Misverstand. Frltsje (tot zijn vader, die zwem meester l«)t „Papa, vist u hier mensen?" --- KNIPPRENT: ALICE. Als jullie een sprookjesboek hebt van „Moeder de Gans", dan vind je daarin ook een meisje, dat Alice heet. Welnu, als jullie net als Pietje het meisje eens wilt zien, knip dan de stukken voorzichtig langs de randen uit en leg ze in elkaar, zó, dat er een meisje met een mooie hoed te voorschijn komt. En dat is dan Alice uit het sprookjesboek I --- VOOR DE JEUGD HOE HENK LEERDE SPAREN. Het toverwoord, waardoor Henk genas. Wat andere jongens met hun zakgeld deden Henk was een aardige, goede jongen, maar vreselijk snoeplustig. ledere cent, die hij kieeg, ging naar de snoepwinkel en als hij door een of andere gelukkige omstandigheid eens een dubbeltje kreeg, dan holde hij naar de chocolade-automaat om de hoek, want daar waren repen met allerlei heerlijke vullingen er in. Natuurlijk had Henk minstens eens in de week een bedorven maag. Dan hij in elkaar gekrompen als een hoopje ongeluk, huilde van de buikpijn en besloot nooit meer zoetigheid te eten. Maar met het voorbijgaan van de pijn verdween ook het goede voornemen en alles bleef I bij het oude. Op zekere dag gebeurde er iets, dat j hem tot nadenken stemde. Zijn vriend Paul had een nieuwe J fiets, ja werkelijk, een fonkelnieuwe, 4 schitterende fiets. Henk was zeer verbaasd, toen hij zijn vriend zo door I de straat zag rijden. „Paul, is die fiets van jou? Die zal wel een hoop geld gekost hebben?" „Veertig gulden!" ( „Veertig!" — Henk kon bijna geen 1 adem meer halen. „En heeft je vader | zoveel geld voor je uitgegeven?" „Welnee," riep Paul lachend. „Ik heb van mijn vader vijftien gulden . gehad, de rest heb ik in anderhalf jaar bij elkaar gespaard." Dat was de belevenis met Paul. Een dag later kwam hij Truus, zijn buurmeisje tegen. Truus huilde haast van blijdschap, toen zij Henk vertelde, dat zij met een bevriende familie mee naar de zee mocht in de vacantie. „Drie weken achter elkaar, is dat niet fijn?" vroeg zij. „En hoef je daar niets voor te betalen?" vroeg Henk. „Natuurlijk wel, ik betaal natuurlijk mijn aandeel in de kosten en het reisgeld. Mijn moeder en mijn tante hebben mij nog wat extra gegeven, maar ik heb vijf en twintig gulden uit mijn spaarpot gehaald." „Vijf en twintig gulden ?" „Ja, en allemaal stuivertjes en dubbeltjes," lachte Truus. „Ik had zelf niet gedacht, dal ik zoveel bij elkaar had. Maar nu heb ik er wrat aan, vind je ook niet? Hoeveel heb jij al bij elkaar gespaard?" „Ik?" Radeloos keek Henk om zich heen. „Ja. Wij sparen toch allemaal, jij toch ook. 01 niet soms?" voegde zij ér aan toe, toen zij zijn verblufte gezicht zag. Natuurlijk spaarde hij ook, bevestigde hij, maar hij werd rood bij deze leugen en voelde zich verlicht, toen Truus niet nog eens vroeg. hoeveel hij al bij elkaar had. Pauls fiets en Truus' reis hadden hem echter tot nadenken gestemd. Het moest toch wel heerlijk zijn, zoveel geld bij elkaar te hebben; nu, hij wilde er ook mee beginnen, vast en zeker. Heel onverwachts kwam diezelfde middag een van zijn lievelingsooms op bezoek. „Hier, mijn jongen voor je spaarpot!" zei de oom en Henk zag met schitterende ogen, dat hij twee kwartjes kreeg. Het geld brandde hem als vuur in zijn vingers. Twee kwartjes! Wat kon hij daar al niet voor kopen! Ilup! Daar was hij al op straat en even later had hij zijn zakken vol met heerlijkheden. En daar hij al het lekkers achter Jan (angstig): Ongeveer anderhalve meter. Jan: Vader, de barometer is gedanld. Vader: Hoeveel? elkaar opat, moest hij natuurlijk 's avonds weer met buikpijn naar bed. Toen bedacht Henk, dat hij weer niet dal gedaan-had, wat hij zich had voorgenomen, en voor het eerst schaamde hij zich.... schaamde zich voor zichzelf Was hij dan werkelijk zo willoos? Ja, zo was het: hij had geen wil. Hij dacht alleen maar aan het ogenblik zelf en niet aan later. Waarom had hij niet minstens de helft van het geld weggelegd? Een paar dagen later had hij voor zijn moeder iets gedaan en verdiende 30 cent. Weer stond hij voor een winkel, maar toen de gedachte aan sparen bij hem opkwam, beet hij de tanden op elkaar. „Ik wil sparen!" ging het door hem heen. „Ik wil! Ik wil!" „Halve gare!" lachte er een stem binnen in hem, sparen? Waarom? Hier, kijk eens wat een heerlijke dingen.... Hij was in twijfel. De zin om te snoepen vocht tegen de zin om te sparen. En zo- waar: de zin om te sparen won, al was het dan ook met veel moeite. En zo was het mogelijk, dat er 's avonds in de spaarpot van Henk drie blanke dubbeltjes lagen. Alsof het alleen maar op het begin had gewacht, vermeerderde het geld nu bijna vanzelf. Wel viel Henk zoo nu en dan terug, maar hij overwon die fouten snel. En bovendien hij zich het genot van de zoe- tigheden niet helemaal te ontzeggen, alleen kocht hij er nu niet te veel van. En merkwaardig, dat „ik wil" werd voor Henk steeds meer een toverwoord. Als hij geen zin had om zijn lessen te leren, was het voldoende, als hij zichzelf zei: „ik wil!" en dan ging 't. Met vreugde stelde Henk vast, wettig hij het vond. En toen hij op zekere dag een boek in handen kreeg, met de levensgeschiedenis van een groot man, las hij, dat ook die man zijn opkomst alleen te danken had aan „ik wil!" Waar een goede wil voorhanden is daar gelukt alles. Ook jullie wil ik vertellen, dat Henk, dank zij zijn toverformule, het tot iets groots in het leven heeft gebracht. En dat is toch wel het beste, wat men van een mens kan vertellen! --- DE ZANDLOPER. „lk ben benieuwd, hoe lang wij hier werkeloos in de winkel zullen blijven staan," zei Freddie Zandloper. „Ja, en ik mis Neddy zo erg," antwoordde Teddy Zandloper, „hé, ik wou, dat wij hem nog eens terug zagen. Ik hoorde laatst de geschiedenis van een zandloper, die in een huis terecht kwam, waar de mensen niet van gekookte eieren hielden en hij had daar dus helemaal niets te doen. Ze zetten hem in een kast en op een keer, toen de kast schoongemaakt werd, viel hij, was stuk en werd in de asbak gegooid. Stel je voor, dat ons ook zo iets vreselijks zou overkomen." Nauwelijks had hij dit gezegd of een grote hand nam de beide zandlopers van de plank en zette ze op de toonbank. Een vriendelijke zachte stem zei: „O ja, dat zijn net zulke zandlopers als ik er laatst een bij U heb gekocht Geeft U mij deze twee ook maarl" De winkelier pakte de zandlopers voorzichtig in een vloeipapier en daarna in een kartonnen doos, waarna' zij werden meegenomen. Lange tijd bleven zij in het donker liggen, maar op een zekere dag werd de doos geopend en dezelfde vriendelijke stem zei: „Kijk, hier heb ik nog twee andere zandlopers, een zal ik er bij de telefoon zetten en een in de speelkamer." Dat gebeurde. Freddy stond bij de telefoon en Teddy op een plank in de speelkamer. Op zekere dag stond de deur van de speelkamer open en toen zag Teddy zijn vriend Freddy staan. Hij maakte allerlei tekens en jawel, al heel gauw had zijn vriendje hem ook gezien. „Heb jij veel te doen?" vroeg Freddy. „Neen, jij?" antwoordde Teddy. „Neen, ik ook niet." schudde Freddy treurig met zijn hoofd. Juist ging de keukendeur open en daar zag hij op een plank zijn vriend Ned staan. Hij riep hem en Neddy knikte gauw terug. Dat vertelde Freddy natuurlijk aan zijn anderen vriend, zodat de drie zandlopers, als de deuren ópenstonden, op deze manier hele gesprekken konden voeren, met Freddy als tussenpersoon. Op een Woensdagmiddag, toen alle drie de kinderen, die in het huis woonden, thuis waren, kwajiien de drie zandlopers te voorschijn. Zij werden op een tafel gezet en nu gingen de kinderen wedden, welke zandloper het eerst leeg was. Maar zoals het behoort, waren zij alle drie precies op hetzelfde ogenblik leeg. „Nu drie minuten stilzwijgen," riep een van de kinderen en met veel moeite bewogen zij zich gedurende die tijd niet. Daarna moesten zij gedurende de tijd, dat de zandlopers weer werden omgedraaid en leegliepen, hun armen over elkaar houden en zo deden de kinderen allerlei spelletjes. Hun moeder, die eens kwam kijken, wat baar kinderen uitvoerden, lachte en zei, dat zij blij was, dat de kinderen niet wild waren of kibbelden. Toen de zandlopers later weer op hun plaats stonden, vertelden zij elkaar, dat 't toch heerlijk was om een zandloper te zijn en er voor te zorgen, dat de kinderen zich met hen zo goed konden bezighouden. --- ZOEKPRENTJE. Dit is niet gewoon maar een aardig prentje! Welnee 1 Als je heel goed kijkt, zul je zien, dat er een aardig meisje verscholen zit in deze plant. --- DE ZWEEFSPOOR. Freiburg, de hoofdstad van het Zwarte Woud, ligt prachtig verscholen tussen de mei wijnstokken begroeide bergen. Omdat er geen baan over de bergen kan worden aangelegd, maken de mensen, die daar wonen, gebruik van de zweefbaan; dat is, zoals je op het plaatje ziet, een soort van tram, die met een beugel aan een rtalen kabel hangt en gedreven door olectriclteft, naar : en beneden kan zweven. Men noemt het ook wel een kabelspoor of zweefspoor. In enkelo minuten brengt de zweefspoor de mensen op de 1286 meter hoge Schauinsland, van waaruit men een prachtig panorama kan bewonderen, zelfs de toppen der Vogezen zijn van daaruit zichtbaar. Dit uitzicht is onvergetelijk en het Is dan ook een plaats, waar ieder jaar verschillende tourtsten heengaan, om van bet natuurschoon te genieten. --- CHANTAGE 19 HOOFDSTUK XXII. De stroopop. Den avond van den dag waarop Nesta Mallathorpe hem met een bezoek vereerd had en waarop zij elkaar zoo onverbloemd de waarheid hadden gezegd, besteedde Pratt om den stand van zaken eens rustig na te gaan. Hij was volstrekt niet ontevreden over den toestand. Het deed hem zelfs genoegen, dat Nesta bij hem was geweest en hij betreurde niets van wat hij gezegd had. Hij kwam tot de slotsom, dat zijn positie veel sterker was, nadat Nesta hem verlaten had, dan toen hij de kantoordeur voor haar opende. Zij wi3t nu, meende hij, met wat een Hinken en vindingrijken vent zij te doen had, nu wist zij ook, welk een onaanvechtbare stelling hij innam en ze zou hem wel met respect behandelen. Hieruit bleek Pratt's ingeboren ijdelheid en onwetendheid. Hij wist niets van een modern, moedig meisje, en de paar ideeën, die hij over haar had, waren scheef. Een ervan was, dat het altijd noodig was, vrouwen onder den duim te houden. Laat ze maar je autoriteit zien en voelen, zei Pratt Het had hem in zijn hart genoegen gedaan om Nesta te toonen, dat hij haar moeder in zijn macht had en door haar moeder haar zelf. Hij had opgemerkt, dat Nesta in de war gebracht was door zijn mededeelingen, hoewel zij zich tegen het einde van hun onderhoud herstelde en zijn aangeboden hand negeerde. Hij was overwinnaar gebleven en hij geloofde niet, dat Nesta het wagen zou één woord van het gesprokene over te vertellen, uit vrees, dat zijn wraak haar moeder treffen zou. Wèl geloofde hij, dat, als er maar eens een poos rustig verliep, Nesta de feiten onder de oogen zien en den stand van zaken zou accepteeren zooals hij was. Hij zou hard werken en eerlijk de zaken behartigen (dit uit redenen van pure zelfzucht) en zij zou hem ook beginnen te vertrouwen en respecteeren en dân, och, er kon zooveel gebeuren. Wat zeide Talleyrand ook weer. „Met tijd en geduld wordt een moerbeiblad zijde." Maar Pratfs zelfgenoegzaamheid kreeg den volgenden morgen al een leelijken knauw. Als hij de Londensche kranten gelezen had, was die schok al eer gekomen, maar Pratt hield zich strikt aan de Barfordsche nieuwsbladen. Toen hij de Barford Koerier opnam en de advertentie van Eldrick over Parrawhite op een in het oog springende plaats zag, wipte hij letterlijk uit zijn stoel op van schrik, vermengd met vrees. Parrawhite! Gezocht door Eldrick! Waarom? Waarvoor? En juist Parrawhite, over wien hij liever nooit meer iets hooren wou. Dat kon er werkelijk voor hem beroerd gaan uitzien, als een grondig onderzoek zou worden ingesteld naar Parrawhite, want hij wist, beter dan iemand, dat het eene ding leidt tot het andere en.... maar haastig brak hij dezen gedachtengang af. Later had hij bekoring om met een of ander excuus even bij Eldrick & Pascoe aan te loopen en te visschen of hij geen nieuws kon opdoen, maar daar stapte hij van af. De zaak maar laten loopen, dat was het beste. Toch was hij den geheelen dag ongerust en niet op zijn gemak. Tegen den avond kwamen de bladen weer en hij zag in schreeuwende letters de advertentie, die Byner een paar uur tevoren opgegeven had. Dan greep de angst Pratt aan. Men zocht Parrawhite van twee verschillende kanten, Eldrick en die Londensche firma. Wat kon dat in 's hemelsnaam beteekenen? In elk geval moest hij iets doen. Hij moest zorgen, dat er in Barford geen onderzoek werd ingesteld. Dien avond ging Pratt niet naar huis om te eten, maar dineerde in een klein rustig restaurant. En onderwijl dacht en peinsde hij en smeedde plannen. Na zich royaal tegoed gedaan te hebben, stak hij een fijne sigaar op en ging terug naar kantoor. Hij opende zijn pas aangeschafte brandkast en nam er 1000 gulden aan bankpapier uit. Hiermede ging hij naar het armoedige stadsdeel, waar Parrawhite in zijn leven gewoond had. Hij kwam in een schamel straatje en vond een huisje nog schunniger dan de omliggende. Op het venster stond geschilderd Ruben Murgatroyd, horlogemaker en juwelier. Veel juweelen had Ruben niet, er hingen een paar klokken en buitenlandsche horloges van het vijf en zeven-en-eenhalven-gulden soort; eenige ringen met wonderlijke, groote steenen en doffe horlogekettingen lagen op de planken. Pratt keek er in het voorbijgaan met minachting naar, richtte zijn blikken mét meer interesse op het bovendeel van de ruit, waar bonte papieren hingen, aankondigingen van afvaarten van schepen en verlokkende aanbiedingen om een reis te maken naar verre landen. Pratt duwde de winkeldeur open en ging onder heftig schelgerinkel naar binnen. Een slordig gekleed man met een zorgelijk gelaat kwam uit het achterkamertje den winkel binnen. Toen hij Pratt zag, die hem eens een exploit gebracht had, verbleekte hij eerst en werd dan rood van schrik. Pratt haastte zich hem gerust te stellen: „Schrik maar niet, Murgatroyd," zei hij. „Geen papier vandaag, ik doe dat soort van dingen niet meer. Ik heb een zaakje voor u, een voordeelig zaakje. Kijk eens, heeft u een kwartiertje voor me?" Murgatroyd zuchtte zijn verlichting uit en keek naar de deur van de achterkamer. „Ik wou juist sluiten, mijnheer Pratt en een stukje eten," zei hij. „Komt u binnen." „Neen, kom liever met mij mede," antwoordde Pratt. „Kom mee naar de Koetspaarden en drink een borreL Dat geeft je eetlust en we kunnen er rustig praten." Dan, met een knipoogje. „Ik heb een goed zaakje voor je." „Daar ben ik blij om, mijnheer," zei Murgatroyd. „Ik kan het goed gebruiken." Hij ging even terug in de kamer, zei iets tegen zijn vrouw en kwam weer naar voren. „De zaken gaan slecht op het oogenblik, mijnheer Pratt, slechter dan ooit." „Dan kan je een buitenkansje goed gebruiken," zei Pratt „Daar kan ik je aan helpen." Pratt leidde Murgatroyd naar een kroegje aan het einde van de straat, ging een zijdeur binnen en liep een gang door naar een kleine kamer, alsof hij er dagelijks kwam. Hij zette den horlogemaker in een stoel en belde. Na een paar minuten stond een glas voor den armen vent en had hij een sigaar tussehen de tanden. Pratt opende het vuur zonder dralen. „Je kunt zeker wel duizend gulden gebruiken," zei hij. Murgatroyd duizelde, „'t Zou een fortuin voor me zijn," zeide hij begeerig. „Duizend gulden, zooveel heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Duizend gulden voor mezelf, heelemaal voor mezelf?" Pratt haalde zijn bundeltje bankpapier uit den zak en legde het op tafel met een aschbak er op als presse-papier. „Hier liggen ze," zei hij. „Je kunt ze nemen als je een zaakje voor me opknapt, een doodgémakkelijk zaakje. Je hebt nog nooit zoo gemakkelijk duizend gulden verdiend." Murgatroyd spitste de ooren. In zijn opinie kleefde er gewoonlijk een vuiltje aan geld, dat zoo gemakkelijk verdiend werd. „Zoo lang als het een eerlijk zaakje is," begon hij. „Ik wil niet " „Eerlijk genoeg," zei Pratt. „Zoo eerlijk als goud, al lijkt het je misschien wat geheimzinnig. Ik geef je mijn eerewoord, dat er niets in steekt, alleen een beetje diplomatie, niemand zal weten, dat jij er de hand in hebt, dat is te zéggen, over een tijdje en er is geen gevaar bij." „Wat is het dan," vroeg Murgatroyd nog wankelend en in twijfel. Pratt haalde de krant uit zqn zak en vouwde die open met de Halstead & Byner advertentie bovenop. „Kijk eens hier. Inlichtingen verzocht over Parrawhite. Je kent Parrawhite nog wel? Bracht "je eens 'n papier in dat zaakje, waarin wij tegen je optraden." „Ik herinner hem me goed," zei Murgatroyd. „Ik heb hem hier wel eens zoo nu en dan gezien. Ze moeten hem dus hebben? Ik wist niet, dat hij hier niet meer woonde." „Hij is November j.l. vertrokken," zei Pratt. „Nu zijn er menschen, rijke lui, zie je, die niet op een duizend gulden kijken, die liever niet hebben, dat er hier naar hem geïnformeerd wordt. Ergens anders kan hun niet schelen, maar hier niet." „Nou," vroeg Murgatroyd, niet erg op zijn gemak. „Nou," hernam Pratt. „Je doet nog wel eens zaken als scheepsagent. Je verschaft de lui passage naar Canada of Australië of Nieuw Zeeland, niet? Wel, kon het dan niet zijn, dat het je te binnen schoot, dat Parrawhite passage genomen had naar Amerika, verleden jaar? Als je je dat herinneren kunt, dan liggen daar 1000 pop voor het grijpen." Murgatroyd's magere handen beefden om zijn glas. „Wat moet ik precies doen," vroeg hij. „Dit", zei Pratt. „Je moet morgenvroeg telegrafeeren naar deze heeren in Londen, dat Simon Parrawhite 24 November naar Amerika vertrokken is en dat je nadere inlichtingen kunt geven als zij dat willen." „En als ze daarom vragen," zei Murgatroyd. „Dan zeg je, dat je Parrawhite kende als klerk bij Eldrick & Pascoe en dat hij den 23sten November bij je kwam passage besprak, betaalde wat het dan ook was en den volgenden dag naar Liverpool afreisde. Zie je?" „Allemaal leugens," mompelde Murgatroyd. „Daar komt nooit iemand achter," zeide Pratt. „Je bent gedekt, denk daar aan. En als je soms gezegend bent met een al te nauw geweten, dan is daar een goede pleister." Hij wees op het stapeltje bankpapieren en de magere man naast hem keek er naar met hongerige oogen. Murgatroyd had het geld hard noodig. Zijn zaakje verliep, de scheepsagentuur was ook niet veel meer, zijn huur was ten achter, hij stond bij zijn buren, kleine winkeliers, in het krijt. Thuis had hij een vrouw en jonge kinderen. Voor zoon man was honderd gulden al een uitkomst, laat staan duizend. --- Dame: „Wil je een glas bier dan C kun fe daarna een klein karweitje E voor me opknappen I" E Landlooper: „Nu —ja — nee, eb, c mevrouwt" Tante Amalia (do tweelingen bezichtigend): „De jongen is gewoon een foto van zijn vadert" Vader: „Ja en het meisje een ge- ' iiiidsfilm van haar moeder!" 1 Welt am Sonntag, Milnchen. lil ■■ ■ ItllllllllltlllllllMll Inbreker: „Je geld of je leven!" Vrouw des huizee: „Wacht u , even. Spreek met mijn man, die heeft een levensverzekeringl" Tribuna Illlstrato, Rome. 111111 l 111 MUI lllllllilllllllllllllllllili MIMI i „Foei, wat is de jeugd van tegenwoordig wreed!" „Is dat uw hond?" | „Nee, mijn kookpan I" Oazzettino lUustrato, Venetië. ■ iiiiiiiiiimiMiiiiiilllllllllllllllllllllllllllllll Vader: „Wel Frits, hoe was het vanlaag op school? Frits: „Och vader, laat ons daar nu niet over spreken." Vader: „Wat beteekent dat?" Frits: „U hebt onlangs tegen mama ?ezegd, dat u onder 't eten geen onaangename dingen wilt hooren. Deutsohe Illustrierte, Berlijn. iiiiimiiiiiiiiiiiiiimiililllllllllllllllllllllll ---