VAN HEINDE EN VER --- ASPHALT. Asphalt of aardpek komt op verschillende plaatsen der aarde voor, zooals Silezië, Amerika, Venezuela. Maar nergens in zoo groote hoeveelheid en in zoo zuiveren toestand als op Trinidad, het grootste eiland van de Kleine Antillen, vóór den mond van de Orinoco. Op Trinidad, dat de halve wereld van asphalt voorziet, hoofdzakelijk voor den aanleg van autowegen en voor het wegdek der winkelstraten in de groote steden, is een merkwaardig meer, het zoogenaamde Pitch Lake of Pikmeer. Het is een groot bekken van bijna een K.M. breedte geheel gevuld met aardpek. Men kan eigenlijk niet spreken van een meer, want het asphalt, vermengd met een ijzerhoudende zandmassa, verkeert in vasten toestand. Men kan er gerust op loopen, want het is overal hard; slechts hier en daar staat er water op. Met houweelen wordt het asphalt losgehakt en op veldspoorwagens naar den rand van het bekken gebracht, waar de magazijnen zijn gebouwd en de inrichtingen om de waardevolle stof te zuiveren van de bijmengsels. Het is een zeer zware arbeid, waartoe alleen sterke negers in staat zijn. Het merkwaardigste is wel, dat de aanwezige voorraad op die plaats blijkbaar onuitputtelijk is. De oppervlakte van het bekken blijft vrijwel steeds op dezelfde hoogte. Jaar in, jaar uit, hakt men groote hoeveelheden weg, maar de daardoor ontstane kuilen worden van beneden af weer met aardpek opgevuld. Dat gaat wel langzaam, maar toch zoo, dat de reeds jaren durende exploitatie geen merkbare daling van het niveau tot gevolg heeft gehad. Het merkwaardige verschijnsel deed aanvankelijk veronderstellen, dat het asphalt vloeibaar zou wezen en door blootstelling aan de lucht verhardde aan de oppervlakte. Maar door verschillende boringen heeft men ontdekt, dat het geheele bekken tot de grootste diepte, welke men met boren kon bereiken, uit vast asphalt bestaat. Een aannemelijke verklaring voor het merkwaardige verschijnsel heeft men tot nog toe, voor zoover wij weten, niet kunnen vinden. --- door BAS VAN DEILEN Frank Willing, de sportieve vrijgezel, van wiens robuuste gestalte de geïllustreerde bladen meer clichés in voorraad hadden dan van welken anderen beursman ook, stond in financieele kringen bekend, als één van de vooraanstaande figuren, en hij was er trotsch op, te worden beschouwd als iemand, die nooit een vergissing in zijn zaken beging. Hij was een speculant, die voor geen enkel risico bang was, en hij had een onbegrensd vertrouwen in zijn ongeëvenaard instinct voor grof geldverdienen. Een paar dagen had hij nu al gewacht op het resultaat van een volgens voorzichtige lieden dolzinnige gokpartij met een zeker berucht Amerikaansch fonds, waarin hij zijn vermogen tot op den laatsten cent had gestoken. Dit wachten had hij gedaan met de kalme zekerheid, waarmee een arbeider de uitbetaling van zijn weekloon tegemoet ziet. Maar nu was er dezen avond een telegram voor hem gekomen, waaruit bleek, dat zijn instinct hem voor den eersten keer in zijn leven parten had gespeeld, en dat hij alles wat hij bezat, verloren had. Op weg naar huis dacht hij ingespannen na over de gevolgen van deze catastrophe. Er bleef voor hem, fatalist die hij was, maar één ding over: een eind aan zijn leven te maken. Hij wist, dat het lange jaren zou duren, eer hij opnieuw in het bezit van een kapitaal van eenige beteekenis zou zijn, terwijl de kans, dat hij er nooit weer bovenop zou komen, minstens even groot was. En de gedachte, dat in beide gevallen een periode van geldzorg, misschien zelfs van ontbering voor hem zou aanbreken, was hem onverdraaglijk. Zoodra hij was thuisgekomen, ging hij naar de brandkast in zijn werkkamer, en telde het geld na. Er was ruim voldoende om zijn loopende rekeningen te betalen. Hij maakte een smal zijvak van de safe open, haalde een revolver te voorschijn en staarde een tijdlang om zich heen, nadenkend over zijn leven. Zijn conclusie was, dat het zeker niet onaangenaam en in hooge mate interessant voor hem was geweest. Maar het meest hield hij zich nog bezig met de vraag, hoe het kleine clubje van zijn vrienden het bericht van zijn dood zou opnemen. Op een gegeven oogenblik betrapte hij er zichzelf op, dat hij een lachbui moest inhouden bij de gedachte, dat het stel onvermijdelijk in een venijnige ruzie zou worden gewikkeld, in verband met de verdeeling van de kosten van de krans op zijn graf. Hij kende de heeren.. Minutenlang zat hij als gefascineerd te kijken naar het blinkende wapen in zijn rechterhand. Er was opeens een intense angst voor den dood in hem opgekomen, een lichamelijke vrees, waaraan hij vroeger nooit had willen gelooven. Toch moest het gebeuren, en hij laadde de revolver. Hij hief het wapen op, en beet op zijn tanden. Er was nu niets meer te doen dan een lichte druk op den trekker. Geen gevoel van pijn: alleen een oogenblikkelijke verandering van het leven in het niets. Hij voelde het koude metaal tegen zijn huid. Nu niets meer dan die haast onmerkbare druk van zijn wijsvinger, en néé: hij kon het niet doen. Bijna huilend van pure ergernis stond hij op. In een dlep-ellendige stemming liep hij even later de straat weer op. Hij wilde niet langer leven, en toch zag hij zoo gauw geen oplossing voor de vraag, hoe hij er een eind aan zou moeten maken. Hij nam een sigaret uit zijn koker, en constateerde, dat hij geen lucifers bij zich had. Er stond een man dicht in de buurt, die ze verkocht, en Frank stak de straat over om een doosje van hem te koopen. Op dit oogenblik terwijl hij verstrooid naar den verkapten bedelaar keek, voelde hij de reddende gedachte bij zich opkomen. — Frischjes vanavond! zei hij, den man van het hoofd tot de voeten scherp opnemend, ik woon hier dichtbij. Wat zou je er van zeggen, even met me mee te gaan om een kop koffie te drinken? De ander staarde hem aan met een blik waarin nieuwsgierigheid en argwaan te ontdekken vielen. Tenslotte zei hij, zonder veel enthousiasme: — Goed meneer.... dat sla ik niet af! Het was een nog jonge man, met een mager, bleek gezicht, en felle, van honger getuigende oogen. Een merkwaardige nerveuze energie en een onmiskenbare eerlijkheid stonden te lezen op zijn gezicht. — Waarom verkoopt u lucifers? vroeg Frank, nadat hij hem twee koppen sterke koffie had laten drinken. — Omdat 't me niet mogelijk is, iets anders uit te voeren! Ik moet tenslotte iets doen, om te kunnen leven, waar of niet? — Inderdaad.... wanneer je de zaak van dat standpunt uit bekijkt, antwoordde Frank. Vertel me es: bent u van meening dat een mensch het recht heeft om over zijn leven te beschikken op de manier, die hem het best aanstaat? — Ik ben van meening, dat iederéén recht op leven heeft! verklaarde de jonge man vastberaden. — Precies! interrumpeerde Frank rustig, maar gelooft u óók, dat iedereen het recht heeft om te sterven? Zijn bezoeker staarde hem aan. Hij had zich een oogenblik verbeeld, dat hij door een excentrieken kapitalist was meegetroond om te debatteeren, en aangezien hij een jonge man was, die op het punt van zijn overtuiging voet bij stuk hield, had hij er zich een interessant half uurtje van voorgesteld, vóór dat hij de deur zou worden uitgesmeten wegens verregaande beleediging. Maar nu bleek hij zoo waar met een gek te doen te hebben, zoodat hij er opeens spijt van kreeg, de vreemde invitatie zoo grif te hebben aanvaard. — Wat bedoelt u daarmee? vroeg hij achterdochtig, wie wil er graag doodgaan? — Ik! zei Frank bedaard. Zijn bezoeker stond op, en knoopte zijn kale overjas langzaam dicht. Het was tijd, om zich weer met zijn lucifers te gaan bezighouden. — Ga nog even ziten! verzocht Willing. Ik ben heusch niet gek. Ik wil doodgaan, maar ik kan het niet! — Kunt u niet doodgaan? informeerde de ander stomverbaasd. — In het kort komt de zaak hierop neer dat ik zelfmoord wil plegen maar ik heb er niet den moed toe. En.... nu had ik graag dat u het voor me deed. — Wat? Wilt u, dat ik zelfmoord pleeg? — Nee! Moord! Ik zou graag hebben, dat u me vermoordde. Ik zal er u vijfhonderd gulden voor geven. Dat is een mooi bedrag! Denk er eens over na. — Maar.... maar ik zou er levenslang de kast mee indraaien! De oogen van den jongen man verrieden een doodelijken angst. — Niet wanneer je het handig inpikt! Alleen moet u van mij geen medewerking verwachten. Ik wil vermoord worden, waar en wanneer je maar wilt, maar zóó, dat ik er niet op verdacht ben. Dat is te zeggen: U moet me absoluut niet waarschuwen! En verder moet u me plechtig beloven, dat u het binnen een week zult doen. Neemt u het op u? De luciferverkcoper leunde achterover in zijn stoel, en staarde vol verbijstering naar Frank. — Laat u me eerst es rustig overleggen. — Ik betaal er voor! — Ja goed.... maar behalve dat: ik ben tenslotte geen misdadiger. — Dat weet ik, want anders zou u op het oogenblik niet hier zitten! Een misdadiger zou me bedriegen! Ik heb een eerlijken kerel noodig een eerlijken, betrouwbaren moordenaar! En van u weet ik, dat als u het aanneemt, u het doen zult ook. Ik heb een zekere menschenkennis! Hij keek zijn bezoeker ernstig in de oogen. — Nou, goed dan! antwoordde deze, na eenig nadenken. Wat kan 't mij tenslotte schelen op welke manier ik aan den kost kom. Ik zal 't wel zien klaar te spelen, op een of andere manier — Afgesproken! Hoe heet u eigenlijk? Mijn naam is Willing — Theo Harden. Frank Willing ging naar zijn brandkast, en kwam met vijfhonderd gulden in bankbiljetten terug. — Hier is het geld, zei hij. U belooft me dus plechtig, het te zullen doen? — Dat beloof lk u. Hebt u er al over nagedacht, op welke manier u het liefst ? — Begin daar in 's hemelsnaam niet over, waarde heer! zei Frank met een lichte huivering. Nee.... ik heb geen bepaalde voorkeur. Doe 't maar op de manier die je zelf het geschiktst vindt, maar zeg me er niets van. Theo Harden stond op, en had enkele oogenbükken later het huis verlaten. Het eerste zakentelegram, waar Frank Willing den volgenden morgen bij het binnenkomen van zijn kantoor zijn oog op liet vallen, luidde, nadat hij de geheime codewoorden ontcijferd had: „Vorig telegram onjuist stop erts uit Sillingwaygroeve positief radlumhoudend stop koop zooveel mogelijk aandeelen stop Vickers". Enkele seconden later, toen hij de beteekenis, die deze mededeeling voor hem had, volledig besefte, werd Frank op onweerstaanbare manier aangegrepen door den angst voor den dood. Terwijl hij koude rillingen over zijn rug voelde gaan, vroeg hij zich af, hoe ter wereld hij zijn moordenaar nog tijdig zou kunnen bereiken. Hij liep naar het raam, en staarde naar buiten. Ergens in de stad liep nu die man rond, nadenkend, over de beste methode om hem naar de andere wereld te helpen, terwijl hij, na het lezen van dit telegram, met alle vezels van zijn lichaam aan het leven hing. Hij zou nu immers volgens een veilige schatting binnen twee dagen een half millioen kunnen bezitten, en hij wilde zoo mogelijk graag honderd jaar worden. Het was om razend te worden, dat hij nu het adres van dien Theo Harden niet wist, maar misschien zou het lukken, hem per advertentie te bereiken. Over den tekst van de op te geven annonce kon hij het zoo gauw niet met zichzelf eens worden. In elk geval wilde hij er- voor zorgen, geen slapende honden bij de redacties of bij de politie wakker te maken, en daarom gaf hij tenslotte telefonisch aan vier avondbladen op: „Theo Harden: verzoeke ten huize van F. W. te verschijnen. Zeer dringend!" Den volgenden morgen vroeg bereikte hem een expresse-brief, waarvan hij het couvert nerveus openscheurde. Het bleek inderdaad een bericht te zijn van den man die hem naar het leven stond, en wel vervat in de volgende zakelijke woorden: „Uw bericht in het avondblad had mijn aandacht, en wil niet nalaten u te melden, dat ik de beteekenis van uw uitdrukking „ten huize van F. W. te verschijnen" goed heb begrepen, en spijt het mij deze vertraging is ontstaan, maar wacht ik op een geschikte gelegenheid, en houd u voortdurend in het oog, voor het geval u mocht uitgaan; rekent u in elk geval op mij, want heb ik nu een prima plan. Beleefd aanbevelend: Theo Harden". Frank Willing stond enkele oogenblikken sprakeloos: daarna opende hij zijn mond, en brulde: — Zoon dikhuidig stuk imbeciel! Hij zocht tevergeefs naar verdere aanduidingen en het scheelde niet veel of hij was in een nerveuze huilbui uitgebarsten. Zwaar vermomd met behulp van bakkebaardjes, een donkere uilebril en een hoogen hoed, sloop hij tegen de schemering zijn huis uit, na door de brievenbus gecontroleerd te hebben, of de baan vrij was, en zorgde er voor, alleen door de allerdrukste straten te loopen. Toen hij even later op het volle achterbalcon van een tram stond voelde hij opeens een stekende pijn in zijn linkerbeen. Tien tellen later was hij van den wagen afgesprongen en een apotheek binnengerend. Bleek en bevend vertelde hij, dat iemand hem waarschijnlijk met een vergiftigde naald had geprikt. Een kwartier lang zocht hij met den apotheker samen naar de plek op zijn kult waar de steek kon zijn toegebracht. Eindelijk, toen Frank iets minder stellig in zijn beweringen was geworden en de mogelijkheid open liet, dat het eigenlijk ook wel zijn rechterbeen kon zijn, verzocht de ongeduldig geworden apotheker hem barsch, zijn sok weer op te halen en zijn zaak te verlaten. Maar dit was nog maar het begin van Frank Willing's ellende. Een auto, waaraan hij ternauwernood --- DE GEHUURDE MOORDENAAR --- LEVENDE NATUUR --- Als de herfst nadert In de vogelwereld is het thans zoo stil geworden, dat men bijna zou denken, dat alles is uitgestorven. Geen uitbundig gejubel meer, geen vroolijk gefluit, geen uitdagend gepronk van veeren, geen dolle buitelingen in het luchtruim. Alles is rustig nu in het vogelbestaan. De jongen zijn groot en zoeken hun eigen weg. ledereen redt weer zich zelf en veel drukte is daarbij ook werkelijk niet noodig. „Voor vogelliefhebbers is er nu niet veel te beleven*' hoort men in dezen tijd van het jaar wel eens beweren, maar zoo erg is het nu toch ook weer niet! Wie met open oor en oog door de natuur gaat, kan ook in dezen „stillen tijd" zich nog aan vogelstudies wijden. Want nu vele vogels al weer naar het warme Zuiden zijn vertrokken, terwijl anderen onrustig worden en ook weldra naar Zuidelijker streken zullen reizen, nu komen van Noord en Oost de doortrekkers en wintergasten ons landje binnenvallen. Vooral langs onze kust is het nu een bont beweeg van vogels van diverse pluimages. Her is van stilte niets te bespeuren. Groote zwermen rosé grutto's vliegen er rond en zijn op het wad aan het fourageeren, roodkeelduikers dobberen op de golven, Jan van Genten trekken over, grauwe gans en rietgans grazen op de kwelders, groote vluchten zomer- en wintertalingen vallen in, tal van eendensoorten komen in den kijker. En de lezers, die geen tijd ot gelegenheid hebben om langs onze kusten te zwerven, kunnen we aanraden eens door onze parken en bosschen te loopen om te letten op de kruisbekken, die thans weer in kleine vluchten binnen onze grenzen zijn gekomen. We hebben ze zelfs al bij ons in den tuin gehad. Ook in ander opzicht werpen de komende gebeurtenissen haar schaduw vooruit. De paddenstoelen — de bloemen der herfstbosschen — schieten overal te voorschijn. Men kan deze bladgroenlooze planten het geheele jaar door wel vinden, maar de herfst is toch het paddenstoelenseizoen bij uitnemendheid en geen wonder. Want op het afgevallen blad en de door de herfststormen afgerukte takken vinden deze saprophyten of afvalsplanten een geschlkten voedingsbodem. Ook de woekeraars onder het gilde der zwammen — de parasieten dus — mogen niet aan onze aandacht ontsnappen. Zij groeien op nog levende, andere wezens. De rupsendooder, die op rupsen en poppen groeit; de honingzwam, die de boomen te gronde richt; de schimmel, die de zwarte vlekken op de bladeren van de ahorn veroorzaakt en zoo vele anderen; het zijn allemaal belagers van hun medeschepselen. En wist u, dat er paddenstoelen zijn, die zelfs groeien boven op andere, nog levende paddenstoelen? Let u maar eens op de bekende aardappelbovisten. Daarop kunt u een boleet je aantreffen, dat op de bovist parasiteert. Die boleet draagt dan ook de naam: Boletus parasiticus. Op dezelfde wijze vindt u op de grofplaatrussula dikwijls het sterzwammetje. Als zomerbeloften, die in vervulling zijn gegaan hangen de herfstvruchten aan boomen en struiken in de parken en langs de wegen. De takken van lijsterbes en vlier buigen door onder de zware vracht van bessen. Maar de vogels weten er wel raad mee, en als we aan het eind van September zijn, hebben de meeste besdragende planten hun vruchten al weer afgestaan. Cotoneasters, rozen, mahonia's, berberissen, kardinaalshoedjes, ligusters, kamperfoelie, Geldersche roos, vuilboom, sleedoorn, duindoorn, en vele anderen hebben rijpe of rijpende vruchten en het valt ons niet moeilijk een bescheiden bouquetje van al deze fraaie herfstsieraden te vergaren. „Spaar en gaar" is het symbool van de herfst. Tal van dieren zijn bezig met het aanleggen van voorraden voor den winter, terwijl de winterslapers zich nog eens lekker dik eten, teneinde een stevige vetlaag te verkrijgen, waarop ze in den winter kunnen teren. Voor de damherten nadert langzamerhand weer de paar- en vechttijd, die tegen October valt. Het gewei, dat in Juli en Augustus door het „vegen" langs boomstammen, gladgemaakt Is, dient de mannetjes daarbij als een hard en blank wapen. In onze uitgestrekte bosschen op de Veluwe, ma#ir ook in andere deelen des lands, klinkt straks weer het uitdagende gebrul van de mannetjes in het vroege ochtenduur, wanneer ze stampend, brieschend en knorrend op elkaar instuiven om slag te leveren. Zoo trekt de bonte kaleidoscoop van een jaar natuurleven langzamerhand aan ons oog voorbij. leder seizoen biedt weer nieuwe tafercelen, het één nog schooner en imposanter dan het andere.' De herfst heet de tijd van bezinning, van inkeer.... en inderdaad worden herfstdagen doorstraald met een groote innigheid en een warme bezonkenheid. Maar daarnaast is er vurige gloed en sprankelend leven. Gloed ln den bonten tooi der bladerkruinen, als 'n laatste opflikkering voor het einde. Drs. FOP. I. BROUWER Haren (Gr.) Sept. 1938. --- SPEL — We bouwen een fort, zegt Fokke, » de oudste is. Jullie hier en wij daar. i° ' Kees en Rob, jullie bij dat leger. Jullie zw Hollanders en Paul en Wim hooren bij &» Wij zijn de vijand. ge- Een tijdlang wordt er stilzwijgend b werkt. Fokke is de eenige die kan le** ' kranten kan (en mag) lezen en daa\L! omdat Fokke van zooveel gewichtige « gen weet, doen ze alles wat hij zegt. . — Ik ben sterk, zegt Robje, ik ga VtW iedereen winnen. .■, — Och wat, pocht Fokke. Wacht ma*"* eens tot we klaar zijn. . D — Ja, fijn hè, Rob's wangen £loc ai Oorlogje spelen is toch maar fijn, ook omdat 't van Moeder niet mag. Fokke w van alles te vertellen, waar je thuis n° van hoort. Rob kan niet afwachten forten klaar zijn. Maar dan staat hij °" als Haantje de voorste klaar popelend ° te beginnen. — Wat ben ikke? vraagt Torn. — Soldaat. > — Maar kan ik dan heusch al sold» worden? -n — Nou ja, nu spelen we 't maar. * Fokke, die weet dat er aan Torn's ëeVTTrl nooit een einde komt, weert alle verde vragen af, door te zeggen: Dan doe je nia of je je vader bent, die is toch ook sold»8 geweest? fl Torn herinnert zich een portretje va Vader in uniform en knikt. > — Kijk, legt Fokke uit. De vijand is »e sterkste, die paft jullie allemaal dood. — Goed, vinden de kleintjes. Maar Rob zegt: — Ben ikke dan ook Vader? — Ja natuurlijk. .9 — Schieten jullie Vader dan ook do°°j — Natuurlijk. Wij winnen toch? -*"* Fokke. Maar Robje denkt aan Vader, over wonnen door Fokke, die er zeker met cc groote stok op los zal slaan. Wat is begrijpt hij niet, maar toch zal Fok* Vader kwaad doen, voelt hij. En 't is nie zichzelf maar de Vader, 't liefste van alle die hij verdedigt als hij zegt: — Jij bent leelijk. Ik wil niet meedoe11* 't Is een akelig spel. — Je bent bang, hoont Fokke. <. Maar Rob voelt zich opeens flink en K hij 't zand van zijn kousjes slaat en fte fort verlaat zegt hij: — Misschien zijn wel alle soldaten v*t ders en dan vind ik oorlogje gemeen. W»11 dan moeten al die kindertjes hullen el nooit kunnen die Vaders verhalen verte» len, als ze vechten moeten. Je bent il*-* leelijk hoor. Ik zeg 't aan Moeder, die *> veel lieverder dan jij. En Rob verlaat z-j' vriendjes. En Moeder, die ongemerkt getuige 1* g.e,J weest, denkt: och Rob hoeveel menscbjt vertegenwoordig je nu opeens? Want vo«' niet elk dan pas de narigheid en ellen° het meest, wanneer het zijn eigen kri^B*6 tje raakt? NELLIE WESSELIN-3* • (Nadruk verboden.) ontsnapte, kwam hem op een kleine &. nuwschok te staan, en toen er vlak bij n* trottoir, waarop hij liep, met een dave renden knal een band sprong, ging hÜ ?5 bij ingeving plat op den grond liggen, l" groote ontsteltenis van twee winkelen" oude dames. Hij vluchtte in een V&nie% stemming het huis van één van zijn t*eSi 0 vrienden binnen, en bracht diens gezin verbazing door zich tijdens het diner a»e*r zonderlingst aan te stellen. Hij slaagde e namelijk door allerlei uitvluchten in, z3t{ steeds het laatst te bedienen, en brac*' vervolgens zijn vork pas naar zijn nadat hij in spanning had toegezien, n de andere aanzittenden eventueel &>üQL reageeren op het nuttigen van het bew"U* te gerecht. Alleen de schaal met fruit »o«|. zemde hem geen wantrouwen in, en -' stelde zich schadeloos door drie groote w pels te eten. De gedachte aan zijn onzichtbaren V*L volger werd hoe langer hoe meer een °" sessie voor hem. Zijn broer, dien hü .{*, afloop van het diner bij zijn vriend 9P' opzoeken, trof hij in een hoogst den toestand aan. Met horten en stoov kreeg hij van hem te hooren, hoe hij d-e» zelfden avond tegen zeven uur in de buurt van Frank's huis had gelo°pr, en hoe ëen onbekende toen een aanslag op hem had gepleegd. GeluK*,e had het schot geen doel getroffen, en dader was in de stille donkere straat » makkelijk ontkomen. --o _~ En het merkwaardige was, zei J* Wllling, die een sterke gelijkenis met broer vertoonde, dat de vent een be*boom tegen me begon op te zetten, van ik in m'n verbouwereerdheid bel. m niet de helft onthouden heb.... hij &l r elk geval zoo iets van: jammer neer: nou heb ik alweer een dot van e,p kans verknoeid! En toen ik hard om "» begon te roepen, zei-ie een beetje per: Och ja, da's waar ook: U bent eigenlijk bang voor, en als ik 't nu nog deed, zou 't niet meer onverwacht l-or"a,j- Enfin, dan zullen we maar weer wat * ders uitkienen! Weg was-iei 't Moet " paald een gevaarlijke gek zijn ge^eeS.Me — Ja dat denk ik ook! antwooiu Frank, die al zijn best deed om niet te d ten merken, hoe zeer het relaas hem ' aangegrepen. — De politie heeft me tot wee-word*} toe uitgevraagd over alle lui, die missf een reden kunnen hebben om me en brj het pasbij het h*iederen voorbijganger voelde Jee ep"ar; in zijn keel kloppen, en een Het wa/if ln ziJ'n hartstreek opkomen. Duf *ort na middernacht toen hij, bleef r de nooit a-latende spande rivier i*Staan op de groote brug over fr warerï v -dwars door de stad stroomde, zien J[ri*'Wel geen voorbijgangers meer du*en 'ti aar de grillige, donkere schad 0r de chen de stalen brugbogen, die vend vanZWaaiende booglampen voortdu*•*• Qr>e(LVorm veranderden, maakten dat ZachtP • eept door ziJn lugubere dwangid van' elke ni,s de lijfelijke aanwezigren. z"n vervolger meende te bespeu- nog ~ondeelbaar oogenblik overwoog jn waWnmaal het voor en tegen van ttaPpen p°P ge besluit; toen, met twee öi- de vo>, een fllnken sprong, volbracht „•Alfi goeri°^ende daad* kWrt-lemmer zou het hem, ondanks 5*- hebhpg' volstrekt geen moeite get etl- mapn.om naar den kant te zwem•>?l2elfbpL J slaaSde er in, zijn drang rt h nieu te onderdrukken, en liet >°°r het w*. gev°el van bevrijding willoos {"«tig te ™ater opnemen. Toen werd alles a*igzaani ii>m- en zi**n bewustzijn doofde llJke tijd1?!11 hem toe, dat er een ontzageer en £ tusschen den sprong in het *°gen Weer moment, waarop hij zijn eW1 er hoe opende- In werkelijkheid wa,, zijn hp„eeen drie minuten verloopen, dra hii hUS eloosneid was al geweken rtTwne Ja„ avondlucht weer inademde. p ülPnat"J k en' een Politie-agent en een ln ,^UrSer, knielden naast hem, v acht. En verkilde ledematen uit alle oprjerf* Was met een gewaarwording S-iderZ verbazing; dat nij in den *,*' -ilemarfJi ' le hem het leven nad ge" lCen. die rip andei-s herkende dan denart rZaak was Seweest van zijn n,lge Uitdrijf" hooi-de met een eigenaarmerkinger7vklng °P z«n gezicht de opii T Al* me^n den aSent aan. haged°ken h I er niet net bijtijds naar ien geo-o. ' was u secuur naar de .Prank gaan* diapPertanH,aa5de onafgebroken naar den d? hiJ ziir, Men Harden; eindelijk open- H et in ï?ond> maar slaagde er niet parden vaVf h verstaanbaar te maken. Va 2ei- zónSt Zljn bedoeling verkeerd op, de aan» •Zich rekenschap te geven Tia ZKlgheid van den politieman: w?P van 'orni Was met recht een samen-2p cc« snH7a,n