JttLr VERKOUDHEID. WËJ BRONCHITIS waarbij slijm op de borst j^— vast zit, zal Abdijsiroop de slijm doen loskomen en borst en keel verzachten, y—-\ terwjjl de hoest verdwijnt. hts. i Vanouds beproefd by hoest, lyh VJH griep, bronchitis, asthma. AKKERS AB[)USIROOP_ --- AAN DEN HUISELIJKEN HAARD De groote verrassing. — Ja, 't is hier wel heel gezellig, zei.oom Willem, die boterlettérs smaken uitmuntend, en dat jelui mij, ouden kerel, bij het maken van de surprises niet vergeten hebt, bevalt me wonderwel. Maar toch, hoe prettig het hier ook is, — ik heb toch nooit zoon heerlijken strooiavond beleefd als den eersten winter dien ik te Hamburg doorbracht! . ' — Vertellen oom, vertellen, dat x moeten wé hooren, klonk het van alle kanten. — Nu, ik wil wel — en anders zou het me toch niet veel helpen, nietwaar, sprak oom Willem met een koddig gebaar van berusting, schenk me dan eerst nog maar eens in, -»- en houd "vooral je tante een beetje* uit de buurt, terwijl ik vertel, anders mocht ze soms eens verlegen worden. Nu, de dames hadden het daarachter nogal tamelijk druk, dus veel gevaar was er niet. — Jelui weet, zoo begon oom, dat ik in mijn jonge jaren lang in.Duitschland geweest ben. Den eersten tijd was ik in Hamburg op een handelskantoor, ik kwam er bij een rijken Hollander, die mij meer als vriend dan als loontrekkend bediende behandelde. Ik was bij hem in huis en 's avonds wanneer het diner afgeloopen was, ging het er wezenlijk alïergezelligst toe. Ze musiceerden, babbelden over Holland of legden een kaartje, maar het prettigst vond ik het nog als wij jongelui een beetje aan ons zelf werden overgelaten, wat jammer genoeg niet al te dikwijls gebeurde. Een tijd lang ging dat alles zoo heel goed, maar opeens, bijna plotseling, kwam er verandering. Niet van hun kant, — zij bleven even hartelijk en vriendelijk als altijd, maar ik werd anders. Ik voelde mij niet meer op mijn gemak, ik werd onrustig, verloor den lust in geregelden arbeid en werd daarbij steeds meer ontevreden op mij zelf. 1 Wat durfde ik, arme burgerjongen, mij vermeten! Tot loon voor de hartelijkheid en de gastvrije ontvangst in het huis van mijn patroon, zou ik mijn oogen tot haar durven opheffen, denafstand zoo ingeld als in stand vergeten, die ons scheidde? Was dat mijn dankbaarheid? Neen, het zou niet gebeuren. En, toch — en toch was'het mij onmogelijk mijn gevoel-voor de mooie, lieve Elize te onderdrukken. Daar zat maar één ding op. Ik moest weg. Zoo kon ik het met langer uithoude^—r en hun zeggen wat mij hinderde, hoe dwaze verlangens ik koesterde, dat wilde ik ook niet. Wat ik in dien tijd al nietr voor dolzinnige plannen smeedde! Naar Amerika te gaan en daar op een of andere manier, desnoods als goudgraver, een groot vermogen té verzamelen, om zoo de kloof te' dempen, die mij scheidde van de uitverkorene mijns harten — dat was al het minst ongerijmde .wat ik zoo uitdacht. Maar weg moest ik, want langer m haar nabij' held leven zonder van mijn liefde te spreken — daar voelde ik mij niet toe in staat. En op een morgen ging ik naar mijn patroon én vroeg mijn ontslag. — -Zelden heb ik den goeden man verbaasder en meer verschrikt zien kijken, dan op dat oogenblik. — Ik dacht, dat het je bij ons Hollanders nogal beviel, sprak hij eindelijk . "* — O, wat dat betreft, antwoordene ik vol vuur, ik krijg nooit zoon goeden patroon terug. — Nu, waarom wil je dan veranderen? klonk het op nog verbaasder toon. — Verdien je niet genoeg? — Meer dan iemand anders mij gefven zou— Nu begrijp ik er toch heelemaal niets meer van, barstte hij los. — Het werk bevalt je, dat a!l!!;i!lllllllll!llll!llllll!llllllllll!ll!!llll!llllllllll!ll!!lll!iü weet ik zeker, — je bent er heel geschikt voor, geld verdien je genoegen meer gezelligheid dan bij ons zult ge niet gemakkelijk vinden, wat hapert er dan nog aan? — Ik — ik kan het u waarlijk niet zeggen, meneer, het gaat niet. — Bijzondere omstandigheden. — Ja, 'ja, beteekent zooveel als: het gaat je niet aan, nietwaar? Nu, je mlet het zelf weten. En wanneer wou je dan vertrekken? Tegen den eersten December. — Dat 's over tien dagen dus! Zou je niet morgen vast gaan? En heb je dan al een andere betrekking? v — Oprecht, gesproken, neen — ik was van plan naar — naar Amerika te gaan om fortuin Te maken. -+■ Ah, klonk het op langgerekten toon. — Gaat het hier te langzaam naar je zin, om rijk te worden! Langzaam gaat anders zeker, beste vriend — en of het je nu daar ginds zoo meeloopen zal.'..-... — Ik zal werken, meneer, zoo hard ik kan, — en voor het overige, al mag het u misschien ondankbaar schijnenf hier blijven kan ik niet. — Nu, zooals je wilt, was het antwoord van mijn patroon, die opeens merkwaardig kalm en berustend geworden was, ik wil me trouwens niet in je geheimen dringen. De tranen kwamen mij bijna in de oogen bij deze verwijtende woorden en het scheelde weinig of ik had mij verraden. , — Intusschen, klonk het opeens, tegen één December laat ik je niet gaan. Al verdien je het dan ook misschien niet, we houden je hier tot het eind des jaars en geven je dan nog eenige gezellige herinneringen mee naar het verre Amerika. Des middags vertelde mijn patroon het nieuws aan tafel. Het werkte als een donderslag bij helderen hemel, — en hoe slecht ik er ook zelf aan toe was, ik bemerkte toch nog of meende tenminste te bemerken, dat Lize er bleek van werd. Mijn patroon kwam er niet meer op terug. En wat mij nog het meest hinderde, de goede man bleef ondanks mijn schijnbaar zoo ondankbaar besluit nog even vriendelijk en hartelijk als te voren. Het was zoo stilzwijgend overeengekomen, dat ik inderdaad het jaar uit blijven zou. Zoo werd het December en strooiavond. Naar Hollandsch gebruik was al de onmiddelijk voorafgaande dagen de huiselijke atmosfeer zwaar van verrassingen en allerlei geheimpjes. Ook voor mij schenen ze nogal wat stil te houden. En hoe weinig mijn hoofd er ook naar stond, — ik maakte toch ook mijn surprises gereed, en pakte niet zonder ontroering het geschenk in, dat-ik voor Lize bestemd had. Zou ze nog wel eens aan mij denken? s Het diner was nauwelijks afgeloopen of het gebel begon. Wat de anderen allemaal kregen, zal ik maar niet vertéllen, — 'k had genoeg met mij zelf te doen. Het eerste pak bevatte, in een reusachtïgén" voorraad zaagsel en krullen geborgen, een vervaarlijke bouffante, schreeuwend rood. „Om in Klondykè met van de kou om te komen," stond er in drukiétters op het papier, dat er aan gespeld was. Het sneed mij doof het hart. Konden ze daar nu wezenlijk den gek mee steken? Erg veel gevoel hadden ze toch blijkbaar ook niet, dacht ik in mijn sombere gemoedsstemming. Daar kwam het tweede pak af. Nadat ik niet minder dan tweehonderd drie en zeventig omhulsels verwijderd had, vond lk — een oud Hollandsch dubbeltje, „de grondslag voor het Amerikaansche vermogen," stond er bij geschreven. Ik lachte, maar als een boer, die kiespijn heeft. !l!!lli!!lli!!!!l!l!l!:i!l!!!llii»l!l!l!!lll!!lllIllll!!!l!llUllll!!IIll!ll!II!I Daar kwam een groote ton de kamer binnenrollen, — ook al aan mij geadresseerd- In een oogenblik was heel de kamer vergeven van de petroleumlucht. De bodem er uit, het vat bleek van bordpapier) — binnenin een tweede ton, daarin een derde, en eindelijk de zevende: een miniatuur olievaatje met een vies vettig stuk papier er in, waarop nauwelijks leesbaar de woorden stonden: „Probeer het eens in de olie. Dat is in ieder geval een vet baantje!" Toch meer dan erg, dat ze zóó met mijn aanstaand vertrek den gek konden steken. Blijkbaar vermoedden ze in de verste verte niet, wat mij de wijde wereld in dreef. Ik kreeg eenige oogenblikken rust. Kort na elkander — ik had maar één hapdlanger kunnen vinden voor het thuiso*rengen mijner verrassingen, en de man vond het bulten blijkbaar nogal frisch — kwamen al mijn pakjes binnen. Lize kleurde, toen ze het hare open maakte. En toch had ik opzettelijk een paar heel gewone, schoon mooie dingen gekozen — niets toepasselijks, om het nu zoo maar te zeggen. Daar klonk mijn naam weer; En jawel, het stond' er heel duidelijk, den heer Willem van Hecht. Wat een klein pakje! Enfin, dan behoefde ik ten minste niet lang te zoeken en niet veer rommel te maken. De touwtjes doorgesneden, — daar bovenop lag al wat. Een portret van mijn patroon. — Daar ben ik heel blij mee, riep ik uit de volheid mijns harten — en de goede man keek mij zóó vriendelijk aan, dat het mij warm werd om het hart. Ik zocht verder, — alweer een portret, nu van mevrouw. Ditmaal zei ik niets, maar mijn oogen waren des te welsprekender. Eindelijk het laatste pakje, — maar daar werd het mij opeens zoo raar, — dat ik een oogenblik mij aan de tafel moest vasthouden. Droomde ik niet? Een passepartout voor twee portretten, en daarin — mijn Elise naast mijn eigen portret! — Wel, hoe vind je dat, jongen, klonk het van twee klanten tegelijk. Ik schreide tranen van ontroering. — Heb ik dus geraden, waarom je 200 graag naar het goudgraversland wou, vroeg mijn vaderlijke vriend — Je had verdiend, dat ik je had laten gaan, maar •ongelukkig moest ik hier mijn Lize in een hoekje vinden, schreiende of ze het nooit te boven zou komen. — En toen heb ik maar gedaan, wat jij niet durfde, beste jongen. Wou je nu nog naar Klondyke of naar Californië? Ik kon met antwoorden. -sj Ga hier nu maar naast Lize zitten, onderwijl ik nog wat anders haal, ging mijn patroon voort. Een oogenblik later kwam hij terug en gaf mij een groote enveloppe. — Dat is voor het portret, dat ik van je gekaapt heb, schertste hij. — En onthoud nu maar, dat jeugdige werkkracht en toewijding wel tegen wat geld en goed opwegen, mijn jongen, sprak hij. — Die zich overschat is een dwaas, maar men moet zich zelf ook niet te gering achten. Hij liet ons een oogenblik aan ons zelf over, Lize was natuurlijk nieuwsgieriger dan ik naar wat de enveloppe bevatte. — 't Was een notarieele acte, waarbij haar vader mij tot zijn compagnon maakte en me voor een vierde aandeel in zijn zaak gaf. — Heeft oom weet allerlei dwaasheden zitten ophalen, jongelui, vroeg tante, die juist naar voren kwam om eens te zien of de heeren niets te, kort kwamen. — Oom heeft verteld van een juffrouw Lize uit Hamburg, en van een jongen man, die naar,Klondyke of Californië wou, flapte een van ohs er uit. —O, sprak tante, — en ze maakte dat ze weg kwam. --- MENEER DINGES OP JACHT.... --- ERNST EN LUIM. BARNSTEEN, HET GOUD VAN DE ZEE. Oneindig rijk zijn de kleurschakeeringen van barnsteen. Van kristalhelder wit tot honiggeel, van groenachtig onyx tot donkeroranje en goud bruin. Niet ten onrechte wordt barnsteen het goud der zee genoemd. Even veelvuldig als de tinten zijn, even zoo groot is de mogelijkheid, om barnsteen te bewerken. Hoevele gebruiksvoorwerpen zijn door kunstenaarshanden niet uit barnsteen tV maken? Van het eenvoudige sigarettenpijpje tot het altaar-kruis toe. Van poederdoos en kettingen tot zware "met zilver ingelegde schalen, of prijzen bij groote sportevenementen en kunstig gesneden schrijnen. De geschiedenis van het barnsteen is even oud als de geschiedenis van de menschheid. Sedert de vroegste tijden moet "het goud dér zee een groote bekoring gehad hebben. Vondsten uit het steenen tijdperk toonen aan, dat in .den oudsten tijd barnsteen als sieraad werd gebruikt. Tijdens de Romeinsche keizers was het • barnsteen, ook al door zijn magnetische kracht, met bijgeloof en geheimzinnigheid omweven. Daardoor is het ook begrijpelijk dat de'Phoeniciërs, Egyptenaren, Grieken en Romeinen het „electron" zeer dikwijls met goud be-. taalden. Homerus en andere dichters bezongen het „blonde goud*der Germanen," dat uit en langs de Oostzee werd gewonnen. De Islam nam barnsteen in zijn dienst, want de gebedskettingen waren van die steen. In de middeleeuwen ging de handel in de eerste plaats over de Duitsche Hanze-steden. In Lubeck, Dantzig en Elbing ontstonden gilden, waarvan de gezellen zich met het draaien of snijden van barnsteen bezig hielden. De tijd van den grooten Keurvorst heeft de schoonste producten opgeleverd. In de laatste jaren is de barnsteen-cultuur in Duitschland zeer toegenomen en tot grooten bloei, gekomen. Zoowel uit de Oostzee als uit aardlagen wordt dit product gewonnen. En van Duitschland uit gaat het over de geheele aarde, nadat er alle zorg aan is besteed. ' Over barnsteen bestaat een uitgebreide literatuur. In China droegen de mandarijnen kettingen, er van, Peter de Groote, madame de Pompadour en Frederik I, hadden er een grooten hartstocht voor. Op aanstichting en onder beschermheerschap van den Rijkscommissaris wordt in het Rijksmuseum de tentoonstelling „Barnsteen goud der zee" gehouden. In vitrines staan in een der benedenzalen de prachtige producten hieruit vervaardigd. Wie daar langs loopt, waant zich in het gele schijnsel in een> tooverrijk. Het barnsteen is er in tallooze variaties en tinten, kostbare stukken worden er ten tooon gesteld uit den ouden tijd en uit de fabrieken te Koningsbergen cri Dantzig. Een groote aantrekkingskracht voor de vrouw van heden. In het midden van de zaal staat een Koggeschip uit barnsteen gesneden, geheel natuurgetrouw, wat bouw en takelage betreft. Dan ziet men er de fraaie eereprjjzen voor sportwedstrij-, den en een schrijn met daarin gesneden wapens van de Oostpruisische steden in de symbolen der Duitsche beweging. De kerkelijke kunst wordt niet vergeten. Maar daarnaast staan'er ook oud- Chineesche figuren uit barnsteen. De /tentoonstelling zal er ongetwijfeld toe bijdragen, meer belangstelling te wekken voor het „betooverde goud," dat op zooveel verschillende wijzen bewerkt kan worden. De waarde daarvan wordt niet alleen door de grondstof beheerscht, maar door.de vormgeving van den kunstenaar. Wat vroegere kunstenaars en de moderne op dit gebied gepresteerd hebben, zal deze belangwekkende tentoonstelling aan de bezoekers duidelijk maken. --- AMUNDSEN ONDER DE ESKIMO'S? Is de verdwenen kapitein Amundsen dood — of leeft hij nog, als opperhoofd van een of anderen Eskimostam? Te zijn of nies te zijn — dat is de vraag! Zooals men zich zal herinneren, is hij in 1928 niet teruggekeerd van een tocht' per vliegmachine» ondernomen om den Italiaanschen kapitein Nobile op te sporen. Enkele jaren latw verspreidde zich in de Noordelijke gebieden van Amerika het gerucht, dat Amundsen niet dood was. Twee Amerikanen, die uit het hooge Noorde: kwamen, beweerden dat zij den doodgewaanden Noorschen Poolreiziger hadden aangetroffen ander een Eskimostam, die verblijf hield bij Fort Bay. Hoewel dit verhaal zeer ongeloofwaardig klonk, besloot de Alaska Trading Company de zaak te onderzoeken en vaardigde een van haar beambten af naar Fort Bay, mét opdracht, een onderzoek irf te stellen. Veel geluk had de man aanvankelijk niet. Tóen hij in Fort Bay aankwam bleek hem dat de bedoelde stam, die maandenlang in de nabijheid haar tenten had opgeslagen, naar elders was vertrokken — waarheen kon memand zeggen. De beambte stond reeds op het punt, de zaak op te geven en terug te keeren, toen hij toevalligerwijze een troep Indianen aantrof, die hem wisten te vertellen dat zij de Eskimo's hadden aangetroffen én. dat hun opperhoofd een oude man was, die zich „kapitein Amundsen" noemde en bij gelegenheid had verteld, dat hij genoeg had van zijn baroemdheid en de rest van zijn leven in rust en vrede wilde slijten. Daarop hervatte de beambte van de Aslaka Trading Company zijn nasporingen; en op een dag. leidden deze tot het gewenschte resultaat: Hij stond voor het opperhoofd van de Eskimo's. „Ja, werkelijk: dat was Amundsen en geen ander, die voor mij stond!" vertelde hij later. „Hetzelfde karakteristieke profiel, de scherpe adelaarsneus, het met groeven doorploegde gezicht!" Op de vraag, wie hij was, antwoordde de oude Eskimo: „Ik ben Amundsen, Ik ben wel naar beneden gestort, doch, zooals gij ziet, niet doodgevallen!" Later moet de „kapitein" deze woorden hebben herroepen. Wie de dubbelganger wan Amundsen is, heeft men nooit kunnen ..vaststellen. --- Scherp. . A: „Mijn opvoeding heeft pa wel 10.000 gulden gekost." B: „Ja, met geld doe je tegenwoordig niet veel meer" • --- Voor vijftig jaren. UIT DE NIEUWE KOERIER VAN 1891. Op Zondag 29 November 1891 werd te Roermond de eerste partij voetbal gespeeld door de pas' opgerichte „Football- en Athletieke-club Thor". Zij speelden op een weiland aan den overkant der Roer bij de Kapellerlaan. Voorzitter was de heer Cornelis. Roermond was in afwachting van de* benoeming van een nieuwen burgemeester. Men noemde de namen van mr. L. Gëradts en den heer Raupp uit Lichtenvoorde. De postwagen, rijdend tussdhen • Susteren en Maeseydk, werd als in een Wild-West-verhaal aangehouden door een zestal personen uit Echt en Roosteren. Er werd geschoten en met steenen gegooid. Tenslotte werden de reizigers gelast uit te stappen. De Zaak kwam voor het gerecht te Roermond. Te Arnhem kwam een belangrijke verzameling van Hall onder den hamer waaronder een voor de geschiedenis van Roermond zeer merkwaardig boek van Theod. Gramineus of Dirk Gras, geb. te Roermond in 1530 en docent in de wiskunde te Keulen. Hij werd in ,1579 door den Hertog van Gulik tot generaal Anwalt èn griffier voor het hertogdom Berg benoemd. Drie werken over hertogen en hertoginpen van Gulik, Kleef en Berg werden verkocht voor f 175. Roermond wilde er echter geen geld voor kwijt en zij gingen naar elders. --- Voor kleine tuinen. Decemberwerk. Bij eenige vorst van beteekenis mag nooit gespit worden. Wanneer dan ook de nu ingetreden vorst blijft aanhouden en in den grond dringt, moeten deze werkzaamheden gestaakt worden totdat het weer open (vorstvrij) weer is en ook de vorst weer uit den grond is getrokken. Nu het is gaan vriezen moet vooral om den aardappelvoorraad worden gedacht. Zijn ze ingekuild, dan wordt de bedekking verzwaard al naar gelang het feller vriest door er rietmatten of een laag stroo overheen te brengen. Worden ze in huis bewaard dan is een koele ruimte, waar het nog juist niet vriest, de beste bewaarplaats, Breng de aardappelen uit voorzorg niet in de nabijheid van een verwarmde ruimte. Wie appels en peren heeft opgeslagen moet ze geregeld nagaan: Een begin van rot aan sommige vruchten kan er op wijzen, dat ze te vochtig worden bewaard. In ieder geval moeten de aangetaste exemplaren er nauwkeurig worden uitgezocht, opdat het nog gave fruit met aangestoken wordt. In geen geval laten we appels en peren in een zak zitten! Gaan de appels spoedig rimpelen, dan liggen ze waarschijnlijk te droog en stapelen we ze over op een donkere, meer koele plaats. Zooveel mogelijk zuiveren we den moestuin van onkruid- De verdorde ranken van boonen zijn dikwijls besmet met sporen (zaadhoopjes) van de zg. „boonenroest", die in den vorm vaifc zwarte spikkels op dit doode materiaal overwinteren. Déze aangetaste boonstoppels brengen we natuurlijk niet pp den composthoop, maar worden verbrand. Ook de boonenstaken zijn dragers van zwammen - en schimmelsporen. Vandaar, dat sommige kweekers ieder jaar nieuwe boonstaken gebruiken. Dit is echter niet altijd noodig, vooral, als de oude staken worden afgebrand, waartoe we takkenbos■feen in brand steken en door de vlammen de takken halen. Daarna worden ze, óf geheel droog op- aan bossen gebonden, onder water bewaard. *#* Rozen worden vaak veel te vroeg in het najaar tegen vorst gedekt. In den regel doet men "dit niet vóór begin December,- tenzij het al eerder streng gaat vriezen. Bij voorkeur dekt men met met turfstrooisel, maar met aarde, die rondom de struik wordt uitgegraven en over het hart van de struik wordt gestort, zoodat de plek, waar de occulatie zit, geheel door het heuveltje is bedolven. Niet alle stam rozen kunnen met de kroon in den grond worden gebogen: leeken kunnen de kroon het best beschermen door deze aaneen te binden en te omwikkelen met sparretakken of stroot --- VOOR DE HUISVROUW Hoe bereiden wij ons „tamme", gemeste konijn? Het voorlichtingsbureau van den voedingsraad schrijft: Velen op het platteland en in de steden hebben zich dezen zomer een konijntte aangeschaft om straks in den winter een lekker hapje te hebben. Nu echter de winter nadert en het voedsel voor deze dieren buiten moeilijker te krijgen Is, maakt menigeen, die meerdere konijnen heeft, plannen om zoo langzamerhand .maar eens een van de langooren te consumeeren. Dat het slachten en villen van deze dieren, die soms een gewicht van 2y,—3 kg. bereiken, oordeelkundig moet geschieden, spreekt vanzelf. V/ie hiervan niet zelf op de hoogte is, doet beter het aan deskundigen over te laten. Niet alleen om noodeloos dieren kwellen te voorkomen, maar bovendien kan door het beschadigen van de galblaas enz. een deel van het vleesch ongeschikt worden voor het gebruik. Van het konijn zijn zeer smakelijke gerechten te bereiden. Veel boter of vet behoeft dit niet te kosten. Een konijn is dikwijls zeer vet en kan in eigen vet gebraden worden. Daar deze gemeste dieren In den regel met oud zijn, is het vleesch malsch en spoedig gaar. Wanneer men het vleesch op de juiste wijze bereidt, zal men ontdekken, hoe heerlijk een maaltijd met konijn kan zyn. Eenige recepten, waarin er op gelet is, dat zooveel mogelijk van alle deelen van het konijn geprofiteerd wordt, laten wij nu volgen. --- Een slimmerd. „Moeder," zegt kleine Arie, nadat hij eerst 'n tijdje besluiteloos rond gedrenteld heeft, „als ik nu 'ns dat laatste stukje van dien snljkoek uit den trommel gegeven had aan 'n klein jongetje, dat honger had, zou u dan boos zijn?" „Neen," zegt ,ftioeder vriendelijk. „Integendeel, heb je dat heusch gedaan?" \ „Ja moes." „Heel lief van je. En wie was dat jongetje, Arie?" „Ik zelf, moes!" --- KONIJNENSOEP (VOOR 4 PERSONEN.) iy, Liter water, hals, pooten, ribben, hart, maag en den kop van het konijn, ui, wortel, peterselie, laurier, thijm, peperkorrel, 40 g. bloem, boter of konb"-nenvet, tomatenpuree en zout. De stukken van het konijn wasschen, inwrijven met peper en zout en de fijn gesnipperde ui, in wat boter of konijnenvet bruin bakken. De kruiden en het water toevoegen, het geheel aan de kook brengen en de bouillon zoolang laten trekken, tot het vleesch gemakkelijk van hals, pooten, enz. loslaat. Kooktl'd. 1H a 2 uur. De bouillon zeven, met de aangemengde bloem binden en met tomatenpuree op smaak brengen. Het vleesch van het been afhalen en als vuisel inde soep gebruiken. --- KONIJN BRADEN. Konijn, boter of vet van het konijn, zout. De kop en de pooten van het konijn afsnijden, de romp ïn 5 a 6 stukken snijden. De stukken wasschen, zouten en in de boter of het konh'nenvet bruin braden en geven bij aardappelen en appelmoes of roode kool. --- Haar opvatting. Boertje (hardop de krant lezend): De fa. Cols en Cols boekte op 't eind van 't jaar een verlies van f 27.000. Zn vrouw: Hè man, dat moesten wij nou es vinden. --- De huisheer. — Je praat altijd hardop in je droom man, hoe komt dat toch? . < — Och vrouw, 't is de eenigste gelegenheid om aan 't woord te komen.... --- KONIJN IN EEN SAUS. 1 Konijn in stukken gesneden, 8 dl. water, ui, wortel, peterselie, laurier, thijm, peperkorrel, 40 gr. bloem, tomatenpuree, zout. De stukken konijn wasschen en. met de kruiden, het water en zout gaar koken. (Koojkth'd 1 a VA uur.) Het vocht zeven, met de aangemengde bloem binden en met wat tomatenpuree op smaak afmaken. De stukken konijn toevoegen en het gerecht even door en door heet laten worden. KONIJNENPEPER VAN GEBRADEN KONIJN. Resten in stukken gesneden vleesch van het konijn, 6 dl. bouillon van het karkas, 1 dl. azijn, 1 groote ui, 65 gr. bloem of meer, vet van de jus, 1 lepel suiker of meer. ' Van J het karkas bouillon trekken, de gesneden ui licht bakken met vet van jus, de bloem toevoegen en het mengsel roerende bruin laten worden. Het heete vocht er bij gedeelten bh" gieten, de saus. glad roeren en telkens laten De saus afmaken met azijn, peper en suiker, zeven en de Stukken konijn erin laten stoven. --- Geruststelling. Landlooper (die zijne vertering niet kan betalen tot den daarover woedenden herbergier): „Wil u toch niet zoo opwinden! U kunt het toch niet helpen, dat ik geen geld heb." --- Geholpen. Kleine Jan moest nablijven omdat zijn huiswerk vol fouten was. — Zeg me eens, zei de onderwijzer, wie heeft je werk gemaakt? — Vader. — Alleen? — Neen, meester, ik heb hem er mee geholpen. --- Aan de tanden. Een geleerde, tevens een fijnproever, werd eenige dagen geleden door een weetgierig gastheer aan tafel gevraagd: „Waaraan kunt ge oude hoenders van jonge onderscheiden, professc*?" „Zeer eenvoudig: aan de tanden." „Maar de hoenders hebben toch geen tanden?" „De hoenders met, maar ik wel!" --- Onzeker. Twee vrienden ontmoeten elkaar aan het strand. — Zoo, vraagt de een. — Hoe lang blijf je hier? — Dat weet ik nog niet. — Waarom niet? — Omdat ik nog niet weet, hoeveel ik hier zal zal kunnen leenen. --- Zuinig. — Hebt u niet wat te missen, mijnheer? — Hier heb je een gulden. — Dank u wel.. . .maar.. . .hij. is valsch. — O, dacht je soms, dat ik echte guldens te missen had. --- Cynisch. Neef, bij het bed van zijn zieken suikeroom: — Is er nog hoop, dokter? — Dat ligt er al aan waar je op hoopt. --- Van oom afhankelijk. Oom: „Als je goed door je examen komt, ga je zeker terstond je kameraden eens flink onthalen, niet waar?" Neef: „Dat zal van uwe milddadigheid afhangen, oom." --- Sekuur. Een vrouw kwam bh' den dokter om te praten over haar man. , / — Dokter, kunt u mijn man niet meer toestaan om bier' te drinken na het avondeten? — Neen, dat mag hu' toch niet, zei de dokter. — Maar dokter, sinds u hem dat verboden hebt, wil hij in het geneel geen avondeten meer hebben. ---