(advertentie) LET OP!! LET OP!! De enige groothandel in juwelen en diamanten met rechtstreekse verkoop aan particulieren is wegens vakantie gesloten van 25 juli t/m 9 augustus ' I «_| llui vertrouwm waard MLB Diamonds A.J. Ernststraat 865 1082 LN Amsterdam-Buitenveldert Telefoon: 020-644 39 91 inruil mogelijk --- (advertentie) ELKE WEEK DE NIEUWSTE vm f_i!ff!i__J__j__M______n___ ____________ «Jpi:-:=,i','li;vi-ï'inii/' '■■,„■■■.»■■■ üg-^PW-MM-B __fl |«««^|--«««^,«"^***™l^,«^^,l"^,,l,***ll I I ______________r ~ **V W- aaxaaama *ma\ ___ft __________ ___!___■£' ____L ___-____!____. ___T —I—l—*■li -_|L ' *T^__H^^| ___ "t/ru Vv^' V^^^^^___ï->__r>____.!p - I — "Qrvb^'^^" ii-nu v/OC^___r*_#* IIKSMOKKELDËi-1 COCAÏNE I.A | |lwl/nn BUttb S W.IOB lil WnolcnuAffi --- De nieuwe uitdaging van 72-jarige tenor John van Kesteren door Henk van der Meyden PRIVÉ ZINGEN VOOR DE ARMEN „Aan mijn begrafenis wil ik helemaal niet denken" „We waren geschrokken van de grote verschillen" TOEN JOHN VAN KESTEREN, de nu 72-jarige tenor die met zijn Amerikaanse vrouw al dertien jaar in Palm Beach woont, dezer dagen in zijn geboortestad Den Haag was, werd hij aangesproken door een oude kennis. „John," zei hij, terwijl hij hem nadenkend aankeek: „Heb je er al aan gedacht Waar je begraven wil worden?" Van Kesteren, deze middag met zijn vrouw even in het Amsterdamse Hilton, glimlacht. „Ik zei hem: joh, Waarom praatje niet over die leuke jaren van PAL AIS DE DANCE in Scheveningen? Ik wil helemaal niet denken aan mijn begrafenis." Het is typerend voor de positieve levensvisie van JOHN VAN RESTEREN en zijn vrouw, die in Florida samen een heel nieuw leven 'opbouwden, terwijl John toch bijna zestig was toen hij er aankwam. „In Palm Beach heb je ook mensen die zich terugtrekken in hun mooie villa en de hele dag aan het zwembad zitten of naar buiten zitten te staren, zoals de nu 80-jarige Perry Como, een van onze buren. Maar je kunt ook iets nuttigs doen." ■ Tien jaar geleden richtte John van Kesteren samen met zijn vrouw, Louise, de stichting „Help the Hungry at Home" op om de mensen die in het rijke Amerika van vandaag honger lijden te helpen. „Voor zon stichting is geld nodig. Ik ging naarde plaatselijke kerk en zei: 'Ik ben een tenor uit Nederland en ik wil een concert geven voor die arme mensen.' Dat is mijn karakter. Ik wil anderen helpen. En ik wist dat hier in Palm Beach in Zuid-Florida een taak voor me was weggelegd, die een nieuwe wending aan mijn leven zou geven." FOTO: RUUD VAN DER LINDEN --- Succes „Ik ben een zanger die in de hele wereld succes heeft gehad en ik mag zeggen dat die stembanden van mij, nu op mijn tweeënze- Ventigste, het nog prima doen. pc dacht toen ik in Palm Beach de kat eerst uit de boom gekeken had: wat kan ik daar nu mee doen?" „Mijn vrouw en ik waren geschrokken van de grote tegenstellingen tussen rijk en arm. Vooral bij het meer van Okeechobee leven tienduizenden mensen die honger hebben en armoede lijden. Mensen eten er soms dagen niet. Het is ook vaak een stille armoede van mensen die hun banen verloren hebben en geen overbruggingsgeld hebben. Daarbij zijn er de zieken die geen geld hebben om naar een ziekenhuis te gaan en je hebt er veel aidspatiënten, die er aan hun lot Worden overgelaten." „Dat maakte diepe indruk op ons," zegt John van Resteren. „Ik dacht: die mensen moeten we helpen." „Heb je dat soort gevoelens vaker gehad in je leven?" Van Resteren nu serieus: ..Ik heb me altijd gekeerd tegen onrecht. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de underdog. Als een zanger ruzie had met een dirigent en op het punt stond ontslagen te worden koos ik partij voor hem. Dan ging ik met de dirigent in de clinch om de zaak °p te lossen. Het is meerdere keren gebeurd dat ik, doordat ik voor een ander in de hres sprong, zelf bijna ontslagen ben." „Maar dat is mijn karakter. Ik wil anderen helpen. En ik wist dat hier in Zuid- Florida een taak voor me was Weggelegd, die een nieuwe Wending aan mijn leven zou geven." --- Stichting Nu tien jaar geleden richtte John samen met zijn Vrouw de stichting „Help the Hungry at Home" op om de pensen die in dat rijke Amerika van vandaag honger lijden te helpen. „Voor zon Richting is geld nodig. Ik ging naar de plaatselijke kerk die in zon gemeen- Schap ook de functie heeft van een „social club" en zei: *k ben een tenor uit Nederland en ik wil een concert ge- Ven voor die arme mensen.' Men keek me vreemd aan. Zoiets had men nog nooit Meegemaakt." Maar Van Kesterens initlatief was het begin van een .morme actie, die nu al tien •Jaar een groot succes is en "te geleid heeft tot het grootte liefdadigheids-muziektestival in Florida: Het 810- w«ng Rocks Festival. Het is een reeks ballet- en operetteültvoeringen van klassieke Muziek die Van Resteren organiseert. Zelf zingt hij zijn partij mee. Van Resteren: „Ons motto is: 'We turn music into food'. „Met het geld dat mijn concerten, het festival en allerlei acties opbrengen kopen mijn vrouw en ik voedsel en elke maand zijn wij dagen in de weer om dit zelf uit te delen." „Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat helpen wij waar nodig is, bezoeken we aids-Datiënten, zwangere vrouwen die geen geld hebben om eten te kopen en oude mensen. De meeste armoede tref je aan bij de kleurlingen die rond het meer van Okeechobee wonen, want die hebben het op elk gebied nog altijd moeilijk in Amerika." Zijn de mensen dankbaar voor jullie hulp? Van Kesteren: „Nee, daar merk je niet veel van. Men weet vaak niet eens waar wij het geld vandaan halen voor al die voedselpakketten die wij uitdelen. Laatst vroeg ik het eens aan een vrouw. 'Dat komt zeker uit Washington', zei ze. Ik deed mijn mond open en wees naar mijn stembanden. 'Nee,' zei ik, 'dat hebben die twee sternbandjes van me bij elkaar gezongen.' Dan kijken ze je heel vreemd aan." Louise: ~Er zijn ook mensen die aan het meer wonen en vroeger in goede doen waren. Maar omdat er geen uitkeringen zijn, hebben ze geen geld meer om eten te kopen. Ze zijn echter te trots en voelen zich te goed om naar ons toe komen om het eten te komen halen." John: „Ze wenken dan nog heel hooghartig naar mijn vrouw en mij dat we vijf of zes pakketten naar binnen moeten brengen. Dan lopen we samen heel wat te sjouwen, aldus Van Resteren, die de voedselpakketten in zogenoemde bananenboxen bij zich heeft, elk met een gewicht van 75 kilo. „Een goede conditietraining," zegt hij. Maar The Dutch, zoals John en zijn Amerikaanse vrouw genoemd worden, storten zich met hart en ziel in dit werk. Ze hebben min of meer hun eigen „LEGER DES HEILS" opgericht. Maar ze kopen niet alleen het voedsel in en delen het uit, ze houden ook samen in hun prachtige droomhuis de hele administratie bij. John zegt: „Ik ben de president en oprichter van deze stichting en Louise is de secretaresse. Zij is er elke dag zeker zes uur mee bezig, net als ik." „Zelfs vandaag kreeg ik nog een telefoontje uit Florida. Een tuinman uit Guatemala heeft zonet gehoord dat zijn zoon vermoord is. Hij heeft geen cent en is helemaal overstuur. Ik heb gezegd: geef hem maar duizend dollar. Dan kan hij in ieder geval de begrafenis van zijn zoon betalen. Er zijn veel verschillende gevallen waar apart over beslist moet worden. „Men probeert natuurlijk ook misbruik te maken van onze goedheid. Als we aan het uitdelen zijn zegt een jongeman: 'Geef mij maar acht pakketten, we zijn met zoveel familieleden.' Maar we weten dan dat dit niet zo is. Je moet dus ook goed opletten." „In Palm Beach is men blij met onze acties. Want als mensen honger hebben, redeneert men daar, zullen zij eerder de wet overtreden door voedsel desnoods te stelen. Nu wij de ergste nood lenigen, is de kans daarop minder." De activiteiten van John en Louise van Resteren zijn ook op het Witte Huis niet onopgemerkt gebleven. Van Resteren kreeg een dankbrief van de toenmalige president Bush, en kort geleden werd hun in het prachtige Breakershotel een onderscheiding — de „Proclamation of Gratitude" (verklaring van dankbaarheid) — uitgereikt door de burgemeester van Palm Beach. Op diezelfde avond kregen John en zijn vrouw van het congreslid Torn Lewis ook nog de „Congressional Award for Humanity" aangeboden. Dit typeert wel hoe men in Palm Beach het werk van dit echtpaar op prijs stelt. Van Resteren: „Het is hier ook nu de grootste hulpbron voor duizenden mensen die in moeilijkheden zijn, ongeacht door wat." --- Charmeur Het is de andere kant van deze levenskunstenaar. Want zo komt Van Resteren toch over, als charmeur, als genieter bij uitstek, als bon vivant. Pieter van Vollenhoven noemde hem laatst „een kleurrijke figuur". Hoe komt zon man er toe, die in de glamour-wereld leeft van opera en operette, van prinsen en prinsessen, zich zo aangetrokken te voelen tot de zelfkant van de wereld, en daarin de rol te vervullen van een missionaris? Van Resteren: „Succes is mooi in het operavak. Ik heb er altijd van genoten. Maar het is ook betrekkelijk. Je moet sterke benen hebben om er niet door over het paard te worden getild als er elke avond tientallen mensen bij de artiestenuitgang op je staan te wachten voor een handtekening, zoals ik dat had bij de Bayerische Staatsopera, waar ik zeventien jaar aan verbonden was." „Ik heb daar echter nooit zoveel om gegeven. Daar ben ik misschien toch die nuchtere Nederlander voor gebleven. Maar ik heb gekozen voor deze nieuwe opdracht in mijn leven, omdat ik later toch herinnerd wil worden als iemand die zijn talent, zijn stem, niet alleen gebruikt heeft voor zijn eigen glorie." „Natuurlijk, je hebt de voldoening dat je er veel mensen een plezier mee hebt kunnen doen, maar ik kan die stem nu ook gebruiken om mensen te helpen die in nood zitten, die — en daar heb ik voorbeelden van — een crisis, een periode van armoede in hun leven, anders niet zouden hebben doorstaan. Natuurlijk had ik, toen ik besloot mijn carrière als zanger op te geven — nu dertien jaar geleden toen ik uit München naar Florida vertrok — hier een luxueus leven kunnen leiden, met de hele dag niets doen, party's aflopen en bij het zwembad liggen. Er zijn ook genoeg mensen hier die me liever met een glas whisky in mijn hand aan de rand van mijn zwembad zouden zien, dan als een man die de ene actie na de andere opzet. Maar wat we nu doen heeft zin aan ons leven hier gegeven." Waarom vertrok je eigenlijk uit München? Van Resteren: „In 1980 zag de wereld er heel einders uit dan nu. Daar was de dreiging van de Russen. De sfeer in Duitsland was gespannen. Ik was de Tweede Wereldoorlog nog niet vergeten, waar veel mensen gered hadden kunnen worden als zij op tijd waren gevlucht. Louise en ik dachten: we willen nu niet te laat zijn, en we besloten te emigreren naar Florida. We hadden genoeg geld gespaard. Ik had over de hele wereld gezongen. Als Rammersanger had ik een internationale reputatie, en ik werd overal gevraagd." . „Maar dan komt die dag dat je een keuze maakt. Een dramatische keuze was het. Dat wilde ik ook. Ik stopte met zingen. We kozen voor een totaal andere cultuur. We wilden een heel nieuw leven beginnen!" „Dat was in het begin hier in Florida best moeilijk," bekent Van Resteren. „Je komt als je altijd gezongen hebt in een gat terecht. Die palmbomen zijn hier mooi, maar die ken je ook wel na een tijdje. Ik zag hoeveel rijke mensen hier de hele dag doorbrengen met niets doen en op hun dood wachten." „Ik ontdekte hoe zij met al het geld dat zij verdienen geen persoonlijke tevredenheid kennen. Ze hadden zich eigenlijk al levend begraven in luxe villa's, wat eigenlijk mausoleumswaren." --- Vier miljoen „Dat zie je nu nog. Een kennis van ons is advocaat. Hij is gespecialiseerd in schadeclaims, waar hij een percentage van krijgt. Hij verdient vier miljoen gulden per maand. Run je je dat voorstellen?" „Hij heeft laatst een huis gekocht met 57 kamers! 'Heb je die dan nodig?' vroeg ik. 'Ja,' zuchtte hij, 'een voor mij, een voor mijn vrouw, een voor de secretaresse, een voor mijn secretaris, een voor de kat, de hond...' en zo ging hij maar door." „Kort daarna was hij bij ons thuis. Ons huis is veel kleiner en daardoor intiemer. Hij zei: 'Wat is het hier gezellig, wa< een leuke sfeer. Hoe heb je dai gedaan?' 'Dat komt omdat wi; geen 57 kamers hebben,' ant woordde ik." „Nee, al die enorme riikdom om je heen, waarbij men over honderd miljoen dollar praat alsof het normaal is, brengt nog geen geluk. Die mensen zijn vaak gevangenen van hun eigen bezit, en ze komen vaak heel negatief over, omdat ze ondanks al hun geld toch steeds weer nieuwe problemen hebben over dat geld. Ze zeuren en zeuren maar." Heb jij dan nooit problemen John: „Jazeker. Niet altijc gaat alles zoals je zou willen bi zon organisatie als Help The Hungry At Home. Maar ik zeg nooit: 'Dat kan niet.' Als iets moeilijk is,zeg ik: 'Hoekanhet wel?' en 'Hoe zullen we het op lossen?' Er is ALTIJD een op lossing, als je maar tegen je zelf blijft zeggen: 'Ik wil en za het voor elkaar krijgen!" Louise zegt: „John heef zon energie. Hij heeft altijc plannen en ideeën. Vooral al het moeilijk gaat, komt hi heel enthousiast weer met een ander plan, waardoor het we lukt. Hij is onvermoeibaar." Van Resteren heeft on danks zijn 72 jaar nog altijc iets kwajongensachtig, iets brutaals. Zijn vrouw Louise zegt: „Hij zorgt in Palm Beach altijd dat er leven in de brouwerij is. Als we straks weer terug zijn, is men weer blij. Dan gaat John weer 'in de pap roeren." Hij houdt van actie, zegt Van Resteren. Het is ook de reden dat hij daar in Florida terugkwam op zijn be sluit te stoppen met zingen. „Na een tijdje mis je de cul tuur en je merkt dan dat j stem nog altijd in goede condi tic is. Je wordt onrustig." Louise: „Toen zei ik hem 'als je dan de cultuur mist hier, breng het dan zelf terug.' En dat heeft hij gedaan." John: „Toen ben ik gaan zingen voor mijn stichting. En sindsdien word ik ook weer overal gevraagd. Volgende maand zing ik op het grootste openluchtfestival van Amenka, het Ravinia-festival in Chicago voor 60.000 mensen met het Chicago Symfonie Orchestra. Er volgt een tournee door Australië, Nieuw-Zeeland en Indonesië. Waarom niet?" „Ik voel me nog heel fit, ik weeg nog steeds dezelfde 72 kilo die ik ruim 35 jaar geleden woog toen ik met Louise trouwde. Dat komt door haar strenge eezondheidsregime Ik jog ook vee langs de oce aan," aldus Van Resteren, die met zijn beide benen op de grond is blijven staan in dat exquise oord Palm Beach, waar achter de schone schijn vaak meer problemen zijn dan men denkt. John: „Zo is mijn buurman BUKT KKYNOLDS net gescheiden van LONI ANDERSON. Een drama. Ze kwam net voor we naar Nederland kwamen met haar 13-jarig zoontje uit een eerder huwelijk afscheid van ons nemen. Ze huilde en huilde. Reynolds heeft haar van de ene op de andere dag gezegd dat hun huwelijk voorbij is, dat het beter is dat zij elk hun eigen weg gaan." „We konden haar niet troosten. Toen ze vier jaar geleden trouwden waren ze heel gelukkig. Maar in die tijd had Reynolds het niet zo druk. Hij had wel een tv-serie — Stryker — gemaakt, die echter een mislukking werd, en zijn carrière raakte in een impasse. Voor hun huwelijk was dat goed. Ze waren altijd samen, gingen vaak dineren 's avonds, je zag ze altijd bij elkaar. Het leek eengrote honeymoon." --- Succes „Maar Burt heeft nu veel succes met een nieuwe tvserie, Evening Shades, die in Hollywood wordt opgenomen, 3000 kilometer van Florida. Hij is de laatste maanden nooit meer thuis geweest. Dat wreekte zich in hun huwelijk, en toen heeft Burt er een einde aan gemaakt. "Van Resteren: „Succes en geluk gaan niet altijd samen, zoals je ziet. Je moet, vind ik, als je succes hebt, al voorbereid zijn op een ander leven en keuzes kunnen maken." Dat hebben hij en Louise nu gedaan daar in Florida, waar John van Resteren niet schittert als een ster die zijn ego elke dag wil laten strelen, maar als mens. En dat is voor hem nu de mooiste finale. ---