HET UITERST VOORZICHTIGE VROUWTJE VAN DEN VLIEGENIER. „Kijk liefsle, ik heb een opvouwbare matras voor jou gekocht, die je kunt gebruiken wanneer je een ongeluk mocht krijgen I" Mucha, Warschau. Fuifnummer: „lederen keer dat ik laat thuis kom, moet ik mijn vrouw drie gulden geven!" Vriend: „Inkomstenbelasting dus?" Holite Humor, Londen. „Iteb jij gisteravond iets van die wetenschappelijke lezing begrepen?" „Nee, maar het hindert niet, ik had toch een vrijkaartl" Holite Humor, Londen. Zij: „Maar Kar»l, je hebt alle jaren prompt op tijd je belastingen betaald; niemand kan dunkt me er iets op tegen hebben, wanneer je eens ecu keertje overslaat!" Holite Humor, Londen. i:: : i : „Is het waar, dat het hier zelden; regent?" „Zeker, we hebben hier vijfjarige jj kikvorschen, die niet kunnen zwem-; men!" : Hclite Humor, Londen.: --- Vrijdag 29 Januari 1937 CHANTAGE „Pratt," zei hij. „Pratt, spreek er niet over. Zeg er vooral niets over tegen Pascoe. Het is mijn schuld, ik moet die vierhondeid pop bijpassen Ik ben bang, dat dit bet werk is van Parrawhite. Ik kan je nu wel zeggen, dat hij al in moeilijkheden was geweest, voor hij hier kwam. Ik wilde hem nog eens een kans geven. Jaren geleden had ik hem gekend. Tk dacht, dat hij nu wel op den goeden weg zou blijven, maar ik vrees, dat hij weer voor de bekoring is gezwicht. Misschien heeft hij gezien dat ik dat geld Het slingeren. Was hij gisteravond nog in mijn kamer?" Pratt wees op een stuk, dat op Eldrick'b lessenaar lag. „Hij is dit voor u komen brengen, om door te zien," zei hij. „Hij was hier...» alleen.... een paar minuten, denk ik." Al deze leugens kwamen vlot en zonder aarzelen over Pratt's lippen. Eldrick slikte ze, een voor een. Hij knikte. „Mijn schuld," zei hij. „Heelemaal mijn schuld. Luister eens. je moet het secuur stil houden. Ea weet je soms, waar Parrawhite woonde?" „Ik niet," antwoordde Pratt. „Misschien een van de anderen." „Vraag hen eens, maar ongemerkt," ging Eldrick voort. „Dan, onder een of ander voorwendsel, ga je uit. ga maar ergens papieren heen brengen of zoo iets. Probeer dan eens uit te visschen, of hij soms Aijn kamers heeft opgezegd. 1k..., ik wil er liever de politie buiten houden. Hij is een fatsoenlijke vent geweest Pratt. Kijk maar eens, wat je te weten kunt komen. Denk er om. onder strikte geheimhouding, hoor. Ik wil niet hebben, dat het bekend wordt." Toen Pratt daarna uitging, had hij wel kunnen dansen van pleizrer. Er zou dus heelemaal geen navraag naar Parrawhite gedaan worden en ook geen vervolging ingesteld. Eldrick nam aan. dat hij hem bestolen had en er met den buit van door was gegaan. Niemand zou ooit meer iets van Parrawhite hooren, zijn naam zou gewoon niet meer genoemd worden. Dat was een buitengewone meevaller voor hem. leder spoor van berouw of spijt was hij al kwijt. Zou hij treuren, omdat hij een medemensch had vermoord? De schurk had getracht hem te dooden, waarschijnlijk omdat hij meende, dat Pratt bet testament bij zich had. Het was dus een geval van zelfverdediging geweest. h»M was volstrekt niet zijn plan geweest een moord te dot-n Neen, alles kwam schitterend uit Parrawhite's ongunstig verleden. Eldrick's slordigheid en verlangen om de zaak in den doofpot te stoppen, alles paste fijn samen. Van nu af zou het zijn alsof Parrawhite nooit bestaan had. Dat het lijk ontdekt zou worden, daar was Pratt niet in het minst bevreesd voor. Er was al sprake van dat de gezondheidsdienst de poelen stilstaand water zou opruimen door ze te dempen. Zelfs als het lijk gevonden werd, wat dan? Dan was de uitleg nog eenvoudig. De dief was op zijn beurt weer beroofd, waarschijnlijk door de lieden waarmee hij gedronken had. Die hadden hem vermoord en het lijk geplunderd op den koop toe, op hèm zou geen verdenking vallen. Hij had niets te vreezen. Niets. Voor den vorm liep hij even aan bij de vrouw, waar Parrawhite zijn kamers had gehad. Sinds den vorigen ochtend had zij niets van hem vernomen. De vrouw in het armelijk huisje zei. dat Parrawhite zooals altijd was weggegaan, hij had verder niets van zich laten hooren. Pratt wilde zooveel te welen komen als hij kon en vroeg of hij veel meubelen had en veel koffers had achtergelaten. Zooals hij verwachtte, was het een armzalig boeltje, maar één pak kleeren en verder niet veel. „Is er iets aan de hand?" vroeg de kostjuffrouw. „Komt u van waar hij zijn werk had?" „Juist," zei Pratt. „Hij is vanmorgen niet komen opdagen, wij denken dat hij met de Noorderzon vertrokken is. Heeft hij nog schuld hij u?" „Neen, niet veel," was haar antwoord. „Met een gulden of zes is het betaald." Pratt gaf haar een tientje, niet uit consideratie voor Parrawhite's goeden naam. maar om te voorkomen, dat zij naar het kantoor zou gaan. „Nou. ik denk, dat je hem niet m_er zien zal," zeide hij. „En ook, dat je er geen spijt van zult hebbon." Daarmede ging hij weg, maar de vrouw riep hem terug voordat hij een half dozijn passen gedaan had. „Wat moet ik met zijn spullen doen, mijnheer," vroeg zij. „Wat je wilt," riep hij terug. „Gooi ze voor mijn part bij de vodden." Onderweg naar het zakenkwartier hield hij zich bezig met zijn houding tegenover mevrouw Mallathorpe te bepalen. Ondanks zijn eerste idee, om het rentmeesterschap te eischen. hadden Parrawhite's woorden tóch indruk op hem gemaakt. Was het niet beter* zooals hij zei. om klinkende munt aan te nemen? Pratt geloofde niet. dat er veel waarheid stak in wat hij van Collingwood gezegd had. De oude Bartie was gestorven vóórdat hij gelegenheid had gehad iemand iets te vertellen. Collingwood had die lezing ook aanvaard, van dien kant was niets meer te duchten. En een levenslang rentmeesterschap lokt»* hem toe. Omdat hij zijn wereldje kende, wis! hij hoe aangenaam het was, zekerheid te hebben. Als hij er eenmaal in functie was. zou hij er blijven tot hij zijn schaapjes op het droge had Dan gaan rentenieren en een lollig leventje leiden. Voor je leven geborgen welke verstandige vent wenscht er nu meer? En tóch zat er wel iets in hetgeen die Parrawhite gezegd had Want er bleef zeker altijd een klein risico over. Het kon tóch beter zijn. het testament ineens te verkoopen, voor zooveel als hij mevrouw Mallathorpe maar kon uitknijpen, dan met zijn buit ergens heen trekken en opnieuw beginnen. Was er niet zoon spreekwoord van één vogel in de hand en tien in de lucht? Op een eigenaardige manier werd er aan Pratt's twijfelingen een einde gemaakt. Hij had het midden van de stad weer bereikt, toen hij in de grootste winkelstraat een kennis ontmoette. Zij maakten even een praatje over koetjes en kalfjes. Terwijl zij daar zoo stonden, hield in hun onmiddellijke nabijheid een keurrge auto stil. een meisje stapte er uit, en ging een winkel binnen. Pratt zag haar na met bewondering in zijn oogen en zijn vriend lachte. ,Dat is het goede soort," zei hij luchthartig. „Als wij er ieder maar eens zoo een hadden." „Wie is zij?" vroeg Pratt. „Wat." riep de ander uit „Ken je ze niet? Juffrouw Mallathoipe." „Kijk, dat wist ik niet," zei Pratt. „Waarachtig niet." Hij wachlte tot Nesta weer verscheen en wegreed, om haar nog eens goed óp te nemen. Toen ging hij langzaam terug naar zijn kantoor, zijn besluit stond nu vast. Risico of geen risico, hij zou zijn eerste plan ten uitvoer brengen. Wat mevrouw Mallathorpe ook zou bieden, hij zou vasthouden aan een hechte connectie met Normandale Grange. --- HOOFDSTUK VIII. Voorwaarden. Onmiddellijk had mevrouw Mallathorpe ingezien, dat de toestand, dien Pratt haar zoo onverwachts had blootgelegd, zeer ernstig was. Het was haar niet moeilijk gevallen te gelooven, dat de klerk het bij het rechte einde had en dat zij en haar kinderen alles zouden moeten teruggeven, als het testament openbaar gemaakt zou worden. Evenmin bestond er bij haar de minste twij'el aan het voornemen van Pratt om te profiteeren van zijn ontdekking. Hij was een jongeman, dat begreep zij heel goed, die vasthoudend van karakter was. en niet nauw van geweten, als hij iets ten eigen voordeele kon uitbuiten. Kortweg, zij zag in, dal zij aan zijn genade was overgeleverd. Haar zoon had een slap, willoos karakter, niets kon hem schelen, tenzij ru«t en een goed leven, verder liet hij alles aan zijn moeder over. Zij kon ongestoord haar gang gaan, indien hij maar kon doen wat hij verkoos. Zij durfde hem riet in het vertrouwen te nemen, een zoo groot geheim kon hij niet bewaren, noch er koel van hoofd onder blijven. Evenmin waagde zij het, dit geval aan haar dochter te vertellen. Zoo zwak als haar broeder was, zoo flink was zij. Het was werkelijk de volle waarheid geweest, die mevrouw Mallathorpe aan Pratt vertelde toan zij hem zeide dat als haar dochter op de hoogte van de zaak zou zijn. zij rechtuit naar d_ twee executeurs zou gaan. Neen, zij moest geheel zelfstandig handelen. En voorloopig kon zij niets anders doen. dan wat Pratt haar voorschreef. Zoolang hij dat ellendige testament in zijn bezit had, kon hij haar dwingen te doen. wat hèm beliefde. Met het maken en overdenken van allerlei plannen bracht zij een slapeloozer nacht door. De dag, die daarop volgde, gaf evenmin rust. Steeds nieuwe denkbeelden overwoog zij. verwierp ze, en peinsde op andere, alle liepen zij dood op hetzelfde obstakel Pratt. Van Pratt hing de heele toekomst af. Toen dan de avond viel, was zij van één zaak overtuigd, dat zij een krachtige poging moest doen om het testament in haar bezit te krijgen en het te vernietigen. Het benoodigde geld zou zij zich gemakkelijk kunnen verschaffen. Harold had een onoverwinnelijken afkeer van alles wat geldzaken betrof, en er ook zoo weinig aanleg voor. dat hij het al lang goed vond om het heele beheer van het landgoed en de fabriek aan zijn moeder over te laten. Zij beschikte dus over voldoende fondsen om Pratt af te koopen zonder Harold er in te mengen. Het kwam haar ondenkbaar voor dat Pratt (hij was toch maar een klerk, die niet meer dan een paar tientjes in de week verdiende), niet voor een groote som gelds zou zwichten. Dat kón niel zijn. en toen zij in het vallen van den avond naar Barford reed, rekende zij er op, bij haar terugkeer het testament in haar bezit te zullen hebben. Dan zou zij het denzelfden avond nog tot een beetje asch zien verbranden. Mevrouw Mallathorpe ging met eenige geheimzinnigheid te werk bij haar bezoek aan Pratt. Zij wendde voor, dat zij in de stad een vriendin ging bezoeken, van wie zij gehoord had, dal zij ziek was. Dan liet zij den wagen stil houden bij het stadhuis en gaf den chauffeur order haar op een gestelden tijd. op dezelfde plek weer te treffen Te voet ging 7ij verder en deed een dikke voile voor haar gelaat. Vervolgens nam zij een taxi en liet zich naar het huis rijden waar Pratt en pension was. Zoodra zij de zitkamer was binnengegaan vroeg zij: „Is het hier absoluut veilig, is er geen kans, dat iemand ons beluistert?" „ „Onmogelijk, mevrouw," stelde Pratt haar gerust. „Ik ken de lui, ik woon hier al verscheidene jaren. Het is een oud huis met dikke muren en zware deuren. Wij zijn hier even veilig als gisteravond in uw cabinet." Beleefd plaatste Pratt een stoel bij den haard, en mevrouw Mallathorpe ging zitten. Dan deed zij haar voile omhoog, en de klerk zag, hoe zenuwachtig en ongeduldig zij was. „Nu," zei zij met gedempte stem. „Waar is dat testament?" .Een oogenblik," antwoordde Pratt. „U begrijpt, ik kan het niet uit handen geven. Dat moet u me beloven, daar vertrouw ik op, dat u geen poging zult doen het te grijpen. Het komt niet uit mijn handen! Boos hernam mevrouw Mallathorpe: „Ik ben maar een vrouw, u een sterke man." „Juist," zeide Pratt. ,Maar vrouwen hebben er een handje van, je zooiets afhandig te makm. U zult dus precies doen wat ik zeg. Houdt uw handen op uw rug. Als ik u de minste verdachte beweging zie maken, gaat het testament weer terug in mijn kast-' Als Pratt haar nu goed geobserveerd had zou hij een blik van gloeienden haat in haar oogen gezien hebben. Het zou hem gewaarschuwd hebben, dat hij met een gevaarlijke tegenstandster te doen had, die al haar best zou doen, hem om den tuin te leiden en te bedriegen. Maar hij zette juist zijn schemerlamp bij den schoorsteenmantel en zag het niet. „Goed," zeide zij. „Het eenige wat ik verlang is het te zien en te lezen." Gehoorzaam volgde zij Pratt's bevelen op. Vóór haar staande haalde hij hel papier te voorschijn, vouwde het open en hield het op een eerbiedigen «fstand van haar oogen. Terwijl zij las, nam hij haar nauwkeurig waar, en hij zag, dat zij doodelijk bleek werd. „Haast u maar niet, lees het gerust twee- of driemaal," drong hij aan. „Prent het goed ïu uw geheugen, mevrouw Mallathorpe." Na korten tijd knikte zij met het hoofd. Pratt deed een stap achteruit, vouwde het document weer toe en legde het in een ijzeren kistje, dat op tafel stond. Zorgvuldig sloot hij dit af, zette het in een diepe muurkast en keerde zich daarna weer tot zijn bezoekster. „Zooals u ziet, is het hier veilig, mevrouw." zei hij, met een blik dre tegelijkertijd zelfbewust en geslepen was. „Maar dat is alleen nog maar voor dezen nacht. Ik heb een paar effecten in een safe bij een van de banken hrer in de stad, welke doet er niet toe. Daar gaat het testament morgen ook heen." Hij nam een stoel dicht bij haar, en ging ook zitten. Mevrouw Mallathorpe schudde het hoofd. „Neen," zeide zij. „Want wij zullen het wel eens worden, vanavond." Ook Pratt knikte en glimlachte. „N?tuurlijk zullen wij het eens worden", antwoordde hij. , Maar ik zal de voorwaarden stellen, en daar is niet bij het afgeven van het testament. Dat is glad. mevrouw." „Ook niet als ik het van u koop? Luister eens, u weet niet over hoeveel contanten ik kan beschikken. Contant, hoort u wel, boter bij de visch." „Daar heb ik toch een tamelijk goed denkbeeld van," was Pratt's antwoord. ~Het is vrij algemeen bekend, dat uw zoon maar een stroopop is, en dat u de werkelijke baas bent van den heelen winkel. Ik weet, dat u vier dagen in de week aan de fabriek is en dat de chefs bij u onder den duim zitten. Ook weet ik, dat u alles wat op het landgoed betrekking heeft, bedisselt. Dus begrijp ik heel goed, dat u over een heelen hoop geld beschikken kunt." „En i k weet, dat u maar vijf en twintig gulden in de week verdient," zei mevrouw Mallathorpe rustig. „Kom nu, denk eens even na, wat een gemak het is voor een jongeman van uw leeftijd, als hij over een bedrijfskapitaaltje kan beschikken. En een heel aardig kripitaaltjel U kon hier vandaan naar Londen gaan, en een zaak beginnen zooals u wilt. Wees nu verstandig, verkoop mij dat papier en laten we de heele zaak verder vergeten." „Neen," antwoordde Pratt, kortweg. Een oogenblik keek mevrouw Mallathorpe hem recht in het gezicht. Zij had een goeden kijk op inen(«r'hen en karakters, en zij begreep dat Pratt een van die lui was, die er moeilijk toe te brengen zijn, een eenmaal ingenomen stelling te verlaten. Maar zij moest nog een poging wagen en gooide het over een anderen boeg. „Ik zal u tienduizend gulden geven, contant" zei ze. ~Als u morgen met mij in de stad wilt afspreken, waar en wanneer u wilt, breng ik het geld mee, in bankpapier." „Neen," herhaalde Pratt. „Neen." Zij keek hem nog eens strak aan, maar hij weerstond dien blik, glimlachend. „Als ik neen zeg, bedoel ik ook neen," ging hij voort. „En ik heb het nooit ernstiger gemeend dan nu." „Ik kan het niet aannemen," zei zij, met voorgewende ongeloovigheid. „U probeert me maar op te jagen, dat ik nog meer bieden zal" „Als ik meer geld zou willen hebben, mevrouw Mallathorpe," hernam Pratt, „als ik heusch van plan was geweest u het testament voor klinkende munt te verkoopen. zou ik dat gisteravond wel gezegd hebben. Dan zou ik meteen gezegd hebben precies hoeveel ik hebben wilde, en ik zou er geen cent afgedaan hebben. Werkelijk mevrouw dat geeft u niets. Ik heb mijn plannen en mijn eigen ideeën, die ga ik uitvoeren. U moet mij aanstellen als rentmeester op uw landgoederen, zoo lang ik leef." „Voor .uw leven," riep zij uit. „Uw heele leven!" „Mijn leven," antwoordde Pratt. „En laat mij u dit er bij zeggen, u zult een eerste klas zakenman aan mij hebben. Ik ben een goede, vertrouwde vent. Ik zal u en de uwen goed dienen. Het zal een van de beste zaken zijn, die u ooit afgesloten heeft. Ik zal uw zaken behartigen alsof het mijn eigen waren. Zooals zij dat dan ook, tot op zekere hoogte zullen zijn," voegde hij er met een sluwen blik aan toe. Hoewel mevrouw Mallathorpe wel voelde, dat hier niet veel meer aan te veranderen viel, deed zij nóg een poging. „Twintigduizend," bood zij. „Toe, denk nu eens na, wat twintig duizend gulden baar geld beteekent voor een jongeman als u." „Neen, ook niet voor twintigduizend," hernam Pratt. „Ik ben vast besloten. Ik stel mijn eigen voorwaarden. Het dient nergens' toe, heelemaal nergens toe. te loven en te bieden. Ik heb het stuk in mijn bezit en beheersch daardoor de situatie. U heeft precies te doen, wat i k zeg." Hij stond op, ging naar de tafel en nam een vioeimap, een velletje papier en een potlood. Gedurende het moment, dat hij zijn rug gekeerd had. kwam weer die blik van woedenden haat in de oogen van zijn gast. Had hij dat gezien en begrepen, misschien had hij zelfs dân nog zijn voorstellen herzien, en mevrouw Mallathorpe's laatste bod aangenomen. Maar toen hij zich weer om. keerde, was die blik verdwenen en hij bemerkte niets bijzonders, toen hij haar het schrijfgereedschap aanreikte. (Wordt vervolgd). --- KORT VERHAAL AFSCHEID VAN HET CIRCUS door JO HANNS RöSLER De manége lag in het grauwe licht van den namiddag. Tegen een paal, daar, waar 's avonds de Btalmeesters staan, en de jonge programmaverkoopsters met de slanke beenen, leunde de clown, in politiek. Hij zag er vreemd uit — clowns moet men eigenlijk nooit in gewone kleeren zien. Zij hebben zoo'u ernstig gezicht haast net als een rechter; eerst dan wanneer zij beginnen te spreken, glijdt er over hun gelaat een trek van goedheid, welke ons ook hun, dikwerf grove, grappen doet verstaan. En die goedheid straalde thans den clown uit de oogen, toen Peggy naar hem toekwam om afscheid van hem te remen. Hij legde zijn hand zacht op haar arm, als wilde hij haar terughouden. ,Je moest niet van ons weggaan, Peggy," zei hij zacht. „Lieve August " „Zie Peggy," ging hij voort, „wat wil je onder die fijne menschen? Je bent een circuskind, bent in het circus opgegroeid, reeds als klein kind was je schoolrijdster — je was altijd bij ons, in Europa, in Afrika, in Rusland, in de groote dorpen en de kleine steden — en wil je dat nu allemaal verlaten om een man te trouwen, die niet tot de onzen behoort?" Peggy glimlachte. „Je hebt gelijk, August. Walter behoort niet tot ons. hij houdt van ons." De clown knikte: ..Meer dan dat, hij is dol op ons circusmenschen! Hij geeft ons sigaren en koopt bier voor ons in de cantine. Maar hij blijft er bij staan, nooit gaat hij met ons aan een tafeltje zitten." Toen zweeg hij, schudde nog een paar maal het hoofd, klopte het zaagmeel van zijn broek en ging naar de stallen. Peggy ging met hem mee. Bijna schroomvallig begon zij weer: „Maar Walter bemint mij toch!" „Hou jij van hem?" ~Ja, August, ik heb hem lief!" „Je moet meer van hem houden, dan hij van jou, Feggy, veel meer," meende de oude clown bedachtzaam, „hij offert niets op, blijft wat hij is: de voorname burger van een kleine stad." „Hij trouwt met een circusmeisje; dat vergeeft de stad hem niel zoo licht." Zij had het snel gezegd en zij had er meteen spijt van. De clown was blijven sti'stnan. Keek haar ontzet aan , Hoe kom je daarbij? Hoe weet je dat?" „Van hem." Zijn oogen keken haar verschrikt aan. , Heeft hij dat je gezegd? Peggy, meisjelief, blijf bij ons! Wat wil je toch in die wereld? Hier ben je een deel van ons. wij houden veel van je — en je paar* den? Zal iemand anders 's avonds naar ze zien? Dat ze goed verzorgd zijn? Je weet je merrie krijgt een veulen, wil je niet bij haar zijn in haar moeilijke ure?" „Zeker heb ik daaraan gedacht." antwoordde Peggy. „Ik heb er met Walter over gesproken. Wij zullen haar meenemen en zij zal het goed bij ons hebben." De clown schudde het hoofd en zijn stem klonk heftig: „Neen. het paard blijft hier, Pegwy! Het is in het circus geboren. Dieren en menschen moet men niet verplanten. Als jij heen wilt gaan. Peggy, kan ik je niet tegenhouden. Maar het dier gaat den stal niet uit!" „Spreek niet zoo, August!" De tranen stonden in haar oogen. Maar zij lachte toen zij hem de hand reikte en zeide: „Nu moet ik gaan. August, want Walter wacht op mij, — buiten, voor het circus." „Waarom is hij niet meegekomen?" „Ik wou naar de stallen om van de dieren afscheid te nemen." „Je had hem mee moeten brengen," hield de clown aan. ,hij moet zien, wat je voor hem opgeeft." „Daar heb ik hem om gevraagd maar hij wilde niet." „Waarom niet?" „Omdat.... omdat het...." Zij draalde. Sprak niet door. „Nu?" drong hij aan. Zij zeide zacht, als biechtte zij een groote zonde, die zij hegaan had' „Hij zei. dat het bij ons stinkt." „Stinkt het? Stinkt het bij ons in het circus." De clown herhaalde deze woorden eenige malen, als begreep hij ze niet, „het stinkt?" Heeft hij dot gezegd? Zoo, is er dan nog ergens een betere lucht dan in het circus, waar alles, alles leeft. Hier is de scherpe lucht der paarden.*'de der koepel, acrobaten, de tranen der clowns de kracht en de vlugheid der mannen, de vroolijkheid van het ballet, zaa'rsel.... zaagsel.... en daarvan zegt die man dat het.... stinkt!" Zijn stem brak af. Wel spraken nog zijn lipnen, maar geen woord werd meer gehoord. stond daar, hevig aangedaan , Zeg. August zoo heb ik het niet opgevat.... zóó niet " Hij keek haar lan« aan. „En wat heb je hem toen geantwoord?" „Niets" bekende zij. beschaamd! „Niets? Je hoort toch ook Li; ons! Bent toch ó*k een deel van die lucht. Die heerlijke eircuslucht. Er zal nog eens een tijd komen, dat je niet zu't kunnen ademen zonder die lucht — aan de wijde zee, in de hergen zul je stikken, omdat ie daar de lucht ontbreekt, die je ingeboren is. — Blijf bij ons, Peggy, bluf bij ons, in onze lucht" Hij had haar hand ceTepen, de oude man, en drukte ze vast. „Blijf bij ons, Peggy, ga niet...." ..En Walter?" vroeg zij na een poosje. De oude c'own «dimlachte weer. „Hij is toch een man. Hij zal naar huis gaan en zijn gebat in de kussens stopoen en ontroostbaar zijn.... maar na 'n paar dn