Het Misverstand De vertelling van Vrouwenliefde door Bertie Ham I. Ze wendde langzaam het hoofd af om den man niet te laten zien, dat haar oogen vol tranen stonden. Ze had wel begrepen, dat het moeilijk zijn zou om zich van hem los te maken en 't bleek moeilijker nog dan ze gedacht had, toch was er geen moment van weifeling in haar. Enkele maanden maar, maanden, welke misschien wel alles bevatten, wat het leven voor haar aan lietde en geluk had weggelegd.... maar ze moest er tevreden mee zijn. Ze kromp ineen, toen de man zijn handen op haar schouders legde en haar dwong hem aan te zien. — Je huilt, Lydie, zei hij met een toon van triomf in zn stem, je huilt. Dan dan moet dit ook jou verdriet doen. — Dat doet het toch ook, gaf ze toe, verbaasd dat hij niet in staat bleek om te beseffen, dat ze aan alles een einde moest maken, niet omdat ze hem niet liefhad met alles wat in haar was, doch juist om de redenen, welke hij niet als dwingend aanvaarden wilde. — Ik hou toch van je, het is juist, omdat ik zooveel van je houd, dat ik je dit alles zeggen moet. Nu ben ik nog mooi en jong, maar ach, jongen toch, smeekte ze opeens, maak het me toch niet zoo moeilijk. Het kan niet en ik weet, dat het niet kan, je moogt niet alles voor mij opgeven je werk, je Idealen en je — Als je maar geloofde, hoezeer ik je liefheb, barstte Johan van der Velde uit, zou je dat allemaal niet eens noemen. Alles, alles wil ik opgeven voor jou, alles! Omdat ik weet, dat ik nooit gelukkig zal kunnen zijn dan samen met jou, al het andere heeft geen waarde. Ze schudde het hoofd, toch tegen beter weten in gelukkig om wat .hij haar zei; alleen was daar in haar de geheimzinnige zekerheid, dat het niet waar was, wat hij zei, niet waar kon zijn, omdat het tegen het werkelijke leven inging. Ze kende hem toch, kende hem beter, dan hij haar ooit zou kunnen kennen, omdat het een vrouw nu eenmaal gegeven is om den man beter te kennen dan een man de vrouwen. Dat is nu eenmaal haar wapen, haar macht en, heel dikwijls, ook haar zwakheid. — Dat heeft het wel, Jo, pleitte ze, al kun je dat op dit moment wellicht nog niet zoo zien. Maar één ding weet ik heel zeker: ook al ga ik van je, dan is daardoor voor jou het geluk niet voor altijd weggenomen. Er zal een andere komen en dan, eens, zul Je me dankbaar zijn voor het besluit, dat ik thans genomen heb. — Een andere? Nooit, verweerde de man zich heftig, er kan nooit een andere zijn dan jij en zeg, viel hij zichzelf in de rede, zal er ook voor jou een ander zijn? Ze glimlachte om de jaloezie in zn stem, welke pijn deed en vreugde gaf terzelfdertijd. — Voor mij, zei ze, zal er nooit een ander zijn. En als je werkelijk iets om me geeft, zul je dat zelf wel weten ook — omdat ik je zelfs de redenen er van gezegd heb. Voor mij zal alleen de herinnering bl_jve*n aan jou en die herinnering zal groot en rijk genoeg zijn om mij alles te kunnen doen dragen. Neen, houd nu niet langer aan, je kunt mij toch niet van gedachten doen veranderen. Je had mijn brief als definitief moeten aanvaarden en niet meer naar hier moeten komen. — Zou je dat, vroeg hij, hebben opgevat als een bewijs van m'n liefde? Dat ik, zonder te trachten je tot andere gedachten te brengen, je zoo uit m'n bestaan liet gaan? Zou je dat? — Het zou zooveel gemakkelijker geweest zijn, mompelde ze, wetend toch, dat ze het nauwelijks had kunnen dragen, als hij werkelijk geen moeite gedaan zou hebben om haar te behouden. Want, heusch, het kan niets veranderen aan mijn besluit. — Dat besluit moet je veranderen, zei hij rustig, en morgen zal ik terugkomen om te weten, of je werkelijk mij wilt verlaten. — Goed, zei ze, kom morgen dan nog éénmaal.... ik zal er over nadenken. Doch terwijl ze hem deze woorden toevoegde, wist ze reeds, dat hij haar den volgenden dag niet meer vinden zou.. al te lang had ze geaarzeld om dat te doen, wat ze doen moest.... 11. Toen Jenny van der Velde een blik wierp in den grooten toiletsplegel verbaasde ze zich niet om de intense bleekheid van haar gezicht, met haar holle, starende oogen leek ze wel tien jaren ouder. — Dus dat is het, prevelde ze, dat Is het.... juist zooals pa en ma me eens hebben gezegd, dat het zou zijn. Daarom ging hij zoo dikwijls naar Parijs, om haar te ontmoeten natuurlijk. En ik, die meende, dat hij werkelijk weinig gaf om uiterlijk schoon.... dat hij.... Ze barstte plots uit in een heftig snikken, dat haar tengere figuur deed schokken: zes jaren lang had ze dus in een waan geleefd, zes jaren lang was zn liefde nooit voor haar geweest. Maar waarom dan had hij haar gevraagd zn vrouw te worden? Waarom had hij haar gezegd, dat hij haar liefhad, dat hij haar geluk wilde? Of was die andere later gekomen in zn leven en had hij toen bemerkt zich te hebben vergist? Door haar tranen heen wierp ze een blik op den brief: Parijs, 5 Maart was hij gedateerd, en de aanhef luidde: „M'n liefste!" Wéér sprongen haar de tranen in de oogen: Liefste! Dat had hij nooit nog tegen haar gezegd, hoogstens eens „vrouwke" of zoo iets, maar nooit eens zoon echt liefkoozend naampje. „Jen" was 't vanaf 't begin geweest en Jen was het gebleven, altijd, soms eens Jennie. Maar die andere noemde hem „M'n liefste" en dat zou hij haar ook wel gezegd hebben of nog zeggen. Haar oogen gleden zoekend langs de regels, welke ze reeds meerdere malen had overgelezen: om mij kun je niet al het andere opgeven, ik kan en wil het niet aanvaarden " En dan, een weinig verder: „dit moet het einde zijn. Hoewel ik je zóó liefheb, dat zelfs een heel leven niet lang genoeg zou zijn om je m'n liefde te bewijzen, blijft er geen andere weg, juist m'n liefde voor jou ziet in deze oplossing de eenig mogelijke.... Je moet niet meer bij me komen, niet trachten me van gedachten te doen veranderen en je zou 't me slechts moeilijker maken.... Méér nog las ze, ondanks de felle pijn, welke de van liefde doorgloeide woorden haar deden en opeens bedacht ze, dat haar kalme, wat al te gelijkmoedige liefde misschien nooit groot en sterk genoeg geweest was om Jo te binden. Toch besefte ze wel, dat zij op haar wijze den man even lief had al zou ze wellicht niet in staat geweest zijn om hem dat met zulke openlijke, duidelijke woorden te laten blijken. Een andere manier was er wel, bedacht ze, wat die andere, zooveel Jonger kon doen, zou ook haar mogelijk zijn. 5 Maart was het briefje geschreven, en gisteren, nadat het ontvangen was, Is Johan weer afgereisd naar Parijs. Hij liet het er dus niet bij, zou ondanks de woorden van Lydia toch alles trachten te doen om haar te behouden, hij zou haar kunnen behouden, als hij vrij was. Eensklaps zag ze heel duidelijk, wat zij zelf kon doen om hem haar liefde te toonen, ze zou hem vrij kunnen laten, ze zou hem een werkelijke keuze gemakkelijker kunnen maken. Het was alsof ze uit een vreemde verstarring ontwaakte, als of ze door het inzicht van wat ze nu kon doen de pijn om dit niet verwachte kon verdooven en geen uur later had ze een koffer gepakt met de meest noodige kleeding, een kort, maar niet onhartelijk briefje geschreven, waarin ze uitlegde waarom ze dezen weg gekozen had en het, met dat schrijven van die andere uit Parijs neergezet op den schoorsteenmantel in de huiskamer, de huiskamer, waarin ze toch zoovele gelukkige en prettige uren hadden doorgebracht. Hoe Is 't mogelijk, dat Jo haar op zoon manier heeft kunn' bedriegen? .. Met een laatsten smartelijken blik d* de gezellige ruimte, wendde ze zien * moedig haar tranen terugdringend, tran om het verlies van iets, nooit be» ten had. De trein van half vier bracht n» naar 't Noorden. Intermezzo. Na zn hoed, jas en tasch in de kie| vestibule te hebben gelegd, besefte Jo» van der Velde opeens, wat het was dat DJ zoo zonderling getroffen had, het was < en donker in huis. Anders kwam Jen hem reeds in de hall begroeten en hij ' wel eens later thuisgekomen. Voorzichtig liep hij de donkere gang » zorgend geen gerucht te maken, om ba* niet te wekken, als ze al naar bed gega» was en misschien reeds sliep, hoewel o) nog nooit gebeurd was. In de hulskai» draaide hij het licht op en viel zn oog op den brief, welke op d' schoorsteenmantel stond en waarnaar > verbaasd en verschrikt staarde. Met # paar haastige schreden trad hij dan nadS bij, nam den brief op, scheurde de en? loppe open en las: „Beste Jo, Door het toevallig vinden van bijgaar den brief heb Ik begrepen, dat ons W weiijk fout was — en dat er iets $ beurd is, waardoor het wenschelijk e' beter is om niet verder door te ga&J Ik heb nu Ingezien, dat ik niet • vrouw ben, die een man als jij W*. blijven boeien — overigens heb ik altijd afgevraagd, wat je wel ln 8" mocht hebben gezien. Deze brief van Lydia heeft me