De scharren van Peasens.... Dêr it gers de kij yn 'e bek waekst” Vlag waait voor de laatste maal bij Contributiehuis in Ezumazijl (Van een onzer verslaggevers) t)IJKGRAAF J. Alberda blijft staan, kijkt vergenoegd om zich Heen en vraagt, terwijl hij een brede armzwaai maakt: „Is 't net ?rachtich? En daar moet je dan als niet-klaeiker wel even over na janken. Want wat vindt die man eigenlijk prachtig? Rondom is al,e,en maar gras, een grote onafzienbare grasvlakte zonder ook maar ,en enkele boom. Met alleen maar koeien en een paar vogels, en aan jj? horizon de oude dijk. Vanuit zee waait een gure voorjaarswind, ?e je rillerig maakt. De zon gaat schuil achter regenwolken. Eigen-1* is het alleen maar „unheimlich", daar in die scharren in de buurt Van Peasens. de dijkgraaf vindt het prachï|ft Hij geniet van het grijze verge?**. van het beeld van grazende en hij beschouwt tevre,** de grasmat, die ondanks het j^6 voorjaar mooi groen is. r* gêrs waekst de bisten yn 'e bek , 6gt H »It stiet der o sa goed foar". r}AS jjAter> ajg je een tijdlang met «H^hena gesproken hebt, begin je te be- W?ten' waar die voldoening vandaan «3 en hoe het mogelijk is dat hu Uu v° gelukkig voelt in deze kale ver»tiT 1 eid- HÜ vertelt hoe generaties lang \wT»eze plaats tegen het water is getwlten, hoe zijn voorgangers dit land 'v»m Voor meter op de zee hebben verwin en hoe groot hun voldoening moet W als ze na vele jaren wer-56? een nieuwe zomerdijk konden leg- W; daarmee de landwinst veilig stel- ,* en nieuwe welvaart brengend in U.'j'oerendorpen langs de Wadden- en h6te beer J. Alberda is Dijkgraaf voor W Waterschap „De contributie zeedrjfeo'van Oostdongeradeel", één van de £(« ste zeewerende waterschappen. 'W.?11 ging bij met de volmachten V* dijken voor de jaarlijkse schouw. h 6tWenlang hebben de bestuurders van dat gedaan, maar de *°iw van gisteren was een heel bU"ïïnf 6' een historische zelfs. Het was W?bjk de laatste. Op 1 juni wordt de Ui esProken concentratie van een aan«eLWaterschappen in één groot water&e £ „Oostergo's Zeedijken" een feit. Ui\ bedeling van Gedeputeerde Sta- de besturen een beetje overig Ze wisten dat het zou komen, "»t uanBt al jaren in de lucht, maai 1iet et zo gauw zou gaan, hadden ze verwacht. . landaanwinning ' A BLEVEN er kalm onder en den in «He gemoedsrust hun werk \ «« dijkgraaf Alberda zuchtte af er °°kl k s even. De boeren (en hij is da hebben altijd zelf de waterschapslit i? Beregeld, en nu wordt het hui *>«. Mnden genomen. Dat is niet pret- dat is het niet alleen. di?et waterschap „De contributie zee en er is een pie: n SW een bocht tot ver in zee loop ,'Oflei enzetter is er het hele jaar te iNkk Van wind en water bezig d J'S pje Plekken te herstellen. Dankz «Wen en de rijswanden heeft de ze ÎJU» g veel slip achtergelaten en a. ft% was doorgegaan, dan zo verloop van jaren opnieuw e« zomerdijk zijn gelegd, en dan zou er opnieuw veel vruchtbaar land gewonnen zijn. Jammer,.. MAAR DE landaanwinning ligt stop. Sinds 1 januari subsidieert de provincie dit werk niet meer. Het waterschap had de landaanwinning graag willen mechaniseren, maar ook dat mocht niet. De slikvelden liggen dus al maanden verlaten en dijkgraaf Alberda verwacht, dat de zee spoedig zijn rechten zal hernemen. Dat betekent, dat de beschermende sliklaag voor de zomerdijk weer wordt weggespoeld, zodat de dijk dan bloot staat aan het volle geweld van de zee. Het nieuwe waterschap „Oostergo's Zeedijken" zal in de toekomst veel geld in die dijk moeten steken om het gewonnen land te behouden, voorspelt hij. Er zijn nog meer redenen, waarom -ij betreurt, dat de landaanwinning is stil gelegd. Hü had graag gewild, dat de strook nieuw gewonnen land tussen de huidige zomerdijk en de oude zeedijk veel breder was, want in dat geval was rijkswaterstaat misschien bereid ~eweest de dam, die in de toekomst de Lauwerszee afsluit, daarop te laten aansluiten. Dat zou dan betekenen, dat de zomerdijk een echte zijdijk wordt en het nieuwe land definitief wordt veilig gesteld en zelfs bij hoge waterstanden met meer onder loopt. Nu de strook betrekkelijk smal is, zal rijkswaterstaat zich de hogere kosten wel niet willen getroosten. Jammer, jammer, verzucht de dijkgraaf. Dat hij het werk van zijn voorgangers, de landwinning, niet kan voortzetten, kan hij moeilijk verkroppen. Laatste maal DE VLAG waaide gistermiddag voor het Contributiehuis in Ezumazijl. De volmachten kwamen er voor de laatste maal bijeen. Notaris Bolwijn legde als secretaris-ontvanger rekening en verantwoording af, opzichter van Meekeren gaf opening van zaken en de volmachten stelden de gebruikelijke vragen. Aan het eind van de vergadering bedankte de dijkgraaf de volmachten. En daarmee was het waterschap „De Contributie Zeedijken van Oostdon: ï. radeel" geschiedenis geworden. De marmeren gedenksteen in de muur van het Contributiehuis, waarin de belangrijkste historische feiten zijn vastgelegd, kan naar de oudheidkamer; de portretten van vorige dijkgraven, die de wanden van vergaderkamer sieren kunnen worden ingepakt en de vlag zal het volgend jaar mei niet waaien voor het Contributiehuis in Ezumazijl. Js 't net prachtig?" vraagt dijkgraaf Alberda. >u Landtôinst, maar ook I(lnd,;erliC^l^Jn^etrSdear0,l S