Oorloos. - eierd was met dezelfde prachtige. veer, nog langer dan hij zelf was. — Goeden morgen. — Goeden morgen. — Toen de Prinses het dwergje zag, nam ze hem weer op haar arm en begon hem te ' >ssen en te liefkoozen en hem luchtsprongen te laten maken als eene pop. — Wilt gij mij tot man hebben?' Wilt gij mij hebben? vroeg het kleine mannetje. De Prinses lachte: — Ja, ik wil u hebben! ik wil u hebben. Maar wacht nu nog tot gij grooter zijt. — En zij liet hem een luchtbuiteling maken en nam hem in hare handen. Turvelingetje nam dit haar zeer kwalijk en ging heen. Zoo ging het ieder jaar; en zeven jaren waren er voorbijgegaan. Intusschen was de Prinses een schoone jongedame geworden. Op zekeren nacht, toen zij den slaap niet kon vatten, dacht zij aan haar vader en moeder: — Wie weet of zij nog wel aan mij denken! Misschien denken zij dat ik dood ben! — En zij weende haar hoofdkussen nat; toen, op eens, hoorde zij steentjes werpen tegen het vensterluik. Wie kon daar zoo laat zijn? Zij schepte moed, sprong uit het bed, opende heel voorzichtig het vensterluik en vroeg: — Wie is daar? Wat wilt gij? Het was de Koningin, die antwoordde: — Ik ben het, mijn dochtertje; wij zijn gekomen om u te verlossen.. Daar was eens een Koning die een dochtertje had. De Koningin was bij de geboorte van het kind gestorven, en de Koning had eene min genomen die het kleintje voor hem opvoedde. Op zekeren dag gingen de min en het kind samen naar beneden in den koninklijken tuin. Het dochtertje was drie jaar oud, en vermaakte zich met op het gras te spelen, in de schaduw der groote boomen. Tegen het middaguur viel de min in slaap, en toen zij ontwaakte, vond zij de Prinses niet meer. Zij zocht, zij riep den geheel en tuin door; het gaf niets! Het .kind was verdwenen. Hoe kon zij voor den Koning verschijnen, die verzot op zijn kindje was? • De arme min trok zich de haren uit het hoofd:» — O Hemel! Zijne Majesteit zou haar gevangen zetten. Op de kreten der min waren de wachters komen toeloopen. Zij zocht, zocht nog eens, maar het was alles nutteloos. Het werd etenstijd. — En de Prinses? — vroeg de Koning. De ministers zagen elkander aan, nog witter dan een laken. — Waar is de Prinses? — Majesteit, — zeide een minister —er is een ongeluk gebeurd! — De Koning was buiten zich zelven van groote droefheid. Hij liet dadelijk omroepen: — Die de Prinses terugbrengt, zal iedere belooning ontvangen, die hij vraagt. — Maar er waren al zes maanden verloopen en aan het was het geen hekserij en in één dag kon zij met het maaien gemakkelijk klaar komen. — Kom nu hier!. — Eet mij dan toch ten minste morgen op! Ik vraag het u als eene laatste gunst. — Hij stond een oogenblik in tweestrijd en antwoordde toen: — Het zij dan zoo, voor de laatste maal. — 's Nachts stond zij weer aan het venster: — Ach, moederlief! Hij zei tegen mij: Maai dit koren. Ik maaide het voor hem. Morgen zal ik opgegeten worden. — Houd moed! zei de Koningin. En het oude vrouwtje klopte hard aan de poort. — Wie is daar? — brulde de Weerwolf. — Ik ben het fijne draadje, Ik ben geknoopt aan de rijpe plant, Ik jaag het monster uit het land. — Tegen deze hekserij was de Weerwolf onmachtig. En 's morgens, toen de zon opkwam, kwam hij naar buiten en zoodra hij het eind van het garen aan het plantje zag vastgeknoopt, beet hij zich in de klauwen. — Kom hier, maak mij dit garen aan de beide einden los; dan zal ik u niet opeten. — Maar de Prinses was door het oude vrouwtje op alles voorbereid. — Zij moest geen oogenblik stilstaan, noch eten, noch drinken, maar altijd het garen opkluwen en doorloopen. Zij maakte het einde los en liep toen voorwaarts, altijd kluwend en den Weerwolf achter zich. — Rust wat, rust wat! riep de Weerwolf. — Als ik moede ben, zal ik rusten, zei de Prinses. En hij greep haar met zijne klauwen aan om haar te verslinden. — Eet mij dan toch ten minste morgen op! Ik vraag het u als eene gunst! De Weerwolf stond een oogenblikje in tweestrijd en antwoordde toen: — Het zij zoo! Gij zult morgen worden opgegeten. — 's Nachts, op het bepaalde uur, ging zij aan het venster staan: - — Ach, moederlief, ik heb bij ongeluk gezegd: „Neen". En nu zal ik morgen worden opgegeten. — Houd moed! — zeide het oude vrouwtje. En zij klopte hard aan de poort. — Wie is daar? Wien zoekt gij? — Het geheele paleis trilde van het gebrul van den Weerwolf. — Ik ben het mesje, In harde aarde ben ik geplant, Ik jaag het monster uit het land. — Tegen deze hekserij was de Weerwolf onmachtig. En 's morgens, toen de zon opkwam, kwam hij naar buiten; en zocdra hij het mesje zag, beet hij zich in de klauwen. — Als ik vind wie dit geplant heeft, eet ik hem met één hap op! — Hij zocht, zocht overal, maar vond niemand. Eindelijk riep hij de Prinses: — Kom hier, haal mij dit mesje uit den grond; dan zal ik u niet opeten. — De Prinses geloofde hem en haalde het mesje uit den grond. De zorgeiooze oppaster. Wie is daar? Hij greep haar met zijn klauwen aan. Kust wat, rust wat! riep de Weerwolf. • ---