VOOR DE Jougeren Populieren leveren ons land miljoenen lucifers '^re,!11* men daar een bos van popute 1 tegen, dan is het bijna wel aan ?en i^**l' dat dat bos eigendom is van ■"Jcifersfabriek. Langs de grote W, c schillen van de blokfcen Hout, \ ]|ê§eifrsweg Eindhoven—Den Bosch K*erü eindje voorbij Best, aan de e ■ deze bossen. Die grote w%tif,Vense fabriek beschikt maar t%s over bi,jna 200 hectare bos, jf*°èi :'na 50-000 populieren staan £"? 2ii^a,nneer deze bomen 25 jaar lea»' bunnen ze voor de lucifersse worden gebruikt. Geen espen lwr men op het ogenblik ongele M mü.ioen lucifers uit eigen jt*°<3a.4 ** dat is n°K niet voldoen°pt koJ?off moet worden bij gekocht. §e *ar, Qmt er bij de lucifersfabricage ken W mooie witte houtjes te krijgt dat voldoende sterk is. kt inlrbeste hout is espenhout. Dat (Je Do eden #ebruikt- Daarop vol<3s? *o grj?jlieren en omdat espen hier *1W willen groeien als in Zwe- Nederlandse lucifers dus %p ger k?11 Populierenhout. ftVam je die populieren bijna V i,ecurabant tegen, maar na een *'§© hfimecamPagne is die boom HiP.°orn ]!e land verspreid. Deze nutith nöe , rode kleur niets SNeuJ n*ei gebruikten niet 9T-Z* ?°Ut en het ene h& Z°*- nat* »«» mooi geh> u' nen de fabrikanten preken in het &C>C?T- Nu de n> A el g"W wetenschap>io? ee,T ~ komen i? 3 9ebeL''00r- Zou het toch rZln- dan word* dat verwijderd. kop op wordt gezet gaat ac eerst nog in een bad. Daar komt er iets op het hout, waardoor de houtjes, wanneer ze als lucifer worden aangestreken, niet kunnen nagloeien, zodat er brand wordt voorkomen. Gelffkleggen Via een lange weg, door allerlei trommels, die draaien, worden de houtjes gedroogd, gepolijst en glad geslepen. Dan komen ze bij de „gelrjklegmachine". Vlak voor deze ingenieuze machine, die alle houtjes mooi rij aan rij legt, zijn de houtjes een zeef gepasseerd, waardoor alle gebroken houtjes verdwenen zijn. Een enorme machine zorgt daarna voor de koppen. Deze machine is eigenlijk een lange ketting zonder eind, samengesteld uit smalle stalen latten, alle voorzien van een groot aantal, volgens een bepaald patroon geboorde, gaatjes. De houtjes worden met het ene eind in deze gaafjes gedrukt, waar de koppen er vast opgedrukt worden en 't andere eind krijgt een paraffinebad. Als de lucifer, want dat is het houtje dan geworden, gedroogd is, worden ze verzameld in een groot reservoir. Langs een andere weg komen de doosjes naar de lucifers toe en de vulling kan beginnen. Strijkvlakken Daarmee is men er echter nog niet; ook de strijkvlakken aan de kant moeten er nog op. Dat gebeurt pas, wanneer het doosje gevuld is en gesloten. Dit om brand te voorkomen. Dat strijkvlak wordt op de doosjes aangebracht door draaiende borstels. Als dan alles gedroogd is, is de lucifer klaar voor gebruik. In grote pakken verlaten de „populieren" dan de fabriek op weg naar de honderdduizenden keukens en de miljoenen broekzakken als kleine, onmisbare houtjes. Grote populierenbossen zijn de b%Z***"**>- 0nder de „peppels" is laag hout n* w^rif,"ffLJ_^% *" laten groeien °<* wordt in --- Lucifer-schoensmeer Toen men in 1870 in Eindhoven begon met de lucifersfabrieage, duurde 't niet lang of in die fabriek begon men ook met de fabricage van schoensmeer ...De spanen doosjes werden ook in de lucifersfabrieken gemaakt. Aangezien die doosjes ook voor schoensmeer werden gebruikt, besloot de directie behalve voor licht in de duisternis ook voor schone schoenen te zorgen. Dank zij de lucifersdoosjes dus schoensmeer. Toen later blik gebruikt werd, verdween ook de schoensmeer uit de lucifers fabriek. --- Oplossing jengdpuzzel Negen halve foto's Het zoontje van de fotograaf, dat negen mooie foto's precies doormidden knipte, heeft zijn vader heel wat meer werk bezorgd, dan onze jeugdige lezertjes. Immers, zijn vader moest alle foto's weer met veel zorg overmaken en voor jullie was de oplossing niet zo erg moeilijk meer, als je het verhaaltje, dat bij de puzzel stond, goed had doorgelezen. In dat verhaaltje vond je minstens de helft van de oplossing. De oplossing luidt: clown - soldaat - danseres ■ voetballer - boer - Schot - ruiter (politieman werd ook goedgerekend) - zwemmer (of kikvorsman) en dienstmeisje. Er kwamen ook ditmaal weer keurig verzorgde oplossingen binnen. De prijzen van twee gulden gaan ditmaal naar: Cisca Alberts, Schoorstraat 17, Klazienaveen; Marjan Drost, Niekerk, B 150 e (W.k.); Miep Kleine, Verl. Hoofdstraat 25, Hoogezand; Bart Lantink, Trekweg 16, Winsum; A. Lawansuka, w/o. Marum, Nuis A 6, Niebert; Mies van Linge, Wassenberghstraat 25; Aafje Medema, Zuiderdiep 64; Henk Nieborg, Haneweg 3. Harkstede; Gerrit Oosterhuis, Grote Appelstraat 23; Dineke Teunis, Zwarteweg la. Waar geen plaatsnaam vermeld is, wonen de prijswinnaars te Groningen. --- WIST JE DAT ? --- Broodhuisje voor Opa Muis Een oud vrouwtje kocht een brood van de bakker, maar de bruine korst van het witte brood was zó hard, zó verschrikkelijk hard, dat het oude vrouwtje die korst niet bijten kon. Vroeger, toen het oude vrouwtje nog jong was, hapte ze in de hardste korsten maar nu waren haar tanden niet sterk genoeg meer. Daarom legde het vrouwtje het harde brood op de stenen keldervloer en kookte een pot pap. ,Zo, dat is voor jullie", mompelde ze, terwijl ze het brood in de kelder legde. Weet je, tegen wie zé dat zei? Tegen de muizen. Ja, in de kelder onder het schone huis van het oude vrouwtje woonden grijze muizen. Het vrouwtje wist dat en ze zorgde goed voor hen, ofschoon ze hen nooit gezien had. Ze legde geregeld stukjes spek en korstjes kaas in de kelder en brokken brood, en de muizen aten alles op. De muizen woonden in een hoek van de kelder, achter een grote stapel oude dingen van het vrouwtje: een versleten rugzak, drie grote lege koffers, een oude canapé, grote dozen van hout en karton en nog wel honderd andere dingen. Het vrouwtje keek daar nooit naar en de muizen hadden een rustig leven. De muizen wisten al gauw, dat er elke dag voor hen wat eten bij de zwarte keldertrap lag en ze sleepten het zorgvuldig langs de rugzak en de koffers en de canapé en de dozen en alle andere dingen. Maar nu lag er dan een heel brood en dat was nog nooit eerder gebeurd. Drie muizen sleepten het samen weg en toen ze bij de andere muizen kwamen, piepten die van opwinding. Want zo iets, een heel brood binnen een dikke bruine korst, hadden ze nog nooit gezien! Ze begonnen allemaal tegelijk te kauwen, en het brood zou binnen een kwartier verdwenen zijn, als niet plotseling de oudste muis van allen, Opa Muis, met een scherp stemmetje zei: „Stop!" Alle muizen stopten dadelijk en ze keken naar Opa Muis, die gewichtig langs zijn witte snorharen streek en zei: „Jullie mogen de korst niet eten." Daar begrepen de muizen niets van en ze riepten allemaal door elkaar en Opa Muis moest heel hard „Stil!" roepen, voor ze werkelijk stil waren. En toen vertelde Opa Muis wat hij wilde: Opa Muis wilde dat de muizen voorzichtig het brood zouden uithollen, maar heel voorzichtig zodat de korst niet zou breken. Het zachte witte brood dat ze uit de korst groeven, konden ze opeten, maar van de korst moesten ze afblijven. Begrepen ze dat? De muizen begrepen het niet goed en een klein muisje zei: „Maar Opa Muis, jouw tanden zijn niet sterk genoeg om die grote ronde korst op te eten." „En dan nog wel helemaal alléén", zei een wat grotere muis afkeurend en alle muizen wisten dat hij bedoelde: hoe gulzig van Opa Muis. Maar Opa Muis schudde zijn oude, pluizige kop en hij zei: „Die muizen van verschrikke- lijk. In mijn jeugd waren de muizen anders, toen waren ze nog beleefd als een oude Opa sprak." En hij keek strak naar het kleine muisje terwijl hij" zei: „Natuurlijk is die korst te hard voor mij, natuurlijk wil ik die korst niet eten." Het muisje kroop bedeesd achter de rug van zijn moeder en Opa Muis vervolgde: *Ik wil in die korst wonen, het zal een warm en veilig huisje zijn." De muizen gaven verbaasde uitroepen. Daar hadden ze nooit aan gedacht! Maar het was een goed idee, die uitgeholde korst zou een prachtig huisje voor Opa Muis zijn. Twee muizen zetten voorzichtig hun scherpe tanden in de korst en voorzichtig groeven ze met hun pootjes en hun tanden tegelijk het zachte witte brood naar buiten, waar de andere muizen het eerlijk verdeelden: drie brokjes brood voor alle grote muizen en twee brokjes brood voor alle kleine muizen. Ondertussen zat Opa Muis wat mopperend toe te kijken. „Domme muizen, denken nergens aan, muizen kunnen niet meer denken, in mijn tijd was dat anders." Maar zijn snoet klaarde op toen de twee muizen hem zeiden, dat het huisje klaar was. Waardig stapte Opa Muis op het uitgeholde brood toe, hij lichtte zijn voorpootjes op en hupte naar binnen. Het huisje paste precies. „Prachtig, prachtig", zei Opa tevreden en de andere muizen piepten van plezier toen ze Opa Muis daar zo tevreden in zijn nieuw broodhuisje zagen zitten. Maar toen het oude vrouwtje die avond m de kelder keek en zag dat het heei grote brood verdwenen was, zei ac verbaasd: J<ïo%i vraag ik je..." M. F. B. Drie muizen sleepten het brood langs alle oude dingen naar de andere muisjes --- Anke en Jos maakten fietstocht door Nederland „Heb je nou alles, we moeten over vijf minuten naar het station!" Josje stond te dansen van opwinding en Anke stond nog steeds op haar dooie gemak voor de grote spiegel om te kijken of ze er wel goed uitzag. Het tweetal stond op het punt om naar Vlieland te gaan, waar zij beiden drie weken zouden gaan werken als kindermeisjes bij bevriende families Het plan daartoe is 2 maanden geleden gemaakt, toen de beide meisjes besloten om in hun vakantie een fietstocht te gaan maken langs de Nederlandse jeugdherbergen. Het geld voor hun vakantie wilden zij zelf verdienen en zo kwam het verzoek van twee families of de beide meisjes tijdens een vakantieverblijf op Vlieland tegen een vergoeding op de kinderen zouden willen passen wel bijzonder gelegen. Zo stonden ze dan nu op punt van vertrek. De treinreis was wel een tikkeltje warm, maar de beide meisjes genoten van het boottochtje naar het eiland. Aan de grappige kleine haven van Vlieland werden ze in bed lagen, dan waren de meisjes vrij om te gaan wandelen of fietsen op het mooie eiland. Zo maakten ze kennis met een groep jongelui, die dicht in de buurt kampeerden en gezamenlijk werden er heel wat VERHAAL VOOR DE MEISJES opgewacht door de beide families met de kinderen en gezamenlijk ging het door het dorp naar de huisjes, die niet ver van elkaar af lagen, midden in het duin en vlak bij de zee. Anke kreeg de' zorg voor vier kinderen en Josje zou in deze 3 weken op drie kinderen moeten passen. Overdag hadden de beide meisjes de handen vol aan het jonge goed, dat de aandacht van Jos en Anke volledig opeiste, maar als om goed acht uur de kleintjes mooie tochten gemaakt en gezellige avonden op touw gezet. De drie weken vlogen om en met enige spijt namen de meisjes afscheid van Vlieland en van hun nieuwe kennissen en van de kinderen. Die spijt om het afscheid werd echter al gauw weer vergeten door het plezier van de voorbereidingen voor hun eigen vakantie.- De route was al lang vastgesteld. Alleen moesten nu nog de kleren worden gewassen en opnieuw gepakt, de fietsen grondig worden nagekeken, levensmiddelen en beddegoed verzorgd en honderd andere kleine dingen, die je op een dergelijke tocht nodig kunt hebben. De slaapplaatsen in de jeugdherbergen waren ook reeds lang van tevoren besproken en zo trokken op een zonnige augustusdag Anke en Josje op de fiets het eigen land in. Ze boften met het weer. Het was niet te warm en er was maar weinig wind. De beide meisjes genoten van de prachtige omgeving. Omstreeks het middaguur vonden ze een kleine uitspanning, waar ze hun brood opaten en heerlijk een half uurtje konden uitrusten. Daarna werd vol goede moed de tocht weer vervolgd en zo kwamen ze tegen een uur of vier in de eerste jeugdherberg aan. Het was daar een vrolijke boel. Ze vonden er jongelui uit alle provincies en zelfs waren er een paar Duitsers, Belgen en Engelsen. Tijdens de avondwandeling, die gemaakt werd, ontdekten Anke en Jos tot hun grote vreugde, dat er een groepje meisjes en jongens was, die bijna dezelfde route volgde als zij beiden. Onmiddellijk besloten de jongelui om de verdere tocht gezamenlijk te maken. De volgende morgen om ongeveer tien uur startten Jos en Anke met een groepje van nog vijf jongens en drie meisjes. Ze beleefden wel de nodige avonturen onderweg. Eén van de meisjes kreeg een lekke band, één van de jongens ontdekte, toen ze al een aardig eindje op weg waren, dat hij een deken in de jeugdherberg had laten liggen en Anke, de altijd even slordige Anke, zag kans om onderweg een vest te verliezen Ze hadden één pechdag. Toen ze die morgen weg gingen regende het al een beetje en 's middags viel de regen zelfs brj bakken tegelijk neer. Ze konden eenvoudig niet verder fietsen en besloten dus te schuilen. Daardoor kwamen ze in het dorp, waar de jeugdherberg stond, aan toen het al bijna donker was en tot overmaat van ramp verdwaalde het stel in de uitgestrekte bossen rond de jeugdherberg. Het werden een paar angstige ogenblikken, omdat het ondertussen al half tien was geworden en de jeagdherbergen sluiten om tien uut. Juist op tijd kwam 't groepje echter binnen. Bruin verbrand en moe, maar voldaan over een schitterende tocht kwamen Anke en Jos na veertien dagen weer thuis met in hun agenda's blaadjes vol adressen van jongelui, die zij onderweg hadden ontmoet en met tientallen foto's. Volgend jaar weer en dan naar België, zo werd er besloten. ---