DE BUÏTENLANDSCHE TOESTAND Chamberlains verklaring, dat het te Nanking nationalistische Chineesche troepen waren, die de vreemdelingen naar het leven stonden en hunne woningen plunderden, heeft indruk gehaakt. Zelfs de Manch. Guardian, die anders steeds de noodzaak vooropzet om in goede verstandhouding met China te blijven, is thans van meening, dat er iets dient te geschieden. Wanneer de barbaarschheden te Nanking opzettelijk beraamd zijn, schrijft 'let blad, dan bestaat nergens waar nationalistische troepen de macht in handen hebben veiligheid en is de eenige toogelijke voorzorg om de buitenlandene inwoners in veiligheid te brengen; een voorzorg, die ongetwijfeld ook te Nanking had behooren genomen te worden. In een interview met Japansche journalisten zeide Tsjang kei Tsjek, volgens «en correspondent der Manchester, dat hij een commissie van onderzoek zou "istellen en hij, wanneer bewezen wordt dat de nationalistische troepen verantwoordelijk zijn, de volle verantwoordelijkheid voor het gebeurde op zich zal ueinen. Het laatste nieuws uit Nanking is, dat de houding van de Kantonnee~en aldaar tegenover de vreemdelingen en de Vreemde eigendommen steeds verwoeder wordt. De toestanden aan den oever Z]jn van dien aard, dat het voor vreemdelingen gevaarlijk is aan wal te gaan. De vreemde troepen worden telkens beknoten; vreemde eigendommen blijft toen plunderen. De ontwerp-eischen voor schadevergoeding voor de plunderingen te Nanking, die bij de Krntonneesche overheid togediend zullen worden, zijn opgesteld eö Worden thans door de betrokken mogendheden overwogen. Tevens bespreekt toen wat er gedaan moet worden als de eischen niet worden ingewilligd, zulks °°k met het doel nieuwe uitbarstingen e voorkomen. • • • Bat de Duitsch-nationalen zich, wat *e ook in bun pers en in redevoeringen beweren, in de practijk wel raar de geldende koers in de buitenlandsche Politiek -:- ' -:- -:- :-2ullen schikken, blijkt o.a. weer uit het onderhoud, dat een redacteur van de Lokal-Anzeiger niet den Duitsch-natiolen minister van Justitie Hergt had. Hergt stelde op den voorgrond, dat hij bij het verleden, d.i. bij den tijd toen de Duitsch-nationalen in de oppositie waren, niet behoefde stil te staan. Het was thans zaak vooruit, niet achterwaarts te zien. > Voor de naaste toekomst was het de taak van het nieuwe bewind een rustige zekere ontwikkeling van het rijksbestuur te waarborgen. Op de vraag van den journalist of dat met een coalitie niet moeilijk zal zijn, erkende de minister, dat het regeeren met een coalitie bezwaren meebrengt, maar men moet nu eenmaal roeien met de riemen die men heeft. Aan een regeering uit één partij, zooals in Engeland, valt in Duitschland niet te denken. Daarom is het in de eerste plaats noodig dat de coalitiepar-' tijen zich het „gemeenschapsbesef boven partij-verdeeldheid" in hooge mate eigen maken. Zij behoeven daartoe geenszins eigen beginselen prijs te geven. Dat zal niemand van een ander verlangen; integendeel zal elke coalitiepartij de beginselen van de andere partijen moeten erkennen en ontzien, om zoodoende tot een gemeenschappelijk program te geraken. Dat geldt zoowel voor de binnenlandsche als voor de buitenlandsche politiek, waaromtrent de minister opmerkten „Elke nieuwe regeering neemt van haar voorgangster open vraagstukken en begonnen oplossingen over. Vaak is de richting, waarin men te sturen heeft dus door voorafgegane daden of besluiten bepaald. Over de juistheid van die daden of besluiten kan men van meening verschillen, mij lijkt het geraden die meeningsverschillen niet te verdiepen, ook al ben ik het vroeger met dit of dat besluit niet eens geweest. Het is veeleer onze plicht den ingeslagen koers te volgen en in loyale samenwerking de belangen van bet land zoo goed mogelijk te behartigen." Omtrent de verlenging van den geldigheidsduur der wet tot bescherming van de republiek, wordt in parlementaire kringen te Berlijn beweerd, dat talrijke Duitsch-nationalen bereid zijn voor de verlenging te stemmen, in het bijzonder wat de bepalingen betreft die tegen den terugkeer van den gewezen Duitschen keizer gericht zijn. In de Duitsch-nationale fractie zal echter nog heel wat oppositie in deze aangelegenheid moeten worden overwonnen. Het kabinet wil thans tijdens de Paaschvacantie besprekingen houden om dan nog voor het begin van de groote vacantie de noodige voorstellen bij den Rijksdag in te dienen. De strekking van de voorstellen zal afhangen van het regeeringsonderzoek, dat, zooals minister von Keudell in den Rijksdag heeft verklaard, de rijksdepartementen van binnenlandsche zaken en justitie zullen instellen. In Duitsch-nationale kringen meent men gerust voor het van- de wet te kunnen stemmen, nu de gewezen keizer zelf te kennen heeft gegeven, niet aan een terugkeer naar Duitschland te denken. Bovendien zullen de Duitschnationalen ook wel inzien, dat een andere houding allicht aanleiding tot een regeeringscrisis zou kunnen geven. --- De nieuwe minister van Buitenlandsehe Zaken. Jhr. mr. Frans Beelaerts van Blokland, wiens benoeming tot minister van Buitenlandsche ZakJën gister in de Staatscourant werd opgenomen, werd geboren te 's Gravenhage den 25sten Jan. 1872 en is dus thans 55 jaar. Op 1 Aug. 1897 ving hij zijn ambtelijke loopbaan aan bij het hoofdbestuur der P. en T. in den rang van adjunct-commies. Op 1 Jan. 1901 werd jhr. Beelaerts commies-griffier van de Tweede Kamer, uit welke betrekking hij in den diplomatiek en dienst overging. Op politiek gebied, ïs Jhr. Beelaerts de Christelijk-Hist. beginselen toegedaan. --- De moord in de Akkerstraat te Groningen. Ondei' groote belangstelling heeft gister de rechtbank te Groningen de /aak behandeld tegen den 29-jangen letterzetter Willem S., die in December van het vorige jaar zijn afdeelingschef, den heer Joh. Schot, uit woede, dat deze hem een, naar hij meende onverdiend standje had gemaakt, in de gang van de drukkerij met een scheermes doodsla1:. Als getuige werd o.a. gehoord prei. dr. Deelman, die de sectie op het lijk verrichtte. Hij constateerde aan den hals een groote, openstaande wonde van 12 c.M. lang en 5 c.M. diep. De verdachte, voor den president geroepen, vertelde met bijna onhoorbare stem, dat hij ongeveer 6 jaar als typograaf bij de firma Wolters werkte in de zetterij en de gieterij. Mijn chef, aldus verd., was Johan Schot. Herhaaldelijk maakte deze aanmerkingen op mijn werk en speciaal in den laatsten tijd, had ik mij dit zeer aangetrokken. In den avond van den bewusten 10 December ging ik om vijf uur naar mijn huis aan. de Atjehstraat. Schot had mij weer een standje gegeven over mijn werk, en toen ik thuis gekomen was, ging ik aan het piekeren over mijn onaangename verhouding tot Schot. Van de moordaanslag zelf herinner ik mij echter niets meer. Destijds échter heeft verdachte alles rustig aan den rechter-commissaris verteld. Hij zeide toen: Nadat ik eerst thuis thee gedronken had en de krant gelezen, zocht ik mijn scheermes en stak het in den zak. Hiermee gewapend, ging ik terug naar de drukkerij. In het nauwe gangetje, dicht bij de deur van de drukkerij, ging ik staan wachten. Het was daar pikdonker. Ongeveer 7 uur zag ik Schot, vergezeld van Kok, de deur van de drukkerij uitkomen. Ik keerde mij met het gezicht naar den muur, opdat hij mij niet kon zien; het scheermes hield ik open in de hand. Toen ik zoo stond, hoorde ik, dat Schot even bleef staan om zijn pijp aan te steken en vervolgens de gang in liep naar de Akkerstraat. Kok was eenige passen voor hem uit. Op dit moment begon ik hevig te beven en durfde mijn plan, om Schot een flinken haal met mijn scheermes te geven, niet ten uitvoer te brengen. Maar in het volgende moment bestormden mij plotseling weer alle gedachten aan de ellende, die ik leed door toedoen van Schot, en haastig sprong ik op hem toe met het scheermes in de hand. Ik sloeg met het geopende mes in zijn richting, liet het mes vallen en vluchtte over een afdakje en het platte dak van de drukkerij. Ik sprong van het dak op straat en liep haastig naar huis. Dr. S. van Mesdag, die een onderzoek naar verdachtes psychischen toestand instelde, deelde mee, dat, naar* zijn meening, de man niet lijdt aan een ziekelijke stoornis of een gebrekkige ontwikkeling van zijn verstandelijke vermogens en dat hem zijn daad wel kan worden toegerekend. ' Enkele typografen, die gehoord werden, vertelden, dat de verhouding tusschen Schot en de verdachte dikwijls te wenschen overliet. „Ik mag dien S. niet," had Schot meermalen gezegd. Zooals wij gister reeds meedeelden, eischte de Officier van Justitie, mr. Meindersma, tegen S. twaalf jaar gevangenisstraf. --- Een telegram aan Haig Voor velen in officieele kringen maakte de reeks groote veldslagen, welke -üe weken had gevuld, den indruk van één langen waanzin. Men zocht troost in deu dugelijkschen arbeid. Maar mijn werk hield mij in zulk een nauwe aanraking met het leger en zijn aanvoerders, dat ik uiteraard wel eenig begrip moest krijgen van de beteekenis der afzonderlijke gebeurtenissen. Ondanks alle critiek, die ik had geoefend, en hoe ik ook dacht over de Somme en Paschendaele, mijn hart ging toch uit naar den Britschen opperbevelhebber, nu hij de beproeving met zulk een prachtige onverwoestbare vastberadenheid onderging. Den avond van den 12en seinde ik hem: „Ik kan niet nalaten U een betuiging te zenden van sympathie en oprechte bewondering voor de schitterende wijze, waarop gij dag in dag uit de verdediging voert, en van diep vertrouwen in het resultaat." Waarop hij antwoordde: „Hartelijksten dank voor uw vriendelijk telegram. Leger is zoo vastberaden mogelijk en vol geestdrift. Uw oude divisie onder Tudor heeft "wonderen gedaan. Veel dank voor den prachtigen steun, door uw departement verleend." Den 25sten kwam lift tot een ongelukkig voorval. De Fransche divisies, die zich van den 18den af achter ons front hadden ontplooid, hadden een deel van de frontlijn overgenomen en hielden dit sterk bezet met niet meer dan 3 K.M. per divisie. In dezen sector hield de Fransche 28ste divisie de onschatbare hoogten van Si'herpenberg en Kemmel bezet, welke laatste werd verdedigd door een bataljon van het 99ste regiment. Bijj het aanbreken van den dag concentreerden de Duitschers op dezen heuvel en op de loopgraven aan zijn voet een verbijsteronden hagel van brisanten gasgranaten. Men heeft gezegd, dat de Fransche maskers slechts gedeeltelijk tegen gas bestand waren. Hoe dit ook zij, de Fransche troepen aan weerszijden van den heuvel weken, na drie infanierie-aanvallen te hebben afgeslagen, en zware verliezen te hebben geleden, en stroomden om 7 uur 's ochtends terug. Op den Kemmelberg 23 April 1918: — Het stafkwartier op dè helling, welke de vijand in den strijd van 24 en 25 April veroverde --- Het laatste jaar van den Wereldoorlog Een reeks van groote veldslagen gedurende veertig dagen Pijnlijke meeningsverschillen tusschen Engelschen en Franschen De verovering van den Kemmelberg was de laatste krachtsinspanning van de Duitschers tegen de Engelschen. Fransch-Brifsche wrijving. Nog vóór het begin van den Leie-slag was sir Douglas Haig tot de overtuiging gekomen, dat Ludendorff van plan was, een krachtigen aanval te doen op het Britsche leger. Hij vroeg dan ook Pocb te hulp. Ten einde zijn verzoek kracht bij te zetten, en tevens de goede beirekkingen met den generalissimus te handhaven, zond Haig den lOden April generaal Du Cane, die toen het 13de Britsche legercorps aanvoerde, dat aan de Leie streed, naar Foeh's hoofdkwartier om daar als hooggeplaatst verbjn{jjingsöfficier te blijven. Haig's verzoeken brachten Foch ia een uiterst moeilijke positie. Zijn eerste taak was, zijn reserves te verzamelen en te sparen. Controle op die reserves was, naar zijn meening, de voornaamste functie van een bevelhebber-in-het-defensief. Tien Britsche divisies waren reeds vrijwel weggesmolten en de overlevenden waren als versterkingeu bij cle rest ingedeeld. Wanneer zouden deze divisies weer geformeerd kunnen worden? vroeg Foch. Zouden de Engelschen, als de crisis van den slag voorbij was, niet de vermoeide Britsche divisies kunnen laten „rouleeren" aan rustige deelen van het Fransche front? Deze tegen-desiderata klopten slecht met den wanhopigen strijd, waarin de Engelschen gewikkeld waren. Pijnlijke nieeningsverschillen kwamen op 14 April te Abbeville aan den dag op een conferentie tusschcii' Foch en Haig, waarbij ook Lord Miln?r tegenwoordig was. Foch's standpunt was, dat ~la bataille du Nord'', zooals hij het noemde, aan het wegsterven was, en dat zijn reserves goed waren opgesteld om hetzij in Vlaanderen tusschenbeide te komen, hetzij in den slag om Atrecht, Amiens en Montdidier, welks hervatting hij elk oogenblik verwachtte. --- De Kemmelberg verloren. Hun terugtocht maakte, dat de troepen op den top benevens eenige Engelsch.e loopgraafmortieren en zware batterijen, werden afgesneden. Een soortgelijk lot trof de Engelsen* brigade, die de loopgraven aan den Frahschen linkervleugel bezette. Zij werd uit de flank opgerold en niemand ontsnapte aan dood of gevangenschap. De ramp zou nog een ernstiger wending hebben genomen, als de daarop weer volgende Hooglanders-brigade haar rechtervleugel niet had teruggenomen en een verdedigingslinie had gevormd. Het is buiten kijf, dat de betrekkingen tusschen de Fransche en Britsche commando's gedurende de gevechtsperiode, welke op 21 Maart begon, niet werden gekenmerkt door groote waardeering voor elkanders militaire kwaliteiten. De Fransche staf was van oordeel, dat de Britsche had gefaald en een groote ramp op het gemeenschappelijke front had veroorzaakt, en men gaf openlijk uiting aan de meening, dat de hoedanigheid der Britsche troepen in die periode middelmatig was. De Engelschen van hun kant hadden den indruk, dat de hiüp, hun verleend in uiterst-moeilijke omstandigheden, zoowel mager als traag was geweest, en dat het ingrijpen van Fransche steun-divisies bijna altijd gevolgd werd door een nieuwen terugtocht. Niettemin was het ergste voorbij voor het Britsche hoofdkwartier, al wist het dit niet; en de restvan den oorlog hield, ondanks alle slachting, nog alleen maar winningen voor de Engelschen in. De verovering van den Kemmelberg was de laatste krachtsinspanning der Duitschers in dezen slag. Veertig dagen lang, vaji 21 Maart tot eind April, had Duitschland zonder ophouden zijn grootste krachten gewijd aan het havenen en vernietigen van het Britsche leger. Honderd twintig Duitsche divisies hadden telkens weer 58 Britsche aangevallen, groote successen behaald, meer dan 1000 kanonnen veroverd en 70.000 a 80.000 man gevangen gemaakt. In die 40 dagen had het Britsche legeraan officieren verloren: 2161 gedood, 8619 gewond en 4023 vermist of gevangen; en aan minderen: 25.967 gedood, 172.719 gewond en 89.380 vermist of gevangen; een totaal verlies van 14.803 officieren en 288.066 minderen. Dit was meer dan een derde van de Britsche troepen, die 21 Maart den strijd ingingen onder bevel van Sir Douglas Haig. --- BEZOEKT DE in de GROOTE ZAAL van HOTEL „DE KLANDERU" == (Ingang Tuin) == DINSDAG 5 APRIL 2-5 en B*lo uur, op „DORDRECHT" Gasfornuïzen eo Comforen VOORZIEN VAN DE NIEUWSTE VINDINGEN KAARTEN gaarne bij I. VAN KALSBEEK TELEFOON 639 ST. JACOBSSTRAAT 1-3-5 Dl 9191W1 B m Uil ZIET U MORGENAVOND ONZE ETALAGES EN U ZAL MET ONS INSTEMMEN-APART EN NIET DUUR L HOEDEN (VH MAISON TIJMS) Q O Dik 17' I/" Ij* O IN ÉÉN WOORD; ZELDZAAM f, 3. DfiftlJ^K --- VAN HEINDE EN VERRE Op een rif geloopen. De stoomer „van der Lijn' van de K. P. M., is nabij het eiland Karimoen (Riouw archipel) op een onbekend voorwerp, vermoedelijk een rif, gestooten. Er werd een lek in den bodem gestooten, maar het schip is behouden naar Singapore teruggekeerd. ---