(Advertentie LM.) J SPAAR Zojuist verschenen? / cprcn „DE AUTO IN DE MODERNE TIJD" /// f £& ====% JrLtU ■ ijl _/g MM ! 3§Ms VERDER! --- Met Teunis Sybrandy gast van hotel Lutetia Als ik naar Parijs moet, neem ik de kortste weg ... over Lemmer °toestel blijk van herkenning: monsieur de Hollande u gemeesf PARIJS GA —ik ben daar nu drie keer van mijn teven i l1?e"s voor ~~ fa a over Lemmer, want dat is de kortste weg. Het is -■ Cn, zakelijk bezoek aan de Landbouwtentoonstelling en tegen *?.'"■* Dus6U r 'e gezegd: „Hé, alweer naar Parijs, ik heb er maar weinig 'n Sneek* B r Leeuwarden, vlug langs de verkeersagent op de Ooster' en holderdebolder over de gedempte Vissersburen in Lemmer. t n^e golve r) 10 P°Wer wordt hel al wat anders: het is prachtig weer en de • e wegen van Frankrijk lokken; je rijdt het zuiden en de zoa b"! v°°r avn I!lerS!i. *n Kampen, dat altijd wat buitenlands aandoet, krijgt de v nBrijk UUr Je te pakken en bij Nijmegen vind je de kortste weg al zo ian een richt- meer en wordt de route bepaald door het toevallig inslaan etlt,, lng. Parijs is nog ver en als je er desnoods overmorgen maar Om *>in >t blePw ava' in het zuiden Klr dag In Nr?1 ernstige zaak te H liepen twee Svde met hun V« 3at*et iw\ bont3assen, de he- NfiL hün hooLde driepuntige zots'Claa" een nfn met een grote het o daar ,„ llnt °m hun nek. Zij v* »arnavai 7 gewichtig redenerend: S»* net eook plicht- Door Gra" \rt Wagens oPtocht van ver%rh Schooi 71 pre«es zoals wij het von~ voiksfeesten doen — ■C?' In he? h6l lngen' het ging om %. a° Carnadvr"kke Eindhoven was W *n S -te besPeuren. V 6 liciTruiden. het hartje Hl111 een dfklwij vast in het Car" Nl£ Uur reou e optocht. Eerst anat>dH etl allJgewagen, van brou- Vl Jaar ei? ,nie"we automodellen SL Groenloen een half uur Car?^e«kms mensen, mannen, N Süit 5 hre?'uit heel BelSië Ultenland, want het iXh, Ei«delnl' de moeite waard >CUds= in .muziekkorpsen met ■SvNerrf werottekostuum, in S>^Chk'> allerlei kost 6& £Seiu Tientallen India-11 die op de i V'de»! er*1* knikten en negen !sCep^en,raren Prachtige kosi >*$* ****&£* dS wereldberoem- N« S^Ur• ,ep uit Bains. Volgens rN^achtenVan poütie, die ons het Nv,,Vanh*at toostte, moet Sint België het m°°iste t"andden hierdoor in Di-8 M ln het avonddonker VT e^aas°ever omhoog. Om odemg*n> vroeg, bij Givet op h 'e komen. 5V%!e natU)nai kort!? route national no. 4 4 Ss?hien wlt ,Weg naar ParÜs» J altijd -**1 de mooiste. Alleen CV>nferB £?tle boos op de VoS Ln 2ien e' £ nooit naar 3e \ ' »»on jW? Jle ln een Paar se- ha?delen- »Au ro- ff-. d ideaa,Zo er van het (,'jy maar zeer weinig dan ook niet aan <> > "8,1? grens, die ner"£*• fr?6 CnT fan de bomen. Cn'Cgr°enf POpulieren weer de kOl* h *e«t f,, «ossen maretakken Jv dat onder mijn banance" voortglijdt. In N, ** cc - mm 0 e" °c»™dett (, 00.o0. "Kia h a '«ezen. Geen mes n br. 1 eifl,en'Ök aanraken Ni»êettnfl 1S uit dcb°*e- België komt de vogellijm, de Nederlandse naam voor deze half parasiet, maar weinig voor, in ons Limburg is de plant soms nog te vinden. Maar Frankrijk zit er dik in en zelfs in de oude appelbomen van de fruitgaarden is in de winter veel van dit groen te. vinden. De maretak is de Engelse „mistletoe" en leeft daar nog in de kerstgebruiken voort. In de oude mythologie van de Grieken, Romeinen en Germanen speelde deze plant een zeer belangrijke, meestal wat lugubere rol: de pijl, waarmede de Germaanse zonnegod Baldur door zijn blinde broeder Hodur werd gedood, was een maretak. Voorjaarsdag Maar geen mythologie, als je op een prachtige voorjaarsdag door het Franse Maasdal rijdt. Als van de steile kanten overal kleine watervalletjes naar beneden springen, als in de beschutte hoekjes van de stenen de prachtige Venushaar-varen schittert en als tussen de bomen hier en daar al een bloeiende heester staat. Want meer nog dan de enorme lichtreclames langs de Champs de Elysee, de bonte nachtwereld van Montmartre, de verboden vruchten van Place Pigalle, boeit mij het Franse platteland. En een rit door de Franse Ardennen, nog niet geëxploiteerd door V.V.V.'s en met alleen maar dorpsherbergen in de schaarse dorpjes, brengt je in aanraking met het grote platteland, dat Frankrijk eigenlijk is. . Daarom houd ik oostelijk aan, met een slippertje naar Charleville, bü Vireux op de no. 389. In Vireux zag ik het Franse Carnaval, dat enkel een feestje voor kinderen is. Die gaan dan verkleed en met mombakkesen voor, getweën of soms in een grotere groep, langs de huizen. Elk heeft een busje met een gleuf erin bij zich. Er worden geen liedjes gezongen, de kinderen zwijgen hardnekkig. Ik heb het geheim van hun omloop niet kunnen doorgronden, alleen zeiden de Fransen; „Non Carnaval." In Parijs en ook in grote winkels van Reims, Cambrai, Douai en overal, staan de prachtigste en ingewikkeldste huishoudmachines. Maar in de dorpjes in de Ardennen is de wasmachine altijd nog naast de dorpsbron, soms een stuk leisteen, soms, zoals hier in Monthermé, een wasplaats van beton. Waar jong en oud gezellig met de was komt en boent en klopt en het dorpsnieuws behandelt. Het brood is het voedsel van Frankrijk en het is heilig. Het wordt niet in papier verpakt en het. wordt niet gegeten met mes en vork. Brood draag je in je handen en je eet het met je vingers, want brood leeft. In Chateau Regnault liep 'n meisje met haar armen vol van het kostelijke, knappende brood en ze lachte ons eventjes toe. Verderop zat de stoffeerder aan de straat en haalde de wolvlokken uit een oud bed opnieuw over de kam. In Charleville pikten wij nu route no. 51 weer op en volgden deze tot Epernay. Daar wilden wij in het kleine restaurantje, waar wij het vorige jaar die ontmoeting met een zwerver hadden, wat gaan eten. Het was er vol en gezellig en madame had't druk. Wij bestelden een Chateau Briand, die nogal taai uitviel en worstelden een beetje met een stomp mes. Maar wij wilden madame ook vertellen, dat zij in de krant was gekomen, in het verhaal van de zwerver. Onze vertelling lokte een heleboel toehoorders, maar niemand begreep er een steek van en madame haalde vragend de schouders op en wendde zich tot de anderen: „Wat wil monsieur eigenlijk?" „Hg vraagt om azijn", meende een vrachtwagenchauffeur. „Hij wil een scherper mes," zei de kapper. Het dienstertje bracht een nieuwe pot mosterd en wij bogen ons heel beschaamd over ons bord. Voelden ons net de dorpsidioot.... Totdat er een groepje verklede kinderen binnenkwam en madame vlug naar voren schoot, om wat in het busje te doen. „Un moment, s'il vous plait" schreeuwden wij en zwaaiden met het fototoestel. Toen klaarde het gezicht van madame helemaal op en met een brede glimlach riep zij: „Ah, monsieur de Hollande, Ie portret de Gaston, oui, je moi rappelé." Zij vertelde nu breedvoerig alle aanwezigen, wat er het vorige jaar gebeurd was en elk knikte mij toe, ten teken, dat ik weer in genade aangenomen was. Dat moeilijke Frans Dat Frans is wel moeilijk, als je er geen woord van kent, maar de Friese veeverzorgers, die op de tentoonstelling de dieren moeten voorbrengen, hebben daar maar weinig moeite mee. Sommigen komen er al jaren lang, anderen zijn er voor het eerst, maar allemaal voelen zij zich thuis in Parijs, in de metro en in het deftige hotel Lutetia aan de Boulevard Raspail. Toen ik op de krant vertelde, dat ik in Lutetia dacht te logeren, barstte daar iemand in lachen uit: „Dat is een van de duurste en deftigste hotels in Parijs". Welnu, monsieur, in dat hotel worden ook de veeverzorgers ondergebracht en als zo tegen zeven uur de jongens van de Porte de Versailles met de metro thuiskomen, dan doet de portier bereidwillig de grote glazen deur open. Ook al loopt b.v. Teunis Sybrandy uit Stobbega op zijn klompen en in de blauwe kiel, de portier zegt: „S'il vous plait monsieur" en maakt zijn buiginkje en zelfs de deftigste gasten vinden alles heel gewoon. Daarom voelt ook Teunis zich geheel thuis op de dikke rode lopers en in die grote leren fauteuils en hij zegt: „Parys is wol moai, mar men krijt hast gjin sliep." J. D. DE JONG. Carnaval, niet in Nice, al staat dat op de muur. Deze kleine Franse kindertjes lopen door Vireux. Aan de was in Monthermé. gezellig bij de dorpsbron schrobben en plassen. --- Schoolmeester Oudeschoot bij Tiendaagse veldtocht Het leven van Roelof Siebes Hoekstra Tot het Nederlandse koninkrijk behoorden in 1814, na de Franse tijd, ook België en Luxemburg. Al betrekkelijk spoedig gevoelde het zuiden weinig voor deze combinatie. Men kon zélf het land wel besturen! In 1831 kwam het tot een opstand. De verontwaardiging hierover was in de noordelijke Nederlanden zeer groot. Niet alleen werd het leger gemobiliseerd, maar ook werden verschillende vrijkorpsen opgericht, waarbij vooral de studenten zich niet onbetuigd hebben gelaten. Wat niemand in het noorden had verwacht was, dat behalve het leger ook de Rustende Schutterij opgeroepen werd. Hieronder vielen degenen die waren vrijgeloot voor de militaire dienst of een remplacant hadden gesteld. Onder de eerste categorie viel ook Roelof Siebes Hoekstra, die bij de lichting 1818 was vrijgeloot. Hij was een zoon van meester Siebe Roelofs te Oudeschoot, die op 10 december 1811 de naam Hoekstra had aangenomen. Meester Siebe Roelofs Hoekstra was boyenmeester in Oudeschoot en gaf zijn lessen in een heel oude school, die moet hebben gestaan achter het oude kerkhof waar thans het baarhuisje staat, of in het stukje tuin dat hierachter gelegen was. Hij heeft deze functie officieel waargenomen van 1793 tot 1848, maar de laatste jaren heeft zijn zoon Roelof voor hem cUenst gedaan, en hield de oude man zich meer met zijn boerderij bezig. Volgens de oude kohieren was zijn woning Oudeschoot nr. 19 vermoedelijk de zelfde plaats waar de meesterswoning stond die het vorige jaar is afgebroken, en toen hij door zijn zoon was opgevolgd, was hij boer in de boerderij „Eikenhof" (hoek Tjeerd Roslaan by het grote sparrebos, nu Holtrop). De zoon Roelof heeft van zijn vader een goede opleiding gekregen, en bezocht in 1812-1813 de Franse school van meester Van Rooien te Heerenveen, waarna hij een paar jaar klerk was bij de Rijksontvanger Speelman Wobma (die zijn kantoor had in het pand nu dr. van der Meer, Breedpad). --- Liever schoolmeester Dit beviel hem maar matig en in 1815 werd hij hoofd van de Winterschool te Nieuweschoot, die w~rd gehouden in een hok op het land van Jaeob Bosma tegenover Arjen Hofstra. In 1817 werd de toen 19-jarige Roelof hoofd van de school te Oude- en Nijehorne waar hij hef ook maar twee jaar uithield, en welke school ook een abominabel slecht hok moet zijn geweest. Vanaf 1819 heeft hij zijn vader in Oudeschoot geholpen, en daar deze zich hoe langer hoe meer met de boerderij ging bemoeien, was hij er feitelijk hoofd. De oude school schijnt wel heel slecht geworden te zijn (deze stond al een zestig jaar) en moest worden afgebroken. Voor. ƒ 217.35 werd een nieuwe gebouwd door Roelof Jans Brandenburg (welke school wij als gymnastieklokaal gekend hebben, en het vorige jaar is verdwenen). Ten tijde van de nieuwbouw heeft meester Roelof zijn lessen moeten geven op de kolfbaan in een hok, dat moet hebben gestaan waar later timmerman Gurbe Zwaagstra heeft gewoond (afgebrand 1912). Het zal er wel erg benauwd geweest zijn, want volgens andere notities gingen er in die tijd 104 kinderen bij hem op school, die bij het feest van de 10-jarige herdenking van onze vrijheid in 1824 werden getracteerd voor totaal ƒ 15.76!! --- Toen kwam België Als alles gewoon was doorgegaan was meester Roelof zijn hele leven in Oudeschoot blijven hangen. Hij bekwaamde zich met bijlessen in Sneek in de klankleer van Pestalözzi, en zou in 1830 examen doen voor een hogere graad, maar de Belgen gooiden voor hem roet in het eten. In plaats van examen te doen, werd hij als schutter opgeroepen en hij moest zich begin januari 1831, met 700 andere Friese schutters melden in de kazerne Prins Frederik te Leeuwarden. Na enige opleiding marcheerde op 17 februari 1831 het Iste Bataljon Friese schutters onder bevel van majoor T. M. W. baron van Asbeck naar de Brabantse grenzen. Voorlopig werden zij te Nijmegen ingekwartierd, waar Roelof, die in ontwikkeling stellig ver boven ijn mede-schutters heeft gestaan, werd bevorderd tot sergeant-majoor bij de schutterij van West-Stellingwerf. Na nog geruime tijd te ziin gecantonneerd teValkenswaard, trokken de schutters op 2 augustus 1831 over Bergeyk de Belgische grenzen over, en namen zij deel aan de insluiting van Leuven, dat zich na korte beschieting overgaf. Hoewel de onzen de Belgen verslagen hadden, werd door de hogere politiek (Frankrijk en Engeland) bewerkt dat wij er geen profijt van konden hebben; ons leger moest in kleine dagmarsen terugtrekken, waarbij Roelof in verschillende Brabantse dorpen in kwartier is geweest. In de herfst van 1832 kon Roelof ontslag vragen van de Schutterij, daar de Wet bepaalde, dat diegenen die 34 jaar waren, mochten uittreden. --- Weer in school Roelof zal blij grweest zijn dat hij zich weer aan zijn school kon wijden; hij kreeg een zeer loffelijk getuigschrift mede, daar hij bij zijn meerderen zeer goed stond aangeschreven vanwege zijn rondborstig karakter en zijn accuraat boekhouden. Tevens kreeg hij als herinnering een bronzen kruis met opschrift „Trouw aan Koning en Vaderland 1830-1831", dat nog in bezit is van zijn kleinzoon Jan Hoekstra, timmerman te Oudeschoot, Wolvegasterweg. Hiermede zouden wij de oorlogsdagen van Roelof Hoekstra gevoegelijk kunnen beëindigen, daar hij nu weer gewoon, voor de klas stond. Wij willen er echter nog aan toevoegen dat hij pas 22 juli 1840 zijn hogere graad haalde, (het examen dat hij in 1830 niet had kunnen doen) en geregeld de school voor zijn vader heeft waargenomen. In 1834 trouwde hij met Antje Pieters Cats. Maar het zou nog enige jaren duren voor hij officieel werd aangesteld. Deze aanstelling geschiedde in november 1848 op een verzoekschrift aan de Grietenijraad, dat zijn vader had ingediend, en waarin o. a. werd vermeld „omdat hij reeds lang als onderwijzer het onderwijs in Oudeschoot geheel alleen, en ten genoegen van de ingezetenen heeft waargenomen". Tot 1868 heeft meester Roelof dienst gedaan, toen hem op 70-jarige leeftijd eervol ontslag werd verleend „wegens overspanning en slecht gezicht". Buiten zijn school heeft hij verschillende particuliere lessen gegeven. Zo is ons bekend dat hij mej. Julia Jan Wouters (de stichtster van de Wouterstichting te Oudeschoot) ook huisonderwijs heeft gegeven. Op zijn 90ste verjaardag, 8 augustus 1888, werd te zijner ere een bijeenkomst gehouden in café Otter (nu Van der Meer), waarbij hem namens oud-leerlingen en vrienden een fraaie leuningstoel werd aangeboden. Ds. Wesselink sprak namens de T"erk (waar hij vele jaren het orgel had bespeeld) en meester H. Kraak als zijn opvolger, waarna zijn schoonzoon R. Jellema namens de jubilaris dank heeft betuigd. In 1893 is Roelof Hoekstra op de hoge leeftijd van 95 jaar overleden. Velen van zijn oud-leerlingen zullen hem als prima onderwijzer nog jaren in hun gedachten hebben gehouden. A. Taconis. --- Rumoer rondom een Russische roman MOSKOU (AFP) — De Russische schrijver Doedintsew, wiens roman „Het dagelijks brood is niet voldoende" over de gehele wereld nogal wat stof heeft doen opwaaien, heeft op een conferentie van schrijvers te Moskou de drijfveren verteld, die hem tot het schrijven van deze roman hadden aangezet, aldus het Sowjet-letterkundig blad Literatoernaja Gazeta. Zijn verklaringen hebben volgens het blad onder zijn gehoor een storm van protest ten gevolge 'gehad. „Toen ik in de oorlog in een loopgraaf lag en de Duitse Messerschmitts onze toestellen zag neerhalen ben ik tot in mijn diepste wezen geschokt. Immers, ik had altijd horen vertellen dat onze vliegtuigen beter en verder vlogen dan alle andere", aldus Doedintsew, die vervolgde: „Ik heb niets willen zwart maken maar ik wil niet dat wat ik heb gezien nog eens gebeurt. Daartoe heb ik het recht. Schrijvers moeten evenals jonge zwemmers bewegingsvrijheid hebben. Maar ik voel me steeds als een kind aan een leiband." Als wij de carnavalslopers fotograferen, herkent Madame ons weer: „Qui, monsieur Ie Hollande ...." ---