KORT VERHAAL DE PRACHTIGE AUTO'S door MARIE DE HAAN De autofirma „Noetric" heeft een groote, moderne showroom in het centrum van de stad. Achter de kolossale spiegelmiten staat de eene auto naast den andere: cabriolets, limousines, sportwagens, twoseaters, vier- en vijfpersonenwagens, met en zonder dak, in alle kleuren en grootten. Een heer stapte van de eene etalage naar de andere. Zijn gezicht straalde. Bewonderend knikte bij met zijn hoofd. Binnen stond Nini en riep door de geweldige leegte der zalen met opgewonden stem: „Opgelet, een kooper!" Dan greep zij haar lippenstift, trok haar japon glad, en wierp een blik in den spiegel. Nauwelijks was zij daarmede klaar of zij kon al den heer, die binnentrad, begroeten: „Goedendag, mijnheer, waarmee kan ik u dienen?" Zoeter lachen de engelen in een droom niet. De heer antwoordde: „U hebt daar zulke mooie, wondermooie auto's. De een is nog prachtiger dan de andere. U zult zeker " „Wel natuurlijk, mijnheer. Kijkt u maar eens r0nd...." Intusschen kwamen reeds verkoopers naderbij. Zij zeiden in een prachtige samenspraak: „Onze auto's slaan alle tot dusver gemaakte! Kijkt u eens deze blauwe cabriolet! De kleur is door kunstenaars ontworpen! Denkt u zich eens — in deze cabriolet door het zonnige Italië te rijden. Welk een kleurenharmonie! Wat een schoonheid I" „Ja," zei de heer, „juist het blauw van de cabriolet heeft me aangetrokken.... Maar ook de andere auto's " „Natuurlijk, ook de andere Hier deze groene reiswagen.... Daarmede door het prachtige weidelandschap te rijden! Welk een genotl En de sneL heid." De heer knikte. „En daar die witte limousine." Dirie andere verkoopers, elegant gekleede heeren met zijden dassen, waren "buigend naderbij gekomen en stemden met de samenspraak van bun collega's in. „Ja, mijnheer, in dezen witten wagen met mevrouw 0f.... de mooie secre...." „Heeren!" zei de heer verontwaardigd. ~0, pardon — wij bedoelen slechts.... niets kwaads... Nu, de witte wagen zal bij de nieuwe avondjapon van mevrouw prachtig staan en dan.... de prijst Wij zijn in staat de gemakkelijkste condities t0e...." Een andere heer, een chrysant in het knoopsgat, trad naderbij en zei: „Jullie trachten mijnheer te veel te overreden. Sta me toe, dat ik mij voorstel, mijnheer. Ik ben de chef van „Noetric". Mag ik u uitnoodigen in mijn privékantoor te komen? U hebt geluk. Ik ben slechts zelden persoonlijk aanwezig. U kunt wel begrijpen, onze verplichtingen! Anders verdringen de kooplustigen elkaar. U hebt een goeden dag uitgekozen, mijnheer! Dat is prachtig. Het koopen van een auto is een gewichtige aangelegenheid, waarbij men nadenken, overleggen moet." De verkoopers trokken zich bescheiden terug en Nim sloop weg. Qe chef begeleidde den heer naar zijn kantoor en daar gekomen, noodigde hij hem uit in een fauteuil plaats te nemen. Hij schoof hem een kistje sigaren toe en liet koffie komen. De heer zei: „Uw firma is de beleefdste, die men zich kan voorstellen. En nu ben ik overtuigd, dat ik goed bediend zal worden." De chef antwoordde: „De geringste twijfel zou een beleediging zijn, mijnheer!" en hij bood den heer een Havana zoo dik als een bezemsteel aan. Eindelijk nam de heer het woord. Hij slurpte de beste koffie ter wereld en zei, terwijl hij blauwe rookwolken in de lucht blies: „Uw auto's zijn mooi, wondermooi! Die kleuren, die elegante vormen! U moet weten, dat ik pas eenige jaren geleden getrouwd ben!" „Zeer verheugd. Mag ik mij bij uw jonge en mij onbekende echtgenoote beleefd aanbevelen?" De heer dronk zijn tweede kopje koffie leeg en zei: „Ik keek daar zoo juist naar uw prachtige auto's! Een keus moet iemand werkelijk moeilijk vallen!" „Dat geloof ikl Mag ik u misschien een prospectus aanbieden? Om eens door te kijken, voordat u...." De heer straalde en zei: „U bent wel zeer vriendelijk! De prospectus z0u...." De chef liep naar een kast, haalde een prospectus te voorschijn en overhandigde die aan den heer. Deze bladerde het door, zijn gezicht vertoonde teleurstelling en zei: „Jammer, de afbeeldingen zijn niet gekleurd!" De chef verbleekte. „Excuseer me, mijnheer! Ik vergiste me!" Hij ging weer naar de kast en gaf een grooten catalogus van dik, zwaar kunstdrukpapier aan den bezoeker. Deze nam hem aan. Zijn gezicht straalde van blijdschap. Hij knikte, slurpte koffie en zea: „Dat is het! Ja, meneer, dat zoek ik. U moet namelijk weten, dat mijn zoon pas vier jaar oud is! Een opgewekte jongeman met zin voor het schoone! Hij houdt verbazend veel van die afbeeldingen uit gekleurde prospectussen te knippen en voor zijn marionettentheater te gebruiken. Alleen auto's ontbraken hem nog! Mooie, prachtige auto's! En nog eens, welbedankt!" En de heer gaf den verbaasden chef een hand en stapte de showroom uit --- VAN EN VOOR DE VROUW Een Vrouw schrijft.. HET MILDE LICHT. Het was een koude winderige morgen in Maart Laag hingen de grauwe regenwolken en de wind gierde over de velden. Ik zat in de eilectriedhe tram en reed regelrecht het bollen'land in. Als men een uur in de traan moet zitten dan leest men of kijkt uit het raaim en daar fik niet las, keek ik dus uit bet venster. Hier en daar stond een veld met croeusjes in Woei als een kleurige lentebelofte. Wie op een donkeren dag Ln het vroege voorjaar de lente vermag te proeven en te ruiken, die geniet zelfs in een min of meer bedompte tram achter een ruit Een dorpsstraat een brink — een groote kerk — een perspectief van wijkende velden en dan weer een dorpsstraat En dan opeens vlak aan de trambaan een laag wit huis met groene luiken, en dadelijk daarachter massief optornend tegen de grauwe lucht een oude zwarte molen. Wreed, kil koud onafwendbaar ais een tastbare verschrikking. Als een sombere waarschuwing steekt de oude molen zijn grijparmen in de lucht Het kleine huis, wegigekropen achter den hoogen berm van den weg als een bang wezen, achtervolgd door de onheilzware dreiging van dat sombere, groole, donkere, dat zoo onontkoombaar erachter staat. Er is iets giriezeligs onheilspellends in dien molen. Zoo moet een beangste ziel zich gevoelen in de aanstormende warreling van het levensgebeuren, achtervolgd door het nordlot dat soms zoo lang in duistere dreisïnig kan wachten eer het eindelijk toeslaat. Verder rijdt de tram, langs de prille velden. Een kletterende hagelbui tikt met korte driftige geluidjes tegen de vensterruit Maairt — zeggen de menschen in de tram en knikken wijs en tevreden. In Maari kun je immers geen staat maken op het weer. Maart roert zijn staart Hel is dus goed zoo. Wij peinzen over het kleine witte huis en den grooten donkeren molen. Merkwaardig dat zoon vluchtig beeld je zoo bij blijft En dan zijn we aangekomen en onze aandacht wordt in beslag genomen door het doel van onze reis. Het kleine witte huis en de molen zijn vergieten, ' Laat in den mdddag knapt het weer op De zon staat al laag als wij naar huis terusjkeeren. Moe — een beetje soezerig, staren wc uit het venter. Huizen boomen enkele reeds verlichte winkels.... een oneindig verschiet van bollenvelden met aan der geziohtseinder een lichtende streep onder een- grauwe wolkenbank. En dan opeens als een kostelijke verrassing, het kleine witte huis aan der voet van den molen. Hoe mooi is nu die oude molen in hei late zonlicht! Hoe vertrouwelijk, als steunzoekeik ligt het kleine huis aan zijn voet ver scholen, welbewaard en beschut. Van welk een warmionig diep bruin ii het oude hout en hoe beschermend, ze genend bijna, breidt de molen zijn armei uit over het kleine witte huis. Hoe innig van contour is gansol deze opstelling in het milde late licht. Er is nu niets dreigends meer in he hooge gevaarte. Wij begrijpen niet hoi wij ooit iets onheilspellende hebbe.i kunnen zien in dien goeien ouden molen Verdor rijdt de tram en weer peinzei wij over den molen en het kleine witti huis. • Hoe is het mogelijk, dat wij op een zelfden dag twee zulke geheel verschil lende gewaarwordingen kunnen onder vinden op een en dezelfde plek. Wi koeren die vraag om en om in onze ge dachten en dan opeens is er de verida ring — de oplossing — het antwoord: ■dn het sombere koude licht van den regendag leek dreigend en afschrikwekkend wat nog dienzelfden dag in het rijpe zonlicht van een wonderbare vertrouwde schoonheid was. En toch was het dezelfde molen en betzetöde kieine, halfverscholen huis. De verschrikking verloor haar dreiging gezien in een ander licht. Hoe vaak gaat het ons niet precies zoo? Wij meenen, dat onze omgeving het op ons gemunt heeft maar het ie de weerklank van onze eigen ld! sombere stemming, die wij hooren. Hoe vaak doet eenzelfde woord of klank — een gebaar of een gebeurtenis ons niet pijnlijïk wreed en kil of hartelijk en wefceineend aan, al naar gelang wij het zien in het koude sombere hebt van de onwelwölende kritiek of in het milde zonlicht van een tegemoetkomend begrijpen. En toch is hot dezelfde persoon — het is hetzelfde woord, maar de toon verandert al naarmate het klankbord — dat is onze persoonlijke waardeering — verandert Maar wij zoeken het nooit bij ons eigen somber licibt. Het is zooveel gemakkelijker de schuld bij anderen te zoeken. De wijze weet. dat zijn levensomstandigheden slecMs het spiegelbeeld zijn van bet«wn zifn persoonlijkheid in het leven weet te lessen. Dat is de les. die de oude molen daar ergens in het bovenland ons meegaf. AMY GROSKAMP TEN HAVE. --- Indien men slechts eenige druppels citroensap noodig heeft prikt men eenige gaatjes met een vork in de schil en knijpt het sap uit de vrucht. --- VOOR GEZETTE FIGUREN. Knippatroon K 24367. Effen japon met ruimte aan bovendeel en opgeknipte rok met binnenwaartsche plooi deels opgestikt. Benoodigd 3.50 el van plm. 1 M. Knippatronen zijn verkrijgbaar In de maten 46—48—50—52. --- Fransche- en Engelsche banknoten zijn geweest. Tickell vonden we iv Brighton, waar we dineerden en toen kwam hij met ons mee hierheen. En du heeft de schurk waarachtig die arme Kesteven ver» moord voor dat geld, ik wil zweren, dat hij het gedaan beeftl Maar hij kan niet ver gekomen zijn, is 't wel? En ze zullen hem zeker te pakken krijgen! Willen jullie eens zien, waar die lafbek hem doodgeschoten heeft?" Hextall liet Smith den jongen eigenaar van Lynne Court vergezellen. Hijzelf ging naar binnen naar de kamer van Paquita. Buiten de deur kwam hij zuster Palisser tegen. „Hebt u me iets te vertellen?" vroeg hij, terwijl hij haar even apart nam. „Niets, dokter," antwoordde zij snel. „Juffrouw Tress heeft vannacht best geslapen en ze is heel goed vanmorgen. Ze wist natuurlijk niets van de heele geschiedenis voor we het haar vertelden. Ze schrok eerst hevig, maar schijnt nu buitengewoon goed geluimd' Hextall vond het een heele opluchting dit te hooren en hij draalde nog even, eer hij doorliep. „Hebt u nog iets van bet geval gemerkt?" vroeg hij. „Eea schot gehoord?" „Niets," antwoordde zij. „We hadden een heel rustige nacht. Juffrouw Tress was eerst in de war, toen ze hoorde, dat de drie heeren waren gekomen, maar zij bedaarde, toen Fowler kwam vertellen, dat mijnheer Tress rustig in bed lag en sliep. Zuster Hicks sliep in het kleine kamertje naast juffrouw Tress en zij zegt, dat zij een buitengewoon goeden nacht hadden.... juffrouw Tress had aan één stuk doorgeslapen." „Dat is goed," zei Hextall. „Ik zal haar zeggen, dat ze in haar eigen kamers moet blijven vandaag; ze moet heelemaal niet naar beneden gaan. Let daarop alstublieft." Toen ging hij naar Paquita's zitkamer. Hij vond haar voor het open raam druk bezig met een handwerkje. Zij sprong met een vrool ijken uitroep op, toen hij binnenkwam en liep hem dadelijk tegemoet. Hextall kon niet nalaten haar hand langer vast te houden dan noodzakelijk was. „Bent u er all" riep zij uit. „Maar ik heb u pas getelegrafeerd." „Ik hoorde het nieuws vanmorgen vroeg al en ben dadelijk gekomen," zei Hextall, terwijl hij haar naar haar stoel terugbracht „Ik was bezorgd.... over j0u...." Paquita vouwde haar handen in haar schoot en schudde het hoofd. „Ik ik weet niet goed wat ik denk," zei ze peinzend. „Ik kan niet direct zeggen, dat ik er verdrietig om ben. En toch ook weer wel, die arme man. Maar.... vindt u het erg verkeerd.... Toen ze mij vertelden, dat hij dood was, toen.... toen kreeg ik een gevoel van enorme opluchting. TJ weet niet — zelfs u niet, hoewel ik u toch zooveel heb verteld — wat een schrik die man voor me is geweest. Ik weet, dat hij Darrel letterlijk naar ziel en lichaam ten gronde richtte. En Darrel is vanmorgen hier geweest. Hij heeft overal spijt van en zegt, dat het hem een schok heeft gegeven en dat hij zijn leven veranderen zal. U wilt me wel vertellen hoe ik hem helpen kan, nietwaar?" ging ze voort met een smeekenden blik om hulp, die Hextall's hart deed zwellen van overgroote genegenheid. „Ik weet zeker, dat hij het dit keer meent" „Ik zal je bijstaan," zei Hextall. „De voornaamste hinderpaal is in ieder geval uit den weg." „Ja," antwoordde ze. „Het.... het lijkt haast te mooi, is het niet? Weet u nog wat ik tegen u zei toen ik dien avond bij u kwam? Dat ik meer dan eens neiging had gevoeld om hem neer te schieten? Is het niet zonderling?.... Vannacht droomde ik, dat ik hem doodschoot . ergens in een bosch.... alles was verward en erg wonderlijk.... maar ik herinner me levendig dat ik op hem schoot en ik zag hem vallen. Ik zag ook zijn gezicht nadat hij gevallen was " „Praat er niet meer overl" zei Hextall bevelend. „Dat komt omdat je zooveel over die dingen gedacht hebt. Zet dat alles nu uit je hoofd." „Ja," beloofde zij, „maar was bet niet zonderling, dat ik van hem moest droomen in denzelfden nacht, dat hij vermoord werd? Ik denk, dat ik aan hem dacht, omdat ik wist dat hij in huis was. Denkt u, dat ze den moordenaar zullen vinden? O, ik ben erg dankbaar, dat het gebeurd is. Darrel zal anders worden." Hextall liet Paquita praten totdat hij vond, dat ze genoeg gepraat had. Hij gaf een strikt bevel voor hetgeen ze dien dag mocht doen, vertelde haar tot haar groot genoegen, dat hij eerst 's avonds laat naar de stad zou teruggaan en misschien wel pas den volgenden dag. Daarna liet hij haar aan de verpleegsters over. Toen hij door het huis liep om zich weer bij Smith te voegen, kwam hij Ronnie tegen met zijn gouvernante. Hij bleef staan om een praatje te maken. Hij deed alsof hij veel belang stelde in Konnie; maar zijn bedoeling was om juffrouw Broek •ens goed op te nemen, naar aanleiding van hetgeen Paquita hem den vorlgen dag had verteld. Juffrouw Broek wilde echter niet blijven praten en zij trok zich terug in de schaduw van den vrij donkeren gang, waarin ze elkander tegenkwamen. Maar Hextall's geoefende oogen zagen de donkere kringen onder de oogen van juffrouw Broek en de scherpe trekken om baar mond. Ondanks het duister in den gang was baar bleekheid zeer opvallend. Uit dit alles maakte hij zijn gevolgtrekkingen. „Dat meisje weet iets," dacht hij, toen hij het huis verliet om Smith te zoeken. „En ze ziet er uit of ze voor zich zal houden wat ze weet. Zonderling! Als Kesteven met Tress in Boulogne was, hoe kan de jongen hem dan hier met de gouvernante hebben zien praten dien avond! Hij moet zicb vergist hebben en toch scheen Paquita geen oogenblik aan de woorden van den jongen te twijfelen. Maar dat is een kwestie, die spoedig opgelost kan worden.... als het noodig is." Hij vond Darrel en Smith in het boschje, op het terrein van den moord. Niets wees erop, dat zich hier een drama had afgespeeld. Het was een kleine open plek in het dennenbosch, waar een rustieke bank stond. Er waren geen teekenen van eenige worsteling, geen vertrapt gras, niets opmerkelijks. Maar rondom het open plekje had de politie een touw gespannen en er stond een agent bij. Smith schudde zijn hoofd toen Hextall zich bij hen voegde. „Hier is niets te zien," zei hij. „Niets! Geen enkel teeken.... tenzij wat bloed op een paar grashalmen. Maar het is wonderlijk dat niemand het schot gehoord heeft terwijl dit plekje toch zoo dicht bij het huis ligt. Het is nog geen tweehonderd meter van hier naar den Westelijken vleugel. En het geluid van een revolverschot in de stilte van den nacht draagt veel verder. Daarom vraag ik me af of Kesteven werkelijk hier werd doodgeschoten of dat hij hier werd gebracht, nadat hij vermoord was. Die man," vervolgde hij, op den agent wijzende, „heeft mij beschreven, hoe het lichaam lag toen het gevonden werd en volgens mijn theorieën die op ervaring gronden, komt die houding niet overeen met die van een plotselingen, onmiddellijken dood. lemand, die door zijn hoofd wordt geschoten, valt op een bepaalde manier — hoe, dat zal ik je nog wel eens uitleggen — en dit lichaam is niet op die manier gevallen. Maar daar komt de inspecteur aan en wil ik graag dien sleutel van hem hebben om eens in de kamer te kijken waar Tickell zijn boeltje achterliet." De inspecteur van politie wilde gaarne als gids dienen in de slaapkamer, die Fowler zorgvuldig had gesloten, maar hij stond erop, dat niets zou worden aangeraakt, totdat zijn superieuren uit de stad kwamen en de detective uit Londen, die verwacht werd, zijn onderzoek had ingesteld. (Wordt vervolgd). --- ALLERLEI. HIJ KENDE HEM OOK. „Zeg, waarom ga jij niet meer met de Van Bommels om? Je waart er vroeger toch altijd dikke vrienden mee?" „0, ze beweerden op 'n goeie keer, dat ik hen voor 25 pop had opgelicht Dat was toch tè erg!" „Hoeveel was het dan?" --- OVERTROEFD. Een oude beer stapte in Amsterdam in den trein. Juist toen de trein op 't punt stond het station Haarlem te verlaten, holde een jongeman het perron op en sprong de coupé binnen. Toen hij tijd had gehad om op zijn verhaal te komen, zei de oude heer: „Hoor eens, jongeman, je hoeft niet zoo te hijgen en te blazen. Toen ik zoo oud was als jij kon ik altijd zonder zooveel drukte wel m'n trein halen." „Mijnheer," antwoordde de jonge man, „mag ik u er even op attent maken, dat ik dezen trein in Amsterdam miste?" --- ONBEGRIJPELIJK. „Dat ziet er bedroevend uit, kerel," sprak de heldenrol tot den jeune premier, door het kijkgaatje in het tooneelgordijn turend. „De zaal is zoo goed als leeg." „Ik snap dr niks van," zei de ander. „We zijn Iwer toch nog nooit geweest, wel?" --- Knippatronen kan men bij onze Administratie bestel len onder opgave van nommer en verlangde maat (leeftijd). De kost-n (bij ieder patroon afzonderlijk vernield) moeten bij vooruitbetaling voldaan worden. Toezending van bet bedrag in postzegels of per giro no. 5894. Ruim acbt dagen later wordt het bestelde toegezonden. --- VOOR ZUS EN BROER. Knippatroon MX 43189. Afgehaald 35 et, fr. p. post 45 et. Practische plooirok met geruite blouse van flanel of vyeila. Benoodigde stof 1.45 M. voor de blouse en 1 M. voor de rok van 1.30 M. Knippatronen verkrijgbaar voor den leeftijd van 4—6 ca 6—B jaar Knippatroon XX 43190. Afgehaald 35 et, fr. p. post 45 et Broertje heeft een donkere broek van dezelfde stof, evenals de blouse. Noodig 1.40 M voor deze laatste en 45 c.M. voor de broek Knippatronen verkrijgbaar voor den leeftijd van 4—6 en 6—B jaar. MX «18» XX «190 --- JAPON VOOR GEZETTE FIGUREN. Knippatroon K 24354. Afgehaald 35 et., fr. p. post 45 et Eenvoudige, doch gekleede wollen japon met opgestikte verticale stofreepen revers aan hals. Benoodigde stof plm. 3 M. van 1.30 M. Knippatronen zijp verkrijgbaar in de maten 44—46—48—50. --- Hoewel geblondeerd haar niet meer zoo modieus is als enkele jaren geleden, wordt het ook thans nog wel gezien. Het is echter raadzaam het door een deskundige te laten blondeeren. Door het zelf te probeeren, b.v. door middel van sterk sodawater, loopt men groot risico het haar grondig te bederven. Ook moet men er rekening mee honden, het nieuw aangroeiende haar natuurlijk de oorspronkelijke kleur heeft. Om zomersproeten onzichtbaar te maken, kan men de huid bijwerken met poeder. Voor absolute verdwijning zal wel geen kruid gewassen zijm --- APPLICATIES. Een nieuwe en ongetwijfeld aparte garneering vindt men thans in applicaties van soepel vilt op stoffen Japonnen. Wij geven hiei een bloemenmotief weer en een strik, doch met evenveel succes kan men ook zelf aardige ontwerpen maken. In plaats van vilt kan men ook andere afstekende materialen gebruiken. De motieven, die afgebeeld zijn, kunnen met calqueer- of met boterhampapier worden nagetrokken en daarna met behulp van carbonpapier op dun carton worden overgebracht en uitgeknipt. De cartonnetjes worden van vilt of ander materiaal nageknipt en worden eerst opgeregen en op de onderliggende stof gefestonneen Wij geven enkele blouses en japonnen weer, die op deze wijze versierd zijn. In de eerste plaats de fluweelen blouse tinks, die in het hart der bloemen een klein knoopje heeft. Ook op het zakje is een bloem gehecht. Geheel onderaan is een bolero, die eveneens op dezelfde wijze is bewerkt, doch met strikjes, die verschillend van kleur rijn De linker jurk heeft een kleine garneering, alleen op de zakjes, terwijl het japonnetje rechts een geheel bewerkte pas en mouwen heeft Het aardigst is om de verschillende motieven in diverse kleuren op te werken De zijde der festonsteken wordt in overeenstemming met het vilt gekozen. --- ZORG VOOR RECHTE HAKKEN. Wil men gaarne een zeer verzorgden indruk maken, dan zal men moeten zorgen, dat het toilet tot in de kleinste details verzorgd is. Handschoenen mogen gestopt zijn, doch een gat in een der vingertoppen staat slordig en typeert de draagster evenzeer als loshangende knoopen en een slordige handtasch. Waar nog maar al te vaak tegen gezondigd wordt door vrouwen en meisjes, die er bijzonder op gesteld zijn er in de puntjes uit te zien. dat zijn de hakken, die meermalen zóó scheef geioopen zijn, dat de schoen er geheel en al naar staat. Men kan niet volstaan met modieuse schoentjes te dragen van fijn leer, doch zij moeten er tevens verzorgd uitzien Ein vrouw die met scheeve hakken loopt wordt voor nonchalant en slordig aangezien. Trouwens, de gang eener vrouw verliest dan aan elasticiteit, aangezien de enkels een verkeerde vouw krijgen en naar buiten gedrukt worden. Men kan heter minder hooge hakken dragen met een breeder vlak. die minder gauw slijten en de voet meer steun geven, dan de onooglijke en scheeve dunne hooge hakken. Laat den schoenmaker danrom liever enkele malen meer de hakken bijwerken, dan dat gij met scheef geloopen schoenen loopt 1 --- WENKEN. Om de aschvlekken op koperen aschbakjes te verwijderen, wrijft men deze in met een in azijn bevochtigd doekje en daarna poetst men ze met een ot ander poetsmiddel. » * * Indien men gepolitoerde meubels inwrijft met een doekje, waarop men enkele druppels olijfolie vermengd met spiritus doet. zullen vingerafdrukken hierop niet meer te zien zijn. Het laatste is vooral het geval, indien men meubels te vaak met ws boent. * * * Indien men een draad in de naald wil steken, moet men dit doen, voordat men dt eerste heeft nfgebroken, waardoor het knoopen onder het naaien voorkomen wordt. v * * Indien men bij gekookte stijisel een theelepeltje borax voegt zal het resultaat zijn, dat het strijkgoed er mooi glanzend uitziet Men rekent een afgestreken lepel op Vj L. stijfsel. • • * Perkamenten lampenkappen worden weer als nieuw Indien men ze afwrijft met een zacht doekje, vochtig gemaakt in olijlrlie, natuurlijk eerst eventueele stof verwijderen en niet te veel olie gebruiken. ---