Bij Ruwe /O'ta handen "*-;pi«s^_ PUROL^ verzacht en geneest Doos 30, Tube 45 et. Bij Apoth. en Drogisten. aaaaaaaaaaaaa&Eaaaaaaa%aaaaV£maaWÊWmWßß33E£Z™!S UNGEZ MEDEDEEUNG) --- Een „winfersche wandeling” aan den haard Leert van Uw schilders en dichters, en trekt er ook in den winter op uit! De wind is losgebroken over de lage landen. Hij doet de hooge populieren om de eenzame boerderijen heen en weer zwalpen, hij striemt elk voorwerp, dat zich in het wijde land verheft, hij doet de golven tegen boulevards en dijken beuken en m de steden fluit en buldert het om de huizen. De storm is over Holland gekomen en — om Theun de Vries' woorden te gebruiken — „de nachten dreunen onstuimig om het weerloos huis". Hoe hebben de dichters onzen winter gezien ? Terwijl de felle regen en hagel, die van tijd tot tijd door de windvlagen worden voortgezweept, tegen de ruiten ketsen, met een geluid alsof deze door honderden fijne naalden bewerkt worden, zoeken wij, dicht bij den haard gekropen, het antwoord. De storm, waartegen de Nederlanders de eeuwen door gevochten hebben — hij was aanleiding tot de roemrijke bladzijden, die in onze geschiedenis aan het reddingwezen mochten worden gewyd, hij was ook oorzaak van den strijd, die voortdurend aan onze dijken moet worden gevoerd — vindt men behalve door Theun de Vries, ook door Adama van Scheltema bezongen : De wind sluipt door den donkeren nacht, Hg woelt door doode blaren, — Luister*, die lange bange klacht De wind zal niet bedaren. De wind huilt door het dorre hout, Hij rukt aan alle ruiten, — 't Is binnen stil, 't is binnen koud. Hoor: hoe de wind kan fluiten ! De Nederlandsche winter vertoont zich echter steeds weer in een anderen vorm, «vaardoor het beeld onzer landen een steeds «visselend aspect krijgt De wind is één van die vormen, — „graauw is Uw hemel en «torimg Uw strand" —, de regen is een ander verschijnsel en ook' in dit opzicht zou van ons land te spreken zijn als van een „land van wind en water". Plotselinge plensbuien wisselen af met fijne motregen, die alles maakt „oud en droomerig en vertrouwd". En dan niet te vergeten, de nevels, die, met de regens, De Genestet deden schrijven: O land van mist en mest, van vuilen, kouden regen, Doorsyperd stukske grond, vol killen dauw en damp. Vol vuns onpeilbaar slijk en ondoorwaadbre wegen, Vol jicht en parapluies, vol kiespijn en vol kramp ! Toch behoeven wij ons niet alleen door onaangename herinneringen te laten leiden. De dichters deden het evenmin, — want diezelfde nevel kan de aanleiding zijn tot de vorming van een bij uitstek betooverend schouwspel, als in het nevelige land de vorst zijn intrede doet. Dan zijn de takken der boomen, het riet langs de slootkanten en het gras in de weilanden bezet met myriaden fijne ijsnaaldjes, die een tooverachtig kantwerk vormen. En hiermede doen wij onze intrede in die wereld van wondere schoonheid en winterstilte die Jacqueline v. d. Waals het volgend vers in het hart en in de pen gaf : De grond is wit, de nevel wit, De wolken, waar nog sneeuw m zit, Zijn wit, dat zacht vergrijzelt. Het fijngetakt geboomte zit Met witten rijp beijzeld. De wind houdt zich behoedzaam stil, Dat niet het winste takgetnl 't Kristallen kunstwerk breke De klank zelfs van mijn schreden wil Zich in de sneeuw versteken. De grond is wit wit, de nevel wit, Wat zwijgend tooverland is ait . Wat hemel loop ik onder ? < ïk vouw de handen en aanbid Dit grootsche stille wonder. En hiermede zijn wij gekomen tot het aspect van den winter, dat altijd het meest tot de menschen gesproken heeft en waar- Voor wij vooral in de dagen rond Kerstmis en Oudjaar zoo ontvankelijk zijn: het land door een donzen vacht bedekt. Wanneer de sneeuw in een milde overdaad uit den grijzen winterhemel is gevallen en de zon haar goudglanzen over het landschap strooit, dan tintelt alles in een weelderige schittering. Dan krijgen de stammen der boomen, wier twijgen doorbuigen onder het gewicht der pas gevallen sneeuw, een wonderlijke paarse en bruine tint en de spaard*""*; takken der knotwilgen teekenen zich h<>h,T< af tesen de grijze lucht. De boerenuei'urzingen, stoer in het landschap oprijzend, alsof 2ij. met den bodem zij„ ver. groeia, zoeken beschutting onder het geboomte, dat hen omgeeft, en onder de dikke sneeuwvacht, die de daken toedekt, en in de steden zijn ac gevels met hennelijn omzoomd. Dan zijn wij gekomen in 't land. waarin Feüx Timmermans zich „het Goddelijke verhaal van het Kindeken Jezus, ziin zoete moeder en zijn goeden voedstervader (heeft) verbeeld, en met wat letterkunde in groot genoegen omcierd" Dit is het land - zou het niet overal m Nederland kunnen zijn - El geschiedenis laat eenmee ke wasgele lucht lag ac wc sneeuw. Dik lag de sneeuw op de kap van den houten molen d.e boven op de wallen zijn trage wieken keerde; en het inj-reww™ leemen hutteken, van onder tegen ac waihelling. zat er diep in verdoken. Ui» een lüpii-slren in de nlnimen van zn'n mopner. Ginder lasr het stedeken rustig en vredisr. onder zijn witte daken, en achter de hooge wallen, waar de velden waren, stippelden wemelende schaatsenrijdes op de bevroren wateren van de Nethe én de overstroomde beemden; er kwam bl'i eeluid vandaan en smoutebollenreuk. 't Was op een Donderdagmiddag, zoodat er veel kinderen waren, die op baantjes slibberden of zich in ijsstoelten amuseerden". * * * Timmermans bevindt zich hier in het goede gezelschap van onze middeleeuwsche schilders, die nimmer geaarzeld hebben het Kerstgebeuren in het Vlaamsche land te laten spelen. Eerst is de heilige geschiedenis hoofdzaak en ziet men het landschap voornamelijk in het fond van het schilderij (zoo een winterlandschap bfi Jeroen Bosch), maar later gaat het meer en meer het gansche paneel beheerschen. Wie Breughel's „Volkstelling in Bethlehem" bekijkt, ziet heel de doening van een Vlaamsch dorp voor zich, den arbeid en het vermaak, de wijde verten, met de boomen in de yle vrieslucht, en daarin Jozef en Maria, die hun Kindeke laten inschrijven. Onze Oud-Nederlandsche schilderkunst kende de liefde voor het detail, zij vertelde op uitvoerige en geestige wijze, Later doet het romantische element- zijn intrede (Jacob van Ruysdael), komt het Hollandsche landschap, met zijn subtiele sfeer en atmosfeer en zijn ijsvermaken op den voorgrond (Hendrik Avercamp en Aert v. d. Neer), dan ook treft ons meermalen een 17de eeuwsrhe boertigheid, en nog later — bij de wisseling van onzen eeuw — zou Breitner zijn onvergetelijke doeken wijden aan , den Amsterdamschen winter en ons daarvan verhalen in 'n kleur en sfeer, zooals alleen Amsterdam die heeft. Van de schilderkunst nog een oogenblik terug naar de literatuur. Trouwens is het niet of men een doek van één onzer Oud- Hollandsche meesters voor zich ziet, als men in Demolders schildersroman „De Bloeiende Weg" leest : „Een bonte menigte in Zondagskleeren rumoerde op de Maas; een pratende en uitgelaten menigte, die om hun schouders het fluweel en de zijde van Dordrecht droegen en wier gezichten boven de zwarte, roode en groene mantels van de koude rood glansden. Op de oevers brandden vuurkens om zich te warmen; tenten waarop de driekleur wapperde wachtten naar klanten. Van de dorpen kwamen sleden, voortgetrokken door witte paarden, wier bellen lustig klonken; een der sleden droeg een zeil en werd door den wind voortgedreven. De vastgeankerde schepen droegen vaantjes in de spits hunner masten * om den kiel sloegen de schippers met bijlen het ijs aan stukken; verder weg trokken de visschers een bark op het land. Op een inham van de rivier begonnen knapen met het kolf spel; ze poogden de kogels over het gladde ijs voort te schuiven. Aan den kant stonden de verwelkte biezen lijk rijp koren: achter de berijmde iepenstammen, wier kruinen als bevroren bloemtuilen waren, stonden vogelaars op den loer".. * * * Wie, op deze wijze aan den haard een wintersche wandeling heeft gemaakt, zou er niet naar verlangen zelf te gaan genieten van de schoonheid van den winter ? Welnu, er zijn dagen genoeg, ook in dit jaargetijde, die er zich bij uitstek toe leenen de schoonheid van stad en land te gaan bewonderen. Ook in dit opzicht kunnen wij leeren van onze schilders en dichters. Doet als zij, gaat er op uit en geniet als zij. Te lang hebben wij de pracht van óns wintersche landschap verwaarloosd. Heide, bossehen en duinen, rivieren en weilanden hebben in den winter een heel aparte schoonheid en in het koele licht van den winter hebben pok onze steden en onze intieme dorpjes, met hun fraaie en sierlijke silhouetten, een geheel eigen bekoring. Waarom zullen we dan nog aarzelen ? Omdat wij niet gewend zijn in den winter uit te gaan ? Maar dat kan immers nooit een werkelijk bezwaar zijn. Als wij den weg niet weten in het wintersche seizoen, dan is er het V.V.V.-wezen, met meer dan driehonderd vereenigingen over het land verspreid, die gaarne en kosteloos alle gewenschte inlichtingen zullen verschaffen. Daarom trekt er op uit, ook in dit seizoen. Geniet als onze schilders en dichters van de kleuren en het bonte gewemel als de wateren zijn gekluisterd, van de ongerepte blankheid en de verre verschieten, van den arbeid en de vreugde in het wintersche land, kortom van heel die ijle, subtiele en soms ook dreigende sfeer, en zeg met Kloos tot den winter : „Kom dan, ook gij zijt schoon". --- NIEUWS UIT DE PROVINCIE H.H. CORRESPONDENTEN worden verzocht ons hun nieuws over de Kerstdagen in zoo beknopt mogelij ken vorm en voorts zoo spoedig mogelijk te willen doen toekomen. Kerstnieuws, dat niet den dag na Kerstmis in ons bezit is, zal niet meer kunnen worden geplaatst. Redactie Drentsché Krant. --- EMMEN RAADSAGENDA. De agenda voor de a.s. Vrijdag om half elf te houden raadsvergadering is: Mededeelingeni en ingekomen stukken. Voorstel tot huur, verhuur en aan- en verkoop van eigendommen. Idem tot wijziging der verordening tot regeling van den rang en de bezoldiging van het personeel. Idem tot wijziging van de instructies voor het keuringspersoneel Voorstel tot het verleenen van ontheffing van tiet bepaalde in artikel 31, 2e lid der bouwverordening ten behoeve van den bouw van een graansilo. Idem tot vaststelling en wijziging van gemeenschappelijke regelingeni betreffende toelating leerlingen. Idem tot vaststelling van het bedrag, als bedoeld in artikel 55bis der Lager Onderwijswet 1920. Idem tot het aangaan eener geldleening. Reclames schoolgeld en hondenbelasting. Benoeming leden Burgerlijke Armbesturen. Overplaatsing en benoeming onderwijzend personeel. Behandeling gemeentebegrooting, begrooting van het bedrij! gemeentewerken, begrooting van dent Keuringsdienst van vee en vleesch en begrootingen der Burgerlijke Armbesturen, dienstjaar 1941. --- Stille nacht, heilige nacht --- GEES. AFSCHEID JUFFROUW KOK (23 Dec.) - - Vrijdagmiddag heeft juffrouw Kok, onderwijzeres aan de Bijz. Lag. School alhier, wegens voorgenomen huwelijk, als zoodanig afscheid genomen. Namens het onderwijzend personeel en de kinderen werd gesproken door het hoofd der school, den heer R. Weerman, en namens het bestuur der school werd het woord gevoerd door den heer W. Kremers. Als herinnering boden de leerlingen den scheidende juffrouween 3-tal boekwerken aan, terwiji ook het schoolbestuur en het onderwijzend personeel een prachtcadeau aanboden. Door mej. Kok werden tenslotte eenige woorden van dank gesproken tot collega's, schoolbestuur en leerlingen. --- NIEUWE KRIM. JAARVERGADERING N.C.L.B. (23 Dec.) Vrijdagavond kwamen onder voorzitterschap van den heer Hrm. Benjamins de leden van de afdeeling Nieuwe Krim I in ue Ned. Herv. Kapel bijeen. De heer v. d. Hoek gaf een overzicht van de jaarvergadering van het N.C.V., gehouden te Utrecht. Bestuursverkiezing vond plaats wegens aftreden als voorzitter van Hrm. Benjamins, die werd herkozen. Ook de heer B. Timmer werd herkozen en als lid van de controlecommissie, aftredend J. Bunskoek, werd gekozen* p. v. d. Weide. Tot bode werd benoemd G. Kroeze Jr. --- RUINEN. BOERINNENBOND, (23 Dec.) — Gisteravond werd in café Kuïk alhier door den bond van boerinnen en andere plattelandsvrouwen haar Kerstavond gehouden.' Mevr. Van Veen opende met een passend woord dezen avond waarna door de aanwezigen werd gezongen „Daar is uit 's werels duistre wolken." Hierna kreeg mej. Truus Hooijer uit Der