De Iersche dynamiet guerilla Ulster wapent zich De politieke beteekenis en mogelijke gevolgen (Van onzen correspondent) LONDEN, 19 Januari 1939 Sommige buitenlandsche bladen, voornamehjk Duitsche, hebben een sterk overdreven Voorstelling gegeven van den indruk, dien de lange reeks dynamiet-aanslagen op het Engelsche publiek gemaakt heeft. Een volk, dat zoo volmaakt kalm bleef gedurende de critieke Septemberdagen, toen bijna niemand er meer aan twijfelde, dat oorlog onvermijdelijk was; toen men alom loopgraven zag delven, toen afweergeschut en zoeklichten opgesteld werden midden in Londen, en millioenen menschen naar de depots gingen voor het aanpassen van gasmaskers — zulk een volk zal waarhjk niet overstuur raken van een gevaar, dat oneindig veel kleiner is. Het zijn veeleer de overheden dan de burgers, die door de lersche dynamiet-aanslagen in rep en roer gebracht worden. De „man in the streef' merkt er weinig van, afgezien van de kolommen, die de kranten erover voldrukken. Vooral in het onmetelijke Londen, waar miljoenen menschen zelden of nooit komen in de buurten, waar de aanslagen plaats gehad hebben, is dit alles veeleer „krantennieuws", dan tets waarvan de Londenaar persoonlijk getuige ls. Alleen de ouderen herinneren zich den tijd, waarin gewelddaden van lersche revolutionnairen aan de orde van den dag waren. Aanslagen op de openbare veiligheid door leden Van politieke organisaties hebben sinds de Vorige eeuw niet plaats gehad — althans niet °P eenigszins aanzienlijke schaal, zoo men de agitatie der suffragettes in de jaren voor den Wereldoorlog uitzondert. Engeland heeft sinds *920 een buitengewoon rustlgen tijd doorgemaakt; ?elfs de reusachtige algemeene staking Van 1926 ging niet vergezeld van wanordelijkheden of geweldpleging. Betoogingen van werkloozen, of in verband met de gebeurtenissen in Duitschland, Oostenrijk en Spanje hadden vaak een grooten omvang, doch verhepen steeds in volmaakte orde. Alleen fascistische betoogingen gaven wel eens aanleiding tot ongeregeldheden, maar zelfs dezen waren steeds van beperkten omvang.... evenals trouwens de heele fascistische beweging in Engeland. Complotten, samenzweringen was Engeland geheel ontwend. Zij behoorden tot een ander tijdvak, tot den „goeden ouden tijd". De man, die met dynamiet werkt, is een soort openbare sluipmoordenaar. Organisaties, die aldus haar doel pogen te bereiken, zouden de algemeene Verachting verdienen, zelfs wanneer het doel Zelf op waardeering aanspraak maken kon. Zij Voeren een guerilla. Zij oefenen een terreur Wt, die tot geen enkel practisch resultaat leiden kan. Ofschoon men zeker geen zoo wijd verspreide aanslagen verwacht had, wisten de autostelten en al diegenen, die de gebeurtenissen eenigszins nauwkeurig volgen, dat er iets broedde. Even voor Kerstmis waren te Belfast, de hoofdstad van Ulster, meer dan dertig personen 's nachts door de politie van hun bed gelicht onder verdenking van een complot gesmeed te hebben tegen de veiligheid van Personen en openbare eigendommen. De vorige Week werd aangekondigd, dat de gearresteerden „geïnterneerd" waren. Dit nu zou nergens' anders in Groot-Brittannië mogelijk geweest Zijn, aangezien evenals in ons land niemand hi hechtenis gehouden kan worden zonder dat een aanklacht tegen hem geformuleerd en zonder dat hij voor den rechter gevoerd wordt *n Ulster evenwel, waar de anti-nationalistische regeering sinds lang reeds deze democratische rechtswaarborg afgeschaft heeft, ten einde de Katholieke en Nationalistische minderheid „klein" te houden, kijkt men zoo nauw Wet, ofschoon erkend moet worden, dat hoogst Jelden gebruik gemaakt wordt van de dictatoriale bevoegdheid, personen zonder vorm van Proces te interneeren. Dat dit thans wel gebeurd was, wees erop. dat de regeering zeer zeker van haar zaak bloest zijn, en inderdaad een ernstig complot °P het spoor gekomen was. Men wist bovendien dat zich kort geleden vrij ernstige ongeregeldheden voorgedaan hadden aan de grens tusschen Ulster en Eire (Zuid lerland), waar dynamiet-aanslagen gepleegd waren op tolkantoren. De schuldigen zijn leden of volgelingen van het zoogenaamde lersche Republikeinsche Leger, een organisatie, die zoowel in Zuid- in Noord-lerland verboden is, maar welke clandestien voortbestaat en den laatsten tijd °Pnieuw veld gewonnen schijnt te hebben. Zij eischt vereeniging van Ulster met Eire tot een rePubliek, welke volkomen onafhankelijk is van Engeland. Terwijl zij onder leiding staat van lersche patriotten, bevat zij vele leden,-die uitgesproken communistische neigingen hebben. Het lersche Republikeinsche Leger staat even vijandig tegenover De Valera, dien bij als een „verrader" beschouwt, als tegen°ver de regeering van Ulster. Achter dit zoogenaamde „Leger" staat een „Republikeinsche en van deze gaan de eigenlijke °rders uit. Waarschijnlijk is de heele organisatie van Rechts zeer beperkten omvang, maar het is met onmogelijk, dat politiek-beginsellooze ontevredenen zich in grooten getale bij haar aangesloten hebben, in de hoop in troebel Water te kunnen visschen. Bovendien kan zelfs ?eri kleine organisatie het de samenleving zeer moeilijk maken, wanneer zij haar toevlucht "eernt tot een dynamiet-guerilla. Gangsters zlJn gevaarlijk, ook al zijn zij niet talrijk. .Na de arrestaties te Belfast werden de autoriteiten te Londen door die van Ulster in ken' J's gesteld van het materiaal, dat laatstgenoemden betreffende een wijdvertakte samenzwering verzameld hadden; geheel onvoorbe- was Scotland Yard dus niet, maar de "rnyang van het complot en de hardnekkig"eld, waarmee gepoogd wordt het door te v_eren> schijnt toch ook de Londensche politie verrast te hebben. undertusschen heeft de regeering te Belfast lj4.p°htiek belang bij deze zaak zooveel mogeton Uiifc te buiten. Zij staat wegens haar dictariaal bewind in niet al te goede reuk bij een groot deel van het Engelsche publiek en vooral bij de liberalen, de Katholieken en de Labourmannen en de gelegenheid om aan te toonen dat zij wel tot dictatoriaal optreden gedwongen wordt, is haar dus bijzonder welkom Zij kan het gebeurde echter moeilijk uitspelen tegen de regeering van De Valera, vooral nu Zuid-lerland zelf het tooneel geweest is van een aanslag, waarvan de beteekenis misschien wat overdreven voorgesteld wordt. Wij doelen natuurlijk op den aanslag, gepleegd op het hotel in het graafschap Kerry, waar de zoon van den Eersten Minister een vacantie doorbracht. Het schijnt niet in de bedoeling gelegen te hebben, dezen vrijwel onbekenden jongen man eenig leed te berokkenen doch veeleer de „vastberadenheid" der samenzweerders te demonstreeren. Het gevolg hiervan kan slechts zijn, dat de regeering te Dublin met des te meer ijver er zal samenwerken met Belfast en Londen om de schuldigen op het spoor te komen en hun organisatie den genadeslag toe te dienen. Dat een groot deel der belhamels in den loop der laatste weken van lerland naar Engeland gegaan is, schijnt ondertusschen vast te staan De regeering van Ulster heeft 11.000 leden der reserve gendarmerie opgeroepen, hen met revolvers en geweren gewapend en hun opgedragen alle verdere aanslagen, welke de autoriteiten te Belfast schijnen te verwachten, te verijdelen. Bovendien beschikt deze regeering over een vast corps gendarmen van 3000 man de beroemde Royal Ulster Constabulary, en' aangezien het land maar heel klein is, mag men zeggen, dat het op het oogenblik waarschijnlijk beter bewaakt wordt dan eenig ander land in heel Europa. Ook te Londen en elders in Engeland worden voortdurend nieuwe voorzorgsmaatregelen genomen. De Brixtongevangenis, waar vijf lersche verdachten opgesloten zitten, wordt streng bewaakt; de regeeringsgebouwen en de Westminster Abbey staan onder bijzonder politietoezicht en mr. Malcolm MacDonald, die Zondag een bezoek bracht aan zijn kiesdistrict, werd geëscorteerd door twee politie-auto's, aangezien men vreest, dat de belangstelling der samenzweerders vooral gericht is op hem, daar hij als minister voor de Dominions grootendeels verantwoordelijk is voor het verdrag, dat het vorige jaar tusschen Londen en Dublin gesloten werd en waardoor het vraagstuk van lerlands „hereeniging" geen stap nader tot een oplossing gebracht werd. Voor lerland kan de politieke beteekenis van deze opzienbarende gebeurtenis groot blijken te zijn. De Katholieke minderheid van Noordlerland, die ongeveer een derde der bevolking omvat, is bijna geheel Nationalistisch, dat wil zeggen: voorstandster van aansluiting bij Eire, Dit Nationalisme ls aangewakkerd, doordat de minderheid door de tegenwoordige regeering, die van Lord Craigavon, op hoogst onrechtvaardige wijze bejegend en feitelijk onderdrukt wordt. Zij heeft steeds haar doel langs wettigen weg willen bereiken, ofschoon haar dit door de regeering welhaast onmogelijk gemaakt werd. Het is dus mogelijk dat dientengevolge het revolutionnaire „lersche Republikeinsche Leger" in Noord-lerland veel aanhangers gekregen heeft. Maar zelfs indien dit niet het geval mocht zijn, zal de minderheid in Ulster diep gebukt gaan onder de gevolgen van dit complot. Zij zal, ondanks zichzelf, vereenzelvigd worden met dynamiet- en bommenwerpers. Heel haar zaak dreigt hopeloos gecompromitteerd te worden. Geen land is feller anti-Katholiek dan Ulster. Leden der regeering ontzien zich niet in openbare redevoeringen werkgevers op te roepen tot het boycotten van Katholieke bedienden. In 1935 is Belfast het tooneel geweest van Katholiekenvervolgingen, met doodslag en brandstichting, een ware pogrom! Dergelijke wandaden hebben zich daarna nog herhaaldelijk voorgedaan, zij het op veel kleinere schaal. De gebeurtenissen der laatste dagen zullen het gemakkelijk maken de meerderheid opnieuw tegen de minderheid op te hitsen. Velen stellen zich nog een andere vraag, namelijk deze: worden de lersche revolutionnairen gesteund door een Europeesch land, dat in dezen tijd van internationale crisis verwarring poogt te stichten in Engeland? Men heeft opgemerkt, dat in een proclamatie der z.g. lersche Republikeinsche regeering een zin voorkomt, die zulk een verdenking zou kunnen wakker roepen. Bovendien vraagt men zich af, waarom de bladen van zeker land zooveel blijken van opgetogenheid geven over dit complot. lerland heeft steeds een belangrijke rol gespeeld in de overwegingen van Engelands vijanden, zelfs reeds in die van Napoleon. Het lijkt ver gezocht, maar wij gelooven toch ook dit aspect niét geheel te mogen verzwijgen. --- Vragen van dezen tijd Rede van het Tweede Kamerlid Tj. Krol In de onder leiding van den heer Ed. O Witschey, burgemeester van Hellendoorn, gehouden ledenvergadering der Vereeniging van Christelij k-Historische Leden van Gemeentebesturen in Nederland, afdeeling Overijssel, te Zwolle, hield de heer' Tj. Krol uit Haren, lid der Tweede Kamer der Staten-Generaal, een inleiding over „Vragen van dezen tijd". De heer Krol begon met het maken van eenige algemeene opmerkingen om daarna verschillende vragen, welke van de aanwezigen bij hem waren binnengekomen, te behandelen. Spreker wees er op, dat bij het bestuur van Rijk, Provincie en Gemeente allerwege vragen en moeilijkheden zijn, speciaal in onzen tijd. Overheidsdaden ondervinden veel critiek; voor alles is echter noodig, dat de handelingen van de overheid objectief worden beoordeeld. Zulks wordt wel eens vaak vergeten; zoowel de vorige als de huidige regeering wilde de gevolgen van de crisis tot een minimum beperken. De staatsschuld werd steeds grooter. Vandaar juicht spreker toe de passage in de millioenennota: „Wij streven naar een reëel sluitende staatsbegrooting". In dit verband vermeldde spreker de nieuwe belastingontwerpen van de regeering, welke moeten dienen om tekorten te dekken en daarnaast om de plooien in de bestaande belastingwetten te nivelleeren en de groote gezinnen te „eipefnVGewezen dient evenwel te worden op het feit, dat, indien de nieuwe belastingontw r?.en.Jvord'en ingevoerd, zulks o.m. tot gevolg zal neboen, dat er niet meer is kapitaalvermeerdering, waardoor een grootere volkswelvaart kan ontstaan, naar welke laatste de C.H Unie streeft. Door de slechte economische omstandigheden berust er veel geld onproductief brj de banken. Spr. memoreerde hoe de C H Kamerfractie niet wilde medewerken aan verlenging van de belasting op de doode hand Eenige punten vermeldend, welke speciaal de aandacht van gemeentebesturen vragen noemde spreker in de eerste plaats de woningvoorziening. De regeering stimuleert van 1918 den bouw van huizen door woningbouwverenigingen met voorschotten van het Rijk. Sommige gemeenten bouwden maar raak, anderen daarentegen slechts voor zooverre woningen strikt noodzakelijk waren De laatste achtte spreker de verstandigste Vele eerstbedoelde gemeenten zaten, toen de crisis kwam, in zak en asch. Als er een voorstel van de regeering komt, aldus de heer Krol om de tekorten van de woningaangelegenheden voor rekening van het Rijk te nemen, zou ik dit willen afwijzen. De autonomie van de gemeenten moet blijven gehandhaafd. Evenzeer geldt dit bij den bouw van landarbeidersplaatsjes. Spr. releveerde hoe de Landarbeiderswet vaak wordt ontdoken, doordat menschen op die plaatsjes komen, die nimmer blijk van goeden spaarzin gaven. Een ander object van gemeentelijke voorziening is de werkloozenzorg. Gememoreerd werd de instelling van de Rijksinspecties voor de Werkverschaffing. Voor een zeer groot deel is de verantwoordelijkheid voor de werkloozenzorg overgebracht naar het Rijksbestuur. Speciaal de groote steden dringen er op aan, dat werkloozenzorg rijkszaak worde. Spr. is daar niet voor. Een andere vraag is of de verrekening tusschen werkloozenuitgaven van gemeenten met Rijk op andere leest moet worden geschoeid. Overgaande tot de beantwoording van de ingekomen vragen behandelde de heer Krol allereerst een opmerking over het verschil in uitkeering ingevolge de wet financieele verhouding tusschen Rijk en gemeenten van 1929. In de steden is de uitkeering hooger dan op het platteland, terwijl in de uitkeering van plattelandsgemeenten onderling ongemotiveerde verschillen zijn. Spr. was van oordeel, dat de grondslagen van de wet van 1929 goed waren. De crisis heeft evenwel verhinderd, dat de regeering hare goede plannen kon uitvoeren. In 1929 is bij de samenstelling van de wet rekening gehouden met de uitgaven in dien tijd. Thans is de algemeene indruk in de plattelandsgemeenten, dat zij gestraft worden voor haar vroegere zuinigheid. In 1935 kwam een wijziging van meergenoemde wet. De gemeentebesturen kwamen met allerlei klachten. Volgens den heer Krol waren vele klachten terecht, maar men moet niet vergeten, dat de politiek van de regeering in deze crisis was een politiek van voelen en tasten en lijmen, waar er te lijmen valt. Oud-minister Oud zeide: we voeren een dualistische politiek. Dat is nog het geval. Thans is er weer een wetsontwerp tot wijziging der wet van 1929; nu gaan de forensengemeenten klagen. De gemeenten, die thans een Rijksbijdrage genieten, moeten, als zij die volgens het nieuwe ontwerp gaan missen, een extra belasting gaan heffen. Spr. kon aceoord gaan met een opmerking uit de vergadering dat er een bepaling in het ontwerp moet komen, waarin staat, dat de gemeenten met gemiddeld per hoofd een inkomen, dat ligt beneden het gemiddelde landsinkomen, geen nieuwe belastingen behoeven te heffen. Naar aanleiding van een vraag over de steun aan kleine boeren zei spr., dat de norm van f 9.— hooger moet worden. Bij den Minister van Sociale Zaken ware hierop aan te dringen. Met betrekking tot de autonomie der gemeenten oordeelde spreker, dat deze nog wel bestaat, doch een flinke deuk heeft gekregen door de crisis. Weliswaar Ls het billijk, dat het Rijk, als dit een extra bijdrage aan sommige gemeenten geeft, ook iets te zeggen heeft over de gemeentebegrooting, doch de gemeenteraden moeten daarin worden gekend. Ged. Staten zelf en niet ambtenaren dienen in 't algemeen op dit gebied een krachtige rol te spelen, zulks in overeenstemming met de Gemeentewet. Op een desbetreffende vraag zei spreker, dat het levensonderhoud op het platteland niet goedkooper is dan in de stad, zulks moet tot uiting komen o.a. in de traetementen. De heer Krol was niet optimistisch ten aanzien van spoedige uitvoering van het plan-Wes tho f. Herhaaldelijk werd van regeeringszijde medegedeeld, dat het plan een punt van studie uitmaakte. Het grootste voordeel van het plan is, dat daarbij de menschen weer aan het werk komen. --- Eerst eens naar zich zelf kijken....!! Van een onkiesche plaat, maar van een ook allesbehalve kiesch commentaar BERLIJN, Januari ’39. Ik heb er in een van mijn vorige brieven op gewezen, met welk een felheid de Duitsche pers ons land heeft aangegrepen, toen er in een van de vensterruiten van het Duitsche gezantschap in Den Haag en van het Duitsche consulaat in Amsterdam een paar gaatjes waren gevonden, die door een revolverschot konden zijn veroorzaakt, maar die evengoed het gevolg konden zijn van een met een katapult schietenden kwajongen. Met de gewone voortvarendheid — om een neutraal maar daarom niet minder duidelijk woord te gebruiken — is deze aanval ingezet en er werd ons op gewezen, dat wij den plicht hadden er voor te zorgen, dat de in ons land geaccrediteerde gezanten voor hun veiligheid niet bezorgd hoefden te zijn. Het had alles ettelijke graden rustiger en kalmer kunnen worden gezegd, dan zou het méér indruk hebben gemaakt. Natuurlijk was hier allang de dader bekend, voordat wij — langzaam reageerende Nederlanders — daarvan ook nog maar de flauwste notie hadden. Nietwaar, duidelijk, dat ligt toch voor de hand — Joden zouden het hebben gedaan. Het doet den landgenoot in den vreemde goed — en méér dan dat — dat onze regeering op waardige wijze op deze aanvallen en beschuldigingen heeft gereageerd. Hoe het komt, weet ik niet en het onttrekt zich ook aan mijn beoordeeling, maar het is een feit, dat na dezen feilen en alleszins onbillijken aanval, het zéér rustig werd in de Duitsche pers en men las niets meer over deze kogel-, knikker- of katapult-gaten. Ook niet over het onderzoek. Ook niet dat is gebleken dat in Amsterdam het kogelgat een knikkergat is geweest. Het is duidelijk, dat het volk hier in den waan moet blijven, dat deze zoogenaamde „aanslagen" inderdaad door Joodsche elementen veroorzaakt zouden zijn. Méér nog, ik vond hier in een der bladen een foto van een voorpagina van een tijdschrift, een foto die ons een aap toonde, gewapend met een zwaard en op zijn kop een helm. Dat was, schreef men hier, duidelijk een Duitsche helm. Ik ben niet zóó helmkundig om te kunnen beoordeelen of dit beschermend hoofddeksel inderdaad van Duitschen bloede zou zijn. Ben Hakenkruis —-gelijk op eiken Duitschen helm staat, heb ik er — zelfs met een vergrootglas — niet op kunnen ontdekken! Ik krijg zoo juist het blad der SS, het Sehwarze Korps, in handen en zie daar den bedoelden aap in al'deszelfs heerlijkheid afgebeeld staan. Het betreft hier het algemeen katholieke weekblad „Herstel" en het bewuste nummer dateert van 15 Dec. De aap zit op het lichaamsdeel, waarop ook een n ïe t aap pleegt te zitten, en beschouwt met filosofischen blik een in zijn linkerpoot gehouden menschenschedel. Het filosofeerend gedierte troont op een piëdestal en daarop lees ik onder elkaar geschreven de woorden: Nationaal egoïsme— Rassenhaat—Bedrog—Oorlog, kwalen derhalve waaraan niet een bepaald land laboreert. In des aap's rechterpoot prijkt een sabel en aan zijn rechterzijde ontwaart mijn spiedend oogeen kanonnetje. Daaronder staat nu het volgende — letterlijk vertaald — geschreven: „Dit is het titelblad van een in Utrecht verschijnend katholiek tijdschrift. Het stamt uit het land, waarin het den laatsten tijd gewoon - te wordt dat „onbekende" — men lette op de aanhalingsteekens — daders, die wij intusschen zéér goed meenen te kennen, in de vensterruiten van daar te lande geaccrediteerde ambtenaren van het Duitsche Rijk schieten, omdat hun de roem van Grünspan den slaap rooft. Op het piëdestal, dat een orang-oetang, alzoo naar zijn afkomst een Nederlandsche Staatsbewoner toont, staan de woorden: Nationaal egoïsme—Rassenhaat— Bedrog—Oorlog. Opdat men nu ook precies zal weten wie daarmee wordt bedoeld, en wie zijn vreugde heeft aan verbrande en ingestorte kerken, draagt de Nederlandsche aap den helm der Duitsche soldaten. Men heeft niet vernomen, dat de Nederlandsche regeering iets tegen deze schaamtelooze uittarting heeft ondernomen Daarentegen speelt men in het onschuldige land der tulpen de beleedigde onschuld, wanneer wij vaststellen, dat deze dwergen ons lastig worden Nu moet ik als eerlijk en onbevooroordeeld mensch zeggen, dat men een dergelijke afbeelding als van dezen filosofeerenden aap met zijn helm ook moeilijk kiesch kan noemen. Daar gaat geen woord vanaf. Maar er gaat ook geen woord vanaf, dat wat het „Sehwarze Korps" hierbij schrijft, ook allesbehalve kiesch kan worden genoemd, men kan gerust zeggen — het tegendeel. Wie zegt, dat het hier een persiflage op Duitschland betreft? En men moet nu toch eindelijk eens ophouden het altijd weer zóó voor te stellen alsof wij niet liever doen dan het Duitsche Rijk te beleedigen. Wie heeft beleedigd? Hebben wij dat gedaan, die oogenblikkelijk nadat deze kogelgaten waren ontdekt, onzen spijt daarover hebben betuigd en een streng onderzoek hebben toegezegd, of hebben dat de heeren journalisten gedaan die ons — zonder eenig onderzoek en zonder eenig recht — hebben beticht van het niet in bedwang houden van Joodsche elementen die wij, omdat men deze menschen hier het leven ten eenenmale ondraaglijk heelt gemaakt, gastvrij hebben opgenomen? Geen oogenblik ontkennende, dat een dergelijke plaat niet erg tactvol kan worden genoemd, zou het toch aan te bevelen zijn, eerst eens naar zich zelf te kijken en er maar niet op los te beschuldigen. Laten wij eens verder kijken. Waarom heeft de Duitsche pers — en men moge mij daarop eens antwoord geven — waarom heeft de Duitsche pers met geen w o o r d gewag gemaakt van het feit, dat er in ons land op verschillende plaatsen plakkaten zijn opgehangen, mededeelend, dat een ieder, die zich aan baldadigheden en dergelijke feiten schuldig maakt, waardoor de veiligheid der burgers en de veiligheid van hen die ln ons land vertoeven, geschaad wordt, streng zal worden gestraft? Is da t misschien een faire manier van handelen om wèl in felle termen tegen ons te velde te trekken en ons van nalatigheid te beschuldigen, waar het de beveiliging van buitenlanders betreft, maar niet de fairness te toonen óók in de bladen er op te wijzen, dat ons land niets, maar dan ook niets nalaat te trachten deze gaatjes-geschiedenis tot klaarheid te brengen? Men zij toch een klein beetje voorzichtiger en minder bruut. Het is weer eens een bewijs, hoezeer hier met twee maten wordt gemeten en hoe ergerlijk eenzijdig de Duitsche lezers worden voorgelicht. En bovendien, ls het teveel verlangd deze objectieve zienswijze te verlangen van een pers, die tot de allerbeste van Europa wordt gerekend en aan welker dienaren zéér hooge eischen worden gesteld ? ? ? Het is maar een vraag, maar men moge deze vraag eens beantwoorden. 'De allerhoogste eisch, aan een journalist gesteld, is de eisch der objectiviteit. Het is de eisch van het hoor en wederhoor en het heeft nog niemand tot oneer gestrekt te bekennen dat hij — laten wij het nu maar eens zóó zeggen — zich een beetje heeft vergaloppeerd en te hard van stapel geloopen is. Laten wij toch in vredesnaam met dergelijke haarkloverijen ophouden en onze betrekkingen niet verslechteren door allerlei meer of minder hatelijke opmerkingen die niets anders doen bereiken dan juist datgene, wat wij geen van beide willen.... het verbreeden en steeds dieper maken van de kloof die er tusschen onze beide landen te constateeren valt. Het aftreden van Schacht Tenslotte nog een enkel woord over het aftreden van dr. Schacht als president van de Rijksbank. De gevolgen zijn nog niet te overzien, maar, schrijven de kranten, de mark zal er geen schade van ondervinden en het leven zal niet duurder worden, alles een kwestie van concentratie. Wirtschaftliche — Geld- un.i Kapitalmarkt in één en dezelfde hand. Dictatuur derhalve, ook op dit gebied. In de krant stond het als volgt vermeld — wie er geen bijzondere aandacht aan schonk, dien viel deze verandering niet op: Funk wordt ook Rijksbankpresident. Rijksminister Schacht wordt voor bijzondere opgaven uitgekozen. Alsof het de meest doodgewone zaak van de wereld ware. Maar zóó eenvoudig is het niet. Alle beschikbare krachten moeten worden opgevoerd de arbeidstijd wordt verlengd en onder de arbeiders vindt dit — zacht gezegd — geen algemeene instemming. Men hoore maar eens wat de stem des volks — en die is lang niet de minst interessante — zegt, of liever wat ze fluistert. In een bijzondere uitgave van het tijdschrift „Der Vierjahresplan" lees ik 0.a.: „Wir mussen nicht nur die Arbetdszeit vernünftig verlangern, sondern mussen auch langer in der Erwerbsarbeit ausharren. Ein vorzeitiges Zuruhe setzen gibt es da nicht, sondern wir mussen bis in ein höheres Alter unseren Mann stenen". En er wordt gewaarschuwd om hier te overdrijven, er wordt op gewezen dat men wel den arbeidsduur wil verlengen, maar geen „roofbouw" wenscht te plegen en tenslotte gewezen op de grenzen die aan iedere arbeidsverlenging zoowel physisch als psychisch gesteld zijn. Constateeren wij feiten. Met vernieuwde kracht wordt het offensief op het Vierjahrenplan geopend en om het móói te zeggen: dit jaar zal blijken te staan in het teeken van werken, werken, nog eens werken en het betrachten van uiterste spaarzaamheid. Zoo zegt het althans de man die het weten kan en moet Von Krosigk. VAN SWINDEREN --- Uit Vlaanderen’s Cultuurstrijd Bijeenkomst van de Groninger afdeeling van het Algemeen Nederlandsch Verbond Een spreekverbod voor prof. Daels uit Gent In de directiekamer van de Harmonie had de afdeeling Groningen van het Algemeen Nederlandsch Verbond gisteravond een druk bezochte bijeenkomst belegd, waarin prof. F. DAELS uit Gent zou spreken over „Vlaanderen's Cultuurstrijd". De voorzitter der afdeeling, mr. J. DOMELA NIEUWENHUIS, opende de vergadering met een kort inleidend woord, waarin hij mededeelde, dat aan prof. Daels door de overheid een „spreekverbod" is opgelegd, zoodat spr. zelf de voordracht zal voorlezen, welke prof. Daels, die wel aanwezig was, had willen houden en bestaat uit een reeks fragmenten van door hem gehouden redevoeringen. Spr. begon dan met citaten uit verschillende redevoeringen, die prof. Daels de laatste jaren bij diverse gelegenheden heeft gehouden. Daarin werd o.m. gewaagd van den arbeid en streven van wijlen prof. Dosfeld, die immer gearbeid heeft in de overtuiging, dat een minderheid, die met God is, een meerderheid zal worden. In de Vlaamsche eerlijkheid wordt de weg gewezen naar Dietsche grootheid. Laten we, zoo ging spr. verder, niet afhankelijk zijn van eereteekenen. Vele eereteekenen hebben de Vlamingen reeds tot knechten gemaakt. Wij moeten fier zijn op onze Vlaamsche cultuur. Deze cultuur legt de plicht op niet langer toegeeflijk te zijn, doch standvastig te zijn met betrekking tot onze eischen inzake zelfbeschikkingsrecht. In een andere rede heeft prof. Daels gewaagd van de groote beteekenis van de IJzerbedevaart als hulde aan de dooden, die daar begraven zijn, waarin hij het schoone werk memoreert van pastoor Callewaert. In een rede over het Vlaamsche Volksfront sprak prof. Daels over de groote moed en dapperheid der Vlamingen aan den IJzer. Geen volk ter wereld heeft, zooals het Vlaamsche volk, een oorlogsmonument dat een kruis is; een monument dat allesoverheerschende symbolen draagt. Weer in een andere rede schetste prof. Daels uitvoerig over „Lamme Goedzak", waarbij hij op geestige wijze vermeldde, welke opschriften men op een monument voor „Lamme Goedzak" zou kunnen plaatsen. In volgende citaten van redevoeringen van prof. Daels, die door mr. Domela Nieuwenhuis werden voorgedragen, kwam ook steeds weer naar voren de groote strijd, die door de Vlamingen is gevoerd en de groote idealen, die zij steeds hebben nagestreefd en. nog immer nastreven voor hun eigen cultuurleven. Zoo herinnerde prof. Daels aan de groote moeilijkheden, die den Vlamingen in den weg zijn gelegd met betrekking tot het spreken van hun eigen taal. Hooger Onderwijs in een volksvreemde taal was langen tijd de eenige weg, die mogelijk was voor de Vlamingen, die steeds meer verwijderd werden van Hooger Onderwijs in de eigen taal. De volkssolidariteit echter hield vast aan het eigen onderwijs in eigen taal. Hoogstaande, nationale wetenschap brengt de volkeren tot elkaar; zij kent geen grenzen en geen vijanden. Ware wetenschap voert tot socialen en moreelen vrede. Spr. bracht voorts een en ander in verband met den cultuurstrijd der Vlamingen. Hierna volgde de vertooning van een serie lichtbeelden, die betrekking hadden op het onderwerp van den spreker, waaronder verschillende teekeningen van Joe English, wiens leuze was: Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor' Christus. Voorts waren er tal van beelden over de IJzerbedevaarten te Dixmuiden, die steeds meer zijn uitgegroeid tot grootsche Vlaamsche betoogingen. Nadat mr. Domela Nieuwenhuis nog een gedeelte van een redevoering van prof. Daels had voorgedragen, sprak prof. Daels zelf nog een kort slotwoord, waarin hij nog een gedeelte van een elders door hem gehouden redevoering inlaschte, waarin hij getuigde van zijn groote vaderlandsliefde. De bijeenkomst werd hierna door den voorzitter met een woord van dank gesloten. ---