VERSTUIKINGEN De spieren zijn plotseling gerekt en uit hun verband geweest. Geef die spierverrekking rust door een goed verband met flink Kloosterbalsem erop en vernieuw dat dagelijks. Na eenige dagen zachtjes met Akkers Kloosterbalsem masseeren en dan zult Ge er spoedig niets meer van merken. Akkers Kloosterbalsem is 'n ideaa! wrijf- en massage-middel tegen Kloosterbalsem heeft de bijzondere eigenschap diep in de weefsels te dringen en daar soepel en lenigend te werken o]> de spier,-:. j ,strafmaat. Dus moet de wet Justftie is tnZS • Wat nu door den minister van iaar Er »n u 'ezeBd. De maximumstraf is zes W(>rdt hpï f,Athans gerept van vijftien jaar. Nu er&p L-,oii„ and*rs. Zelfs zijn er, die in zeer j «e getallen de doodstraf willen zien toegepast. 1 ons land is er dan spoedig het een of ander t ÜQïité. Hier ook. Die slaat thans op de groote r°m. of de regeering dat geluid zal beantwoor- ?en, zooals men wil, is een andere vraag. Vijftien Jaar is in elk geval al afschrikwekkend. En dan ?;°rdt er now van gerept, om bepaalde elementen J,n soortT concentratiekamp onder te bren?en Het Is wel heel erg, dat dit alles overwogen *£ allicht gebeuren moet, maar.... het gaat nu niet aan, om even de Duitsche grens aeA te wiPPen en daar met een Duitscher een de TTGk 'te helïDen over het „natuurschoon van s"hp b-sel en omgeving", zooals de AmsterdamzJ\s?Pman beweerde, dat hij gedaan had! Hij de tt ,?,ed°eld hebben: het natuurschoon van zeAJST,Sll™e, maar zóó heeft hij het niet ge- Viif ia-v seval kost dit natuurschoon hem techt n\t! Zljn n°B' enkele van die gevallen be- Srtef rna» u berecht te worden. Als van een die beree°hti'^rden gesproken, dan is het wel, dat de Haag-scha ?«00 lan&' duurt. De hoofddader in ari'est zit en , aire- die in Rotterdam in voor- v°ór de hepr«^ar tei'echt moet staan, is nog niet Rijkelijk lane nggewest. Inderdaad duurt het gewezen straffe lgens willen we hopen, dat de biJ an'derer w aivast schrik hebben gebracht verzwaard »?. de maximumstraf dan nog dat we van •' dan het misschien mogelijk, -olijven. _A__ spionnagegevallen verder bevrijd i^lSend -die VOOT d6Zen Mv van het naar h A 0?1 weer Saven, hebben velen ar bmten gelost. Het was op de wegen in de omgeving der verschillende plaatsen een gezellige drukte, wat, helaas, weer ongelukken veroorzaakte, hier en daar. De militairen waren uiterst tevreden over hun verlofregeling-, die ook in de puntjes was. Drie en een halve dag verlof en dat bij de bewegingsvrijheid, die er gekomen is, zoodat zij, die dicht bij huis liggen, tóch een dag of halve dag naar huis konden gaan, hoewel zij op de feestdagen zelve geen verlof hadden, dat wil er wel in. Natuurlijk moet een behoorlijk contingent achter blijven, dat eerst met verlof kan, als anderen weer terug zijn. De dienst gaat door. Dat voelens de „jongens" zelve ook wel. Wis met de Kerstmis en met Nieuwjaar geboft had, moest nu blijven en kon eerst na de feestdagen vertrekken. Zóó was tenminste op vele plaatsen de regeling, die ook billijk is. Verder kan geroemd over het vervoer der Spoorwegen, die loffelijk zorgden voor treinen, in overleg met legerautoriteiten. En dan kon het nog zoo geregeld worden, dat ook het drukke burgervervoer zonder veel stagnatie plaats vond. Verreweg de meeste militairen reisden met extratreinen. Van het personeel der Spoorwegen wordt in zulke dag-en veel geëischt, we mogen dat wel eens bedenken. Dat er voor de militairen zooveel mogelijk wordt gedaan, ligt voor de ' hand. Feitelijk kan er voor hen niet genoeg gedaan worden. Zij moeten ontzaggelijk veel missen. Ik had dezer dagen, zeer toevallig, een gesprek met een veldprediker, die enthousiast van zijn werk vertelde en die mij voor dat werk ook ge-, knipt leek. Want -dat kan ieder niet. Van dat werk vernemen we niet veel. Een enkele maal ma-g er eens over worden gesproken voor de radio, onlangs deed het de veldprediker in algemeenen dienst, Dr. Harrenstein, maar ,op de groote trom wordt niet geroerd, wat trouwens moeilijk kan bij zulk werk. Maar als je dan dan zoon man uit de praktijk staaltjes vertellen hoort, dan blijkt, hoe noodig het is en ook, hoe gezegend. Ook blijkt, hoevéél commandanten er aan doen kunnen, dat dit werk regelmatig verloopt. Och ja, correct zijn ze vrijwel allen. Daarmee hebben de majoors-veldpredikers geen last. Maar er is groot verschil tusschen correctheid en krachtige medewerking! Er zijn officieren, die zich uitsloven voor den majoor-dominee. Omdat zij cle beteekenis van zijn werk zoo terdege inzien. Bekend is b.v., hoe de onlangs plotseling overleden generaal Alting. von Geusau, een roomsch-katholiek, de ontzaggelijke beteekenis van het veldpredikerschap inzag en alle mogelijke medewerking verleende. En zoo zijn er talloos vele officieren. Maar er zijn ook anderen. Dat zijn de „correcten". Die medewerken, omdat het „dienst" is; niet van harte. Die werken alleen krachtig mee, als O. en O. op pad is. Het verschil is nu wel duidelijk. Voorzoover het me nog niet duidelijk was, heeft het gesprek met bedoelden veldprediker mij wel geleerd, dat we dat werk wel in ons gebed mogen gedenken! En ook hen, die dat werk verrichten. Nog eens: we hooren er zoo weinig van. En onbekend maakt onbemind. Maar die veldpredikers verrichten zwaar werk. Zij hebben geen auto tot hun beschikking, zooals tal van officieren. Hun fiets is hun vervoermiddel. En dan peddelen ze daar, de tasschen volgeladen mét lectuur, door en langs modderwegen naar eenzame posten, soms zoo eenzaam, dat zij die* als zij voor het eerst in die buurt komen, niet eens vinden kunnen en een officier of onderofficier hen den weg wijzen moet. En dan spreken zij met de „jongens". Over koetjes en kalfjes. Niet als majoor. Wie dat zou doen, heeft het spel verloren. Een rang moeten de veldpredikers nebben. Uniform ook. Dat kan nu eenmaal niet anders. Maar zij dienen vlak naast den soldaat te gaan staan en met dezen to spreken, als zijns gelijke. En dan ontwikkelen zich uit die alledaagsche gesprekken vaak godsdienstige. Dan komen de veldpredikers tot de ontstellende ontdekking, voorzoover zij die nog niet kenden, dat er ontzaggelijk veel onkunde is onder ons volk. Neen, niet vaak vijandschap, naar mij verzekerd werd. Die komt ook wel voor. Maar hoofdzaak onverschilligheid door onkunde. En dan kan menig goed woordje gewisseld worden. Ik sprak onlangs een onzer onderofficieren, die zeide: ik heb nog nooit een veldprediker gezien in mijn kantonnement. Die wekte den indruk: ze doen niet veel. Maar met kracht moet tegen zoon indruk worden opgekomen. Zij verrichten ontzaggelijk veel werk. Alleen is het wel mogelijk, dat in bedoeld kantonnement geen veldprediker geweest was tot op dat moment. Maar dan moeten betrokkenen niet vergeten, dat zij liggen in een groot kantonnement, met veel kerken, die ook wel eens iets konden doen. Bovendien zijn er nog steeds veldpredikers te weinig. Dat de eenzame posten het allereerst en het allermeest een beurt krijgen, ligt voor de hand en het is goed gezien. --- FEUILLETON DOOR NACHT TOT LICHT UIT DE DAGEN VAN NERO DOOR F.W. FARRAR 19) „De zaak is opgehelderd", zeide Pudens Ik zal getuige zijn!" en hij stak zijn oor den politiebeambte toe — als een teeken dat hij «etui'gtmis zou afleggen — opdat deze het mocht De beambte raakte daarop werkelijk zijn oor aan - tot teeken dat hrj< deze getuigenis aan™ ~A °ezigde daarbij <*e gebruikelijke, for- dat « in *" Zaak m«» De student werd aangehouden, maar zijn vaeer kreeg hem vrij, door de politie en de zilversmeden voor een! groote som en in 't geheim om ue koopen. De menigte ging uit elkander, en Pudens begaf zich met Titus, zonder het beloon der zaak verder af te wachten, in de richting •van den Palatijnschen heuvel naar het paleis Weldra hoorden zij voetstappen achter zich en, omkeerende, zagen zij den jongen dien 7ü bevrijd hadden. ' J . „Wat moet gij nog meer hebben?" zei Pudens in antwoord op zijn grétigen, smeekenden blik' "ik heb u uit uw moeilijkheid geholpen- is dat niet genoeg?" ' ■•Ik ben zwak, ik heb honger en ben een eeindeling", sprak hij onderdanig. e A'j moet geld hebben", fluisterde Titus, en oA denarius uit de borst zijner toga halende, hij dien in zijn hand. bü dl' neflei'knielende, groep do vreemde hem w'aarj loom van zijn scharlaken krfjgsmansgesendp.' • Pudens aan had, en dat kusont -ft8-? uit: "° heer- neem mij in uw huis w; Wl,!ets vo°r " doen!" ..Wie znt gij?» lyn naam is Onesimus". „Een goede naam" — hij beteekent voordeelig — „en een goed voorteeken. Wat zijt gij? Gij ziet er uit als een slaaf. Toch niet weggeloopen, hoop,ik!" i,AYuieexV heA"' zei onesi'"nus, die even gemakkelijk kon liegen als ieder ander van zijn ras -„Ik woonde te Colossus. Ik werd door een slaven haler gestolen, doch ontsnapte" staven. - "mo 8'lj, Wllt nu naar Colossus teruggaan'?" Affn Jeer- Ik 'ben een wees- Ik wü hier'mijn brood verdienen". „Neem hem", zei Titus. „Gij hebt een overvloed my!''een Slaaf meei' C! 1 Zijn Voork°- Maar Pudens aarzelde. m£fi jon§'cliAg had hen niet verstaan, want zij spraken zacht, maar hij bemerkte de aarzeling !ff™ en onder eenbitter geween, bukte mj, alsof hij teekens met zijn vinger op den ,Hij deed dit met een snelle beweftot teXvKto"^8 ?I dat hij i3ling's iets in het 1„ n,-wel den ruwen omtrek van een Süm Ui^Aema eVe"-dadeliJk »* de hand- Pudens verstond dit teeken. De jongens was een Christen, of was het geweest, en wist dat hh als Pudens het toevallig ook was,' van zijn gunst zeker kon zijn. su«ai< „Volg mij , zei hij. „Mijn huishouding is klein en eenvoudig-, maar ik heb juist mijn lijfbediencle aan de koorts verloren. Ik zal er met miin eersten vrijgelatene over spreken. Wellicht wrj iets van u vernomen hebben, dat hij u de ledige plaats vergunt in te nemen " --- OBSERVATOR. P-S. Op het laatste nippertje wordt mij nog verzocht, de aandacht te willen vestigen op den avond voor de Chr. Leszaal en Boekerij. Dat h Woensdag 3 April, dus a.s. Woensdag. Het doel mag ik nu wel als bekend veronderstellen! --- HDOFDSTUK XIII. De wederwaardigheden van een weglooper. ? geschiedenis van Onesimus was deze. in lld ,te r!?Xfüra geboren. Zijn ouders waren m een fatsoenlijken doen geweest, maar zijn vacA SI onS'elukkig geworden, en toen de knaap dfl I S werf .daalde hij zoo diep in de wereld, Pen de schuldeischers om hem van de kwellinnu?r^Lr, n!?rS te r,ed(len' hem Vool' «laaf in de dëPintlvgerijen verkochten, waarvan Lydia L. die later door Paulus te Philippi bekeerd werd — me de-eigenares was. Daar had hij veel van den handel in purper geleerd, en de beste wijze om purperen gewaden op te vouwen en te bewaren. Maar hij was wild, zorgeloos en dol op vermaak, en de meesterknecht, die hem niet voordeelig en niet gemakkelijk vond om te regeeren, bood hem weer te koop aan. Hij was een vlueee mooie jongen, en ■ Philemon, een heer nit rn?n<:' sus, getroffen door zijn bedrukt gezicht terwhi mj op de verhooging voor te "&** 'S Je slaven stond met het bordje, waarop! Schreven was, om den hals, had medelij hem Gekregen en hem gekocht. Niet Cdaarafwarra Philemon, zijn vrouw Apphia, ArXppus en verscheidene slaven uit hun huis bekeend geworden. De apostel had evenwel de "" vreemde Phrygische stad niet bezocht, \Vaar de Lycus on derdoor zijn natuurlijke bruggen vloeit maar Philemon en zijn gezelschap waren de groote Aziatische spelen te Ephesus gaan bijwonen en de schatten van den beroemden tempel van Diana gaan zien, die een eter wonderen van de wereld was. Daar hadden zij Paulus hooren prediken in de zaal van den redekundige Tyrannus en hun zachtaardig en ernstig gemoed had een diepen indruk gekregen van de boodschap van het evangelie. De goddelijke genade had bezit genomen van hun harten. Zij verheugden zich m de reinheid, de hoop en de blijmoedigheid des onnstendoms, en onder de koesterende zorgen yan apaphras, aan wiens toezicht Paulus de kerken in de vallei van Lycië had opgedragen waren zij gebracht tot de volkomen aanneming van net evangelie en gedoopt in de wateren van de rivier hunner geboortestreek. Onesimus was niet met hen gedoopt hoewel hij als jong catechumen iets van het Christendom had geleerd. Hij had van zijn jongensjaren i Act deze goede menschen verkeerd, en deze naciden hém behandeld met 'n vriendelijkheid en verschooning, die in nadrukkelijke tegenspraak waren met de harde manieren der meeste heidenen tegenover menschelijke Wezens welke zij als nmsdieren beschouwden, waarvan zij de onwraakbare eigenaars waren. Maar Colossus was een droomerige en vervallen stad, en bood geen nSü Vfen£tkA- en uitspanningen aan die Onesimus te Thyatira en Ephesus had gesmaakt Hij smachtte er naar om uit de enge vallei der vervelende stad té ontsnappen; om in de straten van Ephesus de schrille klaagtoonen der priesters van Cybele te hooren, om naar de heerlijke optochten ter eere van Diana te staren, om neder te zitten, terwijl zijn hart van geestdrift klopte, als hij de wagens voorbij zich zag vliegen in den wilden loop der renbaan of de prachtige burg. Boven alles zuchtte en verlangde hij naar Rome, want hij had vaak gehoord van haar heerlijkheid, haar grootschheid en de onbegrensde vrijheid aldaar. Hij was maar een slaaf, en wel slechts een dier Phrygische slaven welke het minst geacht waren, doch hij was vrij geboren. De hartstochten der Aziatische Grieken waren sterk in hem. Andere slaven hadden hun weg gevonden, waarom hij niet? Hij was sterk, handig, zag er goed uit. Was hij niet zeker van eenig geluk in de wereld te zullen hebben? De „verleidende gelegenheid" ontmoette „den vatbaren aanleg". Philemon had een wolweverij, die de voordeeligste industrie van Colossus was, en op een zekeren dag na de jaarmarkt van Laodicea werden hem aanzienlijke sommen uitbetaald. Nooit had hij eenige reden gehad om Onesimus te wantrouwen, en de jongeling wist waar het geld bewaard werd. Op een dag, dat Philemon voor zaken naar Hierapolis moest gaan en een week zou moeten wegblijven, nam Onesimus eenige goudstukken weg, naar hij meende genoeg om daarmede zoo noodig naar Rome te reizen, en vluchtte naar Ephesus. Aldaar verlustigde hij zich enkele dagen met de merkwaardigheden en vermaken der stad te bezoeken. Maar een schoone jongeling in slavengewaad, alleen in een overvolle stad, kon moeilijk ontkomen aan het lot van onder makkers van het slechtste soort te vervallen. Gaarne hadden zij hem in ondeugd en losbandigheid gedompeld, maar schoon de weggeloopene niet altijd waarheidlievend had gehandeld en tot oneerlijkheid vervallen was, was hij verre van verdorven. Hoewel hij gevallen was, had hij nooit de achting voor zichzelven verloren, en nadat hij zijn eerste woeste aandrift had verzadigd, begeerde hij terug te gaan en vergeving af te smeeken. Met dat alles, hoe oneindig gelukkiger zou hij geweest zijn in het slaperige Colossus, dan in het woelige Ephesus! Maar dat een slaaf zijn goeden heer ontvluchtte, en daarbij zijn meesters goud wegstal, was niet slecht een lage, maar een kapitale misdaad. Hij wist niet wat Philemon, hoe" goed en vriendelijk hij was, nog mocht oordcelen van zijn plicht om de wetten van den Staat te handhaven en hem aldus aan de overheid uit te leveren. En dan rilde hij bij de gedachte wat hem verbeidde: wat geeselslagen, brandmerken, wat dragen van het strafwerktuig, geworpen te worden in den stok, of te werken in de mijnen of te roeien op de galeien, of te leven onder de'geketende rampzaligen in een openbare slaven»e-vangenis. De weeke natuur van den Oosterling beefde voor zulke afgrijselijkheden terug en oijna meer voor het ondraaglijke- schaamtegevoel, dat hem zou verpletteren, wanneer hii daar als een gevlucht misdadiger voor zijn iv?p