VOOR DE JEUGD HET JONGE PRINSESJE DAT NIET LACHEN KON. Zij kreeg van alles, wat haar hartje begeerde.— Zij huilde lick ’s avonds dikwijls in slaap.—De betoverde vlinder, die op haar mouw kwam zitten. In Japan leefde eens een prinses, die geen moeder meer had, maar alleen nog haar vader. Haar moeder was gestorven, toen zij nog klein was en zij kon zich niet meer herinneren hoe haar moesje was geweest en hoe zij er had uitgezien. Maar haar vader, die zielsveel van zijn dochtertje hield, probeerde zoveel mogelijk haar het groot verlies van de moeder te doen vergeten. Hij liet verschillende kinderen tegelijk met de prinses opvoeden, gaf haar het mooiste speelgoed, dat er in Japan te koop was; zij had een kleine ponny, een paar honden, in één woord, zij had maar te wen- sen of zij had het, maar één ding kon haar vader niet geven, en dat was vrolijkheid. Onze prinses was altijd treurig en neerslachtig en waarom, ja, dat wist zij zelf niet. Als de kinderen opgeruimd en lachend aan het spelen waren, kroop "zij in een hoekje van het vertrek of de tuin en had moeite haar tranen te bedwingen. Zij at haast niet, huilde zich des avonds in slaap, kortom, het was treurig met haar gesteld. Haar vader raadpleegde verschillende doktoren, maar zij konden haar niet helpen en het prinsesje was en bleef somber. Zo liep zij op zekere morgen met haar tante door het mooie park, dat achter hun paleis lag en beroemd was om de prachtige bloesems, welke er groeiden. De kersenbloemen stonden tn volle glorie en dan is de Japanse tuin 't mooist! Maar ons prinsesje had geen oog voor al het schone en liep naar de grond turend en een paar passen achter haar tante aan, inplaats van gezellig keuvelend naast haar te lopen. Deze trachtte steeds haar aandacht te trekken door haar op een mooie bloem of boom te wijzen, maar zij keek er nauwelijks naar, antwoordde beleefd op alles, wat tante zei, maar vroeg of sprak uit zichzelf weinig of niets. Haar tante loosde een diepe zucht, schudde I liet hoofd en was wanhopig! Nu dwarrelde er al de hele dag een kleine vlinder voor het meisje uit. maar onze prinses had haar ogen zó naar de grond geslagen, dat zij het vrolijke diertje niet eens bemerkte. Het vlindertje liet zich niet afschepen, vloog iets lager, bijna tot op de grond en dan weer naar boven bijna tegen haar gezicht aan. Tenslotte zag het meisje het vlindertje, wilde op zij gaan om door te lopen, toen het vlindertje, wat moediger geworden nu, tegen haar kimono aan ging zitten en alzo probeerde naar boven te klimmen, tot vlak bij haar gezicht. Zij was opeens geboeid door het slimme vlindertje, dat al hoger en hoger klom en opeens haar lippen raakte.... De prinses, die altijd doodsbenauwd was voor insecten en vlinders, hield haar adem in, om het dier niet te laten schrikken, doch nauwelijks had de vlinder haar lippen beroerd, of opeens stond daar voor haar lachend en buigend een mooie, slanke jonge man! De tante van de prinses schrok natuurlijk en herkende in den jongeling den zoon van den koning van een naburig land, die jaren geleden plotseling was verdwenen. De jonge prins vertelde nu, dat hij door een heks in een vlinder was omgetoverd en net zo lang vlinder moest blijven, totdat hij de lippen van een prinses kon aanraken. Nu, dat was met vele gevaren gepaard gegaan en vaak was hij ternauwernood aan de dood ontsnapt. De prinses was zo verheugd, dat zij eensklaps begon te lachen en haast niet meer kon ophouden. De vader van het prinsesje, die dit hoorde, was zo verheugd hierover, dat hij den prins beloofde, dat hij later, als de prinses volwassen was, met haar mocht trouwen, en van die dag af was er geen vrolijker en zonniger prinses in geheel Japanl --- DE SLIMME BOER EN DE STRUIKROVER. Boer Hannes was naar de stad geweest om koeien te verkopen. Hij had goede winsten gemaakt en was daarom in een vrolijke stemming. Hij tracteerde zijn vrienden in bet kleine herbergje op de Koeienmarkt en vond zichzelf heel gul. Dat was boer Hannes ook, want heel vrijgevig kon men hem niet noemen. Boer llanii's was dus goedgemutst en opgewekt toog hij huiswaarts Onderweg bedacht hij zich echter. Hij zou een revolver kopen voor het geval hij eens mocht worden aangevallen in het grote hos. dat hij door moest gaan om naar huis te komen. Nu had boer Hannes dat grote bos ook wel kunnen ontlopen en de lange weg door de stad kunnen nemen, maar hij dacht bij zichzelf: „Mijn vrouw cal heel nieuwsgierig zijn. dus boe eerder thuis. \oe beter " Hannes stapte een winkel binnen en vroeg een „gevaarlijk pistool". Hij kocht de „gevaarlijkste" en vond zich thans veilig, de veiligste man op de wereld. Nu durfde hij wel door zeven bossen, desnoods mocht het er spoken ook; Hannes zou ze wel leren I De stad had boer Hannes al gauw achter de rug en de avondschemering daalde en daalde, en toen hij in de bossen aankwam, was hel al heel donker; maar de maan. die achter de wolken gluurde, goot al spoedig haar helder licht over de duistere, spookachtige bomen, zodat boer Hannes op zijn weg langs de kleine paadjes werd geleld en zodoende niet kon verdwalen. Zingend, Huilend en soms neuriënd stapte boer Hannes verder, totdat... hij plotseling een geritsel hoort in het struikgewas naast hem. Hij kijkt verschrik! op en voelt naar zijn „gevaarlijk pistool," dat hij stevig in de hand klemt. Enige seconden later staat een onguur uitziend persoon voor Hannen en vraagt hem zijn geld. Boer Hannes moet in die ogenblikken wel een grote tegenwoordigheid van geest hebben gehad, want inplaats van te beven en op zijn knieën Ie vallen, begint hij te lachen en zegt: „Hal Dus jij bpnt nou een echte rover. Wel, wel, wat zal m'n vrouw me belangrijk vinden, als ze weet, dat ik door een rover ben overvallen! Wel vrind, je zult je geld hebben, maar schiet me eerst een gat in mijn broekspijpen, anders .gelooft mijn vrouw het verhaal van de overval niet" Nu, hiertegen kan de rover niets hebben en welwillend schiet hij een gat in boer Hannes' broekspijpen. „Dank je, man, nu nog m'n veel en twoo door. m'n pel" De rover vindt den boer wel een zonderling, maakt denkt aan zijn geld.... „Nu, mijn kogels zijn op, geef nu je geld!" „Hoho!" roept Hannes nu, „jij hebt geen kogels meer, maar ik wetf* en meteen haalt Hannes zijn „gevaarlijk pistool" voor de dag. De rover schrikt; voor zó slim had hij het boertje niet aangezien Hij smeekt om genade.... „Goed, goed," zegt boer Hannes, „genade zul je krijgen, maar als de wind uit mijn ogen!" Je begrijpt, dat de struikrover de benen nam en boer Hannes een dubbel vrolijke avond beleefde --- EEN DROOMGEZICHT. Jantje droomde eens — 't Was middernacht — Dal hij een auto had! Hij stuurde zelf — En deed het knap — Langs weg en pad! Opeens een schok — Een rauwe schreeuwt Had hij daar iets geraakt? Het maantje scheen — Met zachte glans — En stilte was alom! Jan snelde voort, En scheen welhaast Van diepe aandacht stom! Weineen, het was... De nieuwe dag! En Jantje was.... ontwaakt! --- MARIETJES KERSTFEEST. VII. Dit kleedj* behoort aan het donkerharige pleegzusje. Het is ieen donkerrood jurkje. De sjerp en het kraagje zijn grijs. De hoed is van geel stro en het lint daarop is grijs. Nu Marietje ook wat mocht gaan spelen, haalde zij haar oud zwaard voor de dag. Het was een raar gezicht, want Marietje had het zwaard netjes in een paar oude lappen gerold en er een wollen mutsje op gezet. Zo was het voor haar een pop geworden Zij drukte haar eigenaardige pop liefkozend aan haar borst en fluisterde haar zachte woordjes toe. De pleegzusjes keken geen ogenblik naar haar om en lieten haar al die tijd maar stil in haar donkere hoekje zitten. Ook Marietje van haar kant zei geen woord tot haar pleegzusjes en liet door niets blijken, dat zij er naar verlangde om met hen mede te spelen. Eens echter, :toen de pleegzusjes de mooie'pop onverschillig op de grond lieten liggen, nam Mandje de pop op haar schoof. O, wat glinsterden haar ogen, nu zij even met deze mooi aangeklede pop in haar armen mocht zitten (Wordt vervolgd). --- KNUTSELWERKJES. Een ruiter. Wo nemen onze figuurzaag en een sigarenkistje. Natuurlijk moeten we eerst den ruiter op het hout van het sigarenkistje tekenen! Hebben we dat gedaan, dan zagen we er op los. Maar voorzichtig, want het moet natuurlijk netjes worden. Zo en nu bevestigen we achter de voorbenen van het paard een gebogen stuk, ijzerdraad, waar aan het einde een loden kogel vastgemaakt wordt. Wanneer we het paard op zijn achterbenen op tafel zetten, zoals, je op de afbeelding ziet, kan het heen en weer bewegen. --- Ken papegaai. lets dergelijks is ook de papegaai, die echter geen ijzerdraad van node heeft! Die heeft aan zijn staart al genoeg. Alleen moet je er wél voor zorgen, dat er een gewicht aan het eind ervan komt, anders blijft het dier stil staan en dat is te saai! --- Alles van houten kralen. De kleintjes zullen ook wat blij zijn met van die grappige kralen-poppen en -dieren! En voor jullie is het niet eens lastig om te maken. Wanneer het regent, of het is geen weer om uit te gaan, dan ga je voor de kleintjes werken en je zult eens zien wat een plezier je er zélf van hebt! Eigenlijk hoef ik er ni.'l veel van te vertellen. Je zfet op het plaatje wel, hoe hel moet. Zorg er echter voor. dat de draad waarmee je rijgt, met kaarsvet „ingevel" is, want dan is hij sterker. --- CHANTAGE G „Nu dan," zei hij, toen zij een flink eind in die wildernis doorgedrongen waren. „Wat is er? En nu alsjeblieft geen onzin." „Ik zal geen onziii verkoopen," spotte de ander. „Zóó ben ik niet. Ik wou je alleen maar dit zeggen, dat ik gisteravond in het kantoor van Eldrick was, de heele tijd dat jij er was met de oude Bartle." Dit plotselinge antwoord overrompelde Pratt totaal. Dat hij iels onaangenaams te hooren zou krijgen, had hij wel begrepen, maar di t niet. De eerste de beste gedachte, die bij hem opkwam, deed hem uitroepen: „Je liegt. Er was geen sterveling." „Ik lieg niet," hernam Parrawhite. „Ik was er wel degelijk. Ik stond achter het gordijn van de nis. En nu ik weet, wat jij hebt uitgehaald mag jij ook best weten, wat ik ging doen. We varen toch in hetzelfde schuitje. Je dacht, dat ik met de anderen was weggegaan, maar ik was gebleven. Ik had alleen maar gedaan, wat ik al meer heb klaar gespeeld, zonder ontdekt te worden. Ik sloop weer naar binnen en wachtte tot jullie weg waren. Omdat onze vriend Eldrick, schandelijk slordig, zooais je weet, altijd geld in zijn bureau laai slingeren, schandelijk slordig ook, omdat hij het nooit natelt. Nu, zoo een tien of vijftien pop is altijd welkom voor iemand, die er maar vijf en twintig in de week verdient. Gesnapt?" Bitter zei Pratt: „Dus je bent een dief?" „Ik ben precies, wat jij bent. een dief," riposteerde Parrawhite. „Jij stal het testament van Jan Mallathorpe. Ik heb alles gehoord. Wat de oude zeide en wat jij later Eldrick weer opdischte. Ik zag den ouden Bartle sterven, ik zag jou het papier uit zijn zak halen. Je las het en stak het bij je. Ik weet alles, behalve, wat er in het testament staat. Maar dat kan ik tamelijk wel raden. Weet je hoe? Omdat ik je vanmiddag in het spoorboekje zag kijken, -en vanavond den trein van acht uur twintig zag nemen naar Normandale Grange." „Leelijke gluiperd, die je bent," snauwde Pratt. Parrawhite trok zich daar niets van aan, en zwaaide met zijn zwaren wandelstok. „Heelemaal niet," zei hij, bijna vriendelijk. „Maak je niet boos. Ik dacht, dat jij een groote filosoof was. Vroeger heb ik me wel eens verbeeld, dat ik een vonkje, een heel klein vonkje filosofie in je ontdekt had. Het is pure krijgskans, oude jongen. Kijk eens hier, je kent me nu lang genoeg om te weten, dat ik een avonturier ben. Dit is nu echt een avontuurtje naar mijn hart. Biecht eens op. Je hebt ontdekt, dat het testament de tegenwoordige eigenaars onterft en je bent naar Normandale Grange gegaan 0m.... te onderhandelen. Vooruit maar." * „Nou, en wat dan?" vorschte Pratt. „Dan neem ik natuurlijk deel in de onderhandelingen," was Parrawhite's antwoord. „En ik neem ook mijn aandeel in de winst. Dat staat als een paal boven water. Ik heb je heelemaal in mijn macht. Ik behoef alleen morgenochtend maar naar Eldrick te gaan." „En als i k nu eens morgenvroeg naar Eldrick ga en hem oververtel wat jij me allemaal gezegd hebt?" wierp Pratt er tegen in. „Dan zal Eldrick mij tóch eer gelooven dan jou," weerstond hem Parrawhite, onverstoorbaar. „Ik ben een veel slimmer, veel geloofwaardiger vent dan jij, ik heb heel wat meer in de wereld rondgekeken. Ik kan heel gemakkelijk een goed excuus bedenken om in die kamer te zijn. Zie je? Als het er om gaat, wie de beste hersens heeft, dan heb je evenveel kans als een konijn tegen een vos. En kom nu maar voor den dag met je testament eu met wat je al zoo gedaan hebt. Je moet wel, want zoo waar als ik hier sta, ik wil mijn aandeel hebben." Pratt dacht snel na, terwijl zij tegenover elkaar stonden in den kuil, waar zij dit gesprek hadden gevoerd. Het leed geen twijfel, hij zat in de klem. Die ellendige schoft naast hem, die er zoo groot op ging, dat hij het zoo netjes ingepikt had, zou als een klit aan hem hangen, en hij zou moeten deelen. Zijn mooie plannen, om mevrouw Mallathorpe uit te buiten en voor zich zelf een levenspositie te verwerven, waren kapot. Er was niets aan te doen, hij moest opbiechten en deelen. Norsch en met tegenzin verhaalde hij alles. Parrawhite luisterde zwijgend, maar nam ieder detail in zich op. Omdat Pratt begreep, dat het nutteloos was, iets te verzwijgen, zeide hij de geheele waarheid, kort samengevat, maar zonder iets weg te laten. „All right," begon Parrawhite, toen hij klaar was. „Nu dan, welke voorwaarden denk je te stellen?" „Het dient toch zeker nergens toe. mijn voorwaarden te noemen," gromde Pratt. „Nu jij het in de war geschopt hebt, behoef je die ook niet te weten." „Ook goed," stemde Parrawhite toe. „Het dient nergens toe. Wat nu van belang is, dat zijn onze voorwaarden. Ik zal je zeggen, wat het zal zijn. Klinkende muntt Weet je waarom ik daar op sta? Dan zal ik je dat eens uitleggen. Omdat die jonge vent, die Collingwood, al iets in de gaten heeft." „Dat zie ik niet in," zei Pratt ongerust. „Hij wilde alleen maar weten waar die brief over ging." „Doet er niets aan af," ging Parrawhite voort. „Hij had een soort vermoeden, anders zou hij daar niet heengegaan zijn bijna onmiddellijk na zijn aankomst in Barford. Zelfs al is een vermoeden voor een poosje ingeslapen, kan het heel gemakkelijk weer wakker worden. Dus geld. Wij moeten er dadelijk van profiteeren, voordat er een of andere nieuwe moeilijkheid opdaagt. Wat voor condities dacht jij?" „Om levenslang als rentmeester te worden aangesteld op de landgoedeten." bromde Pratt somber. „En de kans te loopen om elk oogenblik ontdekt te worden?" spotte Parrawhite. „Waar zit je verstand, kerel? Die oude vent, Mallathorpe, heeft natuurlijk een klad, misschien wel een afschrift van dat testament gemaakt, vóórdat hij het in het net overschreef. En die copieën kunnen tusschen zijn papieren zwerven." „Als dat zoo was, moest mevrouw Mallathorpe ze vinden," wierp Pratt tegen. „Ik geloof werkelijk niet, dat er de minste risico is. Ik heb alles nageplozen. Het is zoo goed als onmogelijk, dat er gevaar dreigt van den kant van Collingwood, of van iemand anders. En als we nu geld accepteeren, verkoopen we voor een prikje, wat later schatten waard is." „De toekomst is lang niet zoo belangrijk ais het heden, vriendje," weersprak Parrawhite. „Voor mij in elk geval niet. Nu dan, dit is mijn voorstel. Ik zal ook op jou kamer zijn als die dame morgenavond komt. Wij zullen haar het testament voor een ton aanbieden. Dat kan ze vlug genoeg bij elkaar krijgen. Als ze dan betaalt, en dat doet ze natuurlijk, dan deelen we het eerlijk. Dan kan jij voor mijn part naar den duivel loopen. Ik ga.... ergens anders heen. Dus dat is afgesproken." „Neen," zei Pratt. Parrawhite keerde zich met een ruk om en Pratt zag een kwaadaardig licht in zijn oogen. „Wat zei je?" beet hij hem toe. „Ik zei, neen," snauwde Pratt terug. „Ik ga niet vijftig duizend gulden aannemen voor een kans, die het tiendubbele waard is. Loop naar de Als jij geen leelijke, geniepige spion geweest was, zou ik de heele zaak alleen in handen gehad hebben. En ik geloof niet. dat ik voor jou uit den weg zal gaan. Als het puntje bij het paaltje komt, is mijn woord evenveel waard als het jouwe. Eldrick zou mij eer gelooven dan jou, Pascoe zeker. Jij hebt een verleden, je hebt ook wel eens in de nor gezeten, zou ik denken. Mijn verleden mankeert niets. Doe jij maar, wat je niet laten kunt. Klets wat je wilt, morgenochtend. Ik zal ze vertellen wat je bent een schoft." Daarmede keerde hij zich om en Parrawhite, dit ziende, stootte een kreet uit als van een dier, dat zich zijn prooi ziet ontschieten. Woedend sloeg hij naar Pratt met zijn dikken stok. De slag miste Pratt's hoofd, raakte slechts even den rand van zijn oor, en viel schuin op zijn linker schouder. Toen barstte al de woede, die in Pratt's binnenste gekookl had, sinds hij die hand op zijn schouder had gevoeld, naar buiten uit. Hij viel op zijn tegenstander aan en greep hem bij de keel voor Parrawhite iets kon doen. Hij schudde hem, tot zijn tanden klapperden. Toen smeet hij hem tegen de steenmassa, waarbij zij hadden staan praten. Pratt was een pootige vent. Hij speelde cricket en voetbal, en ging vast driemaal in de week turnen. Hij had ecu paar handen als een hoefsmid en spieren als een bokskampioen Door ziju boosheid had hij den tengeren Parrawhite heel wat steviger aangepakt dan hij wel wist, en hem veel harder neergegooid dan hij bedoelde. Toen de man dan ook met zijn hoofd tegen de steenen aankwakte, hoorde Pratt een vreemd, knappend geluid, maar voor het moment lette hij daar niet op. De pijn in zijn schouder, waar Parrawhite hem geraakt had, werd heftig. Hij begon de plek met zijn vrije hand te wrijven en te schelden op zijn aanvaller. „Sta op, idioot," gromde hij. „Dan zal ik je er nog een paar geven. Ik'zal je leeren...." Plotseling viel het hem op, in wat een vreemde, onbewegelijke houding Parrawhite op den grond lag. Toen er een wolk voor de maan wegtrok, zag hij ook, hoe akelig wit zijn gezicht was. En even plotseling vergat Pratt zijn eigen kwetsuur en knielde bij zijn slachtoffer neer. Een oogenblik later stond hij op en wist, dat hij wéér in tegenwoordigheid van den dood stond. Want Parrawhite was dood, evenals Antoon Bartle. De hevige slag van zijn hoofd tegen de rots was te veel geweest, na Pratt's vinnige greep. Het leed geen twijfel, er was geen ontkennen aan Pratt stond daar op die verlaten plek en staarde half versuft naar een lijk. Na eenigen tijd herstelde hij zich en vervloekte Parrawhite met de woede der wanhoop. Al zijn medelijden was voor zichzelf. Dit ellendige kleine gedierte, deze misselijke zwabber had hem bijna geruïneerd. Het was schandelijk, verfoeilijk, het was wreed. Door 'dien vent was hij zoover gekomen. Hij voelde, alsof hij het lichaam van Parrawhite wel zou kunnen verscheuren. Maar tegelijkertijd kwamen andere gedachten opzetten. Want... daar lag een doode, dien je niet even gemakkelijk als een testament in je zak kon steken. Het was absoluut noodzakelijk om dat lijk voor altijd te verbergen. Over een paar uur werd het dag, en, al was het een verlaten en eenzame plek, het kon toch zijn dat er iemand langs kwam. Weg ermee en gauw. Pratt kende de plaats goed. Die oude steengroeven hadden een zekere schilderachtigheid. Zij waren met dik, hard gras begroeid, klimop, struiken, zelfs kleine boompjes groeiden hier en daar in groepen. De menschen, die er niet ver vandaan in de laatste huizen van de buurt woonden, wandelden er wel eens, de kinderen gebruikten het voor speelplaats. Pratt zelf was er dikwijls in een rustig hoekje gaan zitten lezen en een pijp rooken. Nu kwam in zijn vlugge brein onmiddellijk een plan op, waar en hoe het lichaam te verbergen. Vlak bij een diepe kuil, die vroeger een groote, diepe steengroeve was geweest. Zij stond altijd vol water en moest wel erg diep zijn, want het water was pikzwart. Bovendien was de toegang er heen gedeeltelijk verborgen door een wirwar van struiken doorweven met bramen. Sinds Pratt daar was komen wonen, was het altijd zoo gebleven nu al een jaar of twaalf; het scheen een totaal onbruikbaar perceel te zijn. Zoolang het zou regenen en het hemelwater er heen zakken, zou die put wel vol blijven. Dan schoot hem nog iets te binnen. Dichtbij was ook nog een hoop oud roest, verbogen rails, onbruikbare houweelen en stukken staal, die daar waren neergesmeten toen de laatste zandsteen uit de groeven was gehaald. Weer bofte hij. Het scheen, alsof die rommel daar neergegooid was, dat hij ze nu zou kunnen gebruiken om het lijk te doen zinken. Daar hij er zeker van was, geheel alleen te zijn, zette hij zich, handig en methodisch aan het werk. Hij haalde eenige stukken van den ijzerhoop, bevestigde die aan de kleeren van den doode, sleepte het lichaam naar den put en maakte zich gereed het in het zwarte water te laten glijden. Toen kreeg hij een nieuw idee. Al den tijd, dat hij bezig was geweest met dit sombere werk, waren zijn hersens koortsig in de weer geweest. Gedachten, hoe hij de vragen, die hij morgen te beantwoorden zou krijgen, moest voldoen, hadden hem bestormd. Nu wist hij iets. Vlug keerde hij Parrawhite's zakken om, stak den inhoud, geld, horloge met ketting, ook een ring, waar de doode zoo trotsch op was geweest, in zijn eigen zakken. Dan liet hij het stijve lichaam in de diepte verzinken, wierp hem nog zijn zwaren stok, waaraan hij een staaf ijzer had vastgemaakt, achter na. Vijf minuten later was de oppervlakte even glad als ooit, geen rimpel verraadde dat de stilte verstoord was geweest. En Pratt keerde de wildernis den rug toe en zwoer bij zich zelf, dat hij er nooit een voet meer zetten zou. --- Zij: „Kijk eens Archibald, o, wat een verrukkelijk uitzicht en wat mij nog t het meest verheugt is, dat wij al dit d schoons nog veertien dagen eerder zien dan de Meiers." I Lustige Kölner Zeiturvg. --- Zij: „Ga je vanavond uit? Je weel ioch, dat de huisbaas volgende week Ie huur ophalen zal." Hij: „O, dan ben ik al lang lerug, iefste." Gazzetlino Illustrato, Venetië. --- „Honderd gulden is tegenwoordig bijna niets." „Geloof me, ik heb eene voor honderd gulden (i maanden ge-kregen." --- „Jullie wilt dat kleine ventje toch niet mee laten voetballen?" „Het gaat moeilijk anders, de bal is van hem." Deutsche Illustrierto, Berlijn. --- „Ganst, wat in heb jij met die wagen ,,Nieta een fletser heell m ---