Hobbelpaarden voor milliairen. Dat klinkt komisch niet waar? Bn toch is het volle ernst. Evenxoo ais men tegenwoordig in zwemßchoten aan eeratbeKlnnfuden bet onderricht op het droge geeft, door den kinderen, tn gordels hangende, de verschillende zwembewegingen eigen te niaksn, zoo is men bij de Engelsche oavalerie begonnen, de lessen in de edele rijkunst te geven op mechanisch beweegbare houten paardt-a, zoodat de wcrant de hoofdbeginselen van het rijden leeren kan, zonder afgeworpen te worden of door zijn onbekwaamheid een levend paard te mishandelen. --- De goede en de slechte automobilist. Een diep-tragisohe geschiedenis, op schoon rijm gebracht en met harnionika-begeleiding op hartroerende wijze voorgedragen door ANASTASIUO SCHORKEBL. Ach, hoe zelden krijgt in onze dagen, Het waarachtig goede toch zijn loon. Maar wat hoort men vaak en luide klagen, Dat de laster wordt verheven op den troon. „66" zorgde steeds ter degen, Voor het heil van mensch en spiegelrult Ja, zelfs voor de musschen op de wegen ' Week hij wel een kilometer uit Zacht opdat de wand'laar niet mocht schrikken, Klonk steeds zijn ,tuf-tuf"; en 't allen 'ijd Wist hij 't met zijn snelheid zoo te schikken. Dat hij van een boete bleef bevrijd. Anders „99". Bij elk rennen, Dat men hier of elders in Europa hield, Kon men steeds zijn wagen ook herkennen, Werd altijd het meest door hem' vernield. Niets was er, waarvoor hij uit wou wijken, Voor 't „Halt!" der wet, voor alles was hij stom. Laatst toen er een agent stond uit te kijken, Reed hij den diender zonder toet'ren om. Met dat d' agent zoo kopje-over maakte. Had hij, zoo als zijn plichtsgevoel hem leert, (lets dat hij nooit ter wereld nog verzaakte) In vliegensvaart het nummer genoteerd. Maar, daar hij onder 't buit'lend zweven, De „99" 't onderstboven las, Zoo had hij 66 opgeschreven; Voor d' ander was 't procesje dus van pas. En ach, dien armen Jongen hielp geen klagen, Betalen was 't; niets baatte zijn verzet; Dus, kort bij kas op t oogenblik, heeft hij zn wagen, Maar bij Oom Jan achter de groote deur gezet Onderwijzer: — Waar ligt de NoordpoolT Leerling: — Ik weet het niet, waar de Noordpool ligt — Schaam je Je niet, over zooveel onkunde? — Mijn mijnheer, Franklhi, Heemskerk, Nansen en zooveel anderen konden ze toch ook niet vinden. --- Sinngonvleesch. Verscheidene menschen hebben al een afkeer tegen het eten van paardenvleesch, maar nog heel anders zouden zij hun neus optrekken voor een maaltijd, die geheel uit slangenvleeach bestond. In Zuld-Amerlka ie men zoo kieskeurig niet. Heeft men daar ten boa-constrlctor gevangen dan zijn er liefhebbert genoeg om aan den maaltijd deel te nemen. Gelukkig komt het er op een eter meer of minder niet aan, want een reu» zenalang ia 20 a 30 voet lang en dik naar evenredigheid. Het vleesch is blank en moot «vengoed smaken als dat van den lekkersten paling. Van de huid maakt men laarzon en zadels en met het vet is men zeer zuinig. Men zegt, dat het genezende kracht heeft, en heeft men een wond, dan zet men die goed ouder slangejr'et en — zooals verteld wordt — doorgaans met gelukkig gevolg. — De boa-constrictor. iB niet vergiftig en leeft voornamelijk langs de oevers der Zuid-Amerikaansche rivieren. Men maakt druk Jacht op deze dieren, zoowel, met strikken als met het geweer, maar het gelukt slechts zelden met dit laatste wapen deze slangen voor goed onschadelijk te maken. Ze hebben een taai leven en hoewel een kogel of een schot hagel in den kop ze tijdelijk bewusteloos maakt, keeren ze na enkele uren vaak tot het leven terug, tot groot gevaar van den Jager, die niet de nôodlge voorzieningen daarvoor getroffen heeft. --- De takshond is, volgens de nieuwste onderzoekingen, een nakomeling van den windhond, die zelf weer afstamt van den Abessinischen wolf. Reeds 3000 v. Chr. was de windhond de lievelingshond der oude Egyptenaren. Ze gebruikten hem op de lacht op gazellen en antilopen. Zijn ooren hingen toen nog niet, maar stonden rechtop. Hoogstwaarschijnlijk zijn de taksen met hun kromme pootjes het produkt van een oud-Egyptische modedwaasheid. Het werd gebruik een windhond te hebben met verschrompelde, niet tot ontwikkeling gekomen pooten. Die gewenschte misvorming kreeg men door den Jongon dieren alle kalk te onthouden. Men heeft in een grafmonument in Egypte een teekening gevonden, waaruit blijkt, dat de Egyptenaren al voor 4000 Jaren zulke taksen hadden. Ofschoon dus de taks of — zooals hij in Duitschland wel genoemd wordt —de Waldmann' zijn lichaamsvorm te danken heeft aan een gebrekkige ontwikkeling, die bestendig is geworden, behoort hij tot de krachtigste hoadensoorten. --- Thee-misbruik. In de officieele verslagen der schoolopzieners van lerland, wordt ook gesproken van het kookonderwijs en gewaarschuwd voor een gevaar, dat ernstig de gezondheid en de kracht van het lersche %olk bedreigt: het misbruik van thee, volgens het verslag, in lerland nog erger voor de volksgezondheid dan de sterke drank. Zelfs in afgelegen dorpen van Connemara ziet men wagentjes van theeverkoopers rondrijden. Dit overmatig drinken van thee is niet alleen en niet 't meest verderfelijk, doordien het veelal thee van slechte soort is, maar omdat deze uren lang en soms den geheelen dag getrokken heeft en zoo een langzaam werkend gif is geworden. In de arme lersche gezinnen wordt trouwens de thee evenzoo gebruikt. Den geheelen dag hangt de trekpot over het haardvuur en het gansche gezin, Jong en oud. drinkt er van. Het verslag beveelt tegen het kwaad aan, de menschen to leeren. dat thee slechts even mai trekken. --- Kamervogels. Menige vogelvriend gelooft, dat zijn vogeltje zich zeer gelukkig gevoelt, ala het met de kooi in de zon geplaatst wordt. Hiermede zij men echter voorzichtig. In de vrije natuur zoekt de vogel gaarne de zou, doch als deze hem te warm wordt, vliegt hij naar een schaduwrijk plekje om daar weer van de koelte te genieten. Dit kan een vogel, die in een kool opgesloten zit, niet doon; en vele kamervogels, die voor het venster in de brandende middagzon zijn geplaatst, ondervinden daarvan de nadeelige gevolgen. Veel lucht en licht is noodig voor de vogels, ook de morgenzon Is goed, maar zoodra de zon te warm wordt, plaatse men de kooi ln de schaduw. Zorg vooral voor frisch drinkwater en geef den vogels gelegenheid tot baden. --- Hoe snel loopt een haas! Aan een beschrijving van een automobilist in een Duitsch blad, ontleenen wij in verband met bovenstaande vraag volgende bijzonderheden: Rijdt men in een automobiel des nachts door wildrijke streken, dan komen niet zelden hazen onder het bereik der Uchtwerpera (lantaarnllchten) en vluchten dan ten spoedigste heen. Vermakelijk is alsdan voor den automobilist, die geen booze plannen tegen het leven van die dieren koestert, den ren-ijver van een haas gade te slaan. Deze loopt regelrecht vooruit vlak voor de machine en bemerkt niet, dat één sprong zijwaarts op den weg hem dadelijk aan de vervolging zou kunnen onttrekken. Welke noodlottige oorzaak nu is het, die voor den vluchtenden haas den uitweg verborgen houdt? De lichtwerpers, welke hun verblindende stralen in smalle strepen vooruit werpen. Het daardoor verblinde dier ziet slechts één uitweg, de fel belichte weg vöór hem. Rechte en links is er dichte duisternis; voor den haas 'n gapende afgrond, en eerst als de staatweg een kromming maakt en het licht in de groeve naast den weg en over het vrije veld glijdt, vindt hij redding uit de gevangenschap der lichtstralen en ziet zich plotseling — ongetwijfeld tot zijn niet geringe verbazing in het tastbaar donker. Op den wedloop kan men de snelheid van beweging van een haas licht vaststellen. Zoodra de lichtstralen hem tot hun gevangene hebben gemaakt, matigt men de snelheid van de automobiel, totdat de afstand tusschen deze en het dier hetzelfde blijft. Een blik op den snelheidsmeter, welks schaal door een radnimpraeparaat Is belicht, doet zien, dat de haas op effen vlakte 22 & Vr> kilometer kan afleggen. --- Chineesche huwelijken. De diplomatieke vertegenwoordigers van China in het buitenland hebben last gekregen, aan de ln Europa en Amerika vertoevende Chinee3che studenten mede te deelen, dat het ministerie voor onderwijs ecu besluit heeft uitgevaardigd, dat den studenten verbiedt, met een buitenlandsche vrouw een huwelijk aan te gaan. Indien de studenten zich niet om het verbod bekomme. ren, zullen de gezantschappen hun na de voltooiing van hunne studiën het getuigschrift onthouden, dat zij voor hun loopbaan in China noodig hebben. Bovendien moeten zij die op kosten of met hulp van de regeering gestudeerd hebben in dat geval het studiegeld terugbetalen. Als reden wordt opgegeven, dat de jongelieden zich geheel aan hun studie moeten wijden, maar in werkelijkheid schuilt, er. volgens den Sjanghaischen correspondent, van de Kölnische iets anders achter. Ds Jonge Chinees trouwt niet, maar wordt uitgehuwelijkt, en wel aan het meisje, dat buiten hem om, misschien reeds voor zijne geborte, door de twee families voor hem bestemd is. Buitenlandsche huwelijken moeten in den regel tot de pijnlijkste onaangenaamheden voor alle betrokkenen leiden. Een Chinees kan, zoo lang zijne hem toegedachte bruid nog leeft, niemand anders tot zijne rechtmatige vrouw maken. Pas na de bruiloft zou hij haar in sommige gevallen kunnen verstooten, maar ln goede families komt dit haast niet voor. Een tweede, een bijwijf, ln zekeren zin nog een rechtmatige echtgenoote mag hij trouwen, indien de eerste vrouw hem geen zoon schenkt. Andere vrouwen, op zijn Chlneeach „kleine vrouwen" genoemd, mag hij naar hartelust kleaen. Hij koopt deze soort meestal en iet daarbij meer op uiterlijke bekoorlijkheden dan op deugdzaamheid. Dat zijn de vrouwen, die b.v. de rijke kooplui ln verschillende handelsplaatsen, wanr zij komen, hebben en die den man ook overal volgen. Dö rechtmatige vrouw moet in de eerste plaats bij de ouders van den man blijven en ziet hem dikwijls in jaren niet. Maar zij is de rechtmatige echtgenoote, do „vrouw thuis", en de zoons van de overige, de „buitenvrouwen," gaan voor hare kinderen door. De Chlneezen zullen Europeesche vrouwen wel altijd als zulke „buitenvrouwen" moeteu beschouwen, juist omdat zij natuurlijk altijd bij haren man blijven, zonder er misschien benul van te hebben, dat een andere, in werkelijkheid de rechtmatige, vrouw in de geboorteplaats van den man bij diens familie inwoont of misschien het hem toegezegde meisje op het huwelijk wacht, waarop zij en hare familie krachtens wet en gebruik recht hebben. Aan dit alles kan het ln het buitenland gesloten zoogenaamd wettige huwelijk niets veranderen, de Europeesche vrouw blijft een „buitenvrouw." Aan de plechtige verzekering van een overigens nog zoo fatsoenlijk en eerlijk Chineesch, dat hij geen Chineesche vrouw of verloofde heeft, mag men zonder bondige bewijzen nooit geloof schenken, zegt de correspondent Er zijn la 4e Mefde haast geene hartstochtelijker menschen dan de nuchtere Chtneeaen. Het is in China iets, dat alle dagen voorkomt dat Chineezen meisjes tot een huwelijk bepraten met de heilige, maar leugenachtige verzekering, dat hun rechtmatige verloofde of Jonge vrouw dood is. --- Een statistiek van artsen. Volgens de laatste telling zijn er in Duitschland bijna 32.000 artsen op de bijna 64 millioen inwoners, dat Is 5 op de 10.000. Vroeger waren er meer, maar in de laatste Jaren is het aantal dalende. Het hoogste cijfer heeft Schotland, met 7.9 artsen op de 10.000 Inwoners, en daarna Engeland met 7.1. Italië komt nog boven de 6, maar andere landeu blijven beneden de 5. In Noorwegen Is het cijfer 4.5, in Oostenrijk! 4.1, in Zweden slechts 2.4 en in Rusland niet meer dan 1.8. In Duitschland is een sterke toenemirg te wachten, omdat het aantal studenten in de laatste jaron zeer gestegen is. In de steden zijn er nu echter al veel meer artsen, dan het. algemeene cijfer aanwijst. De meesten in Wlesbaden: 22.9 op de 10.000 inwoners. Daarna komt Muenchen met 16.2. Voor Berlijn is het cijfer 12.4. Daarentegen zijn niet minder dan 356 kleine s*cden en dorpen, die vroeger een arts hadden, thans van die hulp verstoken, omdat er geen voldoend inkomen te verdienen viel. Eerste gast: Houdt u veel van asperges? Tweede gast: Zeer veel. Eerste (zachtjes tot den kellner): Pst, straks met de asperges kom je eerst bij mij. --- Raadsels en Aardigheden. 404. Ik wordt door velen zeer bemind, ilaar zelden door een kind. Onthoofd me en geet me 'n and'ren kop, (En geef niet gauw het raden op\ Dan ben ik iets waar veel op groeit En waar de wind soms over loeit, Mijn hartje is een lange „1" Kom zeg eens gauw, wie raadt dat wel? 405. Welken meisjesnaam behoeft men maar eens flink door elkander te schudden om hem een rol te doen spelen bij het voetbalspel? 406. „Hoeveel modder zou er staan in deze poel?" vroeg iemand aan een baggerman. — „Als ge een negentig voets paal in den poel zet, zal hij tweemaal zoover in 't water steken als in den modder, en tweemaal zoo ver boven 't water uitsteken als onder de oppervlakte verdwijnen." Hoeveel modder stond ér ? No. 317 (Puzzle.) Betsy zit reeds meer dan een nor te wachten. Waar is haar verloofde? --- Oplossingen. 401. Matroos, vader, vloeiboek, zolder, briefkaart. 402. 1 X (2 + 3) X 4 X 5 6X7 + 8 403. Elk van de twintig arme lieden bracht aan de dame een vijfde sou centime, waarvoor ze hun een vierde stm teruggaf. --- Welke huwelijksvoorwaarden zal ik mijne dochter laten maken? Voor deze vraag — aldus notaris A Moll in Nieuw [Vrouwenleven — zien zich vele ouders geplaatst, van wie eene dochter op 't punt is in 't huwelijk te treden. In de meeste gevallen laten belanghebbenden hare beantwoording over aan hunnen notaris. Dikwerf kwam 't mij in mijne bijna dertigjarige praktijk voor, dat partijen (of hunne ouders) mij kwamen vertellen, dat zij (of de Jongelui) op huwelijksvoorwaarden wenschten te trouwen en mij verzochten daarvan de akte op te maken, blijkbaar ln de meening, dat ik er dan alles van wist. Verwonderd keken ze me dan ook aan, als ik vroeg: wat moet er in die akte staan? en was 't eenige antwoord: „wel, dat we op huwelijksvoorwaarden trouwen." Kennelijk hadden zij heel weinig begrip van huwelijksvoorwaarden, 't Eenige, wat zij meestal er door meenden en hoofdzakelijk bedoelden te bereiken was, dat eventueel de schuldeischers van den man geen verhaal zouden hebben op de goederen van de vrouw. Een weinig meer kennis te dezer zake is dus niet ongewenscht. Vooraf dient men wel te weten wat huwelijksvoorwaarden zijn. Men verstaat hieronder de regeling door aanstaande echtgenooten van de burgerrechtelijke gevolgen, dio zij willen, dat hun huwelijk teu opzichte van hun beider vermogen hebben zal. Willen zij de algeheele goederengemeenschap, op den door de wet vastgestelden voet, dan zijn huwelijksvoorwaarden onnoodig en kunnen zij de kosten besparen. Afwijkingen van die wettelijke regeling tot stand te brengen, is dus het gewone doel van huwelijksvoorwaarden; of en zoo ja welke afwijkingen voor belanghebbenden raadzaam zijn, hangt af van verschillende omstandigheden. Zijn belde aanstaande echtgenooten ongefortuneerd en hebben zij ook geen vermogen van ouders, grootouders enz. te wachten, zullen zij dus, naar zich laat aanzien, door arbeid, vlijt en spaarzaamheid door de wereld moeten komen, daa is algeheele gemeenschap als 't ware aangewezen en kunnen huwelijksvoorwaarden wel achterwege blijven. Is er daarentegen aan slechts ééne zijde of aan belde zijden fortuin aanwezig of te wachten, dan is 't aan te bevelen de algeheele gemeenschap uit te sluiten, 't Is mij meermalen gebleken, dat het gefortuneerde meisje of haar familie die uitsluiting niet aan den bruidegom durfde voorstellen uit vree 3, dat hij er een bewijs van wantrouwen in zou zien. Of deze vrees gegrond is, hangt van zijn karakter af; er zijn van die menschen, die elke beperking hunner vrijheid van handelen aan wantrouwen toeschrijven; zijn zij niet voor rede vatbaar, dan zijn zij in den regel ook weinig vertrouwbaar. Het verlangen der bruid om de gemeenschap uit te sluiten, bewijst geenszins wantrouwen in haren aanstaande, 't Kân zijn. dat zij van zijne financleele soliditeit niet vast overtuigd is; 't kan zijn dat zij eenige neiging tot speculeeren of iets van dien aard heeft opgemerkt, maar ook al was noch 't een noch 't ander 't geval, al is zij nog zoo zeker van zijn soliditeit in e 1 k opzicht zou zij roekeloos doen door zich te wagen aan de algoheele gemeenschap, 's Menschen neigingen en karakter zijn veranderlijk, gevoelig voor de inwerking van allerlei invloeden en de schadelijkste werken 't krachtigst. Wie geen neiging tot spelen of speculeeren had, kan door een enkel toevallig succes een hartstochtelijk dobbelaar worden; en hoevelen, die volkomen matig waren toen zij trouwden, werden later rampzalige dronkaards! Geen meisje kan weten aan welke verzoekingen haar man zal blootstaan en of hij de kracht zal hebben ze weerstand te bieden; zij doet dus wijs en heeft alleszins recht hare toekomstige belangen en die harer eventueele kinderen reeds voort aangaan van haar huwelijk te beveiligen tegen eventualiteiten. Blijkt 't later onnoodig te zijn geweest des te beter: er Is niets verbeurd. Blijkt 't tegendeel, 't verzuim ware onherstelbaar. Er is meer. Wij allen weten 't: „niet steeds is de liefde bestendig van duur", en dat bleek, de ervaring leerde het, zelfs in huwelijken, die de hechtste waarborgen schenen op te leveren van gelukkige huwelijken te zullen zijn. Brengen de veranderde neigingen van den man de vrouw in de noodzakelijkheid 't zij echtscheiding, 't zij schelding van tafel en bed te provoceeren, dan wordt daardoor de gemeenschap van goederen, zoo ze niet werd uitgesloten, ontbonden; men gaat tot verdeeling over en het rijke meisje krijgt de helft van 't geen er nog is, nu misschien te weinig voor haar om rond te komen, en het jonge mensch, dat geen fortuin had, gaat met de wederhelft Btr IJken. De zaak kan zich natuurlijk ook omgekeerd voordoen: een rijk jong mensch, dat met een arm meisje zonder huwelijksvoorwaarden trouwde, kan door haar bedrogen worden en tengevolge van scheiding zijn halve fortuin kwijt raken. Hij had dus wijs gedaan de gemeenschap uit te sluiten. Afgescheiden van al 't voorgaande, kan de wenschelijkheid om te trouwen bulten gemeenschap van goederen voortvloeien uit bijzondere, toevallige omstandigheden. B.v. stel een bruidje met f 100,000 trouwt zonder huwelijksvoorwaarden met een ongefortuneerd jong man, wiens belde ond era nog leven; dese hebben 2 kinderen: den bruidegom en ééne doohter. 't Huwelijk blijft kinderloos; de man sterft na eenige Jaren. Heeft bij geen testament gemaakt dan vererft zijne helft ln de door zijn vrouw ten huwelijk aangebrachte flOO,OOO op zijne ouders en zuster, lader voor ean derde gedeelte: zijn vrouw la dos niet alleen haar man kwijt maar ook haar halve fortuin. Maar, zal men zeggen, de man kon voor zijne vrouw deze schade voorkomen door haar bij testament tot zijne erfgename te benoemen. Dit is niet geheel Juist. Evenmin als ouders hunne kinderen geheel mogen onterven, mogen kinderen, die zelf geen kinderen hebben, 't hunne ouders doen. Men moet in zoodanig geval zijne ouders minstens de helft laten verkrijgen van 't geen zij zouden geërrd hebben, zoo men geen testament had gemaakt. Zoodanig erfdeel, dat de wet, onafhankelijk van en in weerwil der beschikkingen van een overledene verzekert aan zijne bloedverwanten in de rechte lijn, heet hun wettelijk erfdeel of legitieme portie. De legitieme portie van ieder der ouders van den man in bovenstaand geval bedraagt % van een derde zijner nalatenschap, en de ouders samen hebben dus recht op 7. X f 50000 of f 166667. (gesteld dat 't fortuin onveranderd bleef). Voor de vrouw blijft dus hoogstens over f 833337». Zijn er, naar het vorenstaande aantoont redenen te over voor gefortuneerde meisjes om de algeheele goederengemeenschap uit te sluiten, wat zal men er voor in de plaats stellen? Velerlei is mogelijk: de wet spreekt van gemeenschap va.a winst en verlies, en van die van vruchten en inkomsten; maar men kan ook alle gemeenschap uitsluiten; men kan alleen ieders aanbreng ten huwelijk of alleen wat staande huwelijk door erfenis, making of schenking wordt verkregen, buiten de gemeenschap laten blijven; en nog vele andere regelingen. Ik voor mij geef de voorkeur aan de gemeenschap van vruchten en inkomsten. Zij stelt 't vermogen der vrouw niet zooals die van winst en verlies aansprakelijk voor nadeelige ondernemingen van den man; zij laat ieder der echtgenooten nochtans deelen in 't geen door spaarzaamheid is overgewonnen. De wettelijke regeling der gemeenschap van vruchten en inkomsten is voorts eenvoudiger, minder ingewikkeld, minder de bron van quaestiën dan die van winst en verlies. Raad ik dus veelal gemeenschap van vruchten en inkomsten aan, ik voeg er meestal den raad bij om ook den inboedel in de gemeenschap te doen vallen, en de aanstaande echtgenooten aan elkander, d.w.z. de eerststervende aan den langstlevende, gift te' laten doen van zijn of hare helft in den inboedel, tegen inbreng van de waarde in de nalatenschap. Men vermindert daardoor het gevaar voor den langstlevende dat onaangenaam gestemde kinderen of aangehuwde kinderen dwingen tot openbaren verkoop van het meubilair, waarin zich meestal voorwerpen bevinden, waaraan de langstlevende gehecht is. Er doet zich echter, zoowej bij de gemeenschap van vruchten en Inkomsten als bij die van winst en verlies eene moeilijkheid voor die het wenschelijk is bij de huwelijksvoorwaarden te voorkomen. Een voorbeeld zal mijne bedoeling duidelijk maken. Stel dat de bruidegom ten huwelijk aanbrengt f 20000 aan Hollaudsche effecten, de bruid f 30000 aan Oostenrijkers en dat er brj de ontbinding des huwelijks geen andere effecten zijn dan Amerikanen «aard f 70.000. Aan wie behooren nu de Amerikanen? Velerlei gevallen zijn denkbaar: heeft de man zijn Hollanders door speculatie verloren, dan kan hij wegens zijn aanbreng geeneilei recht op een deel der Amerikanen doen gelden; heeft hij de Oostenrijkers van zijne vrouw tegen Amerikanen verwisseld, dan komt haar natuurlijk een deel der bij de ontbinding aanwezige toe. Meestal zijn echter dergelijke feiten niet bewijsbaar, 't Rechtvaardigste schijnt aan te nemen en door eene clausule in de huwelijksvoorwaarden te doen aannemen dat, zoo niet het tegendeel bewijsbaar is, de waarde van ten huwelijk aangebrachte en bij de ontbinding niet meer aanwezige effecten ln de gemeenschap is gevloeid en dat aan dengene der echtgenooten, die ze aanbracht, eene vergoeding toekomt uit de gemeenschap tot het in deze gevloeid bedrag of. zoo dit niet blijkt, tot het bedrag dr-s waarde van de niet meer aanwezigo effecten bij het aauguan van het huwelijk. Het 33 voorts billijk dat de vergoeding der vrouw voor haren niet meer aanwezigen aanbreng preferent is boven die van den man. Deze toch heeft het beheer gevoerd en moet dus verantwoorden, mag althans gerekend worden aansprakelijk te zijn voor den aanbreng van zijne vrouw. De wet laat toe dat de vrouw zich bij de huwelijksvoorwaarden voorbehoudt het beheer van haar vermogen en het vrij genot harer inkomsten: is zoodanige bepaling aan te bevelen? Ook dit hangt m.l. van de omstandigheden if: hebben beide partijen fortuin, blijven dus voor den man genoegzame inkomsten over om zijne persoonlijke uitgaven te bekostigen, dan zie ik in de bepaling minder bezwaar dan wanneer alleen de vrouw vermogen heeft of te wachten heeft: in dit laatste geval zou ik door de bepaling den huiseltjken vrede teveel bedreigd achten< doordat de man zich tot het doen van kleine uitgaven steeds tot de vrouw zou moeten wenden. In andere gevallen is de wenschelijkheid van de bepaling afhankelijk van karakter en ontwikkeling der partijen, b.v. van de neiging der vrouw om zich op het bezit van fortuin te laten voorstaan en van de meerdere of mindere sympathie van den man voor de moderne meening dat het uit moet zijn met de gehoorzaamheid der vrouw aan zijn gezag en