DRAISIfIAvAN-VALKEriBURG'S-- T' LEEUWARDEN • '< 1ÏA&&. REEPEN"" Slechts één merk kant beste zyn Dat'sKWAITA £jj_\ Weet gij dat _\ e benauwdheden wjljï bij kinkhoest ver- licht worden door AbdusYroOP --- De vrouw in het bestuur van Woningrereenigingen. Een tweede punt, waaromtrent nog al een interessante discussie werd gevoerd, kwam naar voren bij de benoeming van een lid in het bestuur der Woningvereen. „Leeuwarden". Daar was een buitengewone vacature ontstaan door het bedanken van mevrouw J. M. Cath—Dirksen, die bij het neerleggen van haar mandaat aan den Raad schreef, dat h. i. een vrouw in dit bestuur niet op haar plaats was. ..Een geheel persoonlijke meening", zoo zei mevrouw BUISMAN destijds toen dit bedankje binnenkwam, en zoo hebben blijkbaar B. en W. er ook over gedacht, want zij bevalen wederom een vrouw aan voor dit lidmaatschap, en wel mevrouw L. do Vries—Jacobs. De heer POSTHUMA vroeg, of het de gewoonte was, dat een voorgedragene eerst wordt gepolst over het al of niet aannemen van een eventueele benoeming en of dat ditmaal ook was geschied. In 't algemeen is spr. van meeniug, dat een dame in het bestuur van een woningvereeniging ter dege op haar plaats is, maar hij voegt er aan toe, dat het z.i. wenschelijk is dan fle keuze te doen uit dames die de bewoning van de woningen waarover het gaat, kennen. Spr. kent mevr. de Vries niet en hij is ook wel bereid haar te stemmen, maar hij vraagt of de voorgedragene door eigen bewoning weet, wat dergelijke huizen noodig hebben. De heer HOFSTRA herinnert aan de reden van het bedanken van mevrouw Ca tb.—Dirk- en vraagt of B. en W. ook met de opmerking van mevrouw Cath, dat een vrouw in dit college niet op haar plaats was, hebben rekening gehouden. Spr. meent met mevr. Cath. dat het beter ware in deze vacature een man te benoemen. De VOORZITTER, antwoordt den heer Posthuma, dat het de gewoonte is, om eerst de aanbevolenen te polsen, opdat men niet na de benoeming de teleurstelling van een bedankje krijgt, zoodat de Raad nog eens zou moeten benoemen. Of mevrouw de Vries—Jacobs de bewoning van deze huizen uit eigen ervaring kent? Neen, maar is dat noodig? Dan zou men voor bestuur enkel huurders of vrouwen van huurders kunnen kiezen. Als iemand belang stelt in de bewoning, dan kan zoo iemand zich toch wel op de hoogte stellen, van wat voor de bewoning van dergelijke huizen noodig is. De heer Posthuma sprak van iemand, die de bewoning kent, maar spr. zou zeggen: als zij er geen verstand v»n heeft, dan kan zij 't er wel van krijgen. De opmerking van den heer Posthuma begreep spreker niet recht. Aan den heer Hofstra antwoordt spreker, dat als iemand ergens zich niet op zijn of haar plaats gevoelt, dit twee kanten heeft. Dan kan dat liggen aan hein of haar, die zich niet op haar plaats gevoelt, maar ook aan de rest van 't gezelschap. Of nu in dezen het het niet samen kunnen vinden ligt aan mevr. Cath—Dirksen of aan de rest, weten B. en W. niet, maar in 't algemeen meenen zij, dat een vrouw in een college als dit wel degelijk op haar plpats kan zijn, — wat ook de heer Posihuma' heeft erkend. Spr. ziet niet in, waarom het anders zou zijn. Mevrouw BUISMAN is 't met den voorzitter eens, dat de vrouw in 't bestuur van een woningvereeniging zeer zeker op haar plaats is. Ook de nu voorgedragene acht spreekster wel op haar plaats in de haar toegedachte functie. Spr. dankt B. en W. dat ze ook ditmaal weer een vrouw op de voordracht hebben geplaatst. De heer POSTHUMA is door den voorzitter niet geheel begrepen. Hij blijft bij zijn meening, dat iemand die dergelijke huizen kent, doordat zij ze zelf heeft bewoond, dat die beter kan beoordeelen wat voor dergelijke huizen noodig is, dan een dame, die dergelijke huizen nooit heeft bewoond. De discussie wordt gesloten, en mevrouw De Vries wordt met op twee na algemeene stemmen benoemd. Die twee stemmen waren in blanco uitgebracht. --- VAN HEINDE EN VERRE Filmprijzen van vroeger en thans. Een kleine vijftien jaar geleden, toen alleen nog maar de groote steden een vaste bioscoop hadden, waren de films niet duur. De heer Tuschinski vertelt in „Tuschinski nieuws", dat hij voor De Twee Weezen, „een prachtige Fransche film, dien enorm succes had, de somma van honderd gulden betaalde", terwijl de firma Nöggerath hem een heel programma leverde, bestaande uit journaal, twee komische films en een hoofdnummer, voor vijf en tachtig gulden. Vijf of zesduizend gulden is, zegt hij, thans weinig voor het contract voor een film; voor de rechten van The Gold Rush betaalde hij f 35.000. --- Een herinnering uit het leven van R. van Zinderen Bakker. Het Volk vertelt enkel anecdoten uit het leven van den pas overleden „voortrekker" van de socialistische beweging, deu heer R. van Zinderen Bakker. Wij nemen een enkele daarvan over. „Meerdere malen verkeerde, vertelt de schrijver, van Zinderen Bakker in levensgevaar ter wille van het socialisme. Zoo had hij eens een vurige propaganda-rede gehouden in een anti-socialistisch dorp. De rumoerige vergadering, waar hij reeds met handtastelijkheden was bedreigd, was afgeloopen eu zijn terugweg voerde tusschen uitgestrekte veenplassen door naar huis. Plotseling hoorde hij voor zich in de duisternis een de met bijvoeging van vele scheldwoorden de met bijvoeging van vele scheldwoarden en bedreigingen. Wat te doen? Terug naar het vijandige dorp beteekende dat hij dien nacht niet meer thuis zou kunnen komen bij zijn angstig wachtende vrouw. En doorloopen beteekende een vrijwel zekere dood, daar de overmacht blijkbaar groot en dronkenschap van de naderende bende vrijwel zeker was. Zonder verder beraad sprong van Zinderen Bakker tot zijn hals in het water waar hij tusschen het riet zich kon verbergen. De dronken en brooddronken bende had niets bemerkt, ging voorbij, Bakker was gered, en kwam er af me} een doorweek! pak in een kouden najaarsnacht. --- Een herinnering uit den Fransch- Duitschen oorlog. Te Straatsburg is een stuk teruggevonden van het vaandel van het 8e regimentkurassiers, dat in den slag bij Wörth, 6 Augs. 1870, vrijwel in de pan is gehakt. Een gewond onderofficier had het vaandel op het slagveld opgenomen en om zijn lijf gewikkeld. Toen hij m het hospitaal te Straatsburg op zijn sterfbed lag, overhandigde hij het doek aan zijn buurman, met het verzoek het aan het regiment terug te geven. De buurman herstelde, doch instede van het vaandel terug te brengen, verkocht hij het gouddraad van het borduursel en maakte hij zich een halsdoek uit het blauw van de driekleur. Alleen het wit hield hij als souvenir. Dit is onlangs gekocht door een inwoner van Straatsburg. Aan den eenen kant staat in goudborduursel: „Keizer Napoleon 111 aan bet 8e regiment kurassiers", aan den anderen kant de namen van de veldslagen, waarin het regiment zich bad onderscheiden. Ér is kans op, dat het relikwie aan 't museum van de Invalieden te Parijs geschonken zal worden. --- HET SPOORWEGONGELUK BIJ DE VINK. Een verklaring der spoorwegdirectie. De directie der Ned. Spoorwegen heeft gemeend, nu het verslag van bet er zoek in zake de ontsporing nabij de Vink is verschenen, het publiek ook harerzijds te moeten inlichten en wel speciaal over #de veiligheid op de Nederlandsche spoorwegen. en over de door haar aangenomen houding tegenover den hoofdhouwkundige Leith. Evenals de commissie Kraus zijn wij, zoo schrijft de directie aan 't H b 1., tot de slotsom gekomen, dat de toestand van den weg de oorzaak der ontsporing is geweest en dat op het gedeelte' Schiedam —De Vink voor de ballastvemieuwing een werkplan is ontworpen en uitgevoerd dat veroordeeld moet worden. Wij behoeven wel niet te zeggen hoe wij dat, aïlePeerst om de slachtoffers die het ongeval heeft geëischt, ernstig betreuren. Maar nu in het verslag Kraus aan de veiligheid op onze spoorwegen in het algemeen een enkel woerd wordt gewijd, is het jammer dat daarin niet duidelijker is uiteengezet, dat het werk dat verricht moest worden tusschen Rotterdam en Amsterdam betrof een uitzonderings-geval. Want zonder dat vreezen wij dat onze reinigers, die een groot deel van het jaar dagelijks op ome lijnen bet (pbrengen van nieuwe ballast kunnen waarnemen, in de veronderstelling zouden kunnen zijn gebracht cf zouden blijven, dat dat werk steeds heeft plaats gevonden op een eerst thans onjuist gebleken wijze en zij derhalve doorlocpend hebhen blootgestaan aan hetzelfde gevaar, als bestaan heeft tusschen Schiedam eu de Vink. Maar het werk dat thans is moeten worden gedaan, de algeheele hallastvernieuwing over een baanvak van pl.m. 30 K.M. lengte, was van aard en omvang een werk als voor zoover ons bekend is nog nimmer vroeger op onzen spoorweg is moeten werden verricht en geheel afwijkend van het gewone onderhoudswerk, dat nooit tot eenige moeilijkheid heeft aanleiding gegeven. Op het gedeelte Amsterdam—De Vink is een werkwijze gevolgd, die geen enkel bezwaar heeft opgeleverd; van het gedeelte Schiedam—de Vink kan dit helaas niet werden ge-egd. Onnoodig te zeggen dat tegen herhaling zal werden gewaakt. Zou men ons nu de vraag stellen: „Maar kunt gij nu zekerheid geven dat geen ongevallen meer zullen voorkomen?" dan is ons antwoord: Neen, dat kunnen wij niet. In een spoorwegbedrijf, ook al is het personeel, als in het onze, in het algemeen van hoog tot laag voor zijn taak ten volle berekend en al werdt zoowel de weg als het rollend materieel zoo goed mogelijk verzorgd, blijft een risico over. Voorkomen dat ooit een wielband springt als bij Zoetermeer geschiedde, of een trein ontspoort als gevolg van fouten begaan door personeel zooals te Haarlem en meiden gebeurde, wij kunnen het niet. Maar zekerheid geven dat door ons niets wordt verzuimd om bet bedoelde risico tot een minimum terug ;e b 'engen, dat kunnen wij wel en doen wij hierbij ten overvloede nog eens nadrukkelijk. Omtrent #haar houding tegenover den hoofdbouwkur.dige Leith, :-: deelt de directie mee, dat h.i. Leith niet alles heeft gedaan wat in zijn vermogen was om 't door hem aanwezig geachte gevaar op den spoorweg af te wenden. Er is, zegt de directie, méér reden tot het richten van een verwijt tot hem, diè verklaart het inzicht te hebben gehad dat er gevaar bestond, en onvoldoende maatregelen nam om dat gevaar op te heffen, dan tot hen wier gebrek aan inzicht het gevaar deed voortbestaan. Tot datgene wat Leith verzuimd heeft behoort o.a. dat hij, trots de z.i. lichtvaardige wijze van werken die gevolgd werd, in den tijd van 12 Augustus tot 1 Sept., teen hij zijn onmiddellijken chef verving, niet op het baai:vak tusschen Schiedam en de Vink is aanwezig geweest en dat hij, geen of onvoldoende gehoor vindende bij zijn meerderen, toen hij 1 et gevaar meldde, zich niet heeft gericht tot ons. De weg tot ons was Leith overbekend. Herhaaldelijk heeft hij zk-.li, zonder daarvan nadeel te endervinden, in den loep der jaren rechtstreeks met voorbijgaan van zijn chefs tot ons gewend als het zijn eigen belangen betref, hoeveel te minder behoefde er vrees te bestaan dat het hem zou worden kwalijk genomen als hij ons zou zijn komen waarschuwen . voor een bestaand gevaar op den spoorweg! Wie zal in bet nalaten daarvan plicht verzuim ontkennen? Leith is, zoo zegt de directie verder, een bekwaam en ijverig ambtenaar, maar uiterst moeilijk in den omgang. In den loep der jaren hebben meermalen moeiten met ondergeschikten geleid tot zijn verplaatsing. Geen der ingenieurs van den weg was verlangend naar Leith's komst op zijn sectie en wij hebben na het conflict dat tot zijn overplaatsing meest leiden, besloten hem in geheel dezelfde omstandigheden wat titel, rang en salaris betreft als waarin hij te Rotterdam werkte, te plaatsen in de Bovenbouwwerkplaats te Utrecht en hem te belasten met werkzaamheden van niet minderen aard en die tot nu toe worden verricht door een der daar geplaatste ingenieurs. Sindsdien heeft Leith, geheel op eigen initiatief, zich laten keuren en is hij afgekuerd. Of tegenzin om naar Utrecht te gaan, een verlangen naar afgekeurd te wollen heeft doen ontstaan, kunnen wij niet beoordeelen. --- Het jubileum van den Alg. Ned. Metaalbewerkersbond. Zaterdag heeft in de zalen-Schaaf «en feestavond plaats gevonden ler viering van het 40-jarig jubileum van den Alg. Ned. Metaalbewerkersbond, en liet 20--jarig jubileum van de afd. Leeuwarden. Onze foto geeft weer enkele hoofdbestuurders en bet afdeelingsbestuur. Zittend van links naar rechts: A. Wiecherink, Groningen, propagandist; G. vd. Houven, secr. v. h. hoofdbestuur, Amsterdam; J. Pietersen, voorz. afd. L'warden; H. Steenbergen, cudste lid dei afd. Staand van links naar rechts: W. vd. Bogert, penningm.; D. D. Vos, 2e secr,; H. vd. Meulen, alg. secund.; C. Swaagman, secr. --- KLEUREN EN KNIPPEN De volgende persoon, wiens portret moest, worden gemaakt, was een echte, deftige meneer. Het was niet gemakkelijk hem te herkennen omdat hij er zoo in de puntjes verzorgd uitzag, maar toch konden de meisjes raden dat het Torn was. Hij had een broek aan, waarvan de pijpen zoo lang waren, dat hij er bijna over struikelde, hetgeen natuurlijk eenig gelach verwekte. „Meneer de fotograaf", sprak Torn op ernstigen toon. „Ik ben zooals u ziet een echte meneer en daarom zou ik u willen verzoeken van mij een portret te maken, zoo mooi als u maar kunt." „Dat kan, meneer", antwoordde Gerard. ~Maar il-: geloof, dat u nog even uw avond mantel moet aantrekken en dan lijk) hel mij ook beter dat u dien hoogen hoed opzet, in plaats van hem in de hand te nemen." ..Maar waar is die avondmantel?" vroeg nu Torn en Glansoogje riep: ..Dien weet ik! Ga maar niee Torn, dan zal ik je helpen aankleeden.' Torn's geheele pak wordt zwart gekleurd; alleen zijn vest, boord 'en overhemd blijven wit. EEN ECHTE HEER! --- Leeuwarder Gemeenteraad 25 Jan. De winkelsluiting op Zondag en de Joodsche winkeliers. De verordening op de Zondagssluiting voor bloemenwinkels is door Ged. Staten goedgekeurd. Ged. Staten hebben evenwel bij hun goedkeuringsbesluit een opmerking gemaakt omtrent de sluitingsverplichting voor de Joodsche winkeliers, en de heer COHEN greep nu deze gelegenheid aan om te pleiten voor een uitzonderingsbepaling voor de Israëlietische winkeliers, die op Zaterdagen hun zaken sluiten en dus dan niet gedwongen mogen worden om ook op Zondag te sluiten. Spr. had steeds gemeend, dat de bepaling op de Zondagssluiting stilzwijgend dat recht der Israëlieten erkende, maar het is hem naderhand gebleken, dat dit niet» het geval is. In andere plaatsen geldt dat wel, en daarom zou spr. ook hier een dergelijke bepaling wenschelijk achten, zoodat, mocht zich hier een Israëlietische winkelier in bloemen vestigen, die op Zaterdag is gesloten, hij gelegenheid heeft op Zondag zijn zaak open te hebben. De VOORZITTER zegt, dat de bepaling, die A'S vooi*-fi<* WoMiii-nwinkélieTs is-vastgesteld, al lang beslaat voor kappers- en barbierszaken. Daar is ook geen uitzondering gemaakt. B. en W. willen gaarne met de billijkheid rekening houden, en zoodra de wenschelijkheid er van blijkt, overwegen of de verordening ook op dif punt moet worden gewijzigd. Spr. meent, dat er destijds bij de behandeling dezer zaak ook op is gewezen, maar dat er van het voorstellen eener uitzonderingsbepaling is afgezien, omdat er geen Israëlietische bloemenwinkeliers waren. B. en W. zijn dus in principe wel bereid om een uitzondering te maken, maar zij achten het nu nog niet noodig. Als evenwel de Raad meent, dat de verordening dadelijk veranderd moet worden, dan hebben B. en W. daartegen ook rjeen bezwaar. De heer WESTRA merkt op, dat op het. oogenblik'de verordening, zooals deze nu luidt, in het geheel geen bezwaar oplevert. Nu echter (fit punt hier wordt aangeroerd, wil snreker er wel iets over zeergen. Wij leven in een Christelijke Maatschappij en de bepalingen in deze verordening vinden ontegenzeggelijk hun oorsprong in het Christelijk gebruik om den Zondag als rustdag te stellen. Nu is een van de grondslagen van het Christendom de naastenliefde, en uit dat beginsel vloeit voort, dat men belijders van andere godsdiensten niet door zoodanige verordeningen in het fredrang moet doen komen, da| zij schade er door lijden of belemmerd worden in de uitoefening van hun godsdienstige verplichtingen. Dit staat, zegt spreker, voorop. Maar hef is hier de vraag, of het noodir; is de goede werking van de verordening in gevaar te brengen, omreden in de toekomst misschien eenmaal een Joodsche bloemenwinkelier zich hier zal vestisren. Als er hier een Joodsche bloemenwinkelier ware gevestigd geweest, dan had men direct het punt onder het oog moeten zien, maar nu dat niet sreval was, was er geen reden om een uitzondering te maken. Immers, er is ook geen groot rd gevonden, die op Zaterdag sloot, en die Zondags bloemen ging verkoopen, misschien aï? filiaalhouder van een ander. Spr. is due niet voor wijziging der verordening nu. De heer HOFSTRA wil ook eenige bedenkingen maken tegen de gedachte die geonnerd werd. ' Do verordening is vastgesteld met twee oogmerken: verboden werd n.l. het open hebben van den winkel eu hel bezorgen van bloemen en bloemstukken. Als* men nu vanwege de bezwaren der Israëlieten aan de Joden en Jodengenoolen de gelegenheid treeft tot bloemenverkoop op Zondag, dan schept men daardoor de mogelijkheid, dai anderen verplicht worden werkzaamheden te doen op hun rustdag. Het zou iets anders zijn, als men wdst, dat het een Jood was, die de bloemen verkocht, een Jood die ze bezorgde en een Jood die ze ontving. Dan bleef dus de uitzondering speciaal voor Joden en Jodengenooten. Do heer WEIMA merkt op, dat hij in de vergadering van de commissie voor strafverordeningen op dit punt heeft gewezen. Spr. voelt de billijkheid om voor de Israëlitiesche winkeliers een uitzondering te maken, maar er is hier geen Israëlitiesche winkelier in bloemen. Spr. wijst er op, dat de wet op de Zondagssluiting op komst is, en dat in het ontwerp dier wet ook voor de Israëlieten bijzondere bepalingen worden voorgesteld. De Israëlieten, die hun Sabbath vieren, mo