Nederlander verslaat in Zolder Belg Julien Stevens met een half wiel „Adelaar Harm Ottenbros bestijgt wereldtroon EDDY MERCKX VLUCHTTE VOOR HOON SUPPORTERS BOLDER - Ha-rm Ottenbros hield zijn hersens bij elkaar ■■*.i Werd wereldkampioen. Zo kort kan de geschiedenis worei samengevat, die zich zondag temidden van tienduizeneil Belgen op het circuit van Terlaemeii bij Zolder af•teelde. j Harm Ottenbros hield zijn hersens bij elkaar, werd ditmaal geen twee- L en besteeg na een overweldigend goed gereden wedstrijd de wereld- °n bij de beroepsrenners op de weg, een eer, die voorheen voor herland slechts door Theo Middelkamp in 1947 en Jan Janssen in 1964 as bereikt. ie-. Jtenbr'os is een grappenmaker; Steeds weer als hij in de afgelopen Tour ijj rance een bergetappe had volbracht zonder zich ook maar een greintje VaAïPannen, kondigde hij zich zelf bij zijn binnenkomst aan als „De adelaar Hoogerheide". Ma deze mtte' die als een H-h deken over het circuit lag, ?" ai °tten*ros omgedoopt. Hij kreeg *8e t eretltel: "De Adelaar van de VeMi Landen". Hü had dat predikaat Want gedurende de hele wed- JW *d de kleine ex-Alkmaarder (hü \s hechts 1,65 meter en weegt 63 . aw>) in de vuurlinie gestreden. overtuiging? „We mochten allej Vn)fioor eigen kansen rijden en toen Ni?» dat het goed gmg heb ik Siros had in een driejarige prof- de hijnaam „eeuwige tweede" Weer was hem door eigen ,s- de zege ontgaan. Felbegeerde overwinningen voor Ottenbros, want toen hem, terwijl hij in de regenboogtrui napufte in de Nederlandse cabine, werd gevraagd wat hij na dit wereldkampioenschap het liefst zou winnen, luidde het antwoord: „Een etappe in de Tour." Ditmaal maakte Ottenbros geen fout in de beslissende fase. Hij hield integendeel beter dan Julien Stevens, de door Eddy Merckx naar voren geschoven meesterknecht, zijn hersens bij elkaar en werd wereldkampioen. „Ik wist dat ik Julien kon kloppen als ik uit het wiel kon komen (uit de tweede positie). En het lukte." Het tweetal vluchters, dat drie ronden voor het einde aan de aandacht van groten als Walter Godefroot, Roger de Vlaeminck en Michele Dancelli was ontsnapt, had zulk een voorsprong opgebouwd dat zij in de laatste omloop voortdurend konden proberen in de gunstigste positie te komen. Zigzaggend tenslotte gingen Stevens en Ottenbros over de weg tot het kiezen of delen werd. Wie zou als eerste de zenuwen niet meer de baas kunnen? „Ik heb nog nooit zo beheerst gereden als op dat moment", zei Ottenbros met overtuiging. Julien Stevens bezweek cri was óp slag een verloren man. Want de Belg, winnaar van de rit naar Maastricht in de Tour de France, nam in een onbezonnen ogenblik de kop, en dat werd hem noodlottig. „Ik had Julien dit jaar in de ronde van België tweemaal geklopt vanuit dezelfde positie en wist dus precies wat ik doen moest", zei Ottenbros na afloop. Het was een enerverend slat voor de Nederlandse kolonie. Centimeter na centimeter schoof Ottenbros naar voren. Heel langzaam kwam hij naast Stevens en toen ging hij de Belg voorbij. Dat gebeurde vlak voor de meet. Met nog geen half wiel verschil werd Stevens door onze landgenoot geklopt. Harm Ottenbros werd wereldkampioen. Harm Ottenbros zwoegde daarna om alle interviews te doorstaan. Van vertwijfelde buitenlanders, die nauwelijks van de Nederlandse coureur hadden gehoord. Er waren er die hem kwalificeerden als de wereldkampioen der meesterknechten. Dat is niet aardig. Want op deze bloedhete dag had de kleine Ottenbros gezegevierd in een van de zwaarste en ook sterkst bezette koersen van het jaar. Dat uit de vijftien koplopers de kampioen naar voren zou moeten komen was duidelijk. Uit de hoofdmacht scheidden zich nog wel groepjes af, maar die lagen veel te ver achter om nog een kans te maken. Het spel voorin kon dus beginnen. Eerst kwam er een vertwijfelde solo van Dancelli, die na een indrukwekkende rush gezelschap kreeg van.... Stevens. De Belg had kennelijk angst en niet ten onrechte. Want onder leiding van Joop Middelink was in de Nederlandse formatie, die uit Renners van vijf verschillende ploegen bestond, toch een soort monsterverbond ontstaan: men zou vriendschappelijk optreden en elkaar niet in de wielen rijden. Het werd nog mooier toen Karstens en Ottenbros gezamenlijk het gat naar de tweede koplopers dichtten. Ook later toen Stevens en Ottenbros waren ontsnapt en Karstens en Dolman in het inmiddels geslonken groepje achtervolgers alles deden om de zaken voor Ottenbros niet te bemoeilijken. De zaken lagen klaar en duidelijk voor iedereen: de Nederlanders steunden elkaar. Na zesentwintig ronden zaten er acht man op kop: Dolman, Karstens, Ottenbros, Dancelli, Wolfshohl, Stevens, Godefroot en Santos. Toen ook De Vlaeminck, Harings, Boifava en Boelke weer in de vuurlinie kwamen, was de slag inmiddels gevallen. Stevens en Ottenbros waren gedemarreerd. Eerst Stevens, later Ottenbros. Zij werden niet meer achterhaald. Het moet voor Stevens een ontzettende teleurstelling zijn geweest, dat hij ondanks alle steun zijn heer en meester Merckx geen,titel aan de voeten kon leggen. De Nederlandse renners hadden zich, zoals zij hadden beloofd, gerevancheerd voor het kampioenschap van het vorig jaar in Immola, waar op Harrie Stevens na de gehele ploeg afstapte. Ottenbros bracht de regenboogtrui binnen, nog zeven Nederlanders werden bij de eerste 34 geklasseerd. Nederland kon tevreden zijn. België niet. Het was voor de tienduizenden die als eersten hun spandoeken met op* Rusland heeft in het Westdui.tse Hagen de Europese basketbaltitel voor meisjes weten te prolongeren. Bulgarije eindigde als tweede. HARM OTTENBROS wordt op de schouders van zijn supporters van het erepodium gedragen... --- Jaap Oudkerk doorbreekt de gangmakerskombinatie ANTWERPEN — „Misschien heb ik wel een hoop geld laten liggen, zeker is dat ik vijanden heb gemaakt, maar ik gun het Jaap zo graag. Het is zon fijne knul, die na veel tegenslag deze titel broodnodig had". Gangmaker Bertus de Graaf, die 70 graag van zichzelf zegt dat hij keihard is („anders kun je je in dit wereldje niet handhaven") wiste zich het zweet van de kale schedel. De Amsterdammer, een dikke feestsigaar tussen de kaken, keek met glimoogjes toe hoe Jaap Oudkerk het zijden regenboogmaillot zorgvuldig opvouwde en in zijn koffer borg. „Jongen, dat kunnen ze je niet meer afpakken, heb je nu gezien dat het kon?". Oudkerk, 32 jaar oud, beaamde het. Hij werkt al vijf jaar samen met De Graaf, maar ondanks dat is het meneer gebleven. „Ja meneer De Graaf, u hebt gelijk gehad". De ijzersterke kombinatie, die ook al in 1964 in Parijs bij de amateurs naar de zege was gereden, had stand gehouden tegen een gangmakerskombinatie, die kennelijk tot doel had gehad de Belg Theo Verschueren in de veelkleurige trui te rijden. Dat was mislukt, ondanks ongeoorloofde handelingen van gangmaker Joop Stakenburg, ondanks tientallen aanvallen van de coalitie op de eenzaam op kop vechtende Oudkerk. Want op deze zaterdagmiddag was het koppel De Graaf-Oudkerk niet te kloppen. Zeker niet na die schokkende momenten in het begin van de koers, die wellicht beslissend zijn geweest voor de instelling van De Graaf in deze wedstrijd. Het was je reinste bandietisme wat Stakenburg uithaalde. Oudkerk, die als vierde was gestart maar zich spoedig naar voren had gewerkt, zette een aanval op Verschueren in en kwam naast de Belg. Tot ontzetting van iedereen stuurde Stakenburg omhoog en drukte De Graaf haast tegen de balustrade. Het moet een kwestie van centimeters zijn geweest. In het rennerskwratier stonden routiniers ademloos bij deze schanddaad. lets dergelijks was nog nooit vertoond. Men durfde niet meer te kijken, vreesde een tegenzet van De Graaf, van wie bekend is dat hij niet terugdeinst om harde tegenmaatregelen te nemen. Maar de wraak bleef uit. „Ik heb er even aan gedacht om Staak een trap te geven, maar ik heb het niet gedaan omdat ik anders misschien de gebeten hond zou worden. En ik wilde voor Jaap geen risiko's nemen". Toch kon De Graaf het even niet laten. Wat moest de Oranjeman er voor knokken om de koppositie te behouden. Het spel begon immers nu pas goed. Er hadden verhalen gecirculeerd over aanbiedingen van diverse kanten. Zo zou Verschueren 55.000 gulden hebben aangeboden, de Duitsers zouden een ton hebben willen betalen voor een titel. Die bedragen waren natuurlijk opgeschroefd en overdreven, maar dat zowel door de Belg als de Duitse baandirekteuren met pakken bankbiljetten was gezwaaid, staat wel vast. Het zag er naar uit, dat de meute was ingegaan op het aanbod van Verschueren. Immers, toen De Lillo na 28 km een aanval inzette bleven Proost en Rudolph vlak voor Oudkerk rijden om hem op te houden. De Oranjerijder versaagde niet. Ook niet toen de aanvallen met de regelmaat van een klok bleven terugkomen. Meestal was het Verschueren zelf, die achter Oudkerk ging jagen. Het resultaat daarvan was, dat de een na de ander tenslotte gedubbeld werd. Eerst Rudolph, die in een afmattend duel met zijn landgenoot Kernper zijn krachten had verbruikt, vervolgens Proost, later Kernper en tegen het einde zelfs De Lillo, die na zijn eerste aanval op Oudkerk geen trap meer deed en daardoor een gevreesd man was. Maar de Italiaan bleek de macht niet te bezitten om een serieuze gooi naar de titel te doen. De zware koers (het is bijzonder slopend op een winterbaan 100 km achter de motor te rijden en nu kwam er nog die strijd bij) kreeg een bijzonder enerverend slot. Verschueren wachtte tot tien ronden voor het einde met zijn laatste aanval. Rondenlang streden de twee kemphanen vlak achter elkaar, tenslotte naast elkaar. Toen, terwijl er nog twee ronden gefietst moesten worden, was Verschueren uitgeput. Hij raakte los van de rol, Jaap Oudkerk was kampioen. Nederland had eindelijk weer eens een stayerskampioen bij de profs. Sinds 1951, toen Jan Pronk in Milaan ooi een tegen hem gerichte combine doorbrak mede dankzij de steun van diezelfde Bertus de Graaf, had geen Oranjeman meer bij de ceremonie protocolair op dit nummer op de hoogste trede gestaan. Jaap Oudkerk kwam uitgeput van de fiets. Minutenlang kon hij haast geen woord uitbrengen, zo had het duel hem aangegrepen. Na de ceremonie, waarbij Oudkerk uit handen van UClvoorzitter Adriano Rodoni de regenboogtrui ontving en de glunderende Bertus de Graaf van het podium viel en bijna de mast met de Nederlandse driekleur vloerde, kwamen de kommentaren los. De Belgen beschuldigden Stakenburg er van, dat hij in combine met De Graaf zou hebben gereden, Stakenburg zelf moest er om lachten: „Wat nou, ik reed ze tegen de balustrade. Verschueren had een tandje meer moeten zetten. Dat was de oorzaak van zijn nederlaag". In de cabine genoot Oudkerk van zijn triomf. Met ontzetting dacht hij echter terug aan dat moment toen hij zijn leven riskeerde door achter de motor te blijven. „je rijdt dan in een soort roes. Even heb ik eraan gedacht te stoppen, maar dat was een flits. Als ik er uit was gegaan, had ik verder de fiets wel op kunnen bergen. Ik heb de afgelopen jaren veel tegenslag gehad en nu voelde ik dat het misschien zou lukken". De Graaf kwam even tussen het gesprek: „Die Oudkerk heeft geweldig veel karakter. Hij heeft niet een keer ho geroepen. Integendeel, hij zat steeds maar te schreeuwen dat ik door moest gaan". Jaap weer: „Het moest hier op deze winterbaan, waar ik altijd sterk rijd. Mijn hele training was dit seizoen afgestemd op deze koers. Ik had praktisch alle criteria in Nederland meegereden. Voornamelijk als training. Gelukkig kon ik meestal ook een prijsje rijden". Hij voegde er nog aan toe: „Maar zonder meneer De Graaf was het nooit gelukt". Ik ben nog even nerveus als vroeger maar nu verwerk ik het zelf. Toen ik amateur was kwam het er allemaal uit". De gedachten gingen terug naar 1961, toen Oudkerk in Zürieh met een tweede plaats achter Henk Nijdam in de amateurachtervolging bij de wereldkampioenschappen debuteerde. Hij kon 's nachts niet slapen van nervositeit en vaak kon men hem dan ver na middernacht met zijn sloffen aan zittend jp de stoep van het hotel aantreffen. „Ook van de week heb ik weer slecht geslapen en gegeten, maar daar heeft nu alleen Marian (Jaap's echtgenote Marian Heemskerk, de ex-zwemster) last van gehad". De managers, lieden die zich de afgelopen jaren nauwelijks om Oudkerk bekommerden, stonden intussen voor de deur te dringen. „Het is te hopen, dat Jaap eindelijk eens wat grof geld verdient. Hij heeft het jaren lang moeilijk genoeg gehad". Bertus de Graaf begon aan zijn tweede sigaar. De uitslag van de stayersfinale is: 1. Jaap Oudkerk (Ned) 100 km in 1 uur 33 min 59,79 sec. (gemiddelde 63,834 km-u.); 2. Theo Verschueren (België) op 200 meter; 3. Domenico de Iillo(Italië) op 3 ronden en 235 meter; 4. Leo Proost (Belg) op 6 ronden en 245 meter; 5. Dieter Kernper (W.-Duitsland) op 7 ronden en 115 meter. GANGMAKER Bertus de Graaf omhelst Jaap Oudkerk na de verschrikkelijk moeilijke tocht naar het wereldkampioenschap. --- Peter Post derde Bracke op poursuite kampioen N2S*EN (ANP) — De sierlijk tHe "de tempobeul Ferdinand VN?Twde in hel AlltwerPse K efVoT '* wereldkampioenschap LV JpjK- Titelverdediger Hugh h Vel in de fina,e na 2450 meiJ>NdJ en door de Belg, die een %r. jf haaide van ruim 51 ki- 4 ' n dat met staande start. % Ity* *pd OH> de 3e en 4e plaats JSt £'e hü * wraak voor de neder>, *°H»ii.om de nationale titel tegen ,S de h leed- De lange Amstelve- K*e *«*• n*tm vertrouwde winterbaan de moeten komende dan l V_> bbl!ans «ware open banen, liep Ve ha?'11 4000 «eter in. do £mEde was Peter Posl* ''■fcN t?0»».»?* HuSh Porter en was V_ak^el^Bgedubbeld door Ferdi" V^iw ta'r,?ongers had de tout-eeiwVf? W te gokken. Een V'W^eetiV11 nederlaag niet, want iLN*s ziin eerde Ferdinand Bracke # l grote volto- Het was de % voor de Belg. In |>A' y in Pairijs wereldkam>% l- * oln h 7311 het achtervolgings**h * wereldkampioenschap QSISr7Sd B««*e (België); 2. Vreeland); 3. Peter Post ' *• Gert Bongers (Neder- BRACKE --- Pia Ottenbros: „formidabel” HOOGERHEIDE (ANP) — Pia Ottenbros—Hovinga, de 25-jarige echtgenote van de nieuwe wereldkampioen, had de strijd in Zolder helemaal op de televisie gevolgd. Zij was, wegens moeilijkheden met het vinden van een oppas voor haar negen maanden oude zoontje Fabio, niet naar Zolder kunnen gaan om haar man te zien rijden. In gezelschap van enkele buren zag mevrouw Ottenbros haar man als winnaar over de streep gaan. Zij was na de zege van Harm helemaal overstuur: ,JHet is formidabel. Hij heeft dit seizoen veel pech gehad ondanks zijn beide tweede plaatsen in de Ronde van Frankrijk, maar dit is grandioos." --- Uitslag Zolder ZOLDER — De uitslag van het wereldkampioenschap op de weg voor professionals luidt als volgt: 1. Ottenbros (Ned) 262,860 kilometer in 6.23.44; 2. Stevens (Belg) zjt.; Dancelli (IT) op 2.18; 4. Reybroeck (Belg) op 2.21; 5. Swerts (Belg) z.t; 6. Harings (Ned) z.t.; 7. Catieau (Fra) z.t.; 8. Paolinl (IT) z.t.; 9. Karstens (Ned) z.t.; 10. Wolfshohl (WDld )z.t.; 11. Dolman (Ned) z.t.; 12. B. Guyot (Fra) z.t.; 13. Frijters (Ned) z.t.; 14. De Vlaeminck (Belg) z.t.; 15. Agostinho (Port) z.t.; 16. Biofava (IT) z.t.; 17. San Miguel (Spa) z.t.; 18. Mendes (Port) z.t.; 19. Godefroot (Belg) z.t.; 20. Boelke (WDld) z.t.; 25. Steeyens (Ned) op 4.35; 26. Wagtmans (Ned) z.t.; 34. Dubois (Ned) op 5.13. De wedstrijdleiding namen 10 renners uit de klassering, omdat zij buiten de aangewezen zone bevoorrading accepteerden. Onder deze renners bevonden zich René Pijnen (Ned), BWossi (IT) en Plngeon (Fra). De Nederlander Wim Schepers staakte de strijd, nadat hij door de Tsjech Jiri Daler ten val was gebracht en een grote achterstand had opgelopen. wekkende teksten aan het adres van Merckx stilletjes hadden moeten opbergen een dubbele slag toen de kleine „Ollander" bij de ceremonie protocollaire op de hoogste trede klom. Het feest van Zolder waarvan onze wieierchauvinistische Zuiderburen zich zoveel hadden voorgesteld eindigde in een rel. Eddy Merckx durfde het niet aan om ook de laatste spitsroeden te lopen. In de laatste ronde verdween hij onopgemerkt uit de koers. EEN FRAKTIE van een sekonde eerder dan de Belg Julien Stevens (links) drukt Harm Ottenbros zijn voorwiel over de eindstreep. Dit ge- beurde na enkele kilometers durende en slopende intimidatiepogingen van beide coureurs. ---