Heropening van onze gemoderniseerde SIGARENWINKEL ZATERDAGISMEI U beleefd tot een bezoek uitnoodigend. Aanbevelend S. LOEN DRACHT P.S. ledere bezoeker ontvangt *n verrassing ——BH Telefonisch aangesloten no. 113 Gorredijk H. DE GROOT fouragehandel, Terwispel F naar de Kermis? Maar in ieder geval WEL wat onder de kurk; 't zij met of zonder alcohol. EN DAN TAN F. M. BOONSTRA o.k. 4 ■ TELEF. 125 - HEERENVEEN. | Ontvangen puikbeete MALTA-AARDAPPELEN 10 cent per pond. Alle dagen aanvoer van versche GROENTEN. ledere kooper ontvangt nog tot Zaterdag 22 Mei bij aankoop van 1 kwartje SINAASAPPELS van 5, 7 of 10 stuks, een bus FIJNE SLABOONEN.SPINAZIE of ANDIJVIE van het bekende merk Tieleman en Dros van Leiden, voor slechts 15 cent Beleefd aanbevelend: P. VAN DER VLÜGT Handel in AARDAPPELEN, GROENTEN, FRUIT en ZUIDVRUCHTEN Dracht No. 148 Heerenveen H.H. ORGANISTEN. Verhoogt de wijding van uw orgeldiensten door verbetering van techniek, registratie- en litteratuurkennis. Opleiding getuigscbr. N. O. V. J. L DE JONG Lzn., Nieuweburen22,Hveen Lid Nederl. Organ.-Vereen. êSSpzm ü*i He die vervelende kies.... Kiespijn overvalt U meestal op een tijdstip dat Ü géén gelegenheid heeft naar den tandarts te gaan. Neem dan een "AKKERTJE" dat helpt U tenminste dadelijk van de pijn. af. AKKER-CACHETS zijn bijzondere pijnstillers bij Kiespijn, Hoofdpijn, Zenuwpijn, Spierpijn. "AKKERTJES" kosten slechts 52 cent per 12 stuks. Overal verkrijgbaar. Gaat U trouwen? Voor BRUIDSFOTO of FAMILIE-GROEP naar SIKKE STEEHSMA, fotograaf, opticien FOK 58, HEERENVEEN — TELEFOON 265 WILTU zich tijdens de FEESTDAGEN eens tracteeren, kijk dan eerst eens bij ons. BORDEAUX WIJNEN vanaf 0.80 PORT vanaf 1.00 ADVOCAAT 1.40, 1.95 en 2.25 p. fl. VRUCHTENBOWL (1 Lt.) 1.00 Binnen- en buitenl. Gedistilleerd, Likeuren, Bier en Mineraalwater. Ruim gesorteerd — Laag in prijs. VERNIMMEN'S WIJNHANDEL Heerenveen. Tel. 323. Voorprima FRUITenCONSERVEH NAAR J. WESSELIHG. Haerenwal no. 59 JJI£FQONiNa 322 few wm jfi te Dieren-^jJW vourantenre clame beduidt: met de minste verkoopkosten het meeste verkoopen. --- PINKSTERGEBRUIKEN. Evenals bij andere christelijke feestdagen ging in vroeger tijd de Pinksterviering met velerlei gebruiken gepaard, waarvan zich thans slechts weinige hebben kuhnen handhaven. Naast de kerkelijke viering en symboliek van het Pinksterfeest ontstonden ook echte volksgebruiken en opvattingen, die meer doelden op de ontwikkeling en groei in de natuur en op de gedachte der vruchtbaarheid. Daar Pinksteren gewoonlijk in de Meimaand valt, werden Mei- en Pinkstergebruiken veelal vermengd. Vandaar de Pinksterbloem of Pinksterbruid, die de verpersoonlijking is van den genius der groeikTacht, hetgeen uit haar bloemkroon of loof versiering blijkt. Tot Pinksterbruid werd het mooiste meisje van het dorp uitgekozen, men tooide haar met kransen en bloemen en leid.de haar dan onder gejuich en gezang rond. De Rinksterbruid was nauw verwant aan de Meikoningin, vaak vereenigd in een en dezelfde persoon. --- De Pinksterbruid of Pinksterbloem. De Pinksterbloem wae de Koningin van 't feest en overgelukkig was de jeugdige schoone, die geroepen was als Pinketerbloem te fungeeren. Jacob van Lennep zegt het zoo aardig: O, roep mij morgen Moederliefl Bij de eerste seheemring op! 01 morgen ie 't een blijde dag, Dan stijgt mijn vreugd ten top: Geen schooner is er, Moederlief! Geen schooner ooit geweest, Want morgen ben ik Pinksterbloem En Koningin van 't feest! Het schoonste meisje van 't dorp werd alsdan rijkelijk met bloemen versierd en tot Koningin gekroond. Zelfs de deur van haar woning werd kwistig met kamperfoelie, rozen enz. omkranst, terwijl het pad, waar ze lange liep, met madeliefjes en boterbloemen werd bestrooid. Menig oudje wi9t later met kinderlijken trots aan haar kleinkinderen te vertellen, hoe ze eenmaal in haar jeugd Pinksterbloem wae geweest. Dit feest voor volwassenen werd later een kinderfeeet, dat nog enkele verbleekte herinneringen bewaart aan de vroegere zoo gelukkige koninginnen! Vroeger had bijna ieder dorp zijn Pinksteroptochten, die de genius der groeikracht verbeeldden. In Makkum had men vroeger wel een zeer opmerkelijk gebruik, dat echter al vele tientallen van jaren i 9 uitgestorven. Daar hielden de fabrieksarbeiders een optocht met een Pinksterbloem. Een stuk of zeven, acht, groote jongens kwamen achter elkander het dorp in. Zij droegen hooge, spitse muteen, van gekleurd papier gevouwen, met een goudpapieren vlaggetje op de spits. Bovendien hadden zij zich onherkenbaar gemaakt, door hun gezichten met roode en zwarte verf te bewerken, terwijl zij een papieren bloem in de hand hielden, uitgezonderd de beide midden9te jongens en de laatste in de rij. Die middenste jongens droegen op hun schouders een ladder, waarop een soort tempeltje van latwerk was aangebracht. Dat tempeltje had den vorm van een kerkje niet een koepeltje midden op het dak. Voor en achter op het kerkvormig tempeltje prijkte een goudpapieren vlaggetje als dat op de mutsen der jongens. Op het koepeltje stond een soortgelijk vlaggetje, dat iets grooter was en er hing een bel in. Het geheel van latten opgebouwde gevaarte was met palmtakjes versierd, waartusschen men overal pinksterbloemen had gestoken, van rood en geel papier gemaakt. Onder den tempel hingen aan weerskanten van de ladder met palmgroen omwonden touwen, waaraan eierdoppen, gekleurd papier en reepjes glas waren bevestigd. Een knaapje van een jaar of zes, zeven, troonde als Pinksterbloem in den tempel en werd zoo in triomf door het dorp rondgedragen. Voor alle deuren hield men stil en dan stak de knaap zijn hoofd tussehen het 'latwerk door en vroeg: — „Een beetje voor de Pinksterbloem, als 't u blieft!" Bijna iedereen gaf een kleinigheid aan den achtersten jongen, die een met palmgroen versierd mandje droeg, om de geldstukken in te doen. Bovendien verkochten de jongens papieren bloemen, waarmede alle kinderen op straat zich tooiden. De opbrengst daarvan ging ook in het mandje. Op deze wijze werkten dè Makkumer fabrieksarbeiders des voormiddags het dorp" af en bezochten zij des namiddags de boeren in den omtiiek. PINKSTERGEBRUIK IN DUITSCHLAND Ook in Duitschland hebben hier en daar nog oude Pinkstergebruiken stand gehouden. Een ervan is hierboven in beeld gebracht: een jongen gaat, in stroo gehuld, van huis tot huis om een Plnkstergave te vragen. --- PINKSTERLIED door H.G. CANNEGIETER. (Nadruk verboden.) Op een kleine bank in het park zat de groote dichter, gelukkig in het besaf dat niemand hem hier kende en dat hij in dit stille buitenlandsche stadje althans eenige dagen zichzelf mocht zijn. Om rust te nemen was hij hier voor een korte Pinkstervacantie gekomen, maar nauwelijks had hij zich op dit bankje gemakkelijk gezet, of met een haastig gebaar trok hij uit zijn binnenzak de bloc-notes te voorschijn. Zijn vlugge vingers konden de gedachten en beelden bijna niet bijhouden, die temidden der Pinksterpracht in hem opwelden. Aüs een razernij overviel hem de scheppingsdrift en in enkel© minuten stond de Meizang op hat papier met de schets voor een muzikale compositie voor zangstem met vioolbegeleiding. Want de dichter was tevens componist en zijn liederen waren vooral populair geworden, doordat een beroemde zangeres ze placht voor te dragen en grammofoon en radio haar conoarten over heel de aarde ve preidden. Daar de dichter in volks', i schreef en zijn liederen bij iedereen in het gehoor lagen, genoot hij dikwijls de eigenaardige sensatie, uit den mond van fluitende slagersjongens en boenende dienstmeisjes vulgaire varianten van zijn weiik op te vangen. Dit maakte hem niet boos, want aan zelfoverschatting leed de groote dichter niet. Hij glimlachte goedig, want deze ontheiliging verschafte hem een zekere voldcening: juist voor het volk immers waren zijn schappingen bestemd! Zijn nieuwe lied overlezende, neuriede hij de melodie van den Meizang en hij was, wat zelden gebeurde, tevreden over zijn uitkomst. Het innige woord en de teedere wijs waren volkomen in overeenstemming met de omgeving, die hem tot dit werk had geïnspireerd. Men hoorde er het wuiven in van de pas ontloken blaren, waardoor de eerste zuidenwind strijkt. De prille zang van parende vogels klonk er uit op en het eentonige doffe gerommel van kikvorsehen ginds in een plas gaf het ietwat zwaarmoedig relief, dat de zoete Meivreugde kenmerkt. Soms meende men te luisteren naar het schoolliedje van bloempjeszoekende kinderen, dan weer leek het, of een harmonica in de verte een stelletje Pinkstengangers ten dans riep. De dichter keek op van zijn blad, toen in het naburige struikgewas een merel te kweelen begon. Mat dankbaarheid en bewondering luisterde hij, zooals een verdienstelijk dilettant de stem van den genialen meester aanhoort Een smartelijk trekje sidderde over zijn gelaat. Ja, dit is het ware Pinkstarlied, bedacht hij, hier spreekt de stem der natuur! Daarbij vergeleken, blijft mijn beste schepping slechts maakwerk. Hij voelde de somberheid nadersluipen, die hem altijd ten overstaan van natuurlijke vreugde bekroop. Zijn blik, nog daareven omhoog gewend, sloeg hij terneer. Daar ontwaarde hij op het pad aan zijn voetan een merkwaardig gedierte. Een hagedis, felgroen gekleurd als een pas ontloken boomblaadje, schoot door het stof. Waarheen met zulk een driftig geweld ? Een andere hagedis was het doel. Bliksemsnel ontliep dit diertje zijn makker, maar deze vrees was maar spel. Onzichtbaar in de schuilplaats, welke de ruige hei bood, zouden ze elkaar vinden, mannetje en wijfje. Een zonderling geluid leidde de belangstelling van den dichter in andere richting. Een duif kwam voorbij rennen. De doffer volgde zijn prooi op den voet Telkens maakte hij een diepe buiging voor de bemind© en hij begeleidde deze 'beweging met een galant „roekoe!" Op de broek van den dichter bewoog zich ©en insect. Met een jachtige snelheid cirkelde het in het rond, spiraalvortmig© kringen bescbrijivend over de knie van den onvrijwilligen gastheer. „Mijn knie is geen circus!" mompelde de dichter en, bang gestoken te worden, joeg hij het mugje weg. Het was niet één mugje, dat over zijn knie rondcirkelde, 't waren er twee, meukte hij nu. 't Werd warnn op het bankje, dat daarnet nog in de schaduw gelegen had van de in volle pracht bloeiende seringen, gouden regens en meidoorns. De zon brandde thans op dit plekje en haar in het voorjaar zoo behaaglijke stralen doorstoofden den dichter. Bijen zoemden rondom hem en kropen beurtelings in de alom wijdbpenstaande bloemen op den geurenden grond. Het geronk uit den vipvar zwol krachtiger aan; een enkele solo-zanger verhief zijn stem uit dit eentonige koor. Eensklaps veerde de dichter op uit de verdooving, die allengs over hem was gekomen: hij hoorde een zijner volksliedjes zingen! 't Werd goed gezongen ditmaal; tweestamimig: een man en een meisje. Uit de boschjes kwam het zingend paar opduiken; ze liepen innig gestrengeld het pad langs. Bij den vijver gekomen, stokte hun zang: blijkbaar hadden de kifcvorschen hun aandacht getrokken. Lang bleven zij staan, het wonderlijk schouwspel gadeslaande, dat een kikrvorschenvijver op een mooien Meimiddag aanbiedt De dichtar, hen uit de verte bespiedend, glimlachte weemoedig: tegen kikvorschen kon zijn beste compositie niet op! Afgebroken hadden deze liefhebbers zijn lied, zoodra het geronk van de vorschen hem concurrentie aandeed. Ja-ja! natuur is een te zware concurrent voor de kunst! Het paar, dat zich onbespied waande, vervolgde zijn wandeling thans zwijgend. De man wees het meisje de bloeiende lijstenbessen, welker zwoele geuren zij behaaglijk opsnoven. De Mei-weelde werd hun te machtig; spontaan omarmden zij elkaar en wisse ld an gloeiende kussen. Weldra was ook dit liefdespaar uit des dichters gezichtsveld verdwenen en deze gevoelde zich eenzamer dan ooit hier op zijn zonnige bank. .„Hoe lieflijk lacht weer de Mei " prevelde hij. Het was de beginregel van zijn nieuwe gedicht. Met ean duisteren blik keek hij neer op de bloc-notes, die hij nog in zijn hand hield. Een bittere lach plooide zijn lippen. „Papier!", mompelde hij, terwijl hij het beschreven blad met duim en vinger omhoog hield. „Papier, niets dan papier!" En de smartelijke zucht ontsnapte hem: „Ik heb van niets dan papier geleefd!" Hij had kunst geschapen, maar de natuur verwaarloosd. Hoe had hij, dit doende, zijn leven verbeuzeld! En droevig drong het besef tot hem door: dat hij kunst aan de menschen ,geschonken had, kunst maar geen liefde. En dat de menschen hem hun bewondering hadden teruggegeven, lof maar geen vreugde. Waar was zijn natuurlijke levensvreugde geweest? De Mei had hij bezongen, maar niet ervaren. Pinksteren had hij gepredikt, maar niet met zijn voorbeeld beleefd. Een woeste wrok overviel hem om zijn verloren kansen. Met ean hartstochtelijk gebaar verscheurde hij het manuscript en versnipperde het. De zoele zuidenwind dreef de snippers uiteen. „Kon ik mijn papieren leven nog maar eens dacht-do dichtar en 't stemde hem wanhopig, dat dit onmogelijk was. Hij wist, dat hij leed aan een kwaal, die hem nog maar een paar jaar te leven gaf. En wat zou hij deze paar jaar met een vermolmd liehaaim beginnen? Hij moest afscheid nemen van het laven en zich voorbereiden op den dood. De dood! daaraan te denken op dezen zonnigen Pinksterdag, in deze lieflijke omgeving van bloei en geuren en vogelenzang! Wat moest de spookachtige gestalte van den Vernietiger hier, waar heel de natuur met hem contrasteerde, tegen hem protesteerde? De dichter wilde de gedachta aan dit sombere verschiet uitbannen. Met een ruk richtte hij zich op uit zijn verslagen houding. Een zacht geruisch leidde zijn geest in andere banen. Hij aanschouwde een kind, dat bloempjes plukte en zoo was dit kleine meisje verdiept in haar spel, dat het den man op het bankja niet opmerkte. Ze plukte een paardenbloem, die reeds was uitgebloeid en vond er haar vermaak in, de gepluimde zaadjes weg te blazen, zoodat deze, afdrijvend op den wind. alom in 't rond neervielen. „Zinrijk!", verzuchtte de dichter. Ook zijn oud en grijs hoofd laek op zoon uitgebloeide paardenbloem. Was de Dood dan geen afschrikwekkende grijsaard, was de Dood een bekoorlijk klein meisje, dat speelsch de uitgebloeide levens uitblies? En zou hetgeen -hij in zijn liederen voor het volk had gezaaid, ook niet aldus uiteendwarrelen en ontkiemen, het één hier en het andere daar? En zélf weer, ieder zaadje, centrum worden van nieuw leven en van nieuwe Mei-vreugde? Duizenden van die schitterende gouden zonnen in 't gras zou hij hebben geschapen met zijn kunst die aldus tot natuur uitgroeide. Zoo zou zijn werk voortbloeien, eeuwig., eeuwig.. Ook wanneer hij, wien 't leven %-ergeten hadj door den dood gevonden zou zijn. --- Kallemooi op Schiermonnikoog. Op dit kleine eiland wordt nog een typisch Pinkstergebruik in eere gehouden. In den nacht van Zaterdag op Zondag wordt daar de Kallemooi opgericht. De Kallemooi is een paal of mast van 10 M. hoogte. Aan het boveneind wordt weer een lange boomstruik vastgemaakt. Aan de Kallemooi hangt een mand, waarin een levende haan. Deze blijft tot Pinkster- Dinsdagavond hangen en krijgt zijn voedsel in den vorm van een geweekt wittebrood mee. ledere burger, iedere zeeman helpt mee de Kallemooi te planten. Terwijl men bezig is den paal in orde te maken, worden eenige flinke jongens er op uitgestuurd den haan te halen. leder jaar stelt de vriendelijke eigenaar van 't hotel Van der Werff zdjn haan ter beschikking, doch van dit aanbod wordt geen gebruik gemaakt. Eerst worden zij gevraagd, van wie men wel weet, dat zij geen haan in bruikleen willen geven. Staat de Kallemooi met vlag en mand eindelijk in den frisschen wind, dan neemt de oudste medewerker zijn hoed af, waarna de vele aanwezigen het hoofd ontblooten en een driewerf hoera! aanheffen. Nu gaat men samen in het hotel, waar de pret wordt voortgezet. De hotelhouder tracteert ondertusschen alle aanwezigen op een Kallemooibittertje! --- Luilak. Vroeger was de „luilak" — thans nog bestaande in de Zaan, Haarlem en Aimeterdam — in ons land bijna algemeen. Oorspronkelijk werd de Zaterdag vóór Pinketeren kortweg „Luilak" genoemd. De dorpsjeugd, de kinderen van een of ander stadsgedeelte kwamen dan 's morgens voor dag en dauw op een afgesproken plaats bijeen. Hij, die het laatst verscheen, was voor dien dag de „Luilak". Hem viel de twijfelachtige eer te beurt een kroon van brandnetels op zijn hoofd te moeten dragen. Zoo gekroond werd de langslaper al joelend en zingende het dorp of de stadsbuurt rondgeleid. Al maar naar den le-laat-komer wijzende, zongen ze: Luilakt Slaapzak! Hij ie te laat opgestaan, Mag wel weer naar bed toe gaan! In het Groninger dorpje Rottum bestond voor een halve eeuw ook nog een Pinkstergebruik, dat aan het „Luilakfe'est" herinnerde. De Rottumer schooljeugd trok in dien tijd des Vrijdags voor Pinksteren onder leiding van den onderwijzer in optocht door én buiten het dorp. Wie van de jongens dien morgen het eerst bij school verscheen, was dien dag koning, terwijl het eerste meisje koningin was op dien Vrijdag. Koning en koningin gingen voorop en waren nog meer dan het gevolg natuurlijk met bloemen en groen versierd. De langslaper, die het laatst bij school verscheen, wa 9 voor dien dag asschepoester en droeg gedurende het bloemencorso een zakje met asch op den rug.... Tegenwoordig viert de jeugd te Rottum (ook te Kantens) nog steeds den Vrijdag voor Pinksteren het „Pinksterfeest". Jongens en meisjes tooien zich met velerlei bloemen, bloempjes en groen. Een band wordt om het middel gebonden, om daar ettelijke aardige bouquetjes veldbloemen tussehen te steken. Hoeden en petten zitten soms als onder bloemen bedolven, terwijl sommige kinderen een reuzen bouquet boven aan een stok gebonden omhoog houden. In één woord een bloemenfeest. Bij groepjes gaat het de huizen rond, zfngend: Pinketerbloum is opgestoan, Mag wel weer noar bed tou goan, Loat ons hier nait laanger 6toan, 'k Wil nog 'n hoeeke verder goan! Ook onder de volwaseenen was er altij.l een luilak. Degene, die op dien dag „langslaper" was, kwam in aanmerking om voor „Luilak"'te dienen en moest dus — want dat was de voornaamste factor van de Luilak-viering — tracteeren op warme bollen met stroop. Van wanneer dat gebruik dagteekent, te moeilijk na te gaan, maar zeker reeds uit de 15e en 16e eeuw. De bollen-tractatie wae in den ouden tijd zóó algemeen, dat de bakkers op den Zaterdagochtend vóór Pinkster reeds héél vroeg stapels vân het zoo 'begeerde gebak in de uitstalkasten deponeerden. Die bollen waren volstrekt niet specifiek „Luilak"-gebak, zij werden eiken Zaterdag door de bakkers in flinke voorraden gebakken, dooh den Amsterdammers smaakten zij het lekkerst op den Luilak-Zaterdag. De bollen waren van ouds het eymbool van al wat goed en degelijk was. Met warme bollen vierden onze voorouders hun heiligenavonden, hun verjaar- en Luilak-dagen, hun.... verhuis- en schoonmaakfestiviteiten. In sommige streken worden de huizen met Pinkstergroen versierd. --- De uitstorting van den Heiligen Geest. (Naar een houtsnede van Leonhard Schäufelein.) --- Korte Mededeelingen. — De directie van de Ver. Kon. papierfabrieken der firma Van Gelder Zonen heeft aan de arbeiders van haar fabrieken een looneverhooging van f 0.75 tot f 1.50 per week toegekend. — Donderdag is te Berlijn een verdrag onderteekend tussehen ons land en het Duitsche Rijk tot voorkom.ng van dubbele belasting naar het inkomen en naar het vermogen en tot regeling van eenige andere punten op belastinggebied. — Het Haagsche gerechtshof heeft den 44-jarigen Duitschen veehandelaar J. F., die bij tal van banken, advocaten en notarissen in ons land geld had weten loc te krijgen onder voorwendsel, dat hij zijn eigen geld wegens deviezenmoeilijkheden niet uit het buitenland naar hier kon brengen, veroordeeld tot twee-en-een-half jaar gevangenisstraf. — De 50-jarige sergeant-m ajoor-titulair-muzikant bij het zesde regiment infanterie te Breda, T. V., is door den Krijgsraad te Den Bosch wegene het als militair beleedigen van zijn meerdere tot f 15 boete óf 5 dagen hechtenis veroordeeld. In een brief aan den adjudant onderofficier kapelmeester A. van Leeuwen had beklaagde de houding van den kapelmeester in een bepaalde kwestie „kleinzielig, pietluttig, kinderachtige plagerij om niet te spreken van het egoïsme" genoemd. In den brief werd voorts gezegd, dat de kapelmeester vroeger t§ch-een-gelijk e van bekL was en dat het hem zeker de laatste maanden naar het hoofd was gestegen. --- Diefstallen in zomerhuisjes. GROUW. Nu geleidelijk aan de zomerverblijven in onze omgeving weer- worden betrokken, komt men tot de onaangename ontdekking dat ongenoode gasten, tijdens de afwezigheid der bewoners, huisraad enz. hebben ontvreemd. Vooral de heer D. miste heel wat van zijn hebben en houden, 't Zal zeer zeker moeilijk zijn de dader (s) te vinden, daar de mogelijkheid bestaat, dat deze diefstallen gedurende den winter reeds zijn gepleegd. --- Veel verhuizingen in Grouw. GROUW, 12 Mei. In geen jaren is het in onze plaats zoo druk geweest met het verhuizen. Een onzer vrachtrijders moest op dezen dag niet minder dan 6 huisboedels met zijn auto vervoeren. Aanvankelijk dreigde een paar gezinnen 12 Mei zonder woning te zullen komen, doch gelukkig kwam een zoodanige regeling, dat allen onderdak konden bekomen. Ook op enkele boerenhoeven had verwisseling plaats. --- Aanrijding te Wolvega. WOLVEGA, 12 Mei. Hedenmorgen heeft het verkeer, dat ter gelegemlheid van de voorjaarsimarkt zooveel drukker wae, weer een slachtoffer geëisoht. Toen mej. De V. uit Steggerda de Van Harenetraat per fiets wilde oversteken, werd zij. uitwijkende voor een anderen wielrdjder, door de vrachtauto van de fa. Gefor. Sch. gegrepen. Zdj liep daarlbij een ernstige beenbreuk oip en werd terstond per ziekenauto vervoerd naar het ziekenhuis te Heerenveen. Haar fiets werd totaal vernield. Den chauffeur van den vrachtwagen treft geen schuld. --- Berichten uit Stad en Dorp. VERBETERING WEG BEETSTERZWAAGBEETS. Tot de grens der gemeente Utingeradeel in de gemeente Opsterland ter lengte van plm. 9600 M. HEEREN VEEN. Aan den heer G. W. Boltje, aannemer alhier, is opgedragen het verbeteren van den weg vanaf Beetsterzwaag tot de grens der gemeente Utingeradeeel ter lengte van plm. 9600 Meter. De werken worden uitgevoerd in werkverschaffing. De kosten zijn geraamd op f 522.500. Gedacht is gedurende drie jaar te werken met plm. 200 werkloozen. Plm. 150.000 kub. meter veen moet tot den vasten zandbodem worden verwijderd. Er is op gerekend, een groot gedeelte van dit veen te verwerken tot brandstof, waarvoor het buitengewoon geschikt wordt geacht. Dan moet plm. 150.000 kub. meter zand worden aangevoerd en wel gedeeltelijk rechtstreeks van in de omgeving gelegen perceelen land per draagbaar spoor met kipkarren door persoonlijke werkkracht en gedeeltelijk door aanvoer met schepen onder werkverschaffingsverband, d.w.z. de schepen worden door mechanische kracht vervoerd van de laad- naar de losplaatsen. De schippers werken mee in werkverschaffingsverband. Vanaf de bedoeüde losplaatsen wordt het zand ingeladen in kipkarren, welke het verder vervoeren langs draagbaar spoor naar de plaats van I estemming. Voorzoover mogelijk steeds door arbeidskrachten. Door een practische indeeling omtrent de uitvoering, aangegeven door de Directie, zullen het verkeer geen groote moeilijkheden in den weg worden gelegd. Begrijpelijk, dat men in sommige gevallen zich een omweg van enkele kilometers zal moeten getroosten, wat niettemin tot een minimum beperkt blijft en door waarschuwingsborden duiddlijk zal worden aangegeven. --- NOODLOTTIG ONGELUK TE STAPHORST. Meisje in kokend water gevallen. STAPHORST. 12 Mei. Hedenmiddag is alhier een droevig ongeval gelbeurd, waarbij het 5-jarig dochtertje van den landbouwer Kuiper op vreeselijke wijze om het leven is gekomen. EW kind was met haar moeder op bezoek bij een familielid, waar een varken werd geslacht. Op een gegeven oogenblik liep het meisje achteruit en kwam in een groote teil met kokend water te vallen. Ze werd in zorgwekkemden toestand opgeno. men en ie eenigen tijd later onder hevige pijnen overleden. ---