Bedrukte omslagen voor dit Boekje zijn verkrijgbaar tegen bèta* ling van 1 CENT aan ons Bureau GALILEEËR KERKSTRAAT. r\\s volgend no. wordt in deze serie gegeven de bekende AVONTUREN VAN BARON MÜNCHHAUSEN. Opnieuw voor kinderen verteld. --- KINDER-BIBLIOTHEEK L.N. - No. 4. - 6 Mrt. '26 Het konijn zag eens om zich heen. Hé, daar stond het middagmaal van den vos op den grond; het werd in een tinnen kan bewaard, netjes in een hoekje. Het rook zoo lekker, dat het konijn er zin in kreeg. 't Water liep hem om de tanden. „Dat maal moet ik hebben, voor ik heenga", overlegde het konijn bij zichzelf. Het konijn begon een gesprek met den vos. „Hoe gaat het er mee?" riep hij hem toe. „Ik heb het te druk, om met je te redeneeren", zei de vos. „Wat doe je daar?" vroeg het konijn. „Ik maak mijn dak waterdicht", zei de vos. „Hoe laat zou het op 't oogenblik zijn?" vroeg het konijn, dat om een praatje verlegen was. „Ik moet nu werken!" snauwde de vos terug. „Goede reis!" Maar inplaats van heen te gaan, liep het konijn bij de ladder op en vroeg boven bij 't dak: „Moet je geen hulp hebben? Dan is 't karwei wat vlugger gedaan". „Waar moet ik hulp van daan krijgen?" vroeg de vos. „Ik wil je wel helpen!" antwoordde het konijn. „ïk ben niet te trotsch om te werken. Ik kan goed met den hamer omgaan". De vos, die genoeg van het werken begon te krijgen, nam de hulp van het konijn dankbaar aan. Het konijn wierp zijn jas uit en begon uit alle macht te werken. In een uur had het meer leien vastgespijkerd, dan de vos in twee uren kon doen. Het konijn spijkerde al maar door, tot het ten laatste vermoeid werd; al dien tijd zon het op een middel, om het middagmaal van den vos te bemachtigen. Het spijkerde maar door, achter den vos aan, tot het last van diens staart begon te krijgen. Die _at hem telkens ia den weg. De vos boven op het dak schreeuwde en gilde van pijn en woede tegelijk. Maar het konijn sloeg geen acht op hem; hij deed het deksel van de kan en liet het eten zich wel smaken. 't Was een heerlijk kostje, dat de vos voor zich gereedgemaakt had. Toen alles verorberd was, veegde het konijn den mond aan zijne jaspanden af. Nog riep hij naar boven: „Neen vos, je wilt me wat wijs maken! Hoe zou ik je staart vastgespijkerd hebben! Trek maar eens, dan kom je van zelf weer los!" En de arme vos deed alle moeite om los te komen, maar het wilde hem *niet gelukken. Hoe harder hij trok, hoe meer pijn hij leed. Later werd hij door andere dieren verlost, die den spijker er weer uittrokken. En hoewel de geschiedenis dit niet vertelt, kunt gij er zeker van zijn, dat hij het konijn dezen sluwen streek flink betaald heeft gezet Hierover in een ander boekje. sprong over het stuk hout en deed het nog eens. Plotseling greep de schildpad hem bij een van zijne pooten. Zij hield hem flink vast. De vos sprong en schreeuwde, maar hij kon niet loskomen. Hij riep: — „Och schildpad! Laat mij toch los!" De schildpid antwoordde: „Geef mij eerst de fluit!" — „Laat mij gaan! Dan zal ik die halen!" — „Geef mij de fluit!" — „Asjeblief, laat mij los! Dan zal ik haar dadelijk halen!" — „Geef mij de fluit!" De schildpad zei niets dan dat. Ten laatste kreeg da vos zoon verschrikkelijke pijn aan zijn poot, dat hij toch wel iets doen moest, om de schildpad te believen. — Hij begon luid aan zijne vrouw te schreeuwen en beval haar, de fluit te brengen. Maar het oudje was veel te druk met het huiswerk bezig, zij hoorde hem in 't geheel niet. Toen Het vuur begon den havik pijn te doen, en hij riep uit: „Ze bijten mij, schildpad, ze bijten me". De schildpad schreeuwde terug: „De bijen steken je, havik! Klap maar eens met je vleugels, dan zul je ze wel wegjagen!" De havik klapte met zijne vleugels, maar hoe meer hij klapte, hoe harder het vuur begon te branden. Na eenige oogenblildcen vond het dier den dood in de vlammen. Alleen de beenderen van zijne vleugels bleven over en daarvan maakte de schildpad een fluit. Hij speelde daar dikwijls op en altijd hetzelfde liedje: Een havik, dol op honig, (kroop Eens in een bijennest. Maar wat hij daar te (proeven kreeg, Beviel hem lang niet best. Een vuurtje schroeide (hem de huid, De havik zat in nood; frtj «SOA ©p UIBMSI JBBQ •B_i ruu efdooq nae ja jo 'ian jjaai \t '.übb moq jaq aa_a; |oaqaB doojjj hZ -eiaoSuuds ptaBajaB soa ap jbba\ 'moq jpus aaa jbbu fi_ doojij 002 'Jappoui na |o}s japuo |aaqaS qorz fiz jaojSaq naSjoin ua-aijaz do •sjain epiaz ta qoop 'pnßi jaq gipjaAV ■oS p_q pßdpnqas eg •naop obb sjaiu ja uoi{ f;u 'jb Stnjiaads) eiooiu j, mag oren aifl •uaoj uibauj soa arauins uag •juitj ap do) oppads pcdpipps uag; •jsaq jam éws\ mag iai\a