FEUILLETON. De Generaalsdochter. 23 Het was een mooie rit. Rondom waren de groene heuvels met hooge, oude boomen. de rivier, die met haar vele bochten nu eens hier, dan weer daar onverwachts te voorschijn kwam aan den met kastanjehoornen omzoomden weg, en eindelijk in het verschiet het aardige torentje.van Seddin De in het rijtuig zittenden waren heel vroolijk en siechls eenmaal wees Marianne op een donkere wolk, die aan den horizon zich vertoonde en onweer voorspelde. Wanneer zul je nu toch eens ophouden een ongeluksprofeet te zijn?" vroeg Wolf, blijkbaar ontstemd door haar opmerking. Zoodra ik eens vroolijk ben, heb jij een opmerking bij de hand, die mij ontstemt Zoo er" werd het nu wel niet, integendeel, hij wedijverde met Rosé Marie in een vroolijk gesprek, en dat hield hen zóó bezig, dat beiden verbaasd waren toen zij in beddin ' Jij en Fanny kunt dadelijk naar de Neumanna gaan, ik kom, zoodra ik freule von Gilfach naar den sloltuin gebracht heb , zeide Wolf tegen zijn vrouw, terwijl hij uit net rijtuig stapte en Rosé Marie hielp Vervolgens knikte hij de dames onverschillig even toe en bood Rosé Marie een arm. Ik verlang er naar een paar minuten met u alleen te zijn", zeide hij, haar gestalte met welgevallen bekijkend zooals zi, daar rolsch en voornaam naast hem liep. Het est zou ik den geheden tijd.u gezelschap houden "n mijn yrouw maar bij haar vriendin laten pralen." „ Ja maar dal gaat natuurlijk met. Wanneer ik er maar zeker van was dat u'zchniet al te veel zond, vervelen. Knse Marie, keek hen verbaasd aan. Maar wat voor een idee hebt u toeft v,n "uzelf dat u gelooft dat uw gezelschap voWoendè fs om de verveling te verjage,? G° gerust den jongen Neumann bewonderen, __£_- ,1 om mii te bekommeren. /°nJoo «£_mogelijk ben ik weer hier. Gelukkig zijn de afstanden niet groot." Wolf was er te zeer aan gewend, dat Rosé Marie precies zeide wat zij meende, dan dat hij zich boos maakte over haar woorden. „Geen groote afstanden, maar een afschuwelijk plaveisel." Zij waren nu het plein overgestoken, bogen linksom en stonden voor de oude boomen van den slottuin. Haar vader hield van haar, maar op zijn manier. Hij willigde al.haar verlangens in, liet haar in alles haar gang gaan, ging, wanneer het noodig was, met haar mee in de wereld, zij was'het bewonderde sieraad van ziin huis, 'maar dat scheen haar niet genoeg. Zij zou met de oude Frederika even zoo verder leven, wanneer hij er niet meer was, want er waren vele dagen, waarop zij haar vader alleen maar aan talel zag. Men had haar van het eerste oogenblik af, dat zij 'n de wereld was gekomen, algemeen gehuldigd. Zij had zich daarin verheugd, en zich aan de jaloezie, die 't opwekte, niel al te zeer geërgerd; maar liefgehad, waarlijk liefgehad dat had nog nooit iemand haar. \ - thans zij maakte zich dit op dit ooogenblik wijs en toen kwam in haar het hartstochtelijke verlangen naar een hart, dat haar alleen toebehoorde; naar liefde, naar teederheid; een verlangen, dat haar tegen haar j wil de tranen in de oogen deed komen Stil was het om haar, droomeng sti 1. Als OD een blauwen ondergrond geschilderd, hinoen de takken van den klimop en andere slingerplanten van de boomstammen af zonder zich te bewegen; kalm ble staan leunen tegen een der beelden, n ■de :ranen haar langs de wangen lt< p voelde zich eenzaam, bitier eenzaam, en sq had verdriet, zoodat zij haar gloeiende wang tegen het koude steenen beeld legde en zuchtte. ..Rosé Marie!" , Zij schrikte hevig, veegde me. den zakdoek over haar oogen, ltet noemen vau haar naam 'gaf haar de bezinning terug en van doen. die zij in gezelschap alti.il had. Toen reikte zij T.:..mstem de hand die dez e greep en vasthield. ,U hebt geweend; wat is er gebeurd" vroeg hij. , - -Niets Ik had een zeldzamen aanval van zwaarmoedigheid. Uw slcttuin is daaraan SCliijt!keck.in het gelaat, dat hij zoo gaarne zag en dat nog de sporen der tranen droeg. Hij had een gevoel als werd zijn keel toegesnoerd. „Ik kan u niet zien weenen , zeide hij heftig. „Wees eerlijk tegen me; wie heeïl u wat gedaan? Met zijn leven zal hij het boeten." Hij stoolte, als om zijn woorden kracht bij te zetterf herhaaldelijk met zijn sabel op den grond. „Maar, Lahnslein, je bent werkelijk grappig. Wie zou mij nu wat gedaan hebben?" T,Ebersdorf." Rosé Marie keek een oogenblik verbaasd; teen barsiie zij in lachen uit. „Maar nu vraag ik je toch! Dergelijke karakters neemt men toch niet au sórieux. Ik ben er achter gekomen, dat Marianne een verstandige vrouw is heel zeker is zij dat. Ebersdorf is, onder ons gezegd, zoo oppervlakkig, zoo gewoon lichtzinnig, dat hij niet anders dan onschuldig kan zijn. Het hoïmaken is hem aangeboren, zooals andere menschen uc\ srxmnambulismè of wat andevs " En zij lae da ■ . „Gelukkig", zfide :.-,, opdm ii rdere vermoedens zul» ongeyën i -r-eerlijk alles zeggen ' zeide zij lachend, zijn arm nemend en met hem voortloopend. En toen vertelde zij hem van haar verlangen en van haar moedeloosheid. , .