Groninger kustvaarder was in moeilijkheden De Groninger kustvaarder Cresta van 500 ton heeft zaterdagnacht SOSsignalen uitgezonden in een positie van 60 mijlen ten westen van Egersund. De lading aluminium was gaan schuiven en het schip maakte slagzij in een ruwe zee. Een Noors reddingsvaartuig voer daarop uit. De Cresta is evenwel zondagmorgen op eigen kracht in Egersund aangekomen. --- Kunstschilder Anton van der Vet overleden Zaterdag is, 75 jaar oud, de kunstschilder Anton van der Vet overleden. Van der Vet, een autodidact, kan worden gerekend tot de nabloei van de Haagse School. Zijn werk, aanvankelijk onder invloed van Suze Robertson, kreeg in latere jaren een lichtere toets. In olieverf schilderde hij het liefst bloemstukken en stillevens, als aquarellist vond hij zijn sterke inspiratie in landschappen. Hij werkte veel in de Hollandse polder, in Friesland, op de Veluwe, maar ook in Canada, Frankrijk en Zwitserland. --- Het sprookje van de Wolf: een wat onnozel gevalletje Ruim veertig jaar geleden schreef de toen gevierde Hongaarse auteur Ferenc Molnar „Het sprookje van de wolf", een spel, dat in de nadagen van de Donaumonarchie voor het publiek een aantrekkelijkheid gehad zal hebben die het nu niet meer heeft. In die tijd moet de karikaturale typering voor het publiek een pikante bijsmaak hebben gehad, waar het stuk voornamelijk zijn waarde aan ontleende. Wat er nu van over is, is eenvoudig een wat onnozel gevalletje van een jonge vrouw, getrouwd met een hevig jaloerse man. Een afgewezen aanbidder uit haar jeugd duikt na zeven jaar op. Voordat hij uit haar omgeving verdween heeft hij haar indertijd een brief geschreven, waarin hij zegt, dat hij eens terug zal komen als overwinnend aanvoerder, of als vooraanstaand staatsman, of als gevierd kunstenaar of misschien gewoon als bediende. In een restaurant, waar haar man haar onder het toeziend oog van een paar verveelde halfdronken officieren een jaloerse scène maakt, komt ineens die vroegere aanbidder binnen. Zij is even in de war, waardoor haar man's jaloezie heftig opvlamt. Thuisgekomen blijft hij haar met zijn achterdocht achtervolgen. Verzekeringen dat er niets tussen hen geweest is, kunnen hem niet kalmeren. De brief komt op de proppen, maar de waarheid is hem te simpel en stelt hem niet gerust. Terwijl zij even gaat rusten voordat zij later op de avond naar een voor hem belangrijke soiree zullen gaan, vertelt hij aan zijn zoontje een sprookje voor het slapen gaan, het sprookje van de wolf die het lammetje bedreigt. Intussen beleeft zij in haar droom het weerzien met de vroegere aanbidder, volgens de bewoordingen van de brief in de gestalten van achtereenvolgens de overwinnende veldheer, de staatsman, de artiest en de lakei. In het laatste bedrijf volgt het ontwaken uit die droom en de werkelijke ontmoeting, een ontnuchterende confrontatie. Ton Lutz heeft dit verouderde spel leven trachten in te blazen door de figuren, vooral in de droomscènes, op groteske wijze te laten optreden. Een uitstekend idee op zichzelf, maar hier te sterk geaccentueerd, gechargeerd zelfs, waardoor hij over zijn doel heen schiet. Paul Cammermans had de jonge aanbidder uit te beelden in vijf verschillende gestalten: reëel en in de vier gedroomde figuren. Hij deed dat kostelijk karikaturaal, van de eerste naar de laatste figuur steeds sterker aanzettend, opklimmend naar een surrealisme. In zijn spel konden we even zien wat Ton Lutz misschien tot de keuze van dit stuk gebracht heeft. Andrea Domburg voldeed als de lieve onderworpen vrouw uit een voorbij tijdperk heel goed, maar kon in de droomscènes de hoogte van Cammermans niet halen. Joan Remmelts wist ook niet zo heel goed weg met de al te nadrukkelijke typering die het stuk van hem verlangt. Natuurlijk, zijn talent maakt er altijd wel iets van dat de moeite van het aanzien waard is, maar de rol moest te krampachtig geladen worden dan dat hij tot een vrije ontplooiing kon komen. Mien Duymaer van Twist was een prachtige machtige gravin in de droomscènes, Pierre Myin een goede chefkelner. Huib Broos en Hans Croiset hadden de vervelende taak een paar officierstypen aan te duiden, rolletjes zonder enige individualiteit en ook in de typering maar matig geslaagd. Zij kweten zich uitstekend van deze onmogelijke taak. Voortreffelijk was het decor van Theo Kurpershoek, dat op ingenieuze wijze een mechanisch verlopend changement toeliet bij de overgang van de realiteit naar de droomscènes. Het publiek heeft zich wel geamuseerd, maar was toch niet onverdeeld ingenomen met de voorstelling. Andrea Domburg en Paul Cammermans in Het Sprookje van de Wolf; --- Prof. Vondeling in Sneek: Staat moet meer macht bij winning van gas In een vergadering van de P.v.d.A., afdeling Sneek, heeft dr. A. Vondeling, voorzitter van de P.v.d.A.-fractie in de Tweede Kamer, betoogd, dat er te weinig aandacht is geschonken aan de winning van olie en aardgas, wat de financiële resultaten daarvan voor de Staat aangaat. Als deze bij de thans bekende enorme hoeveelheid maar één cent per m 3 kreeg, zou dat een bedrag van 11 miljard gulden bedragen. Hiervan zouden vijf Deltaplannen kunnen worden uitgevoerd. Maar waarschijnlijk zit er wel 2—3 cent per kubieke meter tussen. Het gaat dus om astronomische bedragen. Dr. Vondeling vindt het daarom te betreuren dat de Staat niet zelf de winning en exploitatie ter hand heeft genomen en noemde het een dwaasheid dat een Italiaans Staatsbedrijf hier wel gaat boren. De olie heeft de particuliere maatschappijen ook enorme winsten opgeleverd. Sedert 1948 een netto bedrag van 500 miljoen gulden. Meer macht van de overheid bij de winning van olie en gas is ook een belang voor de economie die men zo zou kunnen sturen, en voor de consumenten. De laatsten worden ook in 't geheel niet voorgelicht. Wij leven te veel in een producenten- en te weinig in een consumenten-maatschappij aldus dr. Vondeling. Daarom moet de maatschappij veranderd worden. --- Johannes Passion van SCHÜTZ voor derde keer in Nieuwe Kerk Het initiatief van Evert Westra, cantor-organist van de Nieuwe Kerk in Groningen, om in de lijdenstijd de passie-muziek van Heinrich Schütz meer bekendheid te geven, is in goede aarde gevallen. Voor de derde keer nu voerde de Cantorij van de Nieuwe Kerk de „Historia des Leideyis und Sterbens unsers Herrn und Heilandes Jesu Christi nach dem Evangelisten St. Johannes", zoals de titel bij Schütz luidt, uit. De aard van het in 1665 gecomponeerde werk is zo verschillend van de Passies van J. S. Bach, dat er waarschijnlijk nooit massale belangstelling voor zal ontstaan, maar wel een kern, voor wie het luisteren naar de even mooie als eenvoudige verklanking van het bijbelwoord — zonder enige lyrische toevoegingen — een eigen muzikaal-liturgische waarde heeft. Dr- C. C. J. VON GLEICH Ontdaan van de bekende koraal- en anateksten, ontdaan ook van elke vorm van instrumentale begeleiding, gaat er van deze zuiver vocale passiemuziek een aparte kracht uit. De strikte scheiding tussen koren (wanneer het volk spreekt) en solo's (voor de woorden van de Evangelist, van Christus, Pilatus en anderen) geeft een vorm van dramatiek die, wanneer men zich heeft ingeleefd, direct aanspreekt. Evert Westra heeft het liturgische karakter van deze Johannespassie bewust onderstreept door een passende omlijsting van orgelmuziek en gemeentezang. Ter opening speelde Evert Westra op het koororgel het mooie orgelkoraal „Em Lamlem geht und tragt die Schuld van Joh. Pachelbel. Registratie en voordracht waren in overeenstemming met de betekenis van het werk Ds. D. van Keulen (uit Zeist), Jo Rotman (Assen) en Rein Schot (Roden) werkten als in vorige jaren mee voorde solopartijen. De stemvastheid. muzikale opvatting en dictie van het drietal was van hoog gehalte en vormde met de ingevoegde koorgedeelten doorlopend vloeiend geheel. De Cantorij, gewend om onbegeleid te zingen, trof ook nu weer door zuiverheid van intonatie, beheersing van de steminzetten en passende voordracht. Enkele leden van de Cantorij vervulden verdienstelijk de bijrollen van petrus de maagd en anderen. Evert Westra heeft met deze stijlvolle uitvoering de aanwezigen, onder Wie veel jongeren, een uur aandachtig muziekgenot geschonken. --- Karakter van vereniging niet verliezen De heer Van Mastrigt erkende dat de vakbeweging enigermate het karakter heeft gekregen van een instituut. „Dat is niet erg", zei hij, „als zij het karakter van vereniging maa niet verliest". Hij wees op de maatschappij anderingen, die ook de positie van a vakbeweging hebben gewijzigd. Enerzijds wordt ons een te & machtsconcentratie verweten, ande£ zijds krijgen wij het verwijt te we* nig actief te zijn. De christelijke beweging heeft van meet af aan ëe' pleit voor P soonlijke antwoordelij^' heid van de mens. Dit bijbe!' uitgangspunt J thans ook doo1 anderen aan* vaard en dat o? tekent een winning op *•, syndicalisme J* het socialis1" in zijn oorspro' kelijke vorm. ■ Medezeggenschap, overleg en same,\ werking betekenen dat de niet meer als een klasse apart v/0 den gezien. , Hoe noodzakelijk echter steeds blijft, het betekent niet dat <* vakbeweging zich mag verbinden a° de verantwoordelijkheid van de °^eTc heid. De overheid is van een ande orde en haar taken liggen ander Als wij dit uit het oog verliep dreigt er gevaar voor verlies van zelfstandigheid van de vakbewegi'"'' TAAKSCHEIDING De scheiding der taken vormt e~( der moeilijkste problemen, wij staan, aldus de heer Van temeer omdat de overheid anderzW, geen sociaal-economisch beleid *a voeren zonder medewerking van georganiseerde bedrijfsleven. Over de structuur van de schappij zei de scheidende voorzie dat de christelijke vakbeweging , bestaande niet zonder meer mag a* j,, vaarden: „Wij mogen ons niet leggen bij de scheefgegroeide taals- en machtsverhoudingen. WJ?ef.. deling, medezeggenschap in de °rV;r,li' neming, eigendoms- en bezitsverho ~ dingen blijven actuele vraagstuk** voor ons. VOOR DE LEDEN De entree-rede van de n'eliad voorzitter, de heer Van Eibergen. et dezelfde teneur. Hij meende dat .j, beleid te ver van de werknerncl-^ de onderneming was afgegroeid. De vakbeweging zal in de onderneming moeten laten zien dat zij — ondanks haar massaal karakter — bestaat voor het individu. De heer Van Eibergen haalde de woorden aan van de werkge- versvoorzitter, ir. J. Bosma (t die ook bij zijn benoeming ver» de dat de vakbeweging moest naar de onderneming. "\s' zijds stelt de hedendaagse maatsc ,jjK pij de eis dat wij — ook plaa ej ie — meer moeten centraliseren, ?e^e heer Van Eibergen. „In mijn n 1 ie functie zal ik de Stichting v* fc<£ Arbeid ontmoeten. Tot nu M voor mij dit instituut meermale.s 4* kop van jut fungeren, vooral a^e*1 in de bouwvakken met de êe"arel!j beslissingen niet erg content cp#J! Vanaf heden zal ik echter tf8]^1 mijn nieuwe verantwoordel'J niet te ontlopen." v C. J. van Mastrigt J. van EibergJ,, --- Bewoners van Zeijen begonnen met bouw van dorpshuis (Van onze redactie te Assen) CHRIS J. ERKELENS had ze zatermorgen allemaal opgetrommeld, alle bewoners van de schoolkring Zeijen, die de plaatsen Zeijen, Zeijerveld, Übbena, Rhee en Ter Aard omvat. Zijn strenge consigne was: werken en dan zo hard mogelijk, want het volgend jaar moet het nieuwe dorpshuis in Zeijen klaar zijn om zijn taak te kunnen beginnen. Het nieuwe dorpshuis zal er komen, dank zij de dorpelingen, die zon grote zelfwerkzaamheid aan de dag leggen en in een mum van tijd tienduizend guldentjes neertelden als hun bijdrage aan de totstandkoming van het gebouw. Het grondwerk, dat zij zelf verrichten, bespaart daarnaast ongeveer vijf duizend gulden en straks zullen zij de aannemer nog eens bijstaan met allerlei karweitjes. „Zeijen," vertelde de heer Erkelens, „heeft nog nooit de beschikking gehad over een gymnastieklokaal en steeds is dat een groot gebrek gebleken. Het plan ontstond om zelf zo iets te bouwen en daaruit is het voornemen gegroeid om een stapje verder te gaan en een dorpshuis op te zetten." Zaterdagmorgen is met volle moed aan het grondwerk begonnen, 62 stoere werkers stonden „op de schop," een elftal trekkers kwam opdagen en een dragline bespaarde de mensen heel wat werk. Burgemeester mr. E. W. de Fielliettaz Goethart gaf het goede voorbeeld en hij zwoegde alsof hij bezig was aan de bouw van het huis der gemeente in Vries.... Een vriendelijke dorpsbewoner verscheen om half elf met een karbies, waarin flessen met dat vocht dat stimuleert tot nog harder werken mits het in verstandige mate wordt geconsumeerd. Met veel enthousiasme zijn de inwoners van Zeijen begonnen aan de bouw van hun dorpshuis. De tractoren met opleggers kwamen nogal eens vast te zit^11 dan stak de jeugd van Zeijen de handen even flink uit de «i°u --- CNV-voorzitter nam afscheid (Van onze correspondent te Utrecht) „Wij zullen er steeds op moeten letten onze beweging levend te houden, opdat de leden mee kunnen blijven praten en beslissen over het beleid. Indien dit verloren gaat, betekent dat niet alleen het einde van de vakbeweging, maar bovendien, wat ernstiger is, is dan ons streven naar verantwoordelijkheid en medezeggenschap van de werknemer mislukt. De vakbeweging zal zich daarom terdege moeten bezinnen op haar structuur en zal aandacht moeten geven aan duidelijke voorlichting, scholing en vorming". --- 'Vakbeweging moet band met individu heroveren' Aldus hedenmorgen in Utrecht de heer C. J. van Mastrigt in zijn afscheid* rede als voorzitter van het Christelijk Nationaal Vakverbond. De heer Va*1 Mastrigt heeft om gezondheidsredenen de voorzittershamer van het overgedragen aan de heer J. van Eibergen tot vandaag voorzitter van ** Christelijke Bond van Werknemers in de Hout- en Bouwnijverheid. --- Burgemeester J. Tuin opende in Groningen Gouden Rijder-actie De „Gouden Rijder-Actie" georganiseerd door de samenwerkende Groninger rijwielhandelaren is zaterdag j.l. officieel begonnen. Vanaf de Ossenmarkt vertrok een stoet van ongeveer driehonderd fietsers om de eerste tocht gezamenlijk af te leggen. Burgemeester J. Tuin deed deze fietsende stoet uitgeleide. Hij deed dit, zoals hij zei, met veel genoegen omdat hij het initiatief van de Groninger rijwielhandelaren zeer prijzenswaardig vond. De burgemeester herinnerde eraan dat er rondom Groningen een zeldzaam natuurschoon is. Burgemeester Tuin haakte ook nog even in op de woorden van de voorzitter van deze actie, de heer G. H. Minck, die zijn teleurstelling erover had uitgesproken dat de televisie weigerde naar Groningen te komen. „Anderen kennen deze streek niet en willen die niet kennen. Dat is een gebrek van hun hart. Dit initiatief gaat navolging krijgen in het westen. Het maakt het waard om nu ook van verre naar Groningen toe te komen." Na de woorden van de burgemeester zette de stoet zich in beweging. Voorop ging een fiets anno 1900, waarvan de berijder gekleed was in een costuum uit die tijd. Daarachter volgden de honderden fietsers, w.o. de heren J. L. van Hasselt, lid van Gedeputeerde Staten, H. Braber, directeur van de VVV, vele Groninger rijwielhandelaren en enkele wielrenners. Aan de rand van de stad Groningen viel de stoet uiteen en zette men individueel of in groepjes de tocht voort. De eerste route leidde over Noorderhogebrug, Bedum, St. Armerhuisjes, Ellerhuizen, Zuidwolde en Beijem terug naar de stad. De totale afstand bedraagt 24 kilometer. De route werd gereden aan de hand van een door de VVV samengestelde kaart. De stemming gedurende de tocht was bijzonder prettig, vooral ook omdat het weer meewerkte. Tijdens deze rit moesten er twee stempels verzameld worden, waardoor de VVV later kan zien dat de rit geheel is uitgereden. Heeft men twee routes gereden, dan krijgt men een „blikken rijder*, na zes routes een „zilveren rijder" en na twaalf ritten de „gouden rijder". Waardering De eerste gouden rijders zijn al uitgereikt. In een gezellig samenzijn na afloop van deze eerste rit in „De Bos derij" richtte de heer Minck woorden van waardering aan de heren Tuin, Van Hasselt en Braber. Hij spelde hen een gouden rijder op. Burgemeester J. Tuin, zei o.m. „Ik heb altijd de overtuiging gehad dat Groningen veel te bieden heeft op het gebied van natuurschoon en recreatie. Het bezoek van binnen- en buitenlanders aan stad en provincie heeft een stijgende tendens. Toch blijft er nog een wens over en wel dat het werk van de VVV ook waardering gaat vinden bij de ingezetenen van Groningen. De VVV moet gedragen worden door de bevolking van Groningen, die moet meeleven in woorden en daden." Gedeputeerde Van Hasselt wees op de mogelijkheden die de middenstand in Noord-Groningen kan krijgen door deze „Gouden Rij der-Actie." De Gouden Rijder-actie is zaterdagmiddag gestart. Via het Noorderplantsoen in Groningen is de stoet op weg naar Bedum. ---