Hier langs af te knippen en te bewaren KINDERBLAD VAN DE MIDDELBURSCHE COURANT Angstige Oogenblikken door C.F. DE LILLE HOGERWAARD. Jan en Karel, zoontjes van notaris van Buren waren een stelletje jongens, zooals er twaalf in een dozijn gaan. Ze waren volstrekt geen brave Hendrikken en hielfden veel van een grap, „te veel" zeiden hun ouders en onderwijzers zelfs, maar ze zouden toch nooit met opzet iemand pijn doen af schade berokkenen. Dal dit wel eens bij ongeluk gebeurde, ja, welke Hollandschc jongen zou niet bij ondervinding welen, dat dit maar al ie gemakkelijk geschieden kon? Jan en Karel vonden-dal op zoon oogenhljik dan wei vervelend, erg vervelend zelfs, maar — och, ze waren het zoo heel gauw' weer vergeten. Hun geheugen scheen hen voor dergelijke diagen maar al te spoedig in den steek Ie laten. Eu loch kon datzelfde geheugen hun soms de beste dienslcu bewijzen. Geen hunner zou b.v. vergelen op een ïang vooruit afgesproken vi-ijcn middag naar Oom Jorissen te gaan, die een groofc heereboerderij had niet ver van het dorp, waar de familie van Buren woonde. Evenmin zouden zij vergeten, dal eiken Vrijdagnamiddag, even na vieren, de Sprits-man kwam om Moeder van ziju heerlijke, verschc sprits te verkoopen Dat was altijd ecu wedstrijd wie Vrij-dngmiddag het eerst thuis was Jan en Karcl of de Sprits-man Gewoonljijk wonnen de beide eersten hel, maar sinds het groote landhuis, dat vlak bij hun villa gelegen was, niet meer bewoond werd, was de Sprits-man wel vijf minuten eerder bij hen en het was niet gemakkelijk die vijf minuten in te halen. De Spritsman was dus in den kialsten tijd gewoonlijk de eerste, maar veel scheelde hel niel en het gebeurde hoogst zelden, dat hij hen nog tegenkwam, nadat hij mevrouw van Buren reeds sprits verkocht had. Als het een enkele maal gebeurde, riep hij hun toe: „Ga maar gauw naar huis, jongens! Versch is de sprits het lekkerst!" Nu, daarin had de Sprits-man natuurlijk gelijk versch was de sprits het lekkerst. Moeder zei dan lachend „VMaar jongens, dat weten jullie nu al: hoc sprits versch smaakt. Wacht dus eens met ze te proeven, lot ze oud is. Dan kun je zelf over het verschil oordeclen." Terwijl Moeder dit zei, gaf ze beido bengels echter al een koekje, zoodal het „wachten tot de sprits oud "was" eigenlijk nooit plaats vond, Reeds vóór dien lijd was de koek in den lettcrKijken zin des, woords op en werd er door Jan en Karel uitgerekend, over hoeveel dagen de Sprits-man weer zou komen. Met hem stouden zij altijd op den besten voet, terwijl zij met Mina hel dienstmeisje, dat al van Vader en Moeders trouwen af bij hen was, wel eens overhoop lagen. Hoe dat kwam, zouden zij zelf niet hebben kunnen zeggen want eigenlijk mochten zij Mina wel lijden. Mina, wiens Vader nogal veel fruilboomen in zijn tuin had slaan, bracht voor de jongens wei eens wal appels en peren mee en dan was Mina heel aardig natuurlijk. Maar diezelfde Mina mopperde, als ze — alweer dat slechte geheugen! — vergaten voelen te Vegen en op haar schoonen gangiooper, dien ze „eige-zellevers geklopt had," duidelijk sporen van zand of modder achterlieten. En Mina keek wei eens boos. wanneer ze ,uil school kwamen en aan de bel rukten, alsof er minstens brand was. Dal dedeu ze graag: Mina laten schrikken. En or Moeder nu. al herhaaltde malen gezegd had, dat ze 't niet mochlen doen, hen er zelfs voor gestrafd had, zij schenen het maar niet te kunnen laten. Telkens bedachten zij weer wal anders, w-aardoor Mina het, raoals zij het zelf uitdrukte, ~door die kwajongens op haar zenuwé's kreeg."' Op zekeren dag gingen meneer en mevrouw -van Buren samen uit, iets wal de jongens zich niet herinnerden, dal ooit gebeurd was. Meestal mochten ze mee, als Vader en Moeder samen één or meer dagen uitgingen. T Werd dan altijd zóó geschikt, dat hel in de vacanlie of op een Zondag viej. Maar mi kramen Oom Kees en Tante N'ans uil Indiê terug en zou de gehcele familie. — de groote menschen ten minste — samenkomen in hel huis, dal Oma met de Tantes aan de Keizersgracht in Amsterdam bewoonde. Jan en Karel bleven dus alteen thuis met Mina, die ecu oogje in hel zeil zou houden, dal ze niet in zeven sloolen tegelijk liepen Overdag gingen ze naar school, ze zouden uit eten gaan, 's avonds hadden ze hun huiswerk te maken en den volgenden dag zouden Vader on Moeder al weer bijtijds thuis zijn. Moeder was haastig van huis gegaan en zou Vader aau het station trefreu. Niet, dat Moeder zich vcrlaut had, maar er was plotseling een telefooulje' gekomen, dat de boot heel spoedig vcrwachf werd en Moeder was hals over kop weggehold, haastig afscheid nemende van de jongens. Het was dns niet te verwonderen, dat zij vergat hen nog eens [e helpen onthouden Mina toch vooral niet te plagen of Ie laten schrikken Pas toen zij in den trein zat. dacht zij er a m muur laai was het natuurlijk ><■ laai „We zulipti er maar liet beslc van hopen", dacht Moeder. „Mina kan heel aardig met hen omspringen e» /e. hebben door hun school en hun huiswerk niet veel tijd om katlekwaad uil 1c voeren '" Toen de jongens dien middag bv Jante Jenny en Oom Guus gegeten hadden, waren zij dadelijk na tafel naar luns gegaan om hun huiswerk te maken en bun lessen voor den volgenden dag Ie leeren. Toevallig hadden zij dien avond nogal veel te doen en Mina vond de jongens dan ook heeï ijverig aau het werk toen zij hun om acht uur een kopje lliee bracht. ..Schieten jullie al op?" vroeg ze vriendelijk. „Nou Mien fijnl We zijn al bijna klaar,. Weel jij nog. wanneer Karel do Groote leefde?" vroeg Jan, „Nooit van gehoord, ten minste ikjier" inner hel mij niet meer ' mocsl Mina bekennen. „Of wanneer de Tachtigjarige Oorlog uitbrak,'?'' ..Mij te geleerd boor!" antwoordde. Mina en zij slofte weer naar haar keuken,-naar haar potten en pannen, waarmee zo beter vertrouwd was dan mei de jaartallen uit de Vadcrlindschc Geschiedenis, Na een tijdje was het huiswerk kbnr en /.aten de lessen er nagenoeg in, ,„Morgen nog even overkoken zei Jan, terwijl Karel en hij hun boeken opruimden. Twee minuten laler slaken de jongens hun hoofden om den hoek der keukendeur, riepen ..Dag .Mien" en stormdon na,ir boven, niet omdat zij zoon haast haddon om onder de wol te kruipen, maar meer uil gewoonte. Onder 't uilkleeden had Jan plols een inval. „Zeg Karel," begon hij, geloof, dat Mina al heel weinig van Geschiedenis afweet, 'k Durr wedden, dat ze nooit van de Maagd van Orleans gehoord heeft," „Nou ja. wal zou dal?" vroeg Karel, ! die slaap begon 1c krijgen. t „Dal wij een voorstelling moeien gei ven. een voorstelling van de Maagd van . Orleans,. Als ze 'l eens gezien heeft, onthoudt ze 't vast.' JTIIoe bedoel je?" „Wel we slaan allebei een laken on» i ons heen. 'I Is heel eenvoudig." „Maar — er waren toch geen twee ' Maagden van Orteansl „Doel er niet loc. Als ze 't tweemaal , ziet, zat zo het heter onthouden,. We ■ gaan boven a-in de trap slaan èn~dan roepen we baar. Vooral geen licht maken, hoor! Want dan 'iel ze dadelijk dat , wij 1 zijn,. De maan geell i Nu was het de beurt van de jongens om te schrikken,. Doodelijk ontsteld gooiden zij de lakens weg. knipten het licht op en. . zagen Mina in de gang. vlak voor de trap liggen. ..Mina! Mi na' Mien [Mientje," riepen zij,. Geen antwoord. 't Was, of Jan en Karel plotseling lood in hun schoenen hadden en zij de trap, dio zij anders in een ommezien arrenden slechts lang/aam. heel langzaam konden a'loopeji. Eindelijk, waren zij beneden, riepen opnieuw: „Mina!" maar kregen nog altijd geen antwoord. » Zij stonden duizend angsten uit en de! vijf minuten die er verliepen, vóór Mina de oogen opsloeg, leken hun een eeuwig- j beid waarin /ij zichzehen de vreeselijkste verwijten deden dat ze yMina zóó [ hadden laten schrikken, ..Mina! 't Is niets' Wij zijn het Jan en Karell" /ei de laatste,. ..Mina' Heb je je pijn gedaan?" vroeg Jan, Nog steeds geen antwoord De jongens waren ten einde raad en zouden er hun gebeclcu spaarpot voor over gehad hebben, als Mina eenig teeken van leven gegeven had Zou ze — zou ze d — dood zijn?" waagde Karel het eindelijk ontsteld Ie fluisteren „Zou ze — iets gebroken hebben?" dacht Jan hardop. Eindelijk daar sloeg Mina de oogen op. O, de jongens hadden haar wel een zoen willen geven uit louter dankbaarheid, maar ze durïden niet. Mina zou wel heel, heel boos op hen zijn. „Vf— waar ben ik? Wat — wat is er — gebeurd?" stamelde Mina even later. ..X niets, niets Mien, er is niets1" Met deze, woorden trachtte Jan haar ie kalmeeren, „Maar — hoe lig ik dan zoo op eens hier.'" vroeg Mina weer. „Dat zullen wij je 'later wol eens vertellen", was Karel zoo verstandig te antwoorden „Sta nu eerst maar eens op Waar heb je pijn?" ..Overal! O, ik kan niel opslaan, 't gaat niet'" jammerde Mina. Daar werd plotseling gebeld. 't Was Oom Guus, die eens kwam kijken, of de jongens in bed lagen en niet weinig verbaasd was, tóen Jan hem, half uitgekleed, opendeed. *-- „Wal is hier te doen" vroeg hij verwonderd en Jan vertelde niu zonder omwegen, hoe Mina do'ör hun toedoen van de trap was gevallen. Oom Guus, die dokier was, stuurde de jongens naar boven en onderzocht Mina. Op den rand van hun bed zaten Jan en Karel elkaar angstig aan te Wat zou Oom Guus zeggen? Hij was zoo i knap Zou hij Mina beter kunnen maken? Zij vonden, dat er geen einde aan : het onderzoek kwam. j Maar eindelijk, eindelijk toch, kwam Oom Guus boven en zei hij: I „Gelukkig heeft Mina niets gebroken; j alleen zal zij verscheiden blauwe plekken krijgen, 't Is nog goed aTgeloopcn, jongens Maar wat hadden jullie op je geweten kunnen hebben' Beloof me nu plechtig, dat je baar nooit weer zult laten schrikken." ..Nee, Oom, wc zullen haar stellig nooit meer laten- schrikken!" zei Jan. „Eigenlijk is T mijn schuld, want ik had het bedacht!" „Beloof jij het ook, Karel?" vroeg Oom Guus. „Natuurlijk, Oom!" was alles, war Karel antwoordde Den volgenden dag had Mina een massa gevoelige en "blauwe plekken, maar ze was toch niet boos. ,/t Was een ongeluk, jongens", zei zij, toen zij de boetvaardige bengeld \óór zich zag staan. En dat vonden ze zóó aardig van Mina, dat ze eigenlijk niet konden begrijpen., hoe ze zoo ondoordacht hadden kunnen zijn. Toen Vader en "Moeder thuis kwamen en alles gehoord hadden, gaven zij maar al te gaarne hun toestemming, dat de jongens hun spaarpotten aanspraken en daaruit een mooie zilveren broche kochten voor Mina, die deze voortaan 's Zon\dags op haar zwarte japon droeg. Dal zij woord gehouden en haai; nooit meer hebben laten schrikken, spnpekt vanzelf. --- HAAGSCHE BRIEVEN. [Nadruk verboden). Tn zekeren zin, en in meer dan een opzicht, was de afgeloopen week \ )0T Den Haag een feesliijd Dit is „de derde Dinsdag in September" alle jaren Eer voor den Haag dan voor de Hagenaars Door de „opening der Stalenkamers' . zooals deze plechtigheid hier heel Ik kan mij niet goed eenig Hagenaar voorstellen, die .als hij af zj er loc in d& gelegenheid is geweest, den plechligen oplochl der Koningin in den „gnideu koets ca haar gevolg1, naar het Binnenl;of. niel. eens heeft mee aan en nog minder, opnieuw als hn ol zij ei- toe in de gelegenheid was, de plechtigheid in de oude ttfdUérzaa] tïïcl neéft bijgewoond. En ook kan ik mij geen Hagenaar voorstellen, schoon ik weel dat er zoo zijn, die, wanneer beroep .>f ambt er hem niel loc leidt, er zonder redieïi nog eens voor uitloopt. Die optocht is w,pl nog steeds wal men zou kunnen noemen ~fraai", ons burgerlijk koningschap komt er op zijn schitterendst bij voor 'den dag. schoon de luister sedert Ben oorlog belaugrijk !s verminderd, de de gouden koets, geschenk, zooals men weet, van de Amerikaansche burgerij, is wel een opmerkelijk rijtuig, en'niet zonder wereldsehen praal, die lakeien in wille kuilcbroeken en statige kazakken, de koclsier wil-gepruikl ?ijn injruk' wekkend genoeg Maar ile Hagenaar be?-'schouwt den oplochl als bekend. Tenzij . uien dit tenzij komt het onderscheid, waarom de van de Statenka, men,' eer een feestdag is' voor Den Haag dan voor de Hagenaars Ten/ij de Hagenaars familieleden, vrienden of kinnissen 'van elders over hebben, espresseUjk gekomen om de plechtigheid te zien. i Want de dag van de opening der Kamers is toch wel een feestdag voor Den Haag. Ten eerste d.in wel hel jaarlijki sche. doch slceds ongewone schouwspel. Die nog altijd eigenaardige oplochl, als ' uil een anderen tijd, ander.- sfeer, van i andere menschen dan de gewone, vervol! geus de vele landgenooten. zelfs uit de 1 verste provinciën, velen aan hun kleedi «me dracht, die aardige meisjes uit Zee-1 land — o, ik laai de meisjes uil Friesland, uil Overijssel, uit welke landstreek ook, ', in haar eer. maar de Zceuwsche schoonen hebben mijn harl gestolen, alle ■ Zeeuwschc schoonen' die aardige 'meisjes mei haar gluud kunt zoo zien. djal zij ui zijn, en zij geven iels vroolijk • aan onze stad ■ Daarbij komt. dat Den Haag voor dezen dag althans geabonneerd is op zonneschijn ..De klerk van het weer' moei . wel sterk Oranjegezind zijn dal hij, die .anders de Hagenaars in het Schevening"--[ sche seizoen zoo kan ~peslon' er is geen ander woord voor, ik neem het niet terug' — toch klaarblijkelijk zijn j best doel om ons voor dozen dag zon- I nesehijn Ie geven. Zooveel /.in in e schijn .als hij kan missen Het mag 's morgens nog regenen en 's avonds gieten, maai' Menen den lii.L rlnt de Knliimrin in volle majesteit zal uitrijden door do twee Voorhouten, reeds door Conslantyn Huvghens bezongen, tegen dal uur, als de kanonnen op hel Malieveld beginnen te bonken, dun breekt de zonneschijn door Immers ?yij zijn daarop geabonneerd Ik kan mij niet herinneren, dat er een „derde Dinsdag in Scpleniiier" geweest is zonder ; zonneschijn, m den middag althans. Dit alles is dan voor de Hagenaars het eigenl ijk - te? s lelijke, dat wij zoovele welkome mensehen van builen de stad om. ons heen zien, tol wier uilgaan 's [middags ook een bezoek behoort aan de „Gevangenpoort' met haar gr uwe] kamer. Zij bezoeken e.-rst de „Ridderzaal", doch de gruwelkamer in de „Gevangenpoort", hoort lot hun uilgaan. De rij wachtende mensclien dtVir is 's zomers wel steeds lang als het weer goed is. Doch op dezen ; dan geeft /ij toch te denken, dat de pieu- SChen wel heel veel geduld hebbfcn om' in de gelegenheid te worden gesteld te griezelen Dit neemt niet weg, dat zij zich straks opgewekt door de stad ver-' spreiden Een vaderlijke stadsregeering — en hoe vaderlijk en bezorgd kan die. in Den Haag wezen d ' Hagenaars gaan er baast ondier gebukt' - zorgl er wel voor, dal wij en onze gasten ons op dien dag niel Ie J>mle» gaan, als wij het ooit j doen Want de dag van do opening der, Kamers is in de koffiehuizen héélemaal ,jdroog" „De klerk van het weer" zorgt wel voor een dirog n namiddag mèl zonneschijn, doch het vaderlijk" stadsbestuur zorgt er voor, dal die geheele dag „droog" is Doch neeml geen enkele verantwoordelijkheid op zich voor cmigeji zonneschijn Hoe zou het?! liet is toch zeker niet steeds met dal onvolprezen stadsbestuur van Den Haag en zijn burgemeester t'atijn. die zoozeer de kunsl verslaat om met den geheelen gemeenteraad overhoop te liggen, niet sleeds . knek nut 'n betrokken lucht " Het heeft deze week een builenkansjie gehad, dat /eer ons (en goede komt. De telegraaf heef! U zeker al meegedeeld, dat er een geding gaande wis tusschen onze stad en Rotterdam over de verdeeling van de opcenten op de dividenden tanticmcbelasling. Voornamelijk het dividend van de Koninklijke Pctroleummaatschappij", m verband met de vraag of zij te Rotterdam een bedrijf in den zin der wet uitoefent? Rotterdam zei ja en trok naar zich toe, en Deu Haag zei ..neen' en trok ook. Gij -neet. dat het dividend van de Koninklijke" een vette brok is. Den Haag heeft van „de Kroon" gelijk gekregen. Ik deuk niel. dat dit is omdat „de Kroon" Hagenaarster is. Nu, ' de gemeentebegrooting onzer stad kwam i juist een bagatel te kort een slordig ! half millioentje, en het gevolg is, dat de belasting nu niet zal worden verhoogd. Begon ik niet met te zeggen, dat de afgeloopen week in meer dan één opzicht iets feestelijks voor ons heeft gehad? Het mcev3flertje is zelfs grooter dan ons tekort. En dit, terwijl niemand, en zelTs burgemeester Patijn niet, er op had durven rekenen. De vroegere bepaling der Wet op de Dividend- en Tantièmebelasting was, dat de gemeente, waarin het hoofdverblijf eener onderneming is gevestigd, van de voorgeschreven onverdeelde IS opcenten er aelil{ tien mocht houden terwijl de dertig i overige verdeeld werden over de ,gei meenten, welke er voor in aanmerking , kwamen naar gelang der salarissen door ,de onderneming uitgekeerd De nieuwe j wet heeft de ecrstbedoelde achttien opcenten doen vervallen en bepaald, dat alle 48 opcenten gelijkelijk moeten worden verdeeld in verhouding tot de sa-: , larisseu. Deze regeling bracht voor onze j stad ernstig nadeel, dat thans door „de ' j Kroon" is opgeheven. Gij kent de Hagenaars als „krooultevend". Gelukkig, \ dat wij geen nationaal geldstuk .bezitten, ; dat een „"kroon" wordt genoemd Vilders zou deze bewering lijken op een : dubbelzinnigheid. Neen, de Hagenaars j houden van „de Kroon". Dat „de Kroon" nu gemaakt heeft, dat onze belasting niet i wordt verhoogd, vertecdert ons gemoed. ( Bijna evenveel werden wij verleederd, * doch op andeer wijs, door de medei deeling, dat Arnold Spoel „blijf!" Arnold j Spoel is in Den Haag de koning, haast ; zou ik zeegen „de afgod" van onzen ; Volkszang Den Haag telt gelukkig vele 1 populaire burgers, maar zoo populair : als Arnold Spoel is er niemand Wat * was dal een ontroering, toen wij hoorf den dat Arnold Spoel voor de laatste > maal gedirigeerd had bij een concert * van „Volkszang". Wal men noemt ~'n | donderslag uit helderen hemel". Wal was ;er in den „boezem" — en „volkszang' komt uit een „vollen boezem", hoe kon hot anders' — wat was er ïn dien „boezem" gebeurd1* Verschil tusschen Arnold SpocJ en het bestuur, en Arnold Spoel zou „weg" moeien? „Nee. nee", antwoordden de Hagenaars, zelfs zij die nooit „uit vollen boezem'" hadden meegezongen, doch wier „boezem" toch was „gezwollen" bij het aanhooren van zooveel lieflijk-beklankten zang „nee, nee, ats óén van de twee „weg" moet, dan het bestuur Arnold Spoel blijü". En het lied, gevarieerd, brak spontaan uit de kelen „Wij willen Spoel behouden! En Spoel „blijft". De oud-gouverncun-generaal mr. D. Fock, eere-vooivitter der Haagsehe afdceling der Nederlandsche Vereeniging voor den Volkszang, en de waarnemende burgemeester, de wethouder v. d. Meuten, hebben het geschil op voor beide partijen bevredigende wijs weten bij te leggen- Spoel „blijft". Ook al een reden van blijdschap in deze leestelijke week. Wij hebben wel eens wetten geieend öal ons hart minder licht ' was dan in de algeloopene. i Zoo kunnen wij ook onmogelijk ouder ' den indriiK Komen van liet feit, dat do I zoogenaamde „Scala-bioscoop"" al na een ■paar weken 7,0 p den flacon" js gegaan, ' schoou heel waf mensclien er hun goede 1 getdje bij verliezen. Toch geen aanzieni lijke sommen gelukkig. Deze mislukking ' bewijst opnieuw dat reclame niet aites kan doen om een onderneming te doen slagen- er moet een goed product bij komen. Den Haag bezit twee groot-steedsche bioscopen: ~Asta" en „City", behalve nog een vrij groot aantal tweede soorts gelegenheden. „Asta" en „City" geven beurt om beurt het beste wal er op filmgebied worat gemaakt, en er leek allerminst behoefte te bestaan om van het bekende „Scala", dat in de laatste jaren mei zooveel trekt als het voorheen deed, een bioscoop te maken. Maar een onderneming, welke als echt-Amerikaansch werd aangekondigd, zou dan [ „Scala"', heette het, maken tot een echt| Amerikaansche onderneming, en wilde ! men de reclame gelooven, dan zo-iden ! alle Haagsche monden wijd open gaan van het ongeziene, dat er afgerold zou worden. Lang te voren kon men abonnementsboekjes krijgen, waaraan zelfs een soort verzekering verbonden was, ??en zeker aantal menschen ging er op in. ,üen openingsavond, waarvoor heel het ,Corps diplomatique'" werd genoodïgd, en alle andere „groote Hauzeu" — en Den Haag heeft er heel wat, '„giioote 1 Hanzen"! — dien openmgsavond wen? de 1 groote trom dusdanig geroerd dat hooren en zien er bij verging. Zóó, dat niemand | eigenlijk opmerkte, dat de vertoonde film | Amerikaansch, 't is waar, heel wat min, der belangrijk was dan die welke wij ge| woon zijn te zien. Die eerste avond was ; ,Scala" dan door reclame vol. De an- I dere avonden was „Sela" leeg, de groote I trom zweeg, gespleten. Nu heeft Louis : Bouwmeester Jr„ die de directeur is I van yScla", er Nap de Ia Mar bij gehaald om de menschen in „Scala" met 1 Ooct. \ f a s. te doen lachen. Voor zooveel er hun ' geld bij verliezen, staat hun hoofd al- ' lerminst naar den lach. Doch „Nap" ver- j staat de kunst om flien Ie doen lachen, xrï zij willen of niet. AD INTEEBIM. --- flng Med-1 --- ONDERWIJZERS OP WACHTGELD. Nu in verschillende benoemiugen duidelijk voelbaar is de aandrang van de regeering om voor vacatures bij het lager onderwijs allereerst wachtgelders in aanmerking te doen komen, is er bij het publiek; in eens een belangstelling gekomen voor de wachtgelders.. En dat uit zich dan heel vaak in den wensen dat zoo spoedig mogelijk die wachtgelders opgeruimd moeten worden, omdat ze zooveel kosten,. Laai men niet overdrijven. Het is heel menschelijk, dal iemand die zelf hard werkt, onbehaaglijk getroffen wordt door het zien van personen die salaris ontvangen zonder arbeid. Maar behalve dat de meeste dier wachtgelders waarlijk niet zelf om dat niets-docn gevraagd hebben, en heel graag anders willen, moet men zich toch ooki. al weer niet voorstellen dal dit alles zoo royaal toegaat,. Ten eerste is biet wachtgeld 65 poll van het laatst genoten salaris-. En ten' tweede wordl er nog iets afgetrokken, zoodra de wachtgelder inkomsten geniet uit een na zïj'n ontslag ter hand genomen. betrekking of baantje. Want dan gaat er zooveel af tot wachtgeld plus andere inkomsten weer samen het bedrag van -de tevoren genoten jaarwedde vormen,. Voorts verdwijnen er geregeld wachtgelders van de lijsl, die in aanmerking komen voor pensioen. Dat zïjn er ook nog al wal, want in den regel heeft men bij het aanwijzen der onderwijzers die op wachtgeld kwamen, meer op de ouderen gelei dan op de jongeren. En verder worden er geregeld wachtgelders benoemd in vacatures bij het onderwijs. Tegenover een totaal van ruim 36millioen dal op de staatsbcgrooting is uitgetrokken voor salarissen van ïle openbare lagere onderwijzers, en van ruim lOmillioem voor de salarissen van het bijzonder onderwijs, slaat "San ook; slechts n bedrag van 1.1 millioen voor openbare onderwijzers op wachtgeld, en van 8 ton voor wachtgelders van het bijzonder onderwijs. Het zijn dan ook, niet de wachtgelders die de oorzaak] zijn van de geregelde stijging van de onderwijskjoston. Integendeel nemen ze, althans wat de Avaclit gel dors van het openbaar onderwijs betreft, geregeld af, na een toppunt bereikt te hebben in '26. Dit jaar kon er voor de „openbare" wachtgelders 4 ton minder worden uitgetrokken dan het vorig jaar. Dat het aantal openbare onderwijzers op wachtgeld eerst veel grooter was dan dat der bijzondere scholen, is verklraarbaar. Immers de nieuwe onderwijswet heeft tal van nieuwe bijzondere scholen doen ontstaan, ten koste van openbare scholen, waarvan er verscheidene inkrompen of verdwenen. Merkwaardig is het echter dat in het laatste jaar in eens ook het aantal wachtgelders bij hel bijzonder onderwijs locnam. Terwijl in '25 en r 26 met een begrootingspost vau T 430.000 voor hen kon worden volstaan, moest er ditmaal: voor '28 op 8 ton gerekend worden. De toelichting tot dit verschijnsel ontbreekt. Maar wat wij, na dit korte overzicht van den stand van zaken, in het bijzonder wilden opmerken, dat is de waarschuwing, tegen de voorstelling of nu maar iedere wachtgelder bestemd kan worden voor iedere vacature die ontstaat. Een onderwijzer die jarenlang met goed resultaat in een groote stad heeft gewerkt en daar op wachtgeld kwam, is nog niet geschikt om op een dorp met boerenjongens om te gaan. En bovendien kunnen we ons heel goed voorstellen, dat de leden van een gemeenteraad, die steeds gewend zijn om met groote zorg hun stem te overwegen bij de benoeming van een onderwijzerskracht, eenigszins argwanend staan tegenover een lijst van wachtgelders. Ze zullen onmiddellijk toegeven dal daaronder heel gdede zijn. Maar ze weten ook. dat er in verschillende gevallen van die wachtgeldregeling gebruik is gemaakt om minder goede krachten te loozen. En hel is uit de iijst der wachtgelders niet makkelijk op te maken wie de goede zijn en wia de minder goede .want dal hangt niet alleen af van de actes. Laat men daarom van regeeringswege niet al te streng vasthouden aan don cisch van- wachtgelders eerst. En laat men daarbij vooraf schiften, zoodat er geen onderwijzers komen in een omgeving waar ze zich vreemd voelen. Fn iaat men de gemeenteraden ook nog vrijheid geven om builen de wacht* gclderslijst om te gaan, wanneer liet duidelijk is, dat de daarop naar voren komende krachten niet tot de besten behoorden op hun vroegere standplaats "Want bij slot van rekening is iicl belang van het schoolgaand kind loeh ook wat waard, misschien nog meer dan het toch niet zoo buitensporig hoog bedrag op de begrooting. En dan nog mag men 'den weg vol* ledig afsluiten voor hen die de laatslo jaren bun acle behaalden en 'nu werkloos rondloopen11 Hun positie is óók een belang. --- BINNENLAND. UIT DE PERS. Onze voorstellen te Gene ve. Onder het opschrift ..voorzichtig" wordl in een hoofaartikel inde Standaard de pogingen der Nederl. delegatie Ie Genève ibespnoken. Daarbij wordt er aan herinnerd, dat het Protocol van Genèvc zelf voor verwezenlijking niet vatbaar bleek, nadat de aanvankelijke geestdrift had "plaats gemaakt voor nauwgezette overweging der consequenties. Het struikelblok lag niet in de eerste plaats in de toepassing van het arbitrageJbeginsel. waarvoor het ook nu weer zonder twijfel op den weg van Nederland lag een ernstig beroep op de Mogendheden te doen. Hel lag meer in de strekking van het Protocol om de bestaande territoriale verhoudingen in Europa te petrificeren en voorts lag het in hoofdzaak in de regeling der sancties, met name in het heginsel der ti 1g e - mecne onderlinge aansprakelijkheid, welke volgens het Protocol zou intreden krachtens eene beslissing van den Raad, in afwijking van hel Volkenbondsverdrag, dat volgens de Ueerschendc uitlegging de beoordecliug zelfstandig aan de Staten overliet. Dit beginsel kwam neer, en zulks was ook hel streven, op een onbestemde militaire verplichting, hetwelk, wilde liet in het oog van zich bedreigd achtende Staten eenigen waarborg bieden, concrete uitwerking vorderde en dan noodwendig leiden moest tot militaire accoordeu. Men herinnert zich het „plan concerté", dat voorzien was in het verdrag van onderlingen bijstand van'l923, waarvan het Protocol slechts een liorziene en aangevulde nadere editie was. Men herinnert zich bovendien de rol, die te voren zulk een ..plan concerié' gespeeld heen bij de onderhandelingen te Parijs over het Belgische reiUgheidsvraagstuk bij gelegenheid van de herziening van de verdragen van 1839. Dat dit stelsel niet werd aanvaard door die Stalen, wier belang daarbij minder was gemoeid, doch die daarvan den last en het geweldig risico zouden hebben te dragen was begrijpelijk. In Groot-Brittanniê verzette men zich daartegen in alle partijen, terwijl, afgescheiden van de vraag of Van een collectieve toepassing der sancties in de practijk hij conflict ooit iets terecht zon komen, in Nederland gevoeld werd, dat het stelsel lot politieke ondergeschiktheid aan vreemde macht en verlies van zelfstandigheid in militaire aangelegenheden kon leiden. Is de in de dagbladen opgenomen, tekst der ook door onze. ■üeTegafie, gevoteerde resolutie juist, dan zal er aanleiding zijn na te gaan, of niet een stap werd gezet in een richting, waarin tol dusver Nederland zich niet heeft willen bewegen. Hei verdient de aandacht, dat de Scmiail nnvïscße Stalen zich tegenover den ingeslagen koers hebbeu vrijgehouden door te verklaren, dat zij niet voornemens waren verplichtingen te aanvaarden, verder reikend dan die in het VoDkenbondsslatuut gestipuleerd. In ieder geval is er aanleiding tot bijzondere voorzichtigheid. Vooreerst, omdat de legen een algemeene regeling der sancties geldende bedenkingen, dubbel wegen bij eenc toepassing van hei principe tusschen enkele partijen of groepen, zooals in de resolutie wordt voorzien, waneer daartoe „een solidariteit, voortspruitende uit aardrijkskundige ligging", aanleiding mocht geven. Maar bovendien omdat,, tengevolge van de niet-lotstandkoming van "de verdragen tot herziening van die van 182') het veiligheidsvraagstuk mei betrekking tot België weer aan de orde zou kunnen komen en het van belang is daartegenover vrij te staan.. Het zou te betreuren zijn. indien de verwachting ware gewekt, dat Nederland thans te vinden zou zjjn voor de aanvaarding van aansprakelijkheid en verplichtingen, die liet nimmer heeft gehad en ook niel beert willen aanvaarden mei hel oog op zijn meest vitale belangen ---