleerd en het zou onbillijk zijn, dat geheel op den rug van het I. E. V.-experiment te schuiven, waar zoovele kapitaalkrachtige concerns door de crisis op hun grondvesten hebben geschud. --- Voorlichting door het landbouwsyndicaat. Enkele van deze concerns hebben in sociaal opzicht geen fraaie beurt gemaakt bij hun lijdelijk verzet tegen de thans in werking getreden plantersregeling, waarbij aan de employés bepaalde minimumrechten, als vrije dagen, buitenlandsch verlof enz. werden gewaarborgd tegenover vroeger, toen dit alles als gunst moest beschouwd worden. Er zijn thans namelijk modelcontracten door het algemeen landbouwsyndicaat toegezonden aan de ondernemers, die slechts het uiterst minimum bevatten ook waar vroeger jarenlang voordeeliger regelingen bestonden, welke door den langen tijdsduur als recht mochten worden opgevat. Zoo wordt in deze modellen het recht op tantième ontkend, alsmede dat op ouderdomsvoorziening. In andere gevallen werd de minimumgrens van het salaris, waarbij men met buitenlandsch verlof kon gaan, juist daar beneden gebracht met een uitkeering van het verschil als persoonlijke toelage. Dat deze wijze van voorlichting van de ondernemers door het algemeen landbouwsyndicaat bij velen kwaad bloed heeft gezet en van een geest van verzet tegen de regeering van de zijde der ondernemers getuigt, behoeft hier niet herhaald te worden. Enkele leden van den Volksraad werd het hierbij koud om het hart en zij zijn heusch niet de eenigen, (Nadruk verboden). --- DICKIE DONS EN HET WONDER-BOEKJE 29. — Wip-Wap huilde haast van vreugde, toen hij Dickle weer ontmoette, en 't spreekt vanzelf dat hij hem hartelijk begroette maar 't leek wel of hij van ontroering op den bodem zeeg, toen hij zijn eigen tooverboek weer kreeg. „Nu —", zei Dick, „ik heb er heel wat moeite voor gedaan I" „Ach", sprak Wip-Wap, „ik heb om jou verschrikkelijke angsten uitgestaan, en ik heb erge spijt dat ik je tot die inbraak heb verleid..-.." „Jullie moeten zooiets ook maar nooit weer doen", vond Thijsje toen; „'t is nu allemaal goed afgeloopen, maar Dickie is toch door het oogje van een naald gekropen !" (Morgenavond vervolg.) --- OFFICIEEL GEDENKBOEK 1938 HET 40-JARIG REGEERINGSJUBILEUM VAN H.M. DE KONINGEN Ter gelegenheid van het veertigjarig regeeringsjubileum van H. M. Koningin Wilhelmina — in September a.s. te herdenken — is onder redactie van W. G. de Bas verschenen het Officieel Gedenkboek 1938. Deze uitgave moet worden beschouwd als een vervolg van de gedenkboeken, welke ter gelegenheid van het zilveren regeeringsfeest in 1923 zijn verschenen. Het bevat de geschiedschrijving in slechts zeer grove trekken van het vele, dat tijdens de regeering van de Koningin op allerlei gebied, zoowel in Nederland binnen Europa als in de Overzeesche gewesten des Rijks, is gebeurd en tot stand gebracht, doch de schrijvers hebben zich in hoofdzaak bepaald tot de laatste 15 jaren. De redactie-commissie was samengesteld uit dr. H. Colijn, voorzitter, en jhr. mr. P. Beelaerts van Blokland, mr. D. Fock, C. J. Snijders, dr. J. de Jong, mr. P. A. V. baron van Harinxma thoe Slooten, dr. W. de Vlugt, leden. Het bijna 850 bladzijden tellende boekwerk bevat een keur van bijdragen van de hand van bij uitstek deskundige schrijvers over bijkans alle terrein van het leven van het Nederlandsche volk. Het eerste deel, Ora n je en Nederland, bestaat uit de hoofdstukken Het Koninklijk Huis; Nederlands positie in de wereldgeschiedenis; Binnenlandsche geschiedenis des Rijks; De Buitenlandsche politiek des Rijks; De Overzeesche Gewesten; 's Rijks weermacht. Het tweede deel, Economisch Leven in Nederland, omvat de hoofdstukken Volkswelvaart, Gelden Bankwezen; Handel, Nijverheid, Mijnbouw; Landbouw en Visscherij; Verkeerswezen. In het derde deel wordt de cultureele ontwikkeling in Nederland geschetst: Godsdienst; Onderwijs; Kunsten en Wetenschappen; Justitie; Politie en Overheidszorg; Reddingwezen, Roode Kruis, Padvindersbeweging, Algemeen Nederlandsch Verbond. Het is ondoenlijk een overzicht te geven van deze unieke verzameling artikelen en ze nader te bespreken. Doch moeten we nog constateeren, dat we in deze jubileum-uitgave een uitgelezen schare medewerkers aantreffen, ieder op zijn bijzonder terrein. Wie zou anders dan dr. Colijn de rij openen met een artikel over de Koningin! Dan is het jhr. J. A. de Jonge van Zwijnsbergen, die schrijft over de laatste tien levensjaren van wijlen onze Koningin-Moeder, jhr. W. Laman Trip over wijlen Prins Hendrik, jhr. dr. S. van Citters over Prinses Juliana als eere-voorzitster van het nationale Crisis-comité, W. G. de Bas over Prins Bernhard en over Prinses Beatrix. De rij van medewerkers is te groot om alle te noemen. Om slechts enkele op te geven: Dr. J. P. Pockema Andreae met als onderwerp: De belangrijkste gebeurtenissen in het Nederlandsche volk gedurende de afgeloopen veertig jaren; jhr. mr. O. van Nispen tot Sevenaer over Nederlands buitenlandsche betrekkingen; minister Welter over Nederlandsch-Indië; jhr. mr. D. J. de Geer over de financiën des Rijks, etc. etc. * Ziet hier een enkele passage uit het artikel, dat onze minister-president aan de jubileerende Vorstin wijdt: „De wereld van 1938 is een andere dan die van 1898. De veranderingen zijn groot Als Koningin Wilhelmina den troon bestijgt en de 19de eeuw ten einde spoedt, loopt de eerste practisch bruikbare duikboot van stapel, heeft Wilbur Wright zijn eerste paar honderd meter gevlogen, is Marconi geslaagd met -rijn proeven over draadlooze telegrafie — voorlooper van de radio van 1938 — en heeft de motor een zoodanigen graad van perfectie bereikt, dat een revolutie in het verkeer op den weg hare intrede heeft gedaan. Als Napoleon in 1812 zijn tocht naar Rusland onderneemt, beschikt hij in hoofdzaak over dezelfde transportmiddelen als koning Darius van Perzië bij zijn veldtocht naar het land der Scythen, ruim 23 eeuwen tevoren. In de 19de eeuw verandert er op dit gebied door de stoommachine meer dan in de vele eeuwen, die er liggen tusschen Darius en Napoleon; en de veertig jaren, die verliepen sinds 1898. geven, door electriciteit en motor, een verandering te aanschouwen, die de toepassing yan de uitvindingen der 19de eeuw weer verre overschaduwt. Groot zijn metterdaad de veranderingen tijdens het bewind onzer Koningin ontstaan. In de wereld van het geestelijke — met name op staatkundig en maatschappelijk terrein — zoowel als in de technische sfeer. Mag men van het laatste aannemen, dat die wijzigingen een blijvend karakter zullen diagen, zelfs niet meer dan de inleiding vormen tot nog verder gaande ontwikkeling, minder zeker voelt men ach, als men antwoord wil geven op de vraag, of de wijzigingen, die zich in de staatkundige sfeer en op maatschappelijk terrein voordeden, van blijvenden aard .rullen zijn. Hier moet elke profetie falen. Alleen de toekomst kan uitwijzen, in hoeverre de eerste helft der 20ste eeuw inderdaad een overgang vormt tusschen twee werelden, gelijk het geval was met de eerste helft der 16de eeuw. Maar zelfs al neemt men bij de beoordeeling van de beteekenis der wisselingen op het wereldtooneel gedurende de verloopen veertig jaren een gepaste reserve in acht, dit mag toch wel gezegd, dat er maar weinig regeeringsperioden van even langen duur zijn aan te wijzen, waar begin en einde uiterlijk en innerlijk even belangrijke tegenstellingen te aanschouwen geven. En wat daarbij niet minder treft is dit, dat door al die wisselingen heen in Nederland de band tusschen Vorstenhuis en Volk alleen maar in zooverre verandering onderging, dat die band steeds meer bevestigd is geworden. Naarmate ook onze moeilifkheden grooter werden, naar dezelfde mate sloten Volk en Vorst zich nauwer aaneen". * * *. Dit gedenkboek is verschenen bij Van Holkema en Warendorf N.V. te Amsterdam. De uitgever mag met trots op zijn werk neerzien. Want niet alleen naar den inhoud, ook naar het uiterlijk werd iets moois bereikt. Fotografisch is dit boek ook zeer goed en royaal verzorgd. Bijzondere vermelding — en'öat eveneens met lof — verdienen de penteekenuji gen van den kunstschilder J. H. Sikemeier naar niet in den handel zijnde portretten van de Koningin, van wijlen Koningin Emma en van wijlen Prins Hendrik. De band werd ontworpen door Koen van Rees, B. Mohr verzorgde de oorkonde, waarin de redactie-commissie het gedenkboek aan de Koningin opdraagt. --- MOND- EN KLAUWZEER IN FRIESLAND. Vorige week 129 gevallen. Gedurende het tijdvak van 24 tot en met 30 Juli zijn in de provincie Friesland de volgende gevallen van mond- en klauwzeer geconstateerd: Achtkarspelen 8, Ameland 1, Dantumadeel 18, Gaasterland 2, Heerenveen 2, Hemelumer Oldephaert ca. 1, Kollumerland ca. 3, Oostdongeradeel 30, Ooststellingwerf 1, Opsterland 26, Smallingerland 25, Tietjerksteradeel 8, Westdongeradeel 2 en Weststellingwerf 2. In genoemd tijdvak zijn aan mond- en klauwzeer gestorven: 6 runderen, 1 pink 8 kalveren, 1 geit en 1 varken. --- De stichting van „Pa” van der Steur. Wij willen thans in dezen brief eens in herinnering brengen hoe in Indië een Herculesarbeid wordt verricht en wel door den bekenden „Pa" van der Steur in zijn Oranje-Nassaustichting. Bij zijn 73sten verjaardag, onlangs gevierd, is dit nog eens opnieuw naar voren gekomen. „Pa" van der Steur kwam in 1892 in Indië als predikant onder de militairen. Toen eens een dronken soldaat hem verweet, dat hij wel mooi praatte maar wat moest doen, nam hij vier verwaarloosde kampongkinderen van een overleden worstboer tot zich en daarmee was de grondslag van de Oranje-Nassaustichting gelegd. Na vijf jaren waren er 65 kinderen, die hij in een na de opheffing van het inlandsch corps der pradjoerits verlaten kazerne onderbracht. Dit oude gebouw, in hoofdzaak door de eigen leerlingen zelf uitgebreid en verbeterd, is thans geworden tot het groote complex in Magelang, waar de „Steurtjes" zijn ondergebracht. Mensch, werk en stichting zijn hier tot een drie-eenheid geworden tot heil van het verlaten Indische kind, waardoor „Pa" van der Steur de in vele opzichten geteekende kinderen nog tot goede werkers in de maatschappij heeft kunnen opvoeden. Het devies van zijn succes is daarbij het „omnia vincit labor" (arbeid overwint alles) en het heeft bewezen goede resultaten op te leveren. Op het oogenblik zijn er meer dan duizend kinderen in zijn gestichten, die hun dagelijksch bordje rijst, kleeren en onderwijs vragen. Van 1903 tot 1932 genoot de stichting ook een landssubsidie, doch deze is door de crisis vervallen. Thans is de stichting aangewezen op bijdragen van particulieren en van den bond van Oud-Steurtjes, waarmede de kosten geheel worden bestreden. Een grootere zorg is een opvolger voor den 73-jarige te vmden. Ook al zal niemand het werk op precies dezelfde wijze kunnen voortzetten, zoo noopt hij toch dat de toekomst ook hier binnen niet te langen tijd de oplossing zal brengen. --- LANDBOUW EN VEETEELT MOND- EN KLAUWZEER IN GRONINGEN. Het Veeartsen-j kundig Staatstoezicht district Groningen deelt ons mede, dat gedurende de week van 24 Juli tot en met 30 Juli j.l. in het district Groningen de volgende gevallen van mond- en klauwzeer zijn waargenomen: Groningen: Aduard 2, Beerta 1, Grootegast 2, Haren 2, Leek 12, Marum 2, Oldehove 1, Scheemda 3, Uithuizen 3, Ulrum 1, totaal 29. Drenthe: Beiien 4, Dwingeloo 2, Emmen 5, Nijeveen 2, Norg 3, Odoorn 3, Peize 1, Roden 6, Schoonebeek 1, Sleen 17, Vries 1, Zuidlaren 2. Gestorven dieren: prov. Groningen 1 rund; prov. Drenthe 1 rund, 1 kalf, 3 schapen en 3 biggen. ---