KERSTPRIJSVRAAG voor de jonge Nieuwsblad-lezers Wie vindt de 35 fouten? En daarom: --- Jonge lezers van het Nieuwsblad. Voor jullie hebben wij als Kerstgeschenk een teekening laten maken. Het was de bedoeling deze echte winterplaat in mooien kleurendruk jullie aan te bieden, maar de heer Nicolaas, die hiertoe opdracht kreeg, moet wel heel verstrooid zijn geweest. Hij maakte de gekste fouten, kleedde menschen verkeerd aan, maakte taalfouten, vergiste zich met sommige dingen in het jaargetij, bracht verkeerde reclame aan de winkels aan, ja zelfs liet hij sommige dingen zweven door ze niet vast te maken aan datgene (diengene), waarbij ze hoorden. Toen we goed hadden geteld, vonden we 35 fouten en toen was natuurlijk onze eerste aanvechting om te schrijven: „Meneer Nicolaas. U is een knap teekenaar, maar U is verstrooid als een professor in een moppenblaadje". De brief was al klaar, toen we plotseling op een ander idee kwamen. Wij hadden een paar uur zoek gebracht met het zoeken van al die fouten, waren eerst kwaad geworden, maar hadden het later toch wel een leuk sportief werkje gevonden. Echt iets voor een somberen middag in de Kerstvacantie. Want al hopen we natuurlijk allemaal op prachtig mooi weer met sneeuw en ijs, er zullen toch ook wel minder mooie dagen komen. --- Autobusdiensten in Friesland De Commissie Vervoervergunningen heeft op aanvrage om vergunning voor de uitoefening van autobusdiensten en om wijziging en intrekking van zoodanige vergunningen de volgende beslissingen genomen: 1. Aan G. Buitelaar te Rijswijk is vergunning verleend voor de uitoefening van een autobusdienst tusschen Nieuwerkerk a. d. IJssel en Leeuwarden op Vrijdag, uitsluitend tot vervoer van veehandelaren en grossiers in vleesch onder voorwaarde, dat de dienstregeling wordt aangepast aan uren van begin en einde van de veemarkt te Leeuwarden. 2. De aan R. J. Bergsma te Donkerbroek verleende vergunning voor de uitoefening van een autobusdienst tusschen Donkerbroek en Leeuwarden op Vrijdag is in dier voege gewijzigd, dat tusschen Boornbergum en Leeuwarden wordt gereden over Drachten, Bergum en Quatrebras in plaats van over Oudega, Garijp, Wartena en Goutum. Het aan de vergunning verbonden vervoerverbod voor het traject Beetsterzw.aag—Leeuwarden blijft voor dezen dienst gehandhaafd. .3. Aan Gebrs. K. en J. Dijkstra te Engwierum is vergunning geweigerd voor de uitoefening van een autobusdienst tusschen Engwierum en Leeuwarden over Ee, Westergeest, Langelaan, Kortelaan, Zandbulten, Wildpad, Quatrebras, Hardegarijp en Zwartewegsend, dagelijks, behalve op Zondag. Gehandhaafd blijft derhalve de te name van genoemde Gebrs. staande vergunning voor de uitoefening van een autobusdienst tusschen Engwierum en Leeuwarden over Kollum, Oudwoude, Wildpad, Quatrebras, Hardegarijp en Zwarte wegsend op Vrijdag. Ingetrokken is de te hunnen name staande vergunning voor de uitoefening van een autobusdienst tusschen Dokkumer Nieuwezijlen en Dokkum op Woensdag. 4. Aan C. van Vliet te Hardinxveld is vet gunning geweigerd voor de uitoefening va' een autobusdienst tusschen Sliedrecht eI Kornwerderzand op Maandag en Vrijdag ° Zaterdag, uitsluitend tot vervoer van arbeider* werkzaam bij de onderhoudswerken aan de1 afsluitdijk bij Kornwerderzand. --- FEUILLETON Achter de bosschen Een roman uit Siberië door FR. ENSKAT. 18 (Nadruk verboden.) Op den rand van de kloof klom het drietal langzaam naar boven. Toen zij ongeveer halverwege waren, keerde Bessin zich naar het Westen. Hier boog een smal pad van den vrij breeden bergrug af. Het was zoo smal, dat twee menschen nauwelijks naast elkaar konden loopen. Los gesteente bedekte den grond. Voorzichtig baanden de mannen zich hier een weg. Voetje voor voetje ging het voorwaarts tusschen de rotswanden, die aan beide zijden een roodachtige tint vertoonden. Geleidelijk werd het pad breeder om tenslotte te eindigen in een bijna geheel rond plateau, dat zich wijd en kaal voor de mannen uitstrekte. Op sommige plaatsen was de rotsachtige bodem bedekt door zwarten grond, waarop wat armzalige planten groeiden. Rondom het plateau rezen de rotswanden majestueus omhoog en ook hier vertoonde het kale gesteente een roodachtigen gloed. Alexi en Hal keken verwonderd rond. — Hier ben ik nog nooit geweest, zei Alexi, die het eerst de stilte verbrak. Een zeldzaam kale streek! — Dat is het, gaf Bessin toe. Maar rijk aan SPiißttGli — Schatten ? Hal keek den ouden man verbaasd aan. Daar kan ik niets van ontdekken. Bessin leidde zijn metgezellen tot aan den Westelijken rand van het plateau, waar een zwart gat in den rotswand gaapte. Hij kroop er in en keerde even later terug met een handvol 4os gesteente, dat tallooze zwarte punten en strepen vertoonde. Hal en Alexi keken geïnteresseerd toe. Bessin glimlachte veelbeteekenend. — Let nu eens goed op! Hij klopte met een der stukken steen licht op den rotswand, waarbij de vonken in het rond sprongen. Alexi en Hal bogen zich met stijgende belangstelling over zijn hand. Hun nieuwsgierigheid was opgewekt. Vragend staarden zij Bessin aan. — Dat is interessant, wat? Kijk eens hier! Hij grabbelde in zijn zak en haalde een klein, zwartgrijs staafje te voorschijn, ongeveer ter grootte van een vinger. Wat jullie hier zien, is de opbrengst van een dergelijk stuk steen. Door een toeval ontdekte ik al lang geleden dezen bergketel, waar de natuur dit gat schijnt te hebben gevormd. Een tweede toevalligheid leerde mij, dat dit gesteente, zoodra het met een vast voorwerp in aanraking komt, een regen van vonken ontwikkelt. Het spreekt vanzelf, dat ik niet minder nieuwsgierig was dan jullie nu en In de hoop, wat bijzonders te hebben ontdekt, zond ik een monster van het gesteente naar een mijnbouwkundig instituut in Noord-Amerika. Pas maanden later ontving ik antwoord. In een brief, welke van groote belangstelling voor mijn vondst getuigde, werd mij meegedeeld, dat het metaal, hetwelk men uit het door mij gezonden monster had gewonnen — dit kleine staafje hier — een tot dusver onbekend product vormde. Weliswaar vertoonde het veel overeenkomst met gietijzer, maar het door mij gevonden erts bleek eigenschappen te bezitten, die het veel waardevoller maakten. Het instituut gaf het den naam Bilun-ijzer en — dit tusschen haakjes — daarnaar heb ik deze verlaten streek hier den Bilun-ketel genoemd. De man, die het gesteente had onderzocht, adviseerde mij dringend tct exploitatie over te gaan. Hij meende mij een volledig succes te kunnen garandeeren, omdat het een omwenteling zou beteekenen in de metaalindustrie. Hal en Alexi hadden in gespannen aandacht naar de verklaringen van den ouden Bessin geluisterd. Beiden waren kennelijk onder den indruk van deze verrassende mededeelingen. — Maar hoe wil je dat aan met de ontginning? vroeg Alexi aarzelend. Er zal toch heel wat voor komen kijken om het zuivere metaal er uit te halen. — Dat lijkt moeilijker dan het in werkelijkheid is, liet nu Lörne zich hooren. Bijzondere machines of andere werktuigen zijn. dunkt me, niet noodig. Hoe staat het eigenlijk met de aanwezigheid van dat bilun-ijzer op deze plaats, oom? — Ja, daar kan ik je eigenlijk niet veel van vertellen. Dit gat hier geeft toegang tot een langwerpig hol, dat ik ongeveer driehonderd meter diep ben binnengedrongen. Het schijnt zich echter nog verder in opwaartsche richting uit te strekken. Overal op den bodem vond ik deze gelijksoortige stukken erts en de wanden schijnen mij van dezelfde samenstelling als dit losse gesteente. Hal staarde een oogenblik peinzend voor zich uit. — De zaak is dunkt me nog al niet zoo erg ingewikkeld, zei hij eindelijk. Het eenige, wat we voorloopig noodig hebben, is een hoeveelheid springstoffen, lonten, boren en pikhouweelen — Dat is allemaal reeds present! antwoordde Bessin triomfantelijk. Zóóver had ik het zelf ook al uitgekiend. — Prachtig! knikte Hal goedkeurend. Moeilijker echter is de beantwoording van de vraag, hoe dat bilun-hoWdende gesteente moet worden bewerkt. Daarvoor hebben we een stampwerk noodig. Op primitieve wijze kunnen wij dat zelf wel ergens in elkaar zetten, op een geschikte plaats aan den oever van de Irbytsch of zoo, zij het dan, dat daardoor het transport van het gesteente nogal wat hoofdbrekens zou kosten. Intusschen — Dat kunnen we gevoeglijk riskeeren, viel Bessin hem in de rede, want als de voorteekenen niet bedriegen,'*zullen wij op een zeer behoorlijke productie kunnen rekenen en in dat licht bezien, dunkt het me alleszins loonend tijd en moeite te offeren. Allen lieten hun gedachten gaan over hetgeen zoojuist gezegd was. Eindelijk verbrak Alexi het zwijgen: — Dat lijkt nu allemaal wel zoo eenvoudig, begon hij wat weifelend, maar in de praktijk zouden we toch nog wel eens voor moeilijkheden kunnen komen te staan. In de eerste plaats Is daar al de kwestie van de arbeiders Met die paar menschen, waar wij in het dal over beschikken, zullen wij wel geen belangrijke vorderingen maken. En hoe staat het met het transport van hier naar de groote wereldsteden? Wij zouden daardoor genoodzaakt worden ons tot dusver zoo zorgvuldig gehandhaafd isolement prijs te geven. En hoe zullen onze vrienden in het dal daarover denken? Denk je werkelijk, dat wij het niet zonder dien rijken zegen, waar je zooeven van sprak, kunnen stellen, Michel? Bessin maakte een ongeduldige beweging — Een dergelijke kans mag men niet ongebruikt laten voorbijgaan, Alexi. Dat mag eenvoudig niet! Ik zie hierin een speling van het lot. Op den duur zullen we het Proeskadal toch niet voor de buitenwereld verborgen kunnen houden. Waarom zouden we dan een reusachtig vermogen onaangeroerd laten liggen? Toch niet om het vandaag of morgen aan anderen, vreemdelingen, ter hand te kunnen stellen? Neen! Hier moet zoo spoedig mogelijk handelend worden opgetreden. Dat zegt mij m'n gezond verstand. En zooals je van Frans hebt gehoord, is het benoodigde materiaal voor de ontginning al heel eenvoudig Wat tenslotte die arbeidskrachten betreft denk maar eens aan mijn vroegere toespelingen. Wij hebben immers Lansky en zijn menschen nog! Die komen ons nu uitstekend van pas. Wat mij betreft, ik kan niets meer ontdekken, wat een spoedige uitvoering van het plan in den weg zou kunnen staan. Het beste is, dat we zoo gauw mogelijk beginnen. Ik denk vandaag nog onze buren van een en ander op de hoogte te brengen. Je zult eens zien, wat die voor oogen opzetten als zij van onzen toekomstigen rijkdom hooren! Het spreekt vanzelf, dat we eerst een nauwkeurig schema moeten opzetten op welke wijze wij het best te werk kunnen gaan en jij, Frans, kan intusschen je vriend Lansky inlichten, zoodat die Hal hief afwerend zijn hand op. — In vredesnaam! Lansky.... Bessin liet hem echter niet uitspreken. — Nu geen bezwaren, Frans! De zaak is nu toch niet langer geheim te houden. Wij hebben Lansky en zijn mannen voor ons werk noodig en derhalve moeten zij volledig op de hoogte worden gebracht. Dat gaat nu eenmaal niet andere. Neem jij dus die taak voor jouw rekening. --- Het Kerstpakket uit Roemenië door Truida Kramer De dienst was af geloopen; zwellende orgeltonen rolden door de wijdgeopende deuren van het bedehuis naar buiten, terwijl de kerkgangers langzaam uiteen gingen. De oude heer Bakker nam afscheid van een paar kennissen, en zette er, zoodra hij zich een weg door de menigte had gebaand, den pas in, wantohet was vinnig koud, en de lucht, strak en vol sterrengeflonker, scheen het weerbericht te bevestigen, v/aarmede vorst was aangekondigd. Haast om naar zijn huis te komen had hij overigens niet; er was daar niemand, die op hem wachtte. Zelfs de oude Mina, die met het oog op haar hoogen leeftijd, alsook in erkenning van jarenlangen, trouwen dienst, tot den rang van huishoudster was bevorderd, met een dagmeisje onder haar bevelen, liet hem in den steek; geheel onverwacht had ze inderdaad het voornemen aangekondigd om den Kerstavond bij een nichtje te gaan vieren. Hoewel dit nog nooit was voorgekomen, scheen er haar thans plotseling zooveel aan gelegen te zijn, dat ze er zelfs den kerkgang om had verzuimd. — Ze woont een heel eind hier uit de buurt, en als ik zoo laat kom, is het haast de moeite niet meer waard en de avond zóó om, zoo had Mina getracht deze inbreuk op een oude, vaste gewoonte te verontschuldigen. De oude man heeft zijn schouders eens opgehaald maar zich van aanmerkingen onthouden; hij heeft er zich tenslotte niet mee te bemoeien, wat ze in haar eigen tijd doet. Hij wist, dat hij bij zijn thuiskomst alles in gereedheid zou vinden: de thee versch gezet onder de theemuts, zijn pantoffels voor den haard en het avondblad op het tafeltje onder de leeslamp. Hij twijfelde er zelfs geen oogenblik aan, of Mina zou overal voor gezorgd hebben en hij was er bij voorbaat van overtuigd, dat zijn comfort onder haar afwezigheid niet te lijden zou hebben. Toch, ofschoon hij een zwijgzaam man is, die aan aanspraak weinig behoefte heeft, kan hij het zich niet ontveinzen, dat het vooruitzicht, den feestavond alleen te moeten doorbrengen, een verkillende uitwerking op hem heeft, en diep in zijn hart benijdde hij anderen, meer bevoorrechten, wien het gegeven was dezen in den familiekring te vieren, te midden van hun kinderen en kindskinderen. Hem rest niets meer, bepeinst hij weemoedig; zijn vrouw rust sedert eenige jaren daar buiten op het vriendelijke, kleine kerkhof, en zijn kinderen vertoeven in den vreemde: de twee jongens op zee. en Anneke, de jongste en zijn oogappel, heeft haar man naar Roemenië gevolgd, waar de knappe ingenieur een schitterende aanstelling heeft gekregen. Daar is ook hun eerste kind geboren, dat de grootvader alleen nog maar kent van de kiekjes, die zijn dochter bij haast iederen brief insluit. Van achter gesloten ramen dringt in het voorbijgaan een ijl gerucht tot hem door; heldere, wat prille kinderstemmetjes zingen een Kerstlied, en de oude man houdt zijn stap in, leent luisterend het oor. Hij stelt zich voor, hoe daarbinnen de kinderen met oogen wijd van bewondering, geschaard staan om den feestelijk verlichten Kerstboom met zijn glinsterende versierselen, waarin zich het schijnsel van de witte en roode kaarsen weerspiegelt. Als ergens een huisdeur wordt geopend, schrikt hij op en sluipt als een dief weg. In langzamer tempo dan te voren vervolgt hij zijn weg; zijn hoofd is op zijn borst gezonken en een diepe zucht welt uit zijn borst op; een eenzame oude man is hij, en iedereen schijnt zijn bestaan te hebben vergeten. Dat zijn jongens niets "van zich hebben laten hooren, daarvoor mag hen geen verwijt treffen; die zijn nu eenmaal verplicht om te wachten, totdat ze een haven aandoen — maar Anneke had tocih wel kunnen zorgen, dat hij met de feestdagen tenminste een brief van haar had. Hij had inderdaad stellig verwacht, dat ze zou schrijven — hij heeft al in een paar weken geen bericht van haar ontvangen; nu zal ze zeker tegen Nieuwjaar schrijven, ve . onderstelt hij, niet zonder een zweem bitterheid — dan gaat het in éen moei* door. Maar dan praat hij het dadelijk goe ' nee, zoo is zijn Anneke niet — en alf ac on > waarop hij gevlast heeft, uitblijft, dan J* daar wel een gegronde reden voor besta* > redeneert hij — en eensklaps komt met vei dubbelde kracht het onrustige gevoel wee boven, dat hem den gansenen dag heeft vei volgd en hem alleen gedurende den ker* dienst heeft losgelaten. Opnieuw verviu hem de vrees, dat er iets niet in orde isii". den jongen — juist de laatste keer schree Anneke immers, dat zijn naamgenoot Dei Jan zwaar verkouden was; ze scheen er zie overigens niet ongerust over te maken, e. ook de grootvader had er op het momen niet bij stilgestaan, dat het „bulletin", z°oa' hij schertsend de omstandige omtrent het wel en wee van Anneke"s eerste' ling noemde, welke in geen enkelen brie ontbraken, minder gunstig luidde. Alleen Anneke's stilzwijgen verleende aan het °P zich 'zelf onbeduidende feit een bijzondere* bijna lugubere beteekenis, en zonder te tracn' ten er zich langer tegen te verzetten, la hij de ontstellende gedachte op zich inwet' ken, dat de jongen misschien ernstig z>e* is: bij kleine kinderen zijn immers de g?.' volgen van een aanvankelijk onschuldig W' kende ongesteldheid nooit te voorzien.... , Zijn stap wordt zwaarder; hij krijgt het pl°J' seling warm — het zweet breekt hem aan alle kanten uit bij de benauwende gedachte Eindelijk, zonder te weten, hoe hij ?* gekomen is, staat hij voor zijn huisdeur. PI de hall is het donker en doodstil, doch ju!*" als hij de hand uitstrekt om licht te makendringt een ongewoon geluid tot hem door: he« klinkt als het krijten van een kind! De oude man staat als aan den grond genageld; nJJ kan nauwelijks meer adem halen — al zün zintuigen tot het uiterste gespannen beluis: tert hij de stilte, die hem opnieuw omring als een muur Niets — hij hoort niel* meer; toch weet hij met zekerheid, dat hej niet zijn verbeelding is, die hem parten heeip» gespeeld! Als door een vloedgolf wordt züj* brein overstroomd door de herinnering aan verhalen, zooals die op lange winteravonden van mond tot mond gaan, over geheimzinn1' ge waarschuwingen, die, als een mensch 'n gevaar verkeert, langs onbekende en onna' speurbare wegen zijn nabestaanden berei' ken Met ijzeren greep omklemt de vrees heftig bonzend hart; hij is niet bij mach1* zich te verdedigen tegen de bijgeloovige angst, die zich van hem heeft meester gemaakt Het klamme zweet staat he«j op het voorhoofd; werktuigelijk wischt nU het af met den rug van zijn hand, verman'1 zich dan en gaat met knikkende knieën l 0 het donker de trap op. Op den overloop ontdoet hij zich met nog bevende handen van hoed en jas, staat dan knipoogend in de!} gouden schijn, die naar buiten valt, als hu de deur van de huiskamer opent — en staar1' met een ongeloovige uitdrukking op het gelaat naar het vizioen, dat hem daar wacht- Onder het licht van de leeslamp, in zijn fau' teuil bij den haard, zit Anneke met haar kindje op den arm en lacht hem stralen0 van vreugde en toch een tikje ondeugend toe- Ze veert overeind en komt hem tegemoet— Vader, zegt ze, hier ben ik, en dit is kleinzoon Derk Jan; we verlangden allcue' zoo ontzettend naar u, dat mijn man on* teneinde raad bij wijze van Kerstpakket P 6; vliegtuig aan u> heeft afgezonden om tot h* Nieuwjaar te blijven: ik hoop, dat het ëe' schenk u welkom is! Wijd breidt de oude man zijn armen «'*• in twee wankele stappen is hij bij haar en stamelt onsamenhangende zinnetjes — woorden van blijdschap en van opluchting.. ■■:' Dan houdt hij moeder en kind, terwijl zU" hart overvloeit van dankbaarheid en van 8e luk, in een innige omhelzing gevangen. (Nadruk verboden.) véRTeLLC-w --- Onze Kerst-prijsvraag. Schrijf alle fouten op, die je in deze teekening vindt. Het moeten échte fouten zijn en geen spitsvondige bedenksels. Als je zooveel fouten hebt gevonden als je kunt, schrijf ze dan telkens met het nummer ervoor (te beginnen met 1), op een briefkaart en stuur ze in aan het adres: „Redactie Nieuwsblad van het Noorden" met in den linkerbovenhoek van het adres: Jeugd prijs vraag. Onder de foutenreeks moet je duidelijk schrijven volledigen naam, vermelding jongen of meisje, leeftijd en volledig adres. Dit is de opgave. Je behoeft heusch niet alle 35 fouten te vinden om voor een prijs in aanmerking te komen. Je schrijft dus maar zooveei in als je kunt. --- HOOFDSTUK XXI. Toen Hal binnentrad, sprong Lansky als geelectriseerd van zijn stoel op. Hij bevond zich alleen in het groote vertrek van de barak' De anderen hielden zich ergens in het dal oPj — Kom binnen, kom binnen, vriendje! öe' groette hij Lörne met sarcastische heid. Ja, wij leven nog en hoe maakt on»" brave vriend, Frans Mertens het? En w°?' dend met zijn vuist op tafel slaande, vervolg*; hij plotseling op geheel veranderden toon, <*}. aan duidelijkheid niets te wenschen overl'r' Zeg, Lörne, wat beteekent dat, om mij e\ dagen lang te laten zitten?! Ik hoor See? stom woord van je. Dat is tegen onze aIj spraak. De mannen beginnen langzamerna'10 wantrouwend te worden. Hal was dicht op de tafel toegetreden. ZiJ" gezicht zag bleek van innerlijke opgewonden heid. Hij ging tegenover Lansky op een kr«* zitten. Toen hij begon te spreken, klonk stem vrij rustig, maar er lag een onmiske»' baar dreigende toon in. ,e — Vertel mij eens, Lansky, waarom speel J eigenlijk bij elke voorkomende gelegenheid <$? op zijn teentjes getrapten meneer? Denk 1e' dat je mij daarmee kunt imponeeren? Of,) nu woedend bent of sarcastisch, mijn houd"1» tegenover den ouden Bessin staat vast. Ik z0" je dringend willen adviseeren een toon tegenover mij aan te slaan, wap anders.... — Nou, wat anders? j — Anders kon ik mij op een goeden dag *, eens bedenken en ronduit de waarheid zegg?n' • Lansky vertrok zijn gezicht tot een grti"f,' maar zijn toon klonk toch heel wat gematie der, toen hij antwoordde: K — Jij zult niets zeggen, absoluut niets! DeIV, er aan, wat je verspeelt, als je met de waai' heid voor den dag zoudt komen. Als Fra" Mertens zou je dan voor goed hebben afg