KUNST EN WETENSCHAP G.O.V.-Concert Dirigent: KOR KUILER., Solist: COR BATENBURG, orgel Het abonnementsconcert vun gisteravond opende met een vlotte vertolking van de ouverture „Euryanthe" van Weber. Deze ouverture maakt naast de meer beroemde voor de opera „Oberon" geen kwaad figuur en bevat in ieder geval boeiender muziek dan Weber's hier kort geleden gespeeld clarinetconcert. Als noviteit prijkte voorts op het programma het „Concerto Romano" voor orgel, strijkorkest, trompetten, trombones en pauken van Alfredo Casella. Wanneer een organist als solist optreedt, wordt hier in 't algemeen gegrepen naar een werk van een minder bekend componist, een gevolg van het feit, dat concerten voor orgel en orkest schaarsch zijn. Het is daarbij nog niet vaak voorgekomen, dat de keuze op een werk viel, waarvan men na de eerste kennismaking kon verklaren, dat men het gaarne nog eens zou willen hooren. Gisteravond was dit echter wel het geval. Hieruit blijkt wel, dat Casella's concert zich van andere orgelconcerten gunstig onderscheidt. Deze moderne Italiaansche componist verdient hier meer bekendheid te verwerven. De noviteit, die gisteravond op het programma voorkwam, was ons uit dien hoofde ten zeerste welkom. Wij hebben niet kunnen ontdekken, waarom Casella dit werk een „Concerto Romano" noemt. Mogelijk is het gecomponeerd om in Rome voor het eerst uitgevoerd te worden, mogelijk ook is er een Romeinsche stijl in aan te wijzen. In ieder geval blijkt duidelijk - en wel niet uitsluitend uit de titels der deelen — dat de componist zoekt aan te knoopen bij de muziek van de eerste helft der achttiende eeuw. Buitensporig modem is zijn werk zeker niet. Zijn waarde zien wij voor een belangrijk deel in de melodische gave van den componist. Ook op harmonisch gebied bevat het werk goede vondsten. Het meest geïnspireerd leken ons de gedeelten, die aan het strijkorkest toevertrouwd zijn. De componist heeft ons niet kunnen overtuigen, dat de gedachten, waaruit zijn schepping is opgebouwd, nu juist de gedaante van een concert voor orgel en orkest moesten aannemen. Men mag hem dit echter niet al te zeer verwijten, want het orgelconcert is als een min of meer hachelijk genre te beschouwen. Wij kennen tenminste uit den tijd van Handel geen componist, die in dit genre een meesterwerk heeft geschapen. Met de solopartij was voor Cor Batenburg een wel lastige, maar niet bij uitstek dankbare taak weggelegd. In het vele passage-spel, dat in zijn partij voorkwam, gaf hij blijk van zijn technisch kunnen, terwijl de fraaie klankeffecten, die uit 't samengaan van orgel en orkest resulteerden, getuigen van zijn juist begrip voor het kiezen der registers. De wijze, waarop de orgelpartij werd vertolkt, deed voorts een helder licht vallen op Batenburg's muzikale persoonlijkheid. In het orkest ontbraken de houten blaasinstrumenten en de hoorns. Deze samenstelling bevreemdt niet, gezien het klankkarakter van het solo-instrument. Wij hebben een soortgelijke combinatie in een dergelijke compositie al eerder gesignaleerd. Van de trompetten en trombones werd nog al veel gevergd, waarbij opgemerkt dient te worden, dat deze instrumenten in gestopten toestand een minder bevredigenden klank voortbrachten. Jammer was, dat de uitvoering van de orkestpartij in het eerste deel een tamelijk onzeker karakter droeg. Dit moet wel aan de wijze van voorbereiding geweten worden. Gelukkig sprak er uit de weergave van de beide andere deelen meer innerlijke overtuiging. Te vermelden valt nog, dat de solist zeer hartelijk werd toegejuicht. Hij ontving een bloemstuk en toonde zijn erkentelijkheid aan dirigent en orkest. De tweede afdeeling bestond uit Beethoven's derde symphonie, de „Eroica". Voor het loopende seizoen werd aangekondigd, dat Beethoven's symphonieën met even nummers uitgevoerd zouden worden. Ten opzichte daarvan moet de vertolking van de „Eroica" als een extra gave beschouwd worden. Men kent de wijze, waarop dit werk door het G.0.V.-orkest onder Kuilers leiding ten gehoore wordt gebracht. De interpretatie van gisteravond had weer in den treurmarsch haar beste oogenblikken, hetgeen niet wegneemt, dat ook de andere deelen voldoening schonken. Na afloop werd er geestdriftig en langdurig geapplaudisseerd. --- FEUILLETON DE SPRONG IN HET LEVEN Oorspronkelijke Nederlandsche roman door FELICIA CORDEA. (Nadruk verboden.) ?>> — Nu hoor eens, kindje, als hij me misschien straks om je hand vraagt.... • — En dat doet hij vast. Paps.... — Laat me nu uitspreken alsjeblieft als hij straks komt, en hij vraagt me om je hand, dan stel ik als conditie, dat hij blijft schrijven en dat hij die dwaze buiksprekerij opgeeft.... anders — Wacht maar, Paps, tot je hem gezien hebt, want dan zeg je heelemaal niets meer. — Zoo?! — Dan neem je mijn handje en zijn handje — Angela, nu is het genoeg. Ik zal eerst terdege de kat uit den boom kijken, dat beloof ik je. Laat mij nu eens even over de zaak nadenken. En dit boek kun je zoolang hier laten. Angela glimlachte. Ze had niets meer noodig. Ze behoefde geen woord meer in Reggie's belang te zeggen. Want Paps bleef alleen met zijn boek Ze hoopte alleen nog, dat hij het uit zou hebben, wanneer hij hem straks zou ontmoeten want dan dat wist ze zeker zou hij niet meer twijfelen. Als hij dan nog een seconde moest nadenken over zijn toestemming, gaf ze voor goed alle hoop op Paps' menschenkennis op. Nu moest ze probeeren op de een of andere manier den tijd zoek te maken. Na de lunch ging ze uit om inkoopen voor de thee te doen. Bovendien kocht ze een arm vol bloemen om de salon mee op te sieren. Daarna keek ze haar garderobe na en kwam natuurlijk tot de gevolgtrekking, dat ze geen enkel behoorlijk toiletje bezat. Ze nam een donkerblauw en wit gebloemd georgetje uit de kast, als zijnde het eenige, dat voor de komst van Lloyd bij benadering goed genoeg was. Daarna begon ze de minuten te tellen, die eenvoudig niet voorbij wilden gaan. Eindelijk hoorde Angela een auto voor de deur stil houden. Ze sprong op en liep naar het raam. Lloyd stapte er uit. Angela zag juist, hoe hij in het huis verdween. Hij was teruggekomen Angela drukte haar beide handen op haar kloppend hart. Zou hij teruggekomen zijn, indien hij haar niet liefhad? Of indien hij haar niet noodig had voor zijn levensgeluk? Als een heete vloedgolf steeg het in haar op, dat hij hier was om haar op te eischen. Haar in zijn armen te sluiten. Angela liep langzaam naar de deur, de trap af en stond voor de salon. Met de knop in de hand bleef ze staan. Als ze eenmaal binnen was — Snel opende ze de deur en sloot haar weer achter zich. Daar stond hij Maar ze ging niet naar hem toe. Ze bleef bij de deur staan Ze geloofde, dat ze hem toelachte. Ze wilde hem begroeten, maar waar was haar stem? En Lloyd verdween in een mist. — O lieveling, hoorde ze hem zeggen. Het volgende oogenblik zag ze hem weer. Hij was vlak bij haar. Ze stak haar hand naar hem uit en probeerde opnieuw een paar woorden te spreken. Lloyd zag haar aandoening en de moeite, die ze had, zich te bedwingen. Hoe ze hem toelachte! Met een lachje, dat in tranen verstikt was. Hij nam haar eenvoudig in zijn armen en kuste de tranen weg, die langs haar wangen gleden. — O, Reggie, ben je daar werkelijk? Waar was je toch zoo lang? Ik ben zoo gelukkig, dat je eindelijk terug gekomen bent. — Ben je, mijn lieveling? Ik was op de meest eenzame plaatsen ter wereld. Jij was er niet! De eenige plaats, waar het voor mij wonderful is, is daar, waar jij bent. Zeg me, heb je me lief? Angela snikte een geluidje uit, waarvan Lloyd geloofde, dat het in het Hollandsen „ja" beteekende. — Ik heb je zoo lief, my darling. Het leven was vreeselijk zonder jou. Alles was leeg. Alles was hopeloos! Maar je hebt me nog geen enkele keer gekust. En ik kan werkelijk niet langer wachten. Nadat hij zich ervan overtuigd had, dat kussen een kunst is, die ook een Hollandsch meisje uitstekend beheerscht, deden de twee een poging, tot de werkelijkheid terug te keeren. — En nu vertel me, waar je geweest bent. i nadat je uit Den Haag vertrokken bent. Je kunt niet gelooven, hoe vreeselijk ik het vond, i heelemaal niet te weten waar je was. Waar ben je geweest, Reggie? i — Ik heb gereisd, zooals gewoonlijk. Ik was ■ in Amerika. Maar mijn hart was hier, bij jou, Angela, die me nooit heeft opgebeld, zooals ze het mij beloofd heeft. — O, Reggie, ik heb je wel opgebeld. Vrij; dag om half twaalf. Maar de juffrouw beweerde, dat ik me in het hotel vergist moest hebben, omdat een mr. Reginald Lloyd in het hotel niet aanwezig was. — Zoo, dat was het! — Kun je je mijn gevoelens voorstellen, i toen ik je dienzelfden avond zonder eenige voorbereiding als buikspreker in het City Theater zag optreden? — Ja, dat was werkelijk te erg. Ik had je dien middag, dat we samen thee zouden gaan drinken, alles over mezelf willen vertellen. — En ik heb je in mijn schrik dat afschuwelijke kaartje gezonden. Dat was monsterachtig van me. Ik heb er vreeselijke gewetenswroeging over gehad. — Een afschuwelijk kaartje? Wat voor een kaartje kan dat wel geweest zijn? — Heb je het niet ontvangen? Ik zond je op den eersten avond, dat je hier optrad, een paar woorden op een kaartje gekrabbeld. Heeft de portier het je niet gegeven? — De man moet de kaartjes verwisseld i hebben! Want ik ontving op dien bewusten Vrijdagavond een kaartje van een zekere Miss Angela Furné met een liefdesverklaring erop — Een liefdesverklaring! O Reggie' — Natuurlijk! Wat had het anders kunnen zijn? Heb ik soms van eenig andere dame ooit zulk een aanbiddelijke boodschap ontvangen? Nooit! Ik ontving hem slechts van één En waarom? Omdat de jonge dame van den buikspreker hield. Nu, is dat logisch? — O, Reggie! protesteerde Angela opnieuw. — Zoodra ik over de eerste schrik heen was begreep ik, dat een meisje, dat een man zulke openhartige boodschappen zendt, eenvoudig tot over haar ooren verliefd op dezen man moet zijn. Daarom zei ik vanmorgen door de telefoon reeds lieveling tegen je. En daarom zal ik de rest van mijn leven lieveling tegen je blijven zeggen. Heb je er iets op tegen lieveling? Angela lachte en bloosde tegelijk. — In het geheel niets! bekende ze stralend — En nu wilde ik graag met je ouders spreken, want ik wil heel gauw met je trouwen. Hoe denk je over zes weken? — O, Reggie, zoo gauw al? Ik weet niet. of ik over zes weken wel met alles klaar zal kunnen zijn. — Kun je het niet, denk je? vroeg hij zacht. — Ik moet toch voor mijn uitzet zorgen Zes weken is heel kort. — O, die uitzet kan wel wachten. Maar ik kan niet wachten. Geen oogenblik langer dan zes weken. Het liefst zou ik je nu natuurlijk direct met me mee willen nemen. Nu Angela, ! hoe denk je erover? — O, ik denk.... ik geloof, dat ik misschien toch wel klaar zal kunnen komen. — Nu zie je, dat dacht ik wel. En wil je nu < vragen of ik met je vader en moeder zou kun- < nen spreken. , Gehoorzaam stond Angela op en ging naar de deur. Daar bleef ze echter een oogenblik 2 verlegen staan. t — Ach Reggie, neem het mij niet kwalijk maar.... ik wilde ik moet je nog iets vragen. 1 — Go on! Wat is het sweetheart? i ~ Zou je me niet willen zeggen, hoe je nu 3 werkelijk heet. Het doet er natuurlijk niets toe, maar zie je, mijn ouders zouden er naar kunnen vragen en het lijkt me toch wel beter, i dat ik het dan weet. ; Lloyd lachte. — De naam, waaronder ik mijn boek geschreven heb, is mijn werkelijke naam. i — En ik was al zoo gewend aan Reginald Lloyd. En ik blijf je Reggie noemen. Hoe vertrouwelijk klonk deze naam van ; haar lippen! , Eenige oogenblikken later stond Angela bij ; haar vader in het kantoor. Ze zag er z°° stralend uit, dat hij haar liefkozend in de i wang kneep. — Paps, jullie worden in het salon verwacht. En pas op, als je niet lief tegen Reggie bent. — Reggie! Reggie! Zijn jullie al zoover? — Maar Paps, hoe zou ik hem anders moeten noemen, als wij toch over zes weken gaan trouwen. — Oho, maar daar zal ik eens gauw een stokje voor steken. Ik moet eerst eens zien oï deze Reggie wel goed genoeg voor je is. En dan wachten jullie nog rustig een jaar ot twee. Maar Angela schaterde en Furné ging zij» vrouw halen om dezen jongen man van Angela eens onder handen te nemen. Zes weken! Wa_; haalden die kinderen zich in het hoofd? Had hij één dochter of had hij er twaalf. Angela vluchtte ondertusschen naar haar zitkamer en wachtte daar met een kloppend hart. Daar beneden ging haar levensdroom in vervulling. Angela twijfelde geen oogenblik over den uitslag van de besprekingen. Over de vastgestelde zes weken zou er weliswaar een schermutseling plaats vinden. — Laat ze maar rustig schermutselen, dacht ze. Reggie heeft mijn woord. Over zes weken ben ik zijn vrouw. (Slot volgt). --- Rondom „Victoria en haar Huzaar” Waartoe een babbeltje leidde Vier maal heeft de opvoering van „Victoria en haar Huzaar" een bijkans vollen Schouwburg getrokken, de vijfde is morgen en ook daarvoor is de belangstelling zeer gr00t.... Dit succes van het Groninger Operette Ensemble is dus wel opvallend, reden waarom we bij voorz. Schut en regisseur Koos Kerstholt eens een praatje zijn gaan maken. Niet waar, een eigen gezelschap.... Het Groninger publiek blijkt dat te waardeeren. Een babbeltje blijkt eigenlijk ook oorzaak gefeest te zijn van het ontstaan van het Ensemble. De heeren Kerstholt en Geraerts waren bezig herinneringen op te halen, kwamen daarbij op het chapiter „Geisha", de operette, welke zulk een enorm succes te Groningen heeft gehad. En uit de herinnering kwam voort de wensch naar een herhaling. Waarbij doorslaggevend was de meening, dat in een stad van 12Ö.000 inwoners toch een operettegezelschap moest kunnen bestaan, geen eendagsvlieg. Waarom men de zaak heeft aangepakt, een garantiefonds wist te vormen en toen poogde leden te werven. De Een advertentie in dit blad bracht een stroom van aangiften, waarna in Huize Maas sollicitanten ter sternkeuring werden opgeroepen. Smakelijk kan de heer Kerstholt e*van vertellen. „Kom ik daar, zie een zaal vol gegadigden en in den hoek een jongedame van onnaspeurlijken leeftijd. De heer Geraerts achter de piano begeleidend de een na de andere bij het „do-re-mi etc", roept eindelijk den naam dezer sollicitante af. Zij komt en de heer Geraerts verzoekt haar te „do-remi-en". En kijkt stom verwonderd als hij plotseling hoort, dat de sollicitante verkondigt niet voor den zang te zijn, maar aspiraties te hebben voor het ballet. Waarom ze werd verwezen naar den heer Bus De resultaten zijn niet evenredig geworden aan de verwachtingen. Deze prima-ballerina speelt niet mee.... Niettemin was in een oogwenk een voldoend aantal krachten aanwezig, mede dank zij leden van de zangvereeniging „Gruno". Maar toen kwam het vraagstuk der op te voeren operette en tenslotte heeft de meening van den heer Geraerts, dat voor Groningen een operette met een komisch duo het beste was, geleid tot de keuze van „Victoria en Haar Huzaar". De bezetting lukte, mede doordat mej. Ykema, die haar zangstudies te Rome en Berlijn heeft voltooid, bereid bleek als gast de hoofdrol te vervullen. Natuurlijk nam de heer Geraerts, die de stukken zelf vertaalt en op rijm zet, de artistieke leiding op zich, hoewel hij in het Zuiden des lands ook zeer druk bezet was. „Zie me tot afscheid nog eenmaal in d'oogen" De repetities konden beginnen en naarstig werd aangepakt, zoo serieus, dat in 15 weken de zaak „erin" zat. De heer Geraerts heeft daarbij elke rol met veel verve uitgebeeld. Zoo ook de dramatische scène, aan het slot van het tweede bedrijf, waarin Victoria haar huzaar toezingt: „Zie mij tot afscheid nog eenmaal in d' oogen". De leider gaf met veel esprit het voorbeeld, zong de eerste regel en ziedaar, „zij" keek hem nog eenmaal in d'oogen. Een groote bulldog was het tooneel opgerend en blafte den heer Geraerts onvervaard aan. Groote consternatie.. Op een dergelijke medespeelster was niet gerekend. Ook zij, die het meest in hun spel opgingen, kwamen tot de werkelijkheid terug. En dat wil wat zeggen, want de leider is soms zoo in „rol", dat hij eenmaal een glas stuk kneep, zoodat de scherven overal heenstoven. Onbekend schilder redt opvoering Onder dezen heerlijk sensationeelen „kop" zou een aardig verhaal te weven zijn van het feit, dat de eerste opvoering, toen eenmaal de repetities waren afgeloopen, nog bijna in duigen was gevallen. „Had ik me daar niet het foudraal van mijn viool vergeten," aldus de heer Kerstholt, „en ik had het dien hard noodig voor het voorspel. Maar gelukkig, hier en daar zoekende vond ik.... een schildersbroek. En die bracht uitkomst. Het afknippen van een pijp kostte niet meer tijd dan de gedachte, de onderkant werd dichtgebonden, het foudraal was er, de opvoering was gered". Waardoor men ziet, dat groote zaken soms van kleine dingen afhangen. Een eeresaluut daarom aan den onbekenden schilder, die zijn pantalon had achter gelaten. Als hij dit onmisbare voorwerp weer noodig heeft en ontdekt, dat het een pijp mist, weet hij hoe de vork in den steel zit Dat verder de regisseur, voor de derde opvoering, met een arm vol requisieten over een openstaand luik heenstapte en niet in de meters diepe kelder plofte, zij hier eveneens nog aan de vergetelheid ontrukt. Economisch moeilijk Dat zijn zoo van die voorvallen, welke ertoe zouden hadden kunnen leiden, dat het streven van het Ensemble zou zijn mislukt. Ondanks allen moed en alle doorzettingsvermogen. „En het valt heusch niet mee, in zee te steken met een operette-ensemble, want het opvoeren van zoo iets is economisch zeer moeilijk. In zeer prettige verstandhouding is er evenwel samengewerkt. Het lijkt soms net een groote familie. En toch heeft ieder zijn of haar eigen taak. Het raderwerk loopt toch als gesmeerd. En dat heeft zeker mede geleid tot het succes, dat wij nu mogen boeken. De eerste opvoering bracht een tekort — waarop trouwens ook was gerekend — maar de andere hebben dat genivelleerd. En voor de 'vijfde opvoering loopt de • kaartenverkoop ook weer uitstekend. Wij zijn er trouwens op uit om, door lage entreeprijzen, de opvoeringen binnen het bereik van zeer velen te brengen, en de vruchten plukken we daarvan nu. Zelf krijgen we natuurlijk geen enkele betaling. De medespeelsters(ers) doen alles pro deo en besparen zich niettemin moeite noch inspanning. Daarentegen verdienen wel velen buiten het Ensemble er aan, terwijl alles in de gemeente blijft." We ondervinden trouwens veel medewerking, ook van de autobusmaatschappijen, welke de gelegenheid openen voor menschen uit de provincie om de voorstellingen te bezoeken. De belangstelling uit de provincies is dan ook groot. We hebben bezoekers gehad uit 'Zuidhom, Assen, Haren, Grijpskerk, Vries Winschoten, Oosterhesselen, Uithuizen, Hornhuizen, Glimmen, Engwirdum, Usquert, Ulrum, Borger, enz. „Desertsonp" Dit alles heeft ons moed gegeven om door te gaan en we overwegen dan ook om als de serie voorstellingen van „Victoria en haar Huzaar" ten einde is, een Engelsche operette „Desertsong, het lied der Woestijn" in studie te nemen. Deze operette is in Londen en Amsterdam tientallen malen met veel succes opgevoerd. --- Zarah Leander in studio ernstig gewond Spoedoperatie redde haar oogen De bekende Zweedsche filmster Zarah Leander, die sedert maanden voor de Ufa te Neubabelsberg werkt, heeft, eenige dagen geleden in de studio een ernstige oogontsteking opgeloopen. Tijdens de opnamen in de openlucht voor de Ufafilm „Es war eine rauschende Ballnacht" moest o.a. een scène tijdens een sneeuwbui worden gedraaid. Terwijl van een houten toren af kunstsneeuw omlaag werd geworpen, stond Zarah Leander een tijdlang in het felle licht van eenige batterijen schijnwerpers. Door een noodlottig toeval was verzuimd de sterke koollampen af te dekken, zoodat de kunstenares blootstond aan de ultraviolette stralen, die een noodlottige uitwerking op haar oogen hadden. Het oogvlies werd aangetast, en Zarah Leander moest, door hevige pijn gekweld, haar spel staken. De atelierdokter werd onmiddelijk geroepen en kon ook de eerste hulp verleenen, maar de toestand van Zarah Leander's oogen verergerde zich zoodanig, dat d* filmster dadelijk naar een ziekenhuis moeSi worden gebracht. Professor Gaedertz, een van de beroemdste Duitsche oogspecialisten, opereerde onmiddellijk, hetgeen naar volle tevredenheid is verloopen. De patiënte zal, naar aan de Tel. ge" meld werd, voorloopig nog in het ziekenhulp moeten blijven en, hoewel zij veel pijn lijdl' schijnt er voor het behoud van haar gezichtsvermogen geen gevaar te bestaan. Men hoopIzelfs, dat zij over een dag of tien weer aan het werk zal kunnen gaan. Zarah Leander --- HET SPELLETJE POKER DOOR HANS RUETS Sinds Charley Dixon twee maanden geleden in. gezelschap van eenige duizenden gestolen dollars Roading City was komen binnenrijden, had hij zich niet in een dergelijke belangstelling mogen verheugen als thans, nu hij tegenover Sogrange aan een speeltafeltje zat. De groote zaal van hotel Paradise was boordevol gevuld met belangstellende toeschouwers. Tot aan Gharley's komst gold de Franschman Sogrange als dè „cardsharp" van het stadje, maar reeds spoedig nadat men in de gelegenheid was geweest Charley te zien werken, ging men zich ernstig afvragen welke der beide mannen op den duur als ster van de allereerste grootte aan het firmament van kaartende Roading City-anen zou schitteren. Charley zelf had een einde aan de onzekerheid willen maken, door den leeuw in zijn hol op te zoeken en zoo was hij onverwacht het centrum van Sogrange's operatieterrein komerf binnenstappen. leder der aanwezigen voelde de spanning van het oogenblik. Ging het om een kwestie tusschen twee concurreerende gunmen, dan zou het bezoek onafwendbaar een schietpartij tengevolge hebben, doch het gevecht met een spel kaarten als wapen zou waarschijnlijk minstens zoo interessant worden. Goklievende cowpunchers waren reeds druk doende onbesuisde weddenschappen af te sluiten op dengene, die als primus inter paxes uit den pokerstrijd mocht te voorschijn komen. Charley schoof zijn Stetson achter op het hoofd en legde, alsof het de gewoonste zaak ter wereld gold, een Colt binnen het bereik zijner linkerhand op de speeltafel. Zonder hiervan ook maar de geringste notitie te nemen pakte zijn tegenspeler een nieuw spel kaarten op. Charley coupeerde. De eerste rondes verliepen voor den laatste buitengewoon gunstig en na een tiental minuten lag er een steeds groeiende stapel dollars aan zijn kant. Doch dan toonde Sogrange zich de meester. Charley's dollarvoorraad slonk zienderoogen. De inzetten werden daarentegen steeds hooger, zoodat het niet lang duurde of de uitdager moest met een air van uiterlijke onverschilligheid aanzien hoe Sogrange van een serie honderd-dollarbiljetten drie nette rollen maakte, welke hij in zijn zak liet verdwijnen. Opnieuw deelde Sogrange de kaarten uit. Onder het geven vroeg hij opgewekt: — Wat dacht U van een jack-pot, mister Dixon? Een instemmende grom was het antwoord. Charley keek met argusoogen naar de lenige vingers tegenover hem, teneinde er achter te komen door welke listigheidjes de ander hem overtroefde. De derde zeven dwarrelde voor zijn neus op tafel terwijl Sogrange zelf zijn tweeden koning openlegde. Charley voelde zich rood worden van hulpelooze woede. — Ik pas, zei hij nórseh, daarbij scherp de nog niet omgekeerde kaarten in het oog houdende. — Vijf honderd fctood Sogrange U wilde toch kaarten, mister Dixon? Charley vroeg meer kaarten. Hij trok een tien en Sogrange toonde de vierde zeven uit het spel. Ongeloovig keken de geïnteresseerde omstanders toe. — Nog een kaart, mompelde Charley. — Dan maak ik er duizend van, antwoordde Sogrange nonchalant. Meteen draaide hij zijn stokkaart met de kleur naar boven. Het bleek de derde koning te zijn. Op dat oogenblik maakte Charley's linkerhand een bliksemsnelle beweging om daarna een decimeter boven de kolf van zijn °PjL tafelblad liggende revolver te blijven hange* • Langzaam sprak hij: — Jouw manier vaJ ven bevalt me niet, Sogrange. Haal de drie* duizend dollar uit je zak, die je door een pa» vuile trucjes van me afgewonnen nen > anders.... j Verder kwam hij niet. In Sogrange's han was ais bij tooverslag een gevaarlijke *we?j loops Derringer verschenen, welke dreigen naar Charley wees. Doch plotseling davera een schot onder de tafel en een platlooaei revolverkogel baande zich een weg door ne dunne eikenhout. De Derringer werdSograng uit de hand geslagen . Spottend stak Charley een rookende reven' ver in zijn rechterholster met de woorden: — Wel mister Sogrange, dat zoon* kaf grootheid zich nog als een kleine jongen la* beetnemen door een antiek trucje met twe Colts. Geef nou de bulletjes maar hier. Sogrange begreep, diat zijn zaak verlor?? was. Schouderophalend stond hij uit WJ* stoel op en wierp een paar met elastiek!* bij elkaar gehouden rolletjes op tafel, wels door zijn overwinnaar gretig geïncassee" werden , — Ziezoo mister Sogrange, onze zaak is al' gewikkeld, maar ik geloof dat voor één va?. ons beiden deze stad te klein is geworden, l* geef je daarom op de minuut af. een kwartie om den trein naar Houston te nemen. Als J vlug bent, kun je'm nog net halen. De aangesprokene knikte zwijgend een paar goede bekenden toe en vertrok daarna haastig door de voordeur van het hotel naar buiten. Zijn rol in Roading City was uitge' speeld. Charley keek den verdwijnenden speler meesmuilend na, om dan met een uitnoodJ' gend gebaar naar de bar te stappen. In een oogwenk was hij omringd door een kring vaJ* gasten, die den held van den dag met een kruisvuur van bewonderende blikken vereer' den. t Charley was zich bewust van het waarmede men hem beschouwde. Met eeo, allesomvattende handzwaai in de richting zijner bewonderaars, verzocht hij den bal' man op zijn kosten het beste te schenken wa er in den voorraadkelder van het hotel j* vinden was en onder hoerageroep bracht <£* transpireerendè bediende even later een a*1* vol fiesschen oude whiskey te voorschijn. Het werd een feestelijke zwelgpartij. P* barman wreef zich vergenoegd in de handen bij de gedachte, dat deze avond stellig °e beste van de laatste jaren zou worden. Tegen twaalven maakte Charley aaanstalte"1' om te vertrekken. Met niet al te vaste handen diepte hij zijn aan Sogrange verloren, doch weer teruggekregen bankbiljetten v} zijn zak op en deponeerde die op het vochtige blad van de toonbank. De barman streek de biljetten zorgvuldig glad. Dan werden zijn oogen kogelrond van verbazing. Een opgewonden uitroep deed' Dixon nieuwsgierig vooroverbuigen en ook WJ staarde verbluft naar de uitgespreide Pa~ pieren. Vloekend trok hij de andere twee rolletje" uit zijn borstzak, doch toen hij ze uit elkaar gefrommeld had. sloeg hij woedend met d*" vuist op de houten bar. Uitgezonderd de drie biljetten van honderd' dollar, welke aan de buitenkant hadden ge' zeten, lag de toonbank bezaaid met keurig op maat gesneden stukjes krantenpapier. ••• In het primitieve treintje naar Houston lag Sogrange behaaglijk achterover in de zachte kussens van een tweede klas coupé en ontrolde grijnzend een drietal pakjes bankbiljetten VÉttTeLL6jL ---