Twee wonderlijke eieren vlel «* en d'f *JC b« k«nnissen aan Ct *i?!rïe,eren eet Stel ie C heb ik twi TCgt: »K«k' fa? eiH! *s iv, WonderUjke eieren! >n vluJ ■,-?" het «ndere buiten- sPreke'Nkmaw!" biBLadde üef *** ene ei schuin op < zo ~°f °P een bord. Het L 1 ggf.n- Hij zet het oP °ok in 5?. "«ft rustig op de 01 «SS st' he^bSth°udi.ng h« het ei M aan! ««ft precies zo liggen het t nu het no°fVergeSee gl D-ata!s >vist stl 0f het,'. Toe 3e het ook aanenWelrL?-- maar in één naar met *echt stP he* zelf* Als 3e het plat j EWa,n! Is^S"P en gaat eet Je h»k niet- >t 7 of niet? >e»> fip«atuurtiik ai Kmaar een weet. Het eieren dat het ,e rn, "lv»e pi» . n waren. St ll >èe 1 alf v?lgt ontstaan, «aatje d?oier enB^-!8 mdc dop en o!chWordt daa1W" eruit. Het ene S «o|dmr,aakt en verv"3! me* wat lijm r?at Je drogen laat je het «>6 Van binnen. Dan siuit« 2an' gebr"«ken moet je^^-hetd!nkanern'e^'»eer Mlt\j»u het ? sSa^fec£! ***** bij «nèt*ll»» ip de met «, e' voor ongele Nt£ ««meten vullen. Al>u n edn°J het ei eerst >k he fepte en dan * inhoud gedroogd is; dan sluit je ook het bovenste gaatje van de eierschaal en dan is het ei klaar. Het gewicht van het ijzelvijlsel is namelijk zoveel groter dan dat van de lege dop, dat het deze altijd omhoog trekt. Hoe je dit ei ook neerlegt, het gaat altijd in een wip rechtomhoog staan. Als je het leuk wilt maken teken je er een gezicht of een mannetje op. Maar denk erom: zowel het luie als het vlugge ei zijn erg teer. Eén flinke stoot en ze zijn stuk, dus wees er voorzichtig mee! --- BREINBREKERTJE Ohhh ! Dat is me ook wat mooie, i r\„ vaas aan stukken ! Helpen jullfe Valt*cci, Prachtige oude aan elkaar te passen ? * Marrjke de stukken weer netjes Knip de zwarte stukjes precies mt o~ u vaas van kunt maken. P S Ult en probeer of je er weer eer --- Bokkie Bèèè in 't gemaintehoes Door W.J. EELSSEMA Bokkie Bèèè ston op blaikveld en keek ais om zok tou. Hai haar 't nou nait zo hail bot slim noa zien zin. Dat ken je joe wel indenken. As Je jonk bennen, den wil je ja geern wat runnen en rallemallen en gekhaid oethoalen en speulen. Bokkie Bèèè kon dat nait. Dij zat aan 'n tauw vaaste en kon nait wieder as dat laank was en dat was nou nait zo hail wied. leder keer as zien netuur boven zien verstand gong en hai 'n sprong dcc, dcc e zok zeer want den trok dat tauw hom weer noar benee. — Hai, hai, zee e, wat is dat wafl Ik wol moar, dat ik vrij in 't veld lopen kon. Den knabbelde ik ook even aan dij sloaplanten. Dij lieken mie toch aibels lekker tou. Dat wait ie nait haalf. J Zo kon Bokkie Bèèè nou wel in zok zulms proaten, moar der was gain mens, dij hom verston of dij hom begreep. Tot der n klam wichje veurbie laiptiaii lutje kinner kennen de dairen wel verstoan. Dat komt omdat zai aal baaide jonk bennen. Moi je moar ais even kieken, j onges en wichter. Lutje kinner kennen mit de daier proaten en zai verstoan mekoar ook. En as joen allerlutjeste breuer of zuske nou mit 'n hondje of 'n katje proaten, den moi Je noit zeggen, dat dij hond of katte der niks van begript, want dat is nait zo. Ie hebben dat ook ais kend, ie hebhen, dou ie jonk wazzen, de daiern ook verstoan kennen, moar nou ie groter bennen, hij je dat verleerd. Meschain wel, omdat je nou noa schoule tou goan en mainen, dat je de wieshaid ln Pacht hebben. 't Wichje zee: — Och, Bokkie, wat scheelt der aan? Hest doe zon verdrait, dast zo jammem most? Vertel mie 't moar. Meschain ken ik die wel helpen. — Ik wol deur 't loug henlopen, ik wol in 't greunlaand daansen en springen, ik wil de mensen hier opzitten leren. Dat leste begreep dat wichje nait en zai vroug wat dat was. Bokkie Bèèè legde nait oet wat dat beduudde en zee: — Och, zo moar opzitten leren, aans nait. 't Wichje begon te laggen. Dat leek heur nog nait zo verkeerd tou. Zai haren in hoes 'n hondje, dij opzitten k°n, as hai 'n koukie kreeg en as ale mensen dat nou deden, nou den was dat ja vast 'n mooi gezichte. 't Duurde den ook nait laank of 't wichje haar net zo laank aan tauw zeten te prutsen dat Bokkie Bèèè vrij was. Zunner dank je wel te zeggen, laip ezo haard as e kon weg en was verdwenen veur 't wichje der aan kon denken. Och, och, wat was dat bokkie bliede. Hai wos van malleghaid nait, wat e doun mos. Overal laip e. Deur elke toene, midden tussen de boantjes en de nije eerappels hen. As de mensen dat zain haren, den wazzen zai zeker kwoad worren en haren zai zeker achter 't bokkie aanjagd, net zo laank tot ze hom weer te pakken haren en Weer aan zien tauw vastbonnen haren. Moar der was gain aine, dij dat zag, Want de mensen wazzen aaltemoal aan hun waark. Bokkie knabbelde hier ais aan en den doar ais aan en 't duurde nait ]aank of hai was stenzat. En toch mos e nog wat sloa tot grond oettrekken of n bloumke onnerste boven lopen. Nee * Was niks weerd dat Bokkie Bèèè lös laiP, moar hai dcc toch am ding, dat ales weer goud maik. Op ains ston e tegenover 't gemaintehoes en dou docht e weer aan dat, wat de mensen mekoar verteld haren, as zai ais boeten deure zatten. Den naren zai *t had over de börgemeester en sekertoares en aal dij aandere ambtenoaren op 't gemaintehoes, woar nait hail veul doan wör en woar de mensen moar zo weer weg stuurd worfen as zai aig wat tP vroagen haren. i Was gewoon 'n skripsie om wat doan te kriegen. De mensen wollen wel ais noar de keunk tou en vertellen wat veur boudeltje dat wel was bic heur op 't gemaintehoes. Moar dat huf nou nait meer, dou Bokkie Bèèè lös laip en bic 't grote gemaintehoes kwam. Want dei dochte: — Ik zei heur ais opzitten leren en zei heur zo schrikken loaten, dat ze heur haile leven der nait weer van opkieken. Hai ston op 't plain veur 't gemaintehoes en hoalde ais hail daip oadem. Net as 'n kwoajong, dij veur 't wotter staait en der indoeken wil. Dij duurt ook nait aaltied en zo gong *t ook mit ons bokkie. Moar hai gaf gain kamp. Op ais, doar gong e hen. Op 'n draf noar veurdeure en dou noa binnen. 't Was 'n hail waarme dag en de mensen dij op heur koamers zatten, haren vensters en deuren wied woagen open. En Bokkie Bèèè der mit aan 't smieten. Bams, de eerste deure dichte, bams de twaide, bams de daarde. En zo gong 't moar deur. En de mensen moar verschrikt Wel dus der nou in 't gemaintehoes zo mit de deuren te smieten? Dat mos beslist wel 'n hail hoge ome wezen, dij hail wat te vertellen haar. Meschain war er wei kwoad, omdat ze niks deden. En zo gauw, as ze konnen, gongen zai aan 't waark. Zai haren nog nooit zo vlieteg west. Börgemeester, dij achter zien buro weglopen was, om ais te kieken, wel dat der wel zon lewaai mouk, kreeg, veur e der op verdocht wezen kon, 'n stut van Bokkie Bèèè dat e mit 'n komportje Weer achter zien buro terechte kwam. — Bèèè, zee ons bokkie en omdat börgemeester haildaal verwilderd was, docht e dat der zegd wor van „der". De haile daag is börgemeester nait weer achter zien buro vandoan kommen, zo bang was e, dat dij hoge piet nog ais weerom kommen zol. En zo bleef 't. Hai paast nou goud op en zien ambtenoaren ook. En kiek, dij bennen nou veul blieder as doarveur, want nou doun ze heur plicht en dat geft altied 'n mooi geveul. En Bokkie Bèèè? Drj staait weer op blaikveld en is nou al groot worren. Hai vindt 't nou aaltemoal best en denkt as de mensen nou 's oavends boeten deure zitten en zeggen dat 't boudeltje nou veul beter gaait, dat 't toch moar goud west het, dat e dij börgemeester zo haard stut het. --- JEUGDPUZZEL VIER GEZICHTEN IN DE BOOM Er waren eens twee houthakkers, joppie en Floris, die liever lui dan moe waren. Zij deden vrijwel nooit hun best om werk te vinden, alleen als al hun geld om brood te kopen op was, dan gingen ac weer eens naar de boswachter toe om te vragen of hij niet een karweitje voor hen had. De boswachter was een vriendelijk man, die niet lang boos kon blijven en die dus, nadat hij het luie tweetal een standje had gegeven, altijd weer een karweitje voor de twee houthakkers bedacht, waarmee ze dan weer wat geld konden verdienen. Nou moeten jullie niet denken, dat de beide houthakkers hun werk vlug afmaakten, oh nee hoor. Ze werkten | een half uurtje, en dan vonden ze het alweer hoog tijd om wat uit te rusten. Op zekere dag was het weer zo ver. Er was geen brood meer in huis, geen drupje melk en er was zelfs geen dubbeltje meer om kadetjes te kopen. Tja, dan zat er toch niets anders meer op dan naar de boswachter te gaan en maar weer te vragen om werk. Er moesten drie dikke bomen worden omgezaagd. Met hun zaag togen ze dus het bos' in. Niet zo erg vroeg, nee, want ze moesten eerst uitslapen. Om goed negen uur begonnen ze met een verschrikkelijk slaperig gezicht aan hun 'werk en om kwart voor tien gingen ze uitrusten tot kwart over tien. Om half één bracht de vrouw van de boswachter hun een pan soep en wat brood en toen dat allemaal schoon op was, gingen Joppie en Floris een middagdutje doen. En non gebeurde het — heel erg toevallig — dat ze allebei droomden over hetzelfde. Beiden werden ze ln hun slaap geplaagd door vier jongens. De jongens pikten hun zaag weg als ze aan het uitrusten waren, gooiden steentjes als ze net wilden slapen en ze lachten honend als de twee houthakkers puffend de zaag door de boom haalden. Joppie schrok het eerste wakker. Woedend keek hij om zich heen. Een denappel, die precies op zijn neus was gevallen had hem wakker gemaakt, maar hij had zo vast geslapen en gedroomd, dat hij dacht door één van de jongens te zijn bekogeld. Floris schrok even later wakker en zocht onmiddellijk naar zijn zaag. Nou, die lag er nog tot zijn grote verbazing. Nu was het zo, dat de beide houthakkers zich wel schaamden om hun luiheid, maar de één durfde aan de ander niet te vertellen wat hij had gedroomd. Even later gingen ze aan het werk. Op dat moment viel er een tak naar beneden, die Floris op zijn voet kreeg. Ongerust keek hij naar boven en tot zijn grote schrik zag hrj tussen de bladeren van de boom vier jongensgezichten. Joppie keek ook eens naar boven en hij zag hetzelfde. Nou was het leuke van het geval, dat er helemaal geen jongens in de boom zaten. Maar jullie hebben zelf misschien wei eens gezien dat takken en bladeren bepaalde figuren kunnen vormen en zo leek het, als je even omhoog keek, net of in de boom, die de mannen om moesten zagen, vier jongens zaten. Maar als Joppie en Floris even hadden nagedacht, dan hadden ze wel begrepen, dat de jongens niet in een boom zouden klimmen, die Juist wordt omgezaagd. Het resultaat van die domheid was geweldig. De twee houthakkers werkten die middag of hun leven er van afhing en toen zij naar huis gingen vonden ze dat de dag zo veel vlugger omging dan met luieren en dat werken, echt hard werken, toch ook wel plezierig was. Sinds die middag zijn Joppie en Floris ijverige houthakkers geworden. Hierbij zien jullie de tekening van de houthakkers en de boom. Nu is onze opgave van deze week: probeer in de boom de vier jongensgezichten te vinden. Het is niet zo heel erg moeilijk, maar je moet wel de tekening naar alle kanten draaien. Je kunt het beste de tekening uitknippen en om de gezichten een rondje tekenen. Vergeet niet bij je oplossing je naam en volledig adres te zetten en ook je leeftijd en voorts of je een meisje of een jongen bent. De oplossingen moeten vóór woensdag binnen zijn en je moet ze sturen naar de .leugdredactie van het Nieuwsblad van het Noorden te Groningen. Er worden weer tien prijzen van twee gulden beschikbaar gesteld. — Kijk es moeder, die is me achter- I' na gelopen. Ik mag hem toch houden T --- voor de JONGEREN Verhaal voor de kleintjes Santje op kleuterschool *? Wr „2J ei\met San*je gebeur- V»« t?r,hee,t VerSe*er. *™ Wat? halen*"*• SanLt ** fc het is heu* f* „Jl**- Ata Santje „u een geen ,eln*eiJe\ mie WBS een hee« **<** kee; nen « ging voor de aller- nou om H**» Ve* _ rschool was wel v«* k.l**** en ~~ ** moe»t rechtsaf en v,_rhtdoor ~ het wa* heel ™k> «e « iemand *» k,ein als i *** te voor die s>* £ eer- Ve!&'s molLhoe >an het dan dat «***? £Z+hr\. Santje dan zon «er ie heeft' £? dan zeg ik weer: nee,