BURGERLIJKE STAND «BBBBBBBUMiBBMaIMMHBHiBBBaaBBBaMaBMiaiII^a^ , GRONINGEN, van.2o tin. 27 Januari. „ Ondertrouwd: P. C. J van der Kruijssen *f j. en H. M. A. Steenhuis 28 j. — H. J. Visser 22 ien H. M. Van den Bèrgh 23 'j. — J. Dirks 29 i ??. G. A Eisses 24 j, — S. Christiaams 37 j. en T. Fris kes 23 j. — P. Ausemia 24 j. en H. Drent 25 J. p M. Streekstra 65 j. en S. Groembroek 60 j. — Emmelkamp 25 i. en S. Lourens 27 j. — J. W. *r Smits 26 j. en G. Vriesema 24 j. — B. Sietsma 27 Jen A. Hitman 22 j. — R. Doek 27 j. en A. Niern*}1 24 .1. — H. Moorlag 25 j. en R. Bonthuis 24 J. -iJ.' Riiploeg 42 i. en J. Linker 36 .j. — B. de Joris 35 J' en A. Vos 31 j. Getrouwd: W. Jonker en J. M. Böttcher. rj" J. A. Siibers en W. Reinders. — J. J. Nieboer en *V Lourens. — H. Lacroii en R. Sohrlpsema wed. v»» W. van Duinen. — D. Barsema en Z. Santing we"l van H. J. Luips. — W. P. Berghuis en A. Kooima. J Postma en B. de Vries, gesch. van T.i. Vinkers. S. M. Jacobs en T. Renkema. — G. Leemburg e\, A. Vermaning. — F. Wagenaar en M. Mulder. H. Heinkens en M. E. Vrijdaal — J. Plas en **■' Brouwer. — H J. van der Post en T. Doorenbos. Bevallen: A. Aakster geb. Tholen z. — J- %n geb. Dijkstra z. — H. Wiegers geb. Jansen z. -rif' Bakker geb. Hageman d. — H. Terpstra geb. man d. — H. de Wilde geb. Kroder z. — M. Konin» geb. Lindeman d. — P. Elting geb. Hut z. — M- *S nekanup geb. van Kammen z. — T. Velthuis Be£'8e£' Koens z. — A. Wijsbeek geb. Slagter z. — R- h. Laanstra geb. de Vries d. — M. S. Swartberg Seu' Gosler d. — J. W. Stoker geb. Zwartsenberg z. Overleden: H. Tempel 35 j. z. — F. van dS0 Ramp 79 j. vrouw van A. Jager. — C. de Roode ° j. vrouw van J. Zijl. — E. Schuurman 49 .1. vrouv van I. Steenhuis. — H. J. Louwes 77 ,j. man van «y Tonkens. — E. Simmeren 90 j. z. — A. Davids oi >' weduwnaar van J. Bosman. --- Dokter A.A. Boonacker neemt afscheid Een hartelijke huldiging Het Comité, dat zich gevormd heeft met het voornemen om dokter A. A. Boonacker. neus-, keel- en oorarts alhier, een herinnering aan te bieden bij het neerleggen van zijn praktijk als een blijk van dankbaarheid voor het vele, dat hij in zijn verschillende functies heeft verricht, heeft tijdens de Zaterdagmiddag in Restaurant „De Faun" gehouden af- scheidsreceptie, daaraan gevolg gegeven De receptie was druk bezocht, o.m. door den Commissaris der Koningin en diens echtgenoote, de hoogleeraren dr. C. E. Benjamins, dr. G. van der Leeuw, dr. G. Kapsentourg en dr. F. M. Jaeger, wethouder J. Bs. Visser, oud-wethouder Reinink en vele collega's en patiënten. Rede prof. Benjamins De voorzitter van het Comité, prof. dr. C. E. Benjamins, hield een hartelijke toespraak, waarin spreker mededeelde, dat bij een aantal personen uit velerlei kringen, die allen één ding gemeen hebben dat het vrienden zijn van den heer Boonacker, bij het vernemen van diens plannen om de praktijk neer te leggen, het verlangen is geboren dezen het afscheid te veraangenamen en te verlichten. Aan spreker is de taak beschoren in het algemeen een en ander uit diens werk aan te stippen. Dat zal hem, in engeren zin collega van den heer Boonacker, niet moeilijk vallen, want het is niet weinig geweest. Spreker herinnerde er aan, dat de heer Boonacker niet minder dan 30 jaren in Groningen de praktijk heeft beoefend en dat ontelbaar zijn degenen, die door hem zijn behandeld. Met erkentelijkheid releveerde hij de medewerking welke de heer Boonacker hem vele jaren geleden in Utrecht, waar hij toen bezig was met het instellen van een statistisch onderzoek, heeft verleend, zoodat spr. eenige hondenden van gevallen aan zijn statistiek kon toevoegen. Dat heeft toen grooten indruk op hem gemaakt en toen hij den heer Boonacker beter leerde kennen, was het hem volkomen duidelijk dat iemand van zulk een beminnelijken aard en gemoedelijk voorkomen wel door een groote schare patiënten gezocht moest worden. Spr. ging daarna na in welke functies de heer Boonacker Groningen en het Groninger land heeft gediend, waaruit zei hij een groote veelzijdigheid blijkt. Hij noemde het voorzitterschap van de Vereeniging v. Slechthoorenden, het lidmaatschap van de gemeentelijke commissie van spraakgebrekkigen, het bestuurslidmaatschap van het Orkest, de Muziekschool, de Muziekvereeniging, terwijl de heer Boonacker van de tegenwoordige Orkest- Vereeniging zelfs een der oprichters is geweest. In medische kringen heeft men hem het voorzitterschap toevertrouwd, zoowel van de Maatschappij-afdeeling als van de Specialisten-Organisatie. Op geheel ander gebied ligt het bestuurslidmaatschap van de Vereeniging voor Tuinbouw en Plantkunde. Maar één ding kon spr. aan deze lange rij van bezigheden niet toevoegen. Hij heeft vernomen dat de heer Boonacker nimmer schutter of militair is geweest, hetgeen hij verwonderlijk noemde voor een afstammeling van dien anderen Boonacker, die ten tijde van Napoleon zelfs commandant van de stad Groningen is geweest, zooals de courant heeft vermeld. Namens allen, patiënten, collega's, medebestuurders, kortom vrienden, bood spr. als een blijvend aandenken aan dit afscheid den heer Boonacker een filmtoestel met reproductieapparaat aan, dat vergezeld ging van een album met de namen van allen, die aan dit geschenk hebben meegedaan. Spr. eindigde met het woord van Multatuli, dat een algeheele waarheid niet bestaat. „Zoo is het ook met Uw vertrek. Als ik U straks de hand zal reiken ten afscheid, zal dit slechts een symbool zijn van alle goede wenschen, die dezen namens allen zullen vergezellen naar Beetsterzwaag. Dat is echter zóó dicht bij Groningen gelegen, dat ik overtuigd ben, dat deze handdruk niet de laatste zal zijn en dat wij het genoegen zullen smaken U nog vele malen in ons midden te zien". Dank der patiënten Hulde der collega's Afscheid van het R.K. Ziekenhuis Dokter Boonacker dankt Namens de patiënten en oud-patiënten sprak de heer P. H. Meijer Czn. te Kloosterburen, die den heer Boonacker dank bracht voor diens liefderijke behandeling en hem prees als een groot menschenvriend, als een geneesheer met buitengewone vakkennis, tengevolge waarvan diens praktijk den grooten omvang heeft gekregen dien zij had. Spr. eindigde met de beste wenschen voor den heer Boonacker en diens echtgenoote. De heer dr. P. W. Koppius, provinciaal kinderarts, sprekende namens de medici uit het Noorden, gaf uiting aan hun gevoelens voor dokter Boonacker, dien zij hoogelijk waardeeren als medicus en als mensch. Dit afscheid stemt hem weemoedig, vooral omdat dit vertrek verlies beteekent voor de medische wetenschap. Het zelfde vertrouwen, dat ontelbaar vele patiënten in den heer Boonacker hadden, zooals de heer Meijer zooeven heeft geschetst, genoot de heer Boonacker ook bij zijn collega's. De belangen van het vak heeft hij steeds hoog gehouden. Als lid van de Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst heeft hij herhaaldelijk voordrachten gehouden, waarnaar gaarne werd geluisterd. Spr. dankte den heer Boonacker voor het buitengewoon vele werk, dat deze als secretaris der afdeeling Groningen van 1916—1921 en als voorzitter in 1926 heeft gedaan en voor de vriendschap die deze de collega's heeft geschonken. Spr. hoopte dat dr. Boonacker en diens vrouw nog vele jaren van geluk en voorspoed mogen smaken. De heer L. I. D. B. Buve herinnerde er aan, dat de heer Boonacker 28 jaren aan het R. K. Ziekenhuis is verbonden geweest. Met groote waardeering wees spr. op het zegenrijke en vruchtbare werk door dezen daar verricht en op de goede verstandhouding die er steeds tusschen hem en het bestuur van het ziekenhuis en de zusters heeft bestaan, waaraan de eerlijkheid, de oprechtheid, de welwillendheid van den heer Boonacker zooveel heeft bijgedragen. Het bestuur heeft, zooals Deken Buve zei, nooit een grooten mond of een luide keel behoeven op te zetten tegen, nooit aan doovemans deur geklopt bij den heer Boonacker en bij hem nooit zijn neus gestooten. Spr. eindigde met het uitspreken van de beste wenschen voor den heer Boonacker, wien hij de verzekering gaf, dat zijn naam met groote eere en dankbaarheid in het Katholieke Ziekenhuis zal blijven voortleven. De heer BOONACKER dankte ieder der sprekers voor de hartelijke woorden die zij tot hem en zijn vrouw hebben gericht en voor het aangeboden geschenk. Spr. gaf daarna uiting aan zijn dankbaarheid tegenover zijn vrouw, zonder wier initiatief, organisatievermogen, helder verstand en last not least, haar warm gemoed, het hem niet mogelijk zou zijn geweest zich zulk een drukke praktijk te verwerven, zooals hem is gegeven geweest. Spr. zei dankbaar te zijn, dat hij in Groningen heeft mogen werken, waar hij zich al gauw thuis gevoeld heeft en gaf de verzekering dat hij met Groningen in contact zal blijven en met alles dat hem daar lief is geworden. --- FEUILLETON DE SPRONG IN HET LEVEN Oorspronkelijke Nederlandsche roman door FELICIA CORDEA. (Nadruk verboden.) i 7 Elvi wandelde graag door het bosch, want zij hield van velden en boomen. Zij was ook dezen avond van plan geweest door het bosch naar huis te wandelen. Het viel haar dus niet moeilijk den vreemdeling zijn zin te geven. Spoedig waren ze in het bosch. — Hoe prachtig zijn deze groote bosschen in Den Haag! Geen andere stad in Europa beschikt over zooveel natuurschoon als uw stad. Elvi veronderstelde, dat hij geen kennis met haar gemaakt had, alleen om haar dit mede te deelen. Daarom antwoordde zij: — Dus u kent veel steden in Europa, mijnheer. ... Zij hield op met den duidelijken wenk, zich eindelijk aan haar voor te stellen. De wenk ging niet verloren. — Avarides Philippe Avarides. Elvi hield bijtijds een uitroep in. Ze had haar mond geopend om iets te roepen, maar bedacht zich bijtijds. Zoo, de heer Totulescu noemde zich Avarides. De weg begon glad te worden! — U bent dus een Griek, of misschien een Turk? — Ik kom uit Sofia! Zoo heel erg zeker in de aardrijkskunde van deze streken was Elvi niet. Maar het leek haar toch, dat Sofia niet in Roemenië lag. — Neemt u het me niet kwalijk, mijnheer Avarides, maar waar ligt deze stad? — In Bulgarije, juffrouw. Nu was ze volkomen op haar gemak. Indien de heer Totulescu meende, voor haar den heer Avarides uit Bulgarije te moeten spelen, dan was de zaak in orde. Nu was er geen schijn van een reden meer overgebleven om openhartiger tegen hem te zijn dan hij het tegenover haar was. Koel en overwegend nam zij hem op. Ja, het was zeer goed mogelijk, dat hij geluk bij vele vrouwen had. Hij was onberispelijk gekleed en hij maakte een eleganten indruk Zijn olijfkleurig gezicht met het doorschijnende zwarte waas op kin en wangen, zijn zware wenkbrauwen, zijn manier van spreken verleenden hem iets exotisch, hetgeen beslist door vele vrouwen aantrekkelijk gevonden zou kunnen worden. Na eenigen tijd vertelde zij hem ook haar naam. Natuurlijk haar werkelijken naam, want het stond voor haar vast, dat hij die reeds kende. Hij had haar stellig niet aangesproken zonder eerst nauwkeurige inlichtingen over haar te hebben ingewonnen. Dat de zaak op de een of andere manier met het echtscheidingsproces in verband stond, was haar nu volkomen duidelijk. Maar in welk verband? Als zij voorzichtig en handig te werk ging zou ze het misschien gauw te weten kunnen komen. Toen Totulescu-Avarides afscheid van haar nam, hadden zij afgesproken, elkaar den volgenden Zaterdag te ontmoeten. Elvi moest zich bekennen, dat ze nog nooit zoo gespannen naar iets had uitgezien als naar dezen Zaterdagmiddag met Totulescu. Afgezien van het feit, dat een middag in zijn gezelschap doorgebracht beslist op zichzelf vrij amusant kon zijn, prikkelde haar bovendien de wetenschap, dat verborgen achter scherts en dans een plan ten uitvoer werd gebracht. Door beide partijen. En dat er een net gespannen was, waarin zij, als ze niet oppaste, misschien verstrikt kon worden. — Ik speel met vuur, dacht ze. Ik mag mijn belde oogen wel wijd openhouden. Ik weet niet, of ik wel tegen hem opgewassen ben. Tegen hem en mevrouw Irene, die zonder twijfel met hem onder één hoedje speelt. Toen Elvi zich dien Zaterdagmiddag in den spiegel bekeek was ze met zichzelf tevreden Met dit toiletje van Patou zou waarschijnlijk zelfs mevrouw Irene genoegen nemen. Ze zorgde ervoor, tien minuten te laat te komen. Ze wilde in geen geval de eerste zijn. Ze had de houding, die ze tegenover Totulescu van plan was aan te nemen, zorgvuldig overwogen. Die moest zoodanig zijn, dat er niet te veel tijd overheen zou gaan, voordat hij met zijn plannen voor den dag kwam, want Verschuurs afwezigheid kon nu niet meer van langen duur zijn. Totulescu kwam haar tegemoet, toen hij haar bemerkte en bracht haar naar het tafeltje dat hij uitgezocht had, in een van de kleine, door twee schermen gevormde boxen. — U ziet er schitterend uit, deelde hij haar vertrouwelijk mede, nadat hij haar behulpzaam was geweest met het uitdoen van haar mantel. — Werkelijk? Dat verheugt me! — Staat u verrukkelijk. Hoe zou het ook anders kunnen bij uw figuur. Hij ging niet tegenover haar zitten, maar naast haar, met zijn rug half naar de zaal — Danst u graag, juffrouw Elvira? Ik mag u toch zeker wel zoo noemen, nietwaar? — Indien u er prijs op stelt, mijnheer Avarides. — Ik heet Philippe. — Dus.... mijnheer Philippe. — Zullen wij niet dansen? Dit is een prachtige tango. Danst u graag tango? — O, dol. — Dan dansen wij tango. Hij danste voortreffelijk. Elvi zag hoe de blikken der vrouwen hem volgden. Maar hij lette dien middag alleen op haar. — Misschien toch niet heelemaal onvatbaar voor me, dacht ze geamuseerd. Lieve deugd, wat zou Theodoor Verschuur er wel van zeggen, indien hij me nu zien kon, tango dansend met dezen donkeren Roemeen? Elvi was heei dankbaar, dat Verschuur in het buitenland was en haar nu niet zien kon. Of hij zou moeten weten, waarom zij het deed. Anders zou hij zonder twijfel zijn neus voor haar optrekken. En terecht! — U danst bijzonder goed, juffrouw Elvira. Elvi keek hem door haar korte voile aan. Ze was even groot als hij, zoodat ze hem recht in zijn donkere oogen kon zien. Hij legde zijn arm iets vaster om'haar heen. — Moet dat? vroeg Elvi zonder zich er echter tegen te verzetten. — Ja, zoo danst men toch veel beter. — Wat je zegt! dacht Elvi en liet hem zijn gang gaan. Men moet toch iets over hebben voor de goede zaak. — Nu, vertelt u eens, juffrouw Elvira, wat u wel doet daar op dat groote kantoor. Mr. Furné staat op de deur, nietwaar? U bent zijn secretaresse? — Ja, ik werk voor mr. Furné. — Bevalt u dat soort werk? — O, het is vrij vermoeiend. — Dat dacht ik wel. Dat is toch niets voor zulk een bekoorlijke jonge dame als u bent, juffrouw Elvira. — Vriendelijk van u om mij te doen gelooven, dat ik in uw smaak val, mijnheer Philippe. — Maar het is de zuivere waarheid! Ik vind, dat zulk een aardige jonge dame als u bent zich niet moest plagen met het schrijven van brieven. — Ik moet wel! Ik moet toch leven. — Mr. Furné schijnt veel met echtscheidingen te doen te hebben, geloof ik. — Bijna uitsluitend. Zeer gemakkelijk! Avarides lachte. — Vindt u? — Ja, heel erg. En leerzaam! — Zoo? U bent dus op de hoogte van alles wat bij mr. Furné omgaat? — Natuurlijk! Ik schrijf toch alle brieven! — Dan zult u ook wel den naam van een van mijn kennissen gehoord hebben. — Welke naam? — Verschuur. — Natuurlijk ken ik die naam. Ik heb den heer Verschuur zelf ook een paar keer gezien. — Maar ik bedoelde mevrouw Verschuur. Ik ken den heer Verschuur niet, juffrouw Elvira. — U bedoelt dus mevrouw Irene Verschuur. Ook haar heb ik eens gezien. In Scheveningen. Ik vind haar een zeer mooie vrouw. — Zé is zeker opvallend. Maar ze is ook scherpzinnig. Plotseling had Elvi een inval. — Dan zal zij er wel voor zorgen, dat w gauw weer trouwt. Als ik mij niet vergis, er in dit geval een derde persoon in het spel. Die zal haar dan zeker wel trouwen. .„ — Dat weet ik niet. Als deze man verstande is, doet hij dat zeker niet. Met dat soort vroU' wen trouwt men niet. , Dit keer Klonk zijn stem zeer overtuigend- De heer Totulescu-Avarides gaf dus toemevrouw Irene te kennen, scheen echter n»e__ van plan te zijn haar te trouwen. Zeer inte' ressant! Maar waarvoor dan de kennismaking met juffrouw Elvira Sittard? Voorloopig scheen hij met zijn plannen een' ter nog niet voor den dag te willen komen- Maar hij bereidde dit voor en wel door dei indruk te verwekken, dat hij alles onbelangrU* vond, behalve „das reizende Fraulein Elvir» • — Maar wij moeten elkaar beslist spoed»» weer ontmoeten, zei hij, toen Elvi aanstalt?» maakte om naar huis te gaan. Maar dan de, avonds. Laten we eens naar die „ganz nette operette gaan, die ze in de Princesse Schouw burg geven en daarna dansen. Hoe denkt hierover, juffrouw Elvira? .t — Ik moet zeggen, het klinkt aanlokkend' — Wanneer zullen we dan gaan? ffn — Alleen op een Zaterdag of Zondag. ft morgen kan ik helaas niet. „ — Dat duurt echter nog een poosje. Moete wij zoolang wachten? r — Daar is niets aan te doen. Ik kan do" de week niet zoo laat uitblijven. Anders %° ik den volgenden dag niet geschikt zijn v°" mijn werk. il(j — Dat is zoo! Ik telefoneer u voor dien w, dan nog wel. Wat is uw telefoonnumn»e j Spoedig daarna namen ze afscheid. Elvi ston erop alleen naar huis te gaan. .., — Den volgenden keer zal hij wel dB% lijker worden, mijn vriend Avarides! Ik dat hij denkt, dat ik met een natten vil te lijmen ben, dacht Elvi, toen ze naar ging. (Wordt vervolgd-^ --- Pleidooi voor onderwijs-vernieuwing „Nieuwe geest is noodig hy de onderwijzers", aldus hoofdinspecteur L. Welling De leerlingen moeten zelf meer werken Voor de leden van de afdeeling Amsterdam van de Vereeniging voor Paedagogiek heeft de heer L. Welling, hoofdinspecteur in de 3e hoofdinspectie van het lager onderwijs te Groningen, een voordracht gehouden over de vraag: „Op welke wijze onderwijsvernieuwing?" Spr. betoogde, dat hij en zijn staf gezamenlijk een onderzoek hebben ingesteld naar de wijze van lesgeven aan verschillende scholen en de resultaten daarvan. Elke inspecteur had tot nu toe zijn eigen zienswijze en werkte volgens eigen inzichten. Toch hadden allen in den regel dezelfde klachten over het onderwijs. Om hierin verbetering te brengen was eensgezindheid noodig en nauwer contact tusschen inspectie en onderwijzend personeel. Daarom werden inspectievergaderingen georganiseerd. Het belangrijkste resultaat der besprekingen was, dat men het er over eens was dat er een nieuwe geest bij de onderwijzers noodig is. Als die niet komt, zoo zette spr. uiteen, geeft alle onderwijshervorming niets. Men werkt thans zonder bezinning en in sleur gaat men oude paden. Men is zelf niet tevreden over de resultaten, doch legt zich er bij neer; elk initiatief ontbreekt. Dit moet het eerst veranderen. De leerstofbehandeling moet veranderen. De leerlingen moeten zelf meer werken; hun geestelijke activiteit moet ruimer baan krijgen. Voorts moet de leerstof zelf herzien worden in dien zin, dat zij aangepast wordt aan de capaciteiten der verschillende leerlingen. Daarom differentiatie na het 4e leerjaar. „Taal" zal dan hoofdvak moeten zijn op de heele school, want „taal" is het hoofdmiddel voor de ontwikkeling van den geest en dan „taal" niet hoofdzakelijk als spelling, maar als middel tot gedachtenvorming. Veel gelegenheid geven tot spreken en schrijven. De doodsche rust uit de klas verdwijnt dan, maar dit kan slechts een zegen zijn. Onderwijshervorming, zoo ging spr. verder, moet intusschen geleidelijk gaan. Met radicale hervormingen wekt men te grooten weerstand bij een corps van 32000 leerkrachten. Het werk moet netjes zijn, doch men moet niet bij alles schoonschrift eischen, dat is energie- en tijdverspilling. Een vlot „verkeersschrift" is voldoende. Dan komt tijd vrij voor „taalgebruik" en werkelijke „rekenactiviteit". Bij aardrijkskunde geen onnoodige namen instampen, maar atlassen leeren gebruiken. Bij het debat kwam tot uiting hoezeer men het noorden van het land benijdt om zijn goede verstandhouding tusschen inspectie en onderwijzend personeel. Kleinere klassen achtte de spreker ook belangrijk, doch als niet eerst de onderwijzer verandert, geven kleinere klassen niets. De zelfgenoegzaamheid moet verdwijnen. Tenslotte zette hij uiteen, dat de ouders opgevoed moeten worden om de functie van de school beter te leeren begrijpen. --- De wilde autobussen Meeningen in de afdeelingen der Eerste Kamer Verschenen is het Voorloopig Verslag van de Eerste Kamer over het wetsontwerp tot aanvulling en wijziging van de afdeelingen 9 en 10 der wet van 29 November 1935 tot verlaging van de openbare uitgaven. Verscheidene leden gaven uiting aan hun teleurstelling over het beleid der regeering ten opzichte van het vervoerwezen. Sedert jaren treft, dus betoogden zij, op dit — in het economsiche leven zoo uiterst kwetsbare — gebied een verregaand gemis aan de zoozeer gewenschte orde en regelmaat. Wat inzonderheid de aangelegenheid betreft, die tot de indiening van dit wetsontwerp heeft geleid, betreurden deze leden ten zeerste, dat de regeering de uitspraak van den Hoogen Raad in het laatste proefproces niet heeft afgewacht en in stede daarvan was overgegaan tot het nemen van allerlei drastische maatregelen, waarvan de wettigheid — op zijn minst genomen — zeer twijfelachtig was. Dat op het gebied, door dit wetsontwerp bestreken, zoovele moeilijkheden zijn gerezen, is huns inziens o.a. een gevolg hiervan, dat niet zelden wordt overgegaan tot het ontwerpen van wetten, die beoogen een groote regelingsvrijheid aan de Kroon te geven, zonder dat te voren de strekking van de te nemen maatregelen nauwkeurig wordt overwogen, een punt, waarop de hier aan het woord zijnde leden bij de behandeling van de Verkeersfondsbegrooting 1939 nader hoopten terug te komen. Deze leden konden geen bewondering hebben voor het beleid der regeering op dit stuk, welk beleid huns inziens op onbekwaamheid of onmacht duidt. Op normale wijze had, dus betoogden zij, de aangelegenheid, welke het hier geldt, reeds jaren geleden kunnen zijn geregeld. Bovendien mag huns inziens de vraag worden gesteld, of de oplossing, welke het wetsontwerp, zooals het daar thans ligt, biedt, doeltreffend is. De behandeling in de Tweede Kamer geeft, dus betoogden deze leden, gereede aanleiding tot twijfel. De aanvaarding van het eerste amendement-Diepenhorst c.s. toch heeft de oorspronkelijke voordracht geheel van karakter veranderd, zoodat ontbreekt de zekerheid, dat de voorgestelde regeling in hare huidige redactie een definitieve oplossing inhoudt tegen het zonder vergunning rijden met autobussen. Die regeling staat, naar de meening van de hier aan het woord zijnde leden, zelfs vierkant tegenover datgene, wat de regeering aanvankelijk heeft gewenscht. Verscheidene leden achtten het zeer gewenscht, dat de regeering duidelijk zal omschrijven, welke beteekenis aan het oorspronkelijk ingediende en welke aan het nadien gewijziede wetsontwerp moet worden toegekend. Eenige leden zouden het een waardigere houding van de regeering hebben geacht, indien zij, in plaats van dit wetsontwerp in te dienen, aan de autobusondernemers de vruchten van hunne overwinning in de gerechtszaal had gegund, totdat deze aangelegenheid definitief zou zijn geregeld. De regeering stelt thans voor, eene wet, welke de rechterlijke macht heeft geïnterpreteerd op eene wijze, welke aan de regeering niet welgevallig is, zoo spoedig mogelijk In overeenstemming te brengen met een onwettig gebleken reglement. Verscheidene leden zouden hun definitief oordeel over dit wetsontwerp laten afhangen van de beantwoording der vraag, of de thans voorgestelde regeling tijdelijk een voldoende oplossing zal brengen ter bestrijding van de met elke orde spottende wilde-autobusdiensten. Andere leden spraken hun voldoening uit over het wetsontwerp, zooals het nu luid"j Eenige leden duchtten, dat de thans on*' worpen regeling nog gelegenheid te over z°u bieden om haar te ontduiken. j Eenige leden maakten de opmerking, da het aanvankelijk door de regeering ingediende voorstel wel zeer ingrijpend is gewijzigd g|' durende de behandeling er van in de Twee«e Kamer. --- Baas boven baas door Jim Owens Herbert Hippe is een fatsoenlijk man. Hij steelt niet, hij bedriegt niet bepaald, dat wil zeggen in ieder geval heeft hij nog nooit in de gevangenis Jfzeten en dat is toch al een heel ding! Verder is Hippe altijd alleen op zijn eigen voordeel uit. Kleine zaakjes, aan het randje van de algemeene begrippen van eerlijkheid, noemt hij goede zaakjes. Als hij kaart speelt, zijn er wel eens vijf azen in het spel. Als iemand een koop met hem sluit is hij altijd degene, die er het beste afkomt. Laatst wilde hij een auto verkoopen en er kwam ook werkelijk iemand op zijn advertentie. Het was een bekende van hem. — Jij, Prells? zei Hippe verbaasd. — Ja, zooals je ziet! Hippe lachte. — Dus je ziet eindelijk in, dat ik je een goeden dienst heb bewezen met die fiets het vorig jaar? — Nee, dat zie ik niet in. Ik ben er toen ingevlogen, maar dezen keer zal ik beter opletten. En Prells paste op. Hij bekeek de auto van onderen tot boven, haalde er een werktuigkundige bij en liet den wagen taxeeren. Hij maakte een proefritje en geen fout bleef voor hem verborgen. Maar toen zei hij: — Ik wil er duizend gulden voor geven! — Duizend gulden? Hippe keek hem ontzet aan. — Duizend gulden voor zoon prachtwagen. Hij is drieduizend waard! Laten we zeggen 1100 en dan mag je hem hebben. — Duizend gulden, ik zal contant betalen, hield Prells vol en hij haalde zijn portefeuille uit zijn zak. Hier, alsjeblieft, twintig biljetten van vijftig gulden! Ja — of nee. Hippe zei niet „nee" en daar had hij zijn reden voor. Want de twintig biljetten van vijftig gulden waren niet van vijftig maar van honderd gulden. Prells had de biljetten vlug neergeteld, hij scheen nogal opgewonden te zijn over den koop. — Dus ja of nee? — Vooruit dan maar, zei Hippe en zuchtte diep. Maar in zijn hart zong hij het hoogste lied. Meteen pakte hij de biljetten op en borg ze veilig in zijn zak. Wil je een kwitantie hebben, Prells? — Bij jou in ieder geval! Hippe hep vl » naar binnen, dacht even na wat hu rnu?.. schrijven en pende toen vlug op: — HI?L,.. verklaar ik 20 biljetten van 50 gulden ge» gen te hebben van Prells voor een twee" handsch auto. Hippe. — Is het zoo goed, Prells? . * — Ja, ik zie het. In orde, hoor. Nu hen dan toch eindelijk eens een behoorlijken &""' met ie kunnen sluiten. ,^n Hippe zuchtte nog eens diep, maar w* Prells weg was, wreef hij in zijn handen v» plezier en voelde zich erg voldaan, dat ' ; voor alle zekerheid een kwitantie had un* schreven — Want eens moet Prells het wel merken, dacht hij. Maar dan is het te laat. Ik De benieuwd wanneer hij het merkt. tfii Maar Prells scheen niets te merken. *% reed trotsch met zijn nieuwe auto rond e toen hij hoorde, dat Hippe hem op alle m" gelijke manieren probeerde te bereiken en e ken dag wel acht maal aan zijn huis kwa" • glimlachte hij slechts. Hij glimlachte oo£ nog, toen Hippe op een dag rood van woeu voor hem stond en hem toebrulde: — Leelijke bedrieger! Gemeene dief! EUen dige schurk! — Waarom? vroeg Prells vriendelijk. — Je hebt me bedrogen! — Ik jou bedrogen? — Jouw biljetten van honderd gulden *a ren valsch! Het was valsch geld! — Welke biljetten van honderd gulden? — Die je voor de auto hebt betaald! Prells schudde verwonderd zijn hoofd. — Ik heb je toch maar twintig biljettei gegeven? — Ja twintig van honderd gulden! — Je vergist je. Hippe. Dat zou dus twee duizend gulden zijn geweest. Maar ik heb 1 toch maar duizend gulden gegeven. Hippe sprong bijna van woede. Ik zal je aanklagen, ik zal je in de geva» genis laten gooien! Prells lachte vriendelijk. — Niemand komt zonder bewijzen in de £„ vangenis, anders zouden heel wat menschei er hun leven lang inzitten. Je zegt, dat je twi*i tig biljetten van honderd gulden hebt en da die valsch zijn, maar hoe kom je daar da» aan? Van mij heb je ze zeker niet, wan van mij heb je twintig biljetten van vijitl= gulden gekregen, zooals je zelf hebt geschre' ven in je kwitantie. Ik zei al, ■soo nu en daj kan ik met jou toch ook nog wel eens S°e zaken doen! — 't Is ontzettend! Ik kan het niet begrU' pen! Hippe zuchtte diep, Maar dezen kee meende hij het. (Nadruk verboden.) ■ VéUTSLL6R ---