__P% WW WK& A___r__H_. WLmWJLWk ktW H_l _R DhTflrl_Fn ____ 111 Lil iLmW ■__■_ l ü l I Jongeh Jongeh Kinden- h/nd&r- ULSTERS REGENJASSEN ULSTERS JEKKERS vanaf vanaf vanaf vanaf f 4.75 f $.25 f 2.50 f 1.50 -~ - " ■ : . HCT: 1 pWCKI Abonneert Uop HET ___. I LEVEN. Premiën gratis BOEKHANDEL R. VAN DER VELDE NIEUWESTAD 90 - LEEUWARDEN __aimflmi!MnTnmiwmffl>nitflhi^^ ___!__„ et ">et koopen telkens °P e keerzijde der echte Stel FROU-FROU Biscuits „DE LINDEBOOM" ■ (Wed. B. van Doesburg) De Koningin onder de Wafel», Amsterdam gevuld met slagroom niet duur en toch iets bijzonders CIRCULAIRES rMMßH_________________________M____B en ander RECLAME-DRUKWERK worden spoedig in elke uitvoering I geleverd door ■ • DRUKKERIJ LEEUWARDER MEUISBUD GALILEËR KERKSTRAAT 17 TEL. 782 _________________________________stc_________B '^■is^_______________H-_n____K____B_Bc_ia_n__*vsHH --- I Sint-Nicolaasboek È 4Ëk '4Jm: Extra nummer van jflfe M ONS EIGEN TIJDSCHRIFT É Jg Premie-uitgave: C. J. VAN HOUTEN 6 ZOON, Weesp |L Jsé Aangezien door den grooten toevloed van bons voor bovengenoemde premie duidelijk blijkt, hoezeer men de toezending van dit interessant .51 jj§ en keurig uitgevoerd boekwerk op prijs stelfc en daardoor reeds ver- jW • *%& grooting van de oplage noodig is geworden, wordt de gelegenheid gP1 4fe tot inzending der bons VERLENGD TOT 15 NOVEMBER a.s. 8p -4M§i Voor deze premie zijn noodig: JS| 3 bons uit Va Kg. bus goud etiket, of ;fij 6 bons uit 1 Kg. bus bruin etiket jn Jp (kleinere bussen naar verhouding) 'xjP ||j ingezonden tusschen 15 Augustus en 15 November. Deze bons blijven fi^ 4Wa eveneens geldig voor de gewone nummers van „Ons Eigen Tijdschrift". ' 4Éfc Zendt dus Uw bons en gebruikt steeds: SL | VanHoutens | m CACAO f| m „%iteh dcm cwulate>' % Buitengewone Reclame-Aanbieding HHH --- FEUILLETON. In en om de Goudvelden 12 Nathaniel Mar beging de fout te denken, dat iemand het inprenten van zijn beier oordeel aan degenen, die met hem samen leven, kan uitstellen tot een willekeurigen tijd. Trenn en Harry gevoelden eenige genegenheid voor hun vader — die hij hun zonder moeite insprak - doch in hun binnenste schaamden zij zich een weinig over hun liefde vóór hem, als een soort zwakheid. Zij keurden zijn laissez-aller manier van leven ronduit af en zagen in hem een waarschuwend voorbeeld. Daar had hun moeder voor gezorgd. Mar's jongens evenwel hadden vaif hua kindsheid af aanleg voor zaken doen; in plaats van snoeperijen te koopen en naar den circus te gaan, spaarden zij hun geld op om het in kippen te beleggen. Hij verdienden hetgeen hun moeder een „aardig duitje" noemde, door versche eieren aan hunne buren te verkoopen. De voorspoedige jeugdige kooplui lieten zelfs hun moeder betalen voor alles, wat zij noodig had en deze telde het geld uit Het was een kleine prijs * voor de zalige voldoening op te merken, dat haar kinderen reeds vroegtijdig de waarde van het geld leerden kenpen. Mar vond minder behagen ir. de ontluikende neiging voor zaken bij zijn zoons. Hei deed hem zelfs kennelijk verdriet, te ontdekken, dat Tren Eddie_ Cox hielp, met zijn lessen, niet uit goede kameraadschap, maar tegen den prijs van „(wee kwartjes" voor ieder halfuur hulp. ~Dat is.leelijk," zeide Mar, met ongewone geestkracht. Zijn vrouw gevoelde zich verplicht hem te herinneren, dat zij ongeveer hetzelfde placht te doen, toen hij haar leerde kennen. De „leelijkheid" van zich te laten betalen voor het helpen van anderen bij hun studie had hem toen niet getroffen. „Jij waart hun onderwijzeres," zeide haar echtgenoot. „Zoo is Trenn Eddie's onderwijzer terwijl hij hen onderwijst!" En toen Mar de mond open deed, voorkwam zij snel zijne tegenwerping door er bij te voegen: „Bovendien heeft Eddie's vader geld gemaakt en dat heeft Trenn's vader niet gedaan. Eddie Cox zal zijn g<_Mche leven vrcstand moeten koopen en 't is dus maar goed, dat hij nu al begint." / Trenn Mar was nog geen negentien jaar oud, toen hij het geluk had twee gelegenheden te vinden om werk te krijgen. De eene was, naar een boerderij in Zuid-Californië te gaan en vee te hoeden voor Harl Siegel en. alles te leeren wat hij kon voor Trenn Mar. De andere: in dienst te treden bij de heeren Wilks en Simpson, van de Croesus Creek Mijn-Maatschappij. Trenn's vader wenschte hem het laatstgenoemde te zien aannemen, en had zichzelf metterdaad een ongewone hoeveelheid moeite getroost, om zijn zoon die betrekking te verschaffen. Doch ,Trenn gaf de voorkeur aan de veezaak. „Kijk eens," zeide hij, wat Siegel aanbiedt. Het is verbazend! Gewoonlijk verlangen die lui, dat. een jongmensch zijn ervaring zal koopen. Maar Siegel...." „Ja," stemde Mar toe, „om er mee te beginnen ziet 't er beter uit, maar dat is het .voornaamste niet. Je moet de toekomst in 't oog houden." Trenn zette zijn bruine oogen wijd open. Hij grinnikte zelfs. „Nou, jawel; dat doe ik ook." „Bij Wilks en Simpson zul je vertrouwd raken met de best beheerde mijn-compagnie in Californië." „Maar dat gezegende land is reeds geheel geëxploiteerd. Daar is voor mij geen geld te vinden." „Dat is» er precies wèl." Trenn keek ongeduldig rond; hij wenschte heen te gaan. Wat wist zijn vader van geld af? Minder dan menige schrandere knaap van twaalf jaar. „Degelijke kennis van mijn zaken," verklaarde Mar, ~kan zeer nuttig zijn. Niet alleen op zichzelf, maar omdat zij je in kennis zal brengen met mijnmenschen." „Wat zou ik daaraan hebben?" vroeg de jongen ongeduldig. „Wij bezitten immers geen kapitaal." „Neen zij zullen het kapitaal hebben. Jij zult iets hebben dat zeldzamer is." „Wat dan?" „Een groot terrein om te ontginnen." Daarop verhaalde hij zijn zoon de geschiedenis van de schipbreuk en van de wonderlijke uren aan de gene zijde van den Aanbeeld Rots. Trenn staarde voor zich uit. Mar wenschte, dat hij het liet. Die ronde bruine, scherpe oogen, met dien onverstoorbaren blik in de verte, pgütj-slden zijn zenuwen. „Daarom raad ik je, die vee-zaak te laten loopen. Neem het kleine salaris, dat Wilks en Simpson aanbieden, aan, leer practische mijnontginning en wacht je beurt af. In ieder geval zal je, tegen den tijd dat Harry de Hoogere Burgerschool verlaat,- eenige kostbare ervaringen kunnen aanbrengen." Tren stond op en liep do kamer door. „Ja, dat is de plaats," zeide Mar verheugd, meenende, dat de jongen zich paai; de bruine verkenninngskaart begaf. Doch Trenn liep er recht voorbij naart venster en keek naar buiten, naar de plek waar de eendenkom placht te wezen, en waar thans een rij opzichtige zoogenaamde Spaansche villa's het vergezicht afsloten. En hij zeide nog altijd niets. „Wat ik zoo belangrijk vind, is niet de practische kennis per se, ofschoon ik ook daaraan groote waarde hecht. Maar niet zooveel als aan het feit, dat je, door je, aan zulk soort ondernemigen te verbinden, in aanraking komt met de mannen, die je noodig hebt te kennen. Indien ik niet naar Rock Hill was gegaan, zou ik Galbraith nooit ontmoet hebben. Hoe ouder ik word, hoe meer ik leer inzien, dat het werk het best bevorderd wordt door menschen— door de rechte soort van maatschappelijke betrekkingen aan te knoopen. Ik heb hier nu al bijna twintig jaar gewoond met een geheim, dat millioenen waard is, en doordien ik de rechte menschen niet ken " ~Waarom heeft u 't Charlie Trennor nooit verteld?" vroeg de knaap, zich omkeerende. „O, Charlie Trennor! Die deugt er niet voor. Maar metterdaad heb ik de zaak eens ter sprake gebracht bij de Trennors. Vele jaren geleden. Maar zij zijn menschen die" — Mar aarzelde; „zij zullen nooit iets groots ondernemen; geen hunner bezit een vonkje verbeelding.' En in zijn opgewondenheid voegde hij er ronduit bij: „Er heeft nog nooit een Trennor bestaan, die verbeelding bezat." „Ik vermoed," hernam de jongeman koppig, „dat er een. zekere hoeveelheid Trennor in mij huist. Zoo ver ik weet, heb ik nooit eenige verbeelding van belang gehad." Mar werd zich bewust, dat zijn eigen opgewekte stemming ,een geweldige verkoeling onderging. Maar hij zeide tot zichzelf, dat zulks slechts het gevolg hiervan was, dat hij zijn vrouw (zijdelings) gehekeld had ïn tegenwoordigheid van haar zoon. Het was niet meer dan billijk en natuurlijk, dat Trenn •zich in zulke omstandigheden, zou scharen aan de zijde van zijn moeders familie. Mar'a opvatting van loyaliteit behoedde hem gewoonlijk voor den schijn van veroordeeling van de Trennors. Maar heden was hij opgewonden en overspannen. Hij, Trenn niet. Gedurende de gansche historie, die Mar zoo zenuwachtig maakte, had die wei-gedrilde jongeling zichzelf zoo volkomen weten te beheerschen, dat zijn vader, het „correcte*" koelbloedige hoofd aanschouwende, de voorstelling van het gebeurde eenigermate gewijzigd had: de plaatsbeschrijving, de emotie, het wonder geschrapt had en zooveel tot het feit zelf was overgegaan» En toch, nu hij zoo zakelijk, als hij kon, zijn groot geheim openbaard had, wekte het een ol ander in het strakke, jeugdige gelaat in den ouden man een scherp gevoel van zelfkennis op en deed hem op onverklaarbare wijze zijn minderheid beseffen. Maar dat bespottelijke gevoel zou hij overwinnen! Dit was voor Mar een oogeblik van overwegend gewicht, waarop hij achttien jaar lang gewacht had. „Welbezien," hernam hij, het over een anderen boeg wendende, „heb je in dit geval geen behoefte aan verbeelding. Je behoeft alleen je oogen te gebruiken " Trenn sloeg de zijne op en het gebruik, dat hij er van maake, was: zijn vader aan te zien. Hij zeide geen enkel woord. Sloeg het sterk gerimpelde gelaat slechts een oogeblik gade en liet daarop zijn heldere bruine oogen dalen, tot zij bleven rusten op de teenen van zijn eigen onbevlekte laarzen. {Wordt yèrvolgd__ ---