BOEKBESPREKING door J.G. de Haas Schaduwen en Lichtvlakken Èn. o ist grau", zeggen onze oosterburen, ciorjcii volkomen juist. Want net als we tot de Uetioe e z^n gekomen, dat er nu toch werkelijk autg °orlogs-boeken zijn geschreven, dat de orntj. rs ons geen nieuws meer kunnen vertellen t)tobieft* al onze eigen narigheid en omtrent de Vergg,rrien van politici en combattanten elders, aobt-IJIlt er zon klein literair juweel als „De Henj d der Girondijnen", dat ons grif doet erken- at er tOO*1 werkelijk nog iets te zeggen viel. jj.''' ■ dit neemt intussen allerminst weg, dat °Ö boek fc algemeen niet meer zo erg gesteld zijn belicht n' die de Problemen van de jongste oorlog leUerwQ": • • zeker niet, wanneer die boeken in *k tyy . dig opzicht vele tekortkomingen vertonen. e„tlet on,tkennen, dat de roman van Klaas de êeschipri e boeiende facetten heeft. Hij geeft de 06 Vrou Van een huwel«k. dat mislukt, omdat t ;*w niets begrijpt van hetgeen de man be- vr°} 2ich bij de illegaliteit aan te sluiten. Die *krÜgt een vertrouwenspositie en wordt met rlUt°fitet°rt naar gezonden om er de n te waarschuwen voor het spel der gpl,dal' al talriJke gedropte agenten het leven Jon ' Hij raakt gewond. maakt kennis met eerte? Vro"-w van wie hij gaat houden, maar slem aLs de 00rl°S ten einde is, de gebrorv, 1 van zijn huwelijk weer te repareren. £P hern^fchri;iver William Faulk- HnW rtn toepassing zijn: „Zij, %ifn daaioen ~ zij die niet kun- Kl> erovow.genoeg onder I«den' i e Dit klinkt ongetwij& rt * «* w"* en brengt ons ertoe, l* «3 hii al te hard om te val- N ,"let bii machte bleek uit eWat hij zo graag uitdrukevenw chiatuhiJ z«n eigen oor- heeft menen te rt ** n in een literair werk. Ke^ «cht hij zich toch tot KST En °P allen, die dit S?fer waar" W &*ni * ons onderdom- Vlette ;en *e met een intense «t i.humor riJke verhaal *Coie*tiP enjarige Italiaanse **? *ii dat in z«n leven riSteun vlndt in de hV"»'»., het morSen wel M. C *t wftaUaanse hemel is SSfe traï?aal. maar tegelijk K>M?rk is v5lBOl'6 ondertoon, die Si Vneft l*? alle ware humor. NNfl* lUw? ouders meer. Fei- 1 <>ud« ,mand op de wereld, &VÖ Carlo die b*> • en de andere NS?* LSteHt eh« soms speelt. ten^sft hij diens orgel- W&W*** hn*?8*6 de zekerheid a 4 wLtlet zal hoeven te. S]M& Vreest de mensen en feiIJSS ke^?ttlnSen zijn bereid, iKS> JsCheni?e met g«lle hand NSL** Zomen- Dat wil zeggen: XS Voor de ,moeten sParen *S i? *ö van omstandign vfef* het paradijs, 'S S £iheih sohndeliJke Zwitserse S fch*NPn orKei^nnt open te gaan, als teni? kw«t' Hij is ten VkSv*. ff de bedelaar &VN*?** hem te zich over hem SVS? &§?„**** hij tot over fófeli£"? zijn orgeltje ** 8w? de aar ze moeten tymfai Ult te geven. C*£> h l° u 00k Barbone ?s>n.Vehet Hlfß. hij Wordt opge- V^-n de kleine l\?t \S»&» ge»»' u dle als een VJt hee«, omdat C^t6,<> Cn alleen maar zo bar veei r\?éIS leven. We 1>6!> ofc vagebonden, ?ofi en , W« tereSS(lr de bergen; en $& dSfe hetT' vanwegê de 6 wle hun Lleven aanvaart?S >*a, lachje lparte fil°' SÈS»i*e »Vs defr. -, bevestigen. WS% htereemeidans der be- CtBtele?Volßens elkaar S> K* "-*, «let 2J21 steeds weer £ie tS1 «et £***• Maar kos- frh°W?ameer serieuze *N «E tan dat üen. **» hart zo eensen timen teel slot — mijn enig bezwaar — zn „bestemming" te vinden. En dan mag ik zeker niet vergeten, Barbone te noemen — even knap getekend als alle figuren in dit boek — de oude, gedesillusioneerde zwer- ver, die dank zij Antonio gaat begrijpen, dat zijn hart toch nog niet immuun is voor liefde en die van een roerende bezorgdheid is voor het Klaas de Wit: „De sleutel is gebroken" (Nederlands Boekhuis, Tilburg) — Arie van der Lugt: „Morgen beter" (Thijmfonds, Den Haag) Intussen heeft niemand aan zijn rapport aandacht geschonken. Vooral de wijze, waarop in dit verhaal het „England-Spiel" belicht wordt van degenen uit, die er rechtstreeks bij betrokken waren, geeft ons reden tot waardering. Daarbij toont de schrijver een diep begrip voor mensen en situaties, een begrip, dat hrj zich ongetwijfeld in de praktijk heeft verworven — hij zelf is kennelijk bij de beschreven gebeurtenissen ten nauwste betrokken geweest. En tenslotte heeft de auteur wel degelijk iets te zeggen. Helaas echter ontbraken hem te enen male de capaciteiten, ons dit zó te zeggen, dat wij het literair aanvaarden kunnen. Allereerst is van het begin af 'aan de compositie van zijn boek verward en verwarrend, omdat hrj telkens weer, in cursief gedrukte gedeelten, teruggrijpt naar gebeurtenissen, die aan de beschreven situaties voorafgingen, ofwel de gedachten van een personage weergeeft op het moment, dat dit tot bepaalde reacties komt. Het toepassen van deze techniek, die ongetwijfeld zeer suggestief kan zijn, eist een feilloze beheersing van de stof, opdat het afwisselend patroon toch overzichtelijk blijft en evenwichtig van structuur. Hiervan is bij Klaas de Wit geen sprake, zodat we door de patroontjes vaak het kleed niet meer zien. zaam en zo bang is, maar zich aldoor weer met bravour door de narigheden heenslaat om in een wat ten leste kleine wezen, dat God hem heeft toevertrouwd. „Morgen beter" is in alle hcht- heid een knap stuk werk geworden, waarin de lokale kleur en de karaktertekening evenzeer geslaagd zijn en dat opnieuw bewijst, hoe ook een luchtig boek kan getuigen van het vakmanschap, de hartverkwikkende menselijkheid en het wijsgerig inzicht van zijn auteur. --- KWANSWIES Door A.M.J. DEELMAN Mij werd een boekje toegezonden, „Ost vn West", geschreven in het plat-Duits door Fritz Lau. Het is van het jaar 1915. Lau werd op 10 augustus 1872 geboren in Möltenort, een klein vissersdorpje aan het Holsteinse strand. Zijn eerste boek, „Katenlüd", kwam in 1909 uit en is bij de Holsteiners zeer in de smaak gevallen. Men gaf mij in overweging enige verhaaltjes uit „Ost vn West" te vertalen in het Gronings. Ik achtte ze daar minder geschikt voor, maar meen ook dat wij dit Holsteinse plat wel in het oorspronkelijke kunnen lezen. Bij 't doorlezen moest ik bij verschillende woorden denken aan mijn vader. Die gebruikte ze namelijk ook en tegenwoordig hoort men ze maar zelden meer. Zo bijvoorbeeld 't woord kwanswies, dat ik hierboven schreef. Dit betekent bij Lau „zonder bedoeling". Verder las ik o.a. toukomend joar (aanstaand jaar), dat ik in jaren niet gehoord had. Er komt in een van de verhaaltjes een vrouw voor, die verwoed aan de schoonmaak is. Zij had ook haar stoelen vernist. Die bakten toen zo. Dat doet ook een kastanjeknop. Als je die in je handen gehad hebt, bakken je vingers aan elkaar. Oetnaaien voor „er tussenuit gaan" wordt nog wel veel gebruikt, al klinkt het enigszins plat. Lau gebruikt dit woord ook. Mijn grootvader had eens een jongen, die kwaad gedaan had, in het turfhok opgesloten. Op een gegeven moment brak hij uit en kwamen kinderen grootvader waarschuwen: „Meester, Jan Trip rit der uut!" Oetrieten (Veenkol. uutrieten), een synoniem van oetnaaien, raakt in onbruik. Kennen de lezers ook het woord klabiestern? Het betekent dwalen. Ik kwam het bij Lau tegen en herinnerde mij toen dat ik het vroeger in Westerwolde ook wel eens gehoord heb. Ter Laan vermeldt het niet Verveerd (bang) betekent bij Lau geschrokken. Wij gebruiken dit woord meestal in negatieve zin: „Hai is nait gaauw verveerd". Ook kwam ik in het oude boekje tegen het woord kopschudden (met het hoofd schudden). Verder vond ik er het woord haartkoel (hartstreek), dat ik van mijn vader ook wel eens gehoord heb. Lau spreekt ook ergens van hil voor zolderruimte. In Drenthe heb ik dat indertijd opgetekend; het was daar een klein zoldertje. Ter Laan heeft het in zijn woordenboek niet opgenomen. laatje (tallie) is een dik touw, 'n schippersterm. In Stadskanaal spraken wij van „toalie". In de mooie voordracht van Geert Teis ~'n Ainvoudeg laid" werpt 'n schipper een „toalie" uit om een drenkeling te redden. In Laus boekje wordt in een schippersverhaal ook gesproken van Haarten Lenoa. Ik had nooit van dat lieve kind gehoord. Ter Laan heeft mij echter uit de droom geholpen. Het is een kaart van een schippers-kaartspel, dat van Duitsland ook in ons gewest is gekomen. Er staat zelfs een rijmpje bij: Staarten Lenoa, mien deern, Ik mag die zo geern. Wie harten-Lena trok, moest een cent in de pot betalen. Nu heb ik genoeg verteld over het boekje van Lau, dat ik intussen met genoegen gelezen heb. Ik wil echter nog voor u overschrijven een titelversje bij het verhaaltje „Reinmaken" (schonen), welk versje ook nu nog in Sleeswijk Holstein en Oost-Friesland bekend is: En Fru, de ni schellt, En Hund, de ni bellt, En Kat, de ni must, Sünd ni tv bruken in 'Hus! A. M. J. DEELMAN. En r= 'n; bellt = blaft; must = muizen vangt. --- LEVENDE NATUUR door Fop. I. Brouwer Wat een dood dier ons leren kan Vorige week hebben wij ons bezig gehouden met een minder welriekend karweitje: het onderzoek van de uitwerpselen der koeien in de weide. Deze keer gaan we een soortgelijk werkje opknappen. We gaan nu eens een onderzoek instellen bij een kadaver van een dier, dat ergens in het vrije veld ligt, b.v. een dode muis, -een dode vogel of een dode mol. Om zeker te zijn van een snel resultaat is het wellicht nog het beste, dat u zelf voor het kadaver zorgt, b.v. een dode muis, een dood kuiken of een dode vis. Die moeten dan wel een aantal dagen dood zijn, zodat ze een typische aaslucht verspreiden. We leggen ons voorwerp op een schaduwrijke plaats op een stukje grond, die wat los is en we gaan nu maar rustig afwachten, wat er allemaal op af komt. Binnen het uur komen er vliegen op af. Ze kunnen goed ruiken en hebben de aaslucht reeds op grote afstand waargenomen. Daardoor geleid zijn ze komen aanvliegen. Ze beginnen dadelijk met het leggen van langwerpige gele eieren op de naakte delen van het lichaam, b.v. de oorschelp van de muis of de mondopening. Zeer snel komen de maden uit de eieren en deze beginnen het kadaver aan te tasten, waardoor de aaslucht nog sterker wordt. Na twee of drie dagen gaan we ons kadaver nog eens met een bezoeK. veieren en we gaan nu met een stokje het ding omdraaien. We ontdekken dan een groot aantal aaskeversoorten, waaroij vooral het geslacht Necrophorus goed vertegenwoordigd is, in het hijzonaer de zwarte met de. bekende geelrode dwarsbanden over de dekschilden izie tekening). Deze roodzwarte kevers ontwikkelen een grote activiteit. Ze zijn voortdurend bezig de aarde onder het kadaver weg te graven, waardoor wij het ding van uur tot uur dieper in de grond zien wegzinken. Als u nu goed oplet zult u ontdekken, dat er één van die doodgiavers met een heel ander karwei bezig is. Hij zit op het hoogste punt van het kadaver of op een nabije steen boomtak en zwaait met het omhoog geheven achterlijf. Aan dit achterlijf zit een reukklier, die de lucht bezwangerd met reukstoffen. Het zwaaiende mannetje wil daarmee een aantal wijfjes naar het kadaver lokken. Na een paar dagen, in gunstige grond zelfs na vijf of tien uren, is het lijk onder de grond verdwenen. Men heeft vroeger altijd gedacht, dat bij deze begrafenis alle dieren eendrachtig samenwerken, doch het tegendeel is het geval. De wijfjes en mannetjes vechten steeds hevig onderling en als het lijk eenmaal in de grond zit, zijn er één wijfje en één mannetje overgebleven, die het voorwerp nu. als broedplaats voor hun nageslacht gaan gebruiken. Het echtpaar laat het kadaver ongeveer 15 cm onder de grond verdwijnen en maakt dan een ronde holte rondom het voorwerp, waarbij meestal het mannetje door het wijfje verjaagd wordt. Het wijfje gaat dan het kadaver kneden door er steeds omheen te wandelen haar rug tegen de wanden van de holte te zetten en met de poten Hit ,6- ™orwerp te drukken. Zo brengt zn het voorwerp min of meer in kogelvorm. Vervolgens wordt het ding van buiten gereinigd van zand en ander vuil en zo ligt dan na 30-40 Kl Tn°eHZ0aam Terken de voedingskogel in de z.g. krypt. Vanuit deze krypt graaft het wijfje nu een"vingerdikke gang en legt in de d|ar. van eitjes: 1 tot 24 stuks. De ontwikkeling daarvan duurt vijf dagen. Ondertussen maakt het wijfje boven in de voedingskogel een kleine krater en brengt daarin wat verteringsvod t Dit herhaalt zij meer dan eens en zo wordt het voedsel als het ware wat vóórverteerd. De uitkomende larven begeven zich door de gang naar de krypt, waarbij zij gebruik maken van het door de moeder aangelegde reukspoor daarheen, terwijl de moeder ook typische lokgeluiden laat horen. Zo bereiken zij de voedingskrater, waar ze de eerste uren door ac moeder worden gevoederd, om daarna zich zelfstandig te gaan voederen, waarbij de voedingskogel steeds verder wordt uitgehold. Na zeven dagen ongeveer zijn de larven volwassen. Zij boren zich dan in de aarden wand van de krypt en gaan daar verpoppen. Het moederdier is dan volkomen uitgeput en sterft in de krypt. Uit het voorgaande volgt dus, dat deze kevers een zeer belangrijke rol vervullen bij het opruimen van allerlei kadavers in de natuur en dat zij daardoor een onmisbare schakel vormen in het natuurgebeuren. Bovendien stellen zij dus de geduldige waarnemer in staat een prachtig stukje natuurleven te observeren! Krypt met gang en eitjes de zwarte met de geelrode dwarsbanden (Het streepje geeft de ware grootte aan) --- TEIDEN van Tais en Tido Krommewieke. Der zitten haile vrumde tieken bic °ns in sloot Mien vraauw is der vies van en ze wil nait lieden dat ik ter mit in huus kom. Moar stiekom heb ik dat toch doan, hou zol ik ze aans bestudaaiern? I Ainglieks heb ik dij tieken al 'n haile zet leden ontdekt. Moar 'k was nait zeker van mien vondst en doarom heb ik dr nait eerder wat over zegd. Dat binnen tieken zo as gain mens ze ooit in Grunnegerlaand of woar ook zain hebben ken. Ik zei die nait lasteg valen mit letiense woorden, 'k heb 't woordenbouk traauwens ook nait bic de haand, moar ik zeg die dat ze hail biezunder binnen. Doar is 't oaventuur mit Siemens nog moar kinderspul bic, al komt zokswat vanzulf ook nait doaglieks veur. Moar 't ontdekken van zokse tieken, dat gebeurt moar ainmoal en den nooit weer, dat moakt 'n groot verschil. Ik ken mie gewoon nait begriepen dat de geleerden aal dij joaren over zon biezundere tieke henkeken hebben. Ik neem teminzend aan dat ze der van 't joar nait veur 't eerst binnen, al zol ik dat waitenschoppelk nait bewiezen kennen, zo wied is 't onderzuik nog nait vörderd. Am van de biezunderste aigenschoppen is dat e nait gewoon swemt, moar op am zied 'n sort van boetenboordmotortje' het; van veuren is t krek 'n duukboot en ik heb ontdekt dat e *n magneties knobbeltje veur op tonge het. As e nou noar beneden duukt — dat heb ik mien ontdekken doun loaten in t wasblik — begunt dat knobbeltje te waarken en trekt e zo in de loop vot alerhande woaterdaaiertjes aan en huift de tieke niks aans doun as tonge binnenhoalen en sloeken. Der zit moar am gebrek aanjj as de prooi te groot is verslokt de tieke zok en gaait e dr aan. Doarvandoan is 't wel begriepelk dat ter nait veul van binnen. Vanzulf-heb ik votdoalek over mien ontdekken schreven aan de geleerdste lu op 't terraain van tieken. De weken verluipen en kwam hail gain tieden weerom, 't Slimste was dat ik de tieken, dij 'k vongen haar, nait zo laank in 't levent hollen kon. Ainmoal in de twlj doagen mos ik grif weer mit 't schepnet noar sloot om 'n nije te vangen. De dooie tieken haar ik op 'n riegje op vensterbank in mien koamer legd. Moar ongelokkegerwies is Berendje doar op 'n dag komen te schoonmoaken en dou het ze mit am streek de grootste ontdekken van dizze aiw op 't terraain van tieken in de emmer mit voel woater smeten en ales deur 't geutgat henspuild. 'n Weeklaank kon ik gain tiekje vangen, ik was der kepot van. En nog aal gain tieden. As ze mie nait leufden, wat mos ik den? Moar 't gelok kwam bic mie weer, op 'n morgen von ik 'n zeldsoam mooi eksemploar op 'n raaitstengel. 't Was gain dikke, moar hai was singelier van vorm. En dat daaiertje heb ik hail zörgsoam inpakt, mit 'n h?,H lutje goatje in 't deuske veur loch en verstuurd noar de grootste tiekengeleerde van ons laand. Kenst die veurstellen dat ik de postbode gewoon op te wachten ston bic 't hek? Ik kon der glad nait van eten of drinken en sloapen prakkezaaierde ik hailmoal nait over. Mien vraauw maarkte op dat ik ter min uutzag en zai mainde alderdeegs dat ik wei overspannen wezen kon. Zai docht dat ik teveul lezen haar, over nijmoodse schepen en dat ik zodounde meer aan 'n tieke zag asdat t'r aan zat. En zokswat zegt joen aigen vraauw, Tais! Ik gong der nait op in, 'k beloofde heur dat ik 'n poar oavens op tied op berre goan zol, moar 't wachten was op de postbode. Hai kwam nait. dat vuil me of van de geleerde. Zol er de ere aan zokzulf hollen willen? Dommee pronkte hai mit mien tieke* *», zokse gedachten krieg je den. Dou heb 'k hom 'n aangetaikende braif henstuurd, mit 'n hail beleefd moar toch dudelk verzuik om antwoord. En dat het e mie geven, 't Was 'n vrundelke braif, doar nait van, moar 't kwam der toch op dele dat hai mie nait veur vol aankeek en dat e 't echt te drok haar om zok te steuren aan mensen mit 'n aal te roeme fantezie, zoas hai konkluderen mos uut 't sturen van 'n leeg deuske Nou zeg ik die! 't Ken nooit aans of d\j tieke is deur 't lochtgat henkropen. Ik heb nou al doagenlaank bic sloot op loer stoan, moar mien tieken komen nait Veur 'n dag. Mien vraauw perbaaiert mie der van te overtugen dat ik mie vergist heb, moar ik hol vol. En as ik weer aine vang, den breng ik hom persocnliek noar dij geleerde ton, doar kenst stoat op moaken, DienTHXX --- Panda en het ding 36. Toen Panda dreigende woorden tot Joris richtte, was dit alleen om deze schelm duidelijk te maken, dat hij niet ongestraft schurkenstreken zou kunnen bedrijven... maar intussen liep Panda wel degelijk te twijfelen. Het was tenslotte best mogelijk, dat het Ding inderdaad van de planeet Mars kwam, want zoiets vreemds komt op de aarde niet dagelijks voor. En daarom zou het best wel eens kunnen zijn, dat Joris het helemaal aan het rechte eind had... Zo onzeker als hij was, ging Panda dus toch ook maar weer mee, de hotelsuite in. Dat was een enorme ruimte, die allerlei grote en fraai-gemeubileerde vertrekken bevatte — maar Joris keek enigszins afkeurend om zich heen. Jrlrol" merkte hij op, „Het is niet geheel, wat een staatsman met de rang van Zijne Excellentie Brrrr Tchoti gewend is... maar nu ja! Wij zullen ons behelpen!" „Blub-blub — dzzjr-klik!" pruttelde het Ding intussen, „Hoort ge?" riep Joris tot de piccolo. „Laar Zijne Excellentie dan niet wachten! Voorwaarts! Voer zijn orders snel uit!" „M-m-m-maar..." stotterde de vlijtige jonge bediende, „maar ik heb het niet verstaan..." „Foei! Dit schokt mij!" kreet Joris in oprechte verontwaardiging. „Waar moet het heen met wanneer in de hotellerie geen Kzoz wordt gesproken? Daar moeten wij nog eens ernstig over spreken! Doch nu, allereerst, ter zake! Zijne Excellentie wenst onmiddellijk een gala-diner opgedragen te krijgen! Spaar kosten en moeite en laat een maal van uitgelezen spijs en drank brengen!" De piccolo repte zich wat hij kon om dit bevel uit te voeren. --- RITMISCH KLANKBOEK TOBI RIK: „Malle vent ja” maakte hem beroemd In 1938 had nog nooit iemand van Toby Rix gehoord. Dat kon ook niet, omdat deze naam pas een kleine tien jaar later op de aanplakbiljetten zou verschijnen. In 1938 was er wel een Tobias Lacunus, die deel uitmaakte van het „Cabaret der Onbekenden" op het Amsterdamse Frederiksplein. Furore maakte de zingende Tobias met zijn borstelige wenkbrauwen en brede schouders allerminst. Na de bevrijding voer er iets vreemds over hem. Hij sloot zich op op een rommelzolder en begon daar temidden van een massa claxons, hamers, autotoeters, roestige bellen en op een autokerkhof gekochte onderdelen te experimenteren. Er kwam een „toeterikinstrument" uit de bus, dat het hem mogelijk maakte om elke toonhoogte te ontlokken aan 11 tot 18 toeters, 1 octaaf „cow-bells'*, 1 sirene, een claxon van een oude T-Ford, een wasbord, een elektrische claxon, een bekken. en een batterij vuilnisratels. Met dit, van allerlei oude rommel samengestelde instrument ging hij de boer (of liever gezegd de Bühne) op en met succes. De mensen kregen een muzikale clown te zien, die een variatie bracht op het aloude, afgezaagde repertoire van de krassende viool, de wondersaxofoon en de reusen dwerg-mondharmonica's. Toby Rix — toen hij aan de revue „Daar zit muziek in" ging meewerken, had hij zich door zijn collega's een betere naam laten uitkiezen! — oogstte succes met de liedjes „Heer in het verkeer" en „De muzikale voddeman"; vol met geraffineerde effecten, wat sommigen deed opmerken: „Hij heeft wat al te goed naar Spike Jones geluisterd." Nu is het een feit, dat de malle Spike hem op een idee gebracht heeft, maar Toby heeft er wel voor opgepast zich te laten verleiden tot een domme nabootsing. Een aardig voorbeeld is het volgende. Voor „Malle vent, ja" (naar het Los Paraguayos-nummer Malaguena) moest Toby een instrument zien te vinden, dat een parodie kon leveren op de Paraguaanse harp. Een paar ongeschaafde planken en een aluminium pan gaven zon verbluffend echt geluid, dat Toby een hele tijd nodig had, om „minder echt* te doen. Na-apen wilde hij niet, wel een geluid produceren, dat er „tegenaan" zat. „Malle vent, ja" werd een zeer groot platensucces. In enkele weken tijds werden er 25.000 exemplaren van verkocht, een voor ons land hoog cijfer. Daarna is gevolgd een persiflage op „The Great Pretender" („Tante Greet, ik ken dr"), terwijl verder nog bekend zijn geworden „Uskadara" en de „Toeteriksboogie". * * * v Het is wel heel bijzonder, dat Toby Rix zijn kwaliteiten op dit terrein heeft ontdekt door een imitatie van George Formby, welke hij eens gaf by' het „Cabaret der Onbekenden". Nu is hij, die de klarinet, gitaar, banjo, saxofoon, piano, concertino, mondorgeL ukelele en drums bespeelt even thuis met de partituur als met de soldeerbout. Hef weekprogramma ENGELAND Donderdag 21.30—22.00: The Platters (1500 m). DUITSLAND Donderdag 22.10—23.00: Negen maal Ella Fitzgerald, opgenomen op het JATP-concert in Hamburg. Verder: Oscar Peterson, Roy Elridge en Jo Jones (309 en 428 m). 22.30—24.00: De nieuwe Bob Crosbyband (309 en 428 m). Vrijdag 0.10—1.00: Ray Anthony, Ted Heath, Buddy de Franco (309 en 428 m). 22.00—22.30: Het Duitse Jazzfestival (UKW-Nord). FRANKRIJK Donderdag 22.15—22.57: Jazz Reveries Count Basie, Calvin Jackson, Shorty Rogers, Ella Fitzgerald, Louis Armstrong e.a. (457 m 0.a.). Zaterdag 12.30—13.00: Gérard „Dave" Pochouet, Art Blakey, het Modern Jazz Quartet - Teddy Sommer, Don Lamoud, Gus Johnson en Osie Johnson (1829 m). BIX-Jr. ---