PROVINCIALE STATEN. De door de zeewerende water schappen in 1926 uit te voe zou werken. De zeewerende waterschappen in onze proilncie hebben de staten van de het volgend jaar uit te voeren werken, met opgaaf van do daaraaji verbonden kosten, aan Gedeputeerden toegezonden. De slaat van den Engwierumerpolder wijst een eindcijfer aan vau f 680; die van i)<- Contributie Zeedijken van üostdongeradeel f 17.635; die van de Anjumer- en Lioc ser polder 111.862; die van de Contributie Zeedijken van Wesldongeradeel f 9683.75; die van de Oost-Holwerderpolder f 915; die •van de West-Holwerder polder f 3650. De staat der Vijfdeelen Zeedijken Binnendijks, aanwijzende een totaal van f 19.55 geeft den hoofdingenieur aanleiding te doen opmerken, dat door Gedep. Staten in 1923 werd gewezen op de noodzakelijkheid om in de drie volgende jaren f2OOO per jaar te besteden voor de verbetering van de zeewering tusschen de dijkspalen 2G en 33, hel gedeelte, dat in de naaste toekomst voor algeheele vernieuwing in aanmerking komt. In de jaren 1924 en 1925 werd 158 M. Bin nenkist door een binnenvoeting vervangen en 113 M. buitenkisl-paalregel vernieuwd, terwijl de kistvullingeii, waar noodig, worden aangevuld. Een en ander kostte ruim f5OOO. Het dijksbestuur acht het blijkbaar niet noodig, om in 1926 aan dit dijksvak meer verbeteringen aau te brengen althans op den slaat van werken is daarvoor geen post uitgetrokken. De staat der Vijfdeelen Zeedijken Buitendijks geeft in totaal aan uit te voeren werken een bedrag aau van f 12.030. De oevervoorziening, dio dit jaar langs de dijkvaart is aangebracht, wordt vervolgd. De buitenberm is voor passage te smal, hetgeen door het aanbrengen van een oevervoorziening en het opzetten van deu wal belangrijk is te verbeteren. De door Wonseradeels Zuiderzeedijken ingezonden staat van de werken sluit met een totaal vau f 21.675.32. Enkele perceelen van den staat betreffen de vervanging van dubbelwerk door enkelwerk met binnen- en builenvoeting. Het' bestaande werk dateert reeds! van 1563 en is.dringend aan vernieuwing toe. Weer luidere perceelen betreffen het vervangen van een gedeelte binnenkist door bitiiieiivoeling. Daarnaast zal de vaste brug over de Dijkvaart te Gaast vernieuwd worden. De doof het Workumer Nieuwland voortgen werken worden, wat de kosten betref!, geraamd op f 7185. Tensloüe de door de Zeven Grietenijen on Stad Siolen ingezonden staat, aanwijzende in totaal een bedrag van f 35.025.89 voor gewone en i' 42.000 voor buitengewone werken. O.a. zijn oji dien staat aangebracht de vernieuwing vau een boerderij ten Oosten en de stichting eener boerderij ten Westen van Lemmer. --- Op de hoogte. — Ik wil u mijn dochter wel geven maar, weet u wat het huwelijk befeeketit? — O, zeker meneer. Mijn moeder is drie keer getrouwd geweest en mijn vader heeft onlangs zijn vierde vrouw verloren. --- FEUILLETON. Waar de leugen toe leidt. 1.7 -O— Marion kleurde. Met een mengeling van verbazing en verontwaardiging staarde zij hem aan. ..Je critiek 'verbaast mij", zeide Marion. Vau jou allerminst behoorde oio te komen; ivian is een slachtoffer, een marielaar. Hij s bezweken onder deu last, die te zwaar tiem was, — en jij, die hem dien last hebt. opgelegd, jij kunt op hem smalen?" „Ik smaalde niet", antwoordde Stephen kalm. „Ik constateer eenvoudig zijne feilen, voor welke geen gevoeligheid mij blind maken kan. De man is zwak. Dat heb ik altoos geweten, ■— en die wetenschap influenceerde mij — destijds. Lieve hemel, Marion — je kunt toch niet ontkennen dat m ij n leven kostbaarder is dau het zijne!" „Voor wien? Voor God — of voor de menschen?" „Ik spreek over de wereld waarin wij leven — over de éénige wereld die ik ken, de éénige wereld die mij aangaat. Indien ik, even onschuldig, in Vivian's plaats getreden was, durf je dan beweren dat dit geen vermorsen zou zijn geweest van eene betere kracht en dat niet de menschheid daardoor een kolossaal verlies zou hebben geleden?" „Talent wettigt nog geen misdaden. Dat .weet je even goed als ik." „Ik weet dat het leven niet kan worden geleefd volgens de beginselen van de Zondagsschool", zeide Garth. „Een mensch heeft zijn verstóhd niet gekregen om het te laten begraven onder een berg vau mooie, maar onbruikbare principes en geloofsartikelen. Ik heb eenen man opgeofferd, om mil- Eoenen te redden — en millioenen die nog geboren moeten worden! — Genadige hemel, als dat niet ethisch is — wat is 't dau?" Marion rees op en maakte eene beweging naar de deur. . „Als je dat standpunt inneemt", zeide zij, ~dan kan ik absoluut niet langer naar je luisteren. Is het mogelijk, dat je al je helderheid van inzicht en oordeel verloren hebt? Of ben je in werkelijkheid nooit geweest wat je pretendeerde te zijn? — Je hebt Vivian opgeofferd met eene koelbloedige brutaliteit, dio ik vroeger in je onmogelijk achtte, — en nu ben je ongetwijfeld bereid om Rachel eveneens op te offeren." ,Jïachel?" herhaalde hij, onthutst. ~Ja Rachel Want Tregenna weet alles. Hij zag wat er gebeurde tusschen jou en jo vader bij den Logan Stone in dien nacht. Denk je soms dat een meisje als zij zoon bruut uit vrije keus zou trouwen?" „Bedoel je, dat Rachel het óók weet?" „Ja. Hij dreigde haar. Want ook hij wilde hebben hetgeen hij begeerde — evenals jij — tot eiken prijs. Zij kwam bij mij met het verhaal, ongeloovig — totdat ik haar de waarheid vertelde. Zij is een goede zuster voor je. zie je? Zij brengt zwijgend haar offer voor je, zonder om dankbaarheid of medelijden te vragen. Wilfred en Constance denken dat 't haar te doen is om het geld van deu man, en zij zijn verontwaardigd. Men zou er om kunnen lachen — als het niet zoo tragisch, zoo ontzettend tragisch was." Hij stond getroffen. — „Rachel?" prevelde hij. „Rachel? Arm kind!" „Het is afschuwelijk, ja! Zij vermoedt zelfs dat de dood van zijne vrouw geen natuurlijke dood is geweest. Zij zag een pakje arsenicum in het huis, en Prudence heet te ziju gestor\ ca aan enteritis. Rachel zegt dat de symptomen ongeveer dezelfde zijn. Is dat waar?" „Ja.... Maar de man zou toch niet sjewaagd hebben.... Ik Welke reden heeft Rachel om zóó iets te onderstellen?'" „Geene andere reden, .dan dat hij bunkert om haar te trouwen — en daarbij haar afgrijzen van den man. Als zij it< In - moet, dan zal zij nog krankzinnig worden." „Hemelsche goedheid — ik kan hel niet toelaten! Wat moet ik doen?" „Er is slechts één ding te doen — nu als vroeger." zeide Marion, en zij sloeg hare handen ineon en stak ze naar hem uit niet een tragisch smeekend gebaar. .O, Stephen — als je toch eindelijk spreken wou!" Weer zag hij haar gelaat zooals hij het gezien had op den morgen toen zij hem zeide dat zij het wist; en weer voelde hij do emotie, die toen haar blik en toon in hein gewekt haddeu.Maar hoewel hij haar nog liefhad', Boe lief ais ooit, aarzelde hij nu toch evenmin als vroeger. Zijn misdaad was hem iv niets nieuws meer. Hij was reeds gewoon geworden aan ziju zwijgen, aan zijn succes, aan 's werelds bewierooking; en, de voote faam voorzier 'e, die zijne ontdekheni zou brengen, was hij nu nog m indan ooit geneigd om te doen wat zijne vrouw van hem eischte. .Dat is onmogelijk, Marion. Ik heb ander werk te doen." „En ik zeg jo — op den dau dat Rachel met Tregenna trouwl, verlaat ik je!" Geheel vervuld van. hunne emoties, hoorden zij niet dat. er aan de deur werd geklopt — „Binnen!" riep Marion, toen het kloppen zich herhaalde. Garth wondde aieh aï en nam een boek op. Hare bedreiging verschrikte hem; want hij wist dat zij niet met ijdele woorden placht ie schermen. De gedachte, dat zij zijn. huis verlaten zou, deed hem ontstellen. Niet alieen omdat hij dan haren aanblLk zou moeien missen, die dan toch altijd nog iets af --- wat zou de wereld er van zeggen? Hij klemde zijne tanden opeen Er zou een schandaal ontstaan, een eindeloos gefluister en gepraat. Hij zou ophelderingen moeien geven, die gelogen zouden zijn, en die ook niemand zou gelooven. Sommigen zouden de schuld werpen op hem, anderen op haar — en het een zou hem al even onaangenaam..iveaa als hel ander En dit alles moest zij wel weten, even goed als hij zelf. Neen. zij Icon het niet meenen! Zij had slechts in drilt gesproken!.... En bovendien,, hare bedreiging berustte enkel op eene onmogelijkheid. Rachel moe h t met dien Tregenna niet trouwen. Daar móest een slokje voor gestoken worden, 't Meisje mocht voor hem haar leven niet opofferen.. Door het woelen van al deze gedachten heen hoorde hij de stem van de kindermeid tot Marion: ..Wilt u wel eens naar Bobbie komen zien, mevrouw? Hij is van avond zoo onrustig. Ik kan hem niet in slaap krijgen." Gedurende de volgende dagen hadden Garth en Marion de handen te vol. om zich zoo veel als gewoonlijk met het kind bezig te houden De ontelbare conferenties en ue geweldige correspondentie naar aanleiding van Garth's ontdekking hielden hem druk bezig, en zijne vrouw had hare maatschappelijke vernH'-Jitinuen na Ie komen. In hare vrije «ogenblikken viel het haar op, dat het jongsken, anders, zoo speelsch en goedgehumeurd, stil en imiH'tn'nr was Zij hechtte echter aan deze kinderlijke luim geen beteekenis. totdat de kindermeid haar er over sprak. „Hij heeft geen trek in' eten, mevrouw. Zou hij soms iets onder zijne leden hebben kunnen?" „Ik hoop 't niet." zeide Marion, met een' schrik. „Misschien komt er een tand door en maakt dat hem wat van streek." Zij was gekleed om uit te rijden en was naar de kinderkamer gegaan om Bobbie goeden dag (e zeggen, die juist met de meid uit hef nark gekomen was He wangetjes waren bleek en onder do oogen ietwat opgeloopcu. Er ging een steek door Marion's hart. Zij kesk rond in de groote. luchtige kamer, met ('e blpemen en de »I»*rtJen a"ri den muur — de kamer die hare liefde fraai en gezond had gemaakt voor haar kind. Opeens was het alles donker geworden voor hare oogen. Tot dusver had /.ij met den kleine npg niets dan voorspoed gehad. Van zijne geboorte af had Bobbie haar nooit bezorgdheid veroorzaakt. Maar daarom' ir: méér rajst raakte zij zich nu ongerust. Zou zij ook to trotsch op hem. zijn geweest?.... ■heelt Bobbie iels?"' vroeg.zij. „Zal moesje een . niooicu nieuwen bal voor hem meebrengen?" Bet kind drukte zijn krullekopje tegen haren schouder en schreide. „Wat is er, lieveling?" Zij legde hare koefe hand tegen zijn voorhoofd, maar vond hel niet koortsig. „Ja ja, Mina, het is zeker een nieuwetand," zeide zij „Maar in elk geval moet zijn vader als hij thuiskomt, eens naar hem kijken Ik geloof dat ik maar niet zal uitgaan." „O, 't is heel niet noodig dat mevrouw thuis blijft," zeide Mina goedig. „Ik denk dat hij morgen wel weer iv orde zal zijn. Alle kinderen hebben wel eens van die kuurtjea." „Maar hij is altijd zoo flink geweest;" zeide Marion Zij drukte het kind aan hare borst mét een haast woeste beweging, alsof eene gedachte, die zich aan haar opdrong, hasir tot verzet aandreef tegen God en.de menschen. Zij kuste den kleine rus'schen de oogen. „Ja, ik ben een dwaas mamaatje, Bui H-c motst mij geen' zórgen maken;'Svaa. geen reden is. Er ziju alzö.rgeh geiioegl.-jP Drink nu maar je melk, als ccijf zoet ventje; — dan komt moesje je nog goeden nacal zeggen als zij thuis komt." Zij maakte een toertje èn légde een'paar bezoeken af omdat zij aan hare zehuwacÈtigheid geen vost wilde geven. Maar K)"j dacht voortdurend aan het kiiid, en half onbewust volgden hare oogen elk kind van Henzelfden leeftijd, dat zij on straat ?».«. mét iets als een gevoal van nijd, omdat het gezond en dartel leek te zijn. Eene bedelar-ss met een zuigeling op den arm kreeg éen goudstuk van haar. Zii slaakte een zucht van verlichting. tp"*n eindelijk de paarden weer de koppen huiswaarts wendden Zij had zichzelf opgewekt tot zulk een staat van spanning, dat het haar niets zou verwonderd hebben indiejh zij Bobbie in e-ene roodvonkkoorts had gevonden. Hij was echter tijdens hare afwezigheid niet erger geworden en dus verlief zij de kinderkamer «»ar »ii bh ?èlf zich over 't aanzien van het kind uitliet. „Wat heb je, Bobbie? — Hij ziet er niét best uit, Marton." „Neen," zeide zij, met een. beving in hare stem. „Mina zegt. dat hij niet eten wil. Het zijn zeker 'de tanden — denk je niet?" „Waarschijnlijk," zeide Garth, het kind in den mond bevoelend. „Ja. Daar komt weeleen tand voor den dag. Arme kleine vent! — Maar je kunt geen pijp rooken zonder tanden, niet waar/Bobbie? Tanden zijn wel een beetje pijn waard. Ik zal hem een drankje geven." Bobbie echter knapte van 't drankje niet op. Zijn eetlust werd al geringer. Hij begoa te vermageren. Marion sioeg het kind met klimmende bezorgdheid'gade; en ook Garth werd ongerust. Na een paar weken werd Bobbie koortsig. Het Was avond. Garth. was als gewoonlijk in zijn laboratorium en Marion nam nog een laatste kijkje in de. kinderkamer. Zij vond Bobbie met hoogroode wangen en heete hanrUes en voetjes Hij was dorstig en na gedronken te hebben, viel hij terstond in slaap. Mariou ging naar Stephen. Zöodra zij dé deur opende, begreep hij dat er iets mis was met het kind. Zij was Sinds de eerste weken' van hun huwelijk nooit uit eigen beweging in 't laboratorium gekomen „Wil je eens naar Bobbie komen kijken? Ik geloof dat hij iets onder de leden 116611.'' Hij meende deze wooden reeds vroef'ar te hebben gehoord, als in een droom. Hij keek zijne vrouw aan. wiesch stil zijne banden en volgde haar naar boven. liet kind sliep-nog-, maar liet gezichlji? was nog rooder dan tevoren en de handjes, die op het dek lagcii, waren zoo heet als vu'ir. „Wat kan het wezen?" vroeg Marion. „Ik weet 't niet. Misschien zullen de symptomen zich morgen ontwikkelen." Zij vouwde wanhopig hare handen. „Moet ik wachten tot morgen?" „Misschien kan ik het je al vroeger zeggen. Ik zal natuurlijk bij hem opblijven." J „Eu ik!" zeide zij „Dat is niet noodig. Misschien is het niets van beteekenis. En Mina is er óók nog." „Ik zou niet naar bed kunnen gaan. Ik weet niet waarom — maar van »ija «ct'*; ste onwelzijn af heb ik mij angstig gemaakt,l" lüj sloeg zijnen arm'om haar heen; maar zij wendde zich van hem af. Zijne oogen waren met pijnlijk verlangen op haar gevestigd. Maar zelfs onder haren angst kon zij niet vergeten, en zij liet hem alleen staan met zijn leed. „Met ons beiden behoeven wij niet hij hem te blijven," zeidé hij. ..Als je mij noodig. hebt, dan vindt, je mij brncdeiv' Hij keerde echter.niet naar zijn laboratorium terug. Hij ging naar het salon en nam eene courant op. Daarin stonden twee kolommen en een hoofdartikel over het niuwe geneesmiddel tegen tuberculose. Hij sioeg de bladzijden on». Mvve.er sproug zijn eigen naam hein in de Oogen. Hij was de man van den dag, zijne ontdekking het' groote thema. Er werd gesproken van ecu adelstitel die hem zou worden verleend. Ook do buitenlandsdie telegrammen getuigden \in de sensatie, die de ontdekking in al de Europeesche hoofdsteden- had gemaakt en van het gewicht, dat overal, de geleerde wereld er aan hechtte. Stephen Garth las het alles. Maf.r het trof hem reeds niet meer. De aangename prikkeling zijner vermaardheid begon reeds te verminderen — en ziine. gedachten waren boven, bij Marion eu liet kind Indien zij slechts voor hem gebleven ware wat zij eenmaal was geweest —- welk een leven zou hij dan gehad hebben! Zijne loopbaan zou eene aaneenschakeling zijn geweest van geluk, succes, triomf.... En nu!.... Als het kind eens ernstig ziek werd? Ais 't eens Hij kon do gedachte niet uitdenken Telkens luisterde hij, of er iemand door de 'gaug kwam naar de deur. Maar alles bleef stil. Niemand kwam om hem te zeggen dat het kind' erger was — tot de klok één uur sloeg en Marion binnentrad. Misschien dreef haar deernis met den vader, zoo niet met den man; Avant de uitdrukking van haar gelaat was /.achter „Bobbie slaapt nog," zeide zij. „Ik vind dat wij maar ter ruste moesten gaan. Mina zal ons roepen, als het noodig is." „Zal ik nog ééns naar hem gaan kijken?" „Misschien beter van niet. Je zoudt hem wakker maken. Goeden nacht." Den volgenden ochtend was Bobbie's koorls afgenomen; maar hij ontwaakte bleek, met eene droge huid, én eene eigenaardig angstige uitdrukking op het gezichtje, dat ietwat gezwollen was. Blijkbaar was het kind ziek, hoewel Garih tot dusver nog geen diagnose kon opmaken. Geen verdere symptomen deden zich echter voor en in den loop van do volgende dagen scheen het wat te beteren. Marion begon te herademen. Maar Garth niet. De terugslag, die hij vreesde, kwam al spoedig. Bobbie werd al zieker. Rillingen en heete koortsen volgden elkaar eiken nacht op „Het ziet er uit naar malaria," zeide Garth — „hoewel het onmogelijk vast te stellen is. Eerst was ik bang voor typhus: maar daarvoor is het verloop te traag." Marion wilde het kind niet verlaten. Zij bleef dag en nacht bij hem. Garth moest natuurlijk dagelijks zijne patiënten gaan bezoeken. Het was ook niet noodig dat zij beiden bij het kind zaten. In zekeren zin voelde hij vier door do wending der ziekte verlicht. Malaria toch was minder onrustbarend dau typhus. En ook Marion was alweer hoopvoller en zij zag Stephen uitgaan naar een groot officieel diner, met een lichter gemoed dan zij in langen tijd geliad had. In gedachten volgde zij Garth naar het Mansion House, waar het diner gegeven werd. Hij zou als de cerêgast Van den avond naast den Lord Mayor zitten en natuurlijk zouden toespraken en toosten tot hem worden gehouden Hij was een beroemd man — en zij was zijne vrouw. Hij was groot, zoowel ten goede als ten kwade. Met elkeu dag, dien zij onder hetzelfde dak met hem doorleefde, zag zij dit al duidelijker. Toen Garth was heengegaan, nam Marion het avondblad op, dat zooeven was binnengebracht. Daarin las zij het bericht, dat een heer-- tot dusver anoniem — een som van £•300.000 had aangeboden tot het oprichten van. een hospitaal voor teringlijders, ouder voorwaarde dat er nogmaals voor '£ 300.000 zou geteekend worden door het publiek, en dat het hospitaal zou worden georganiseerd door en onder de uitsluitende directie zou staan van dokter Garth. Het was eene vorstelijke gift — en een vorstelijk Kompliment. Marion kleurde vau trots, en. haar hart klopte sneller voor.heni, Zij was alléén nu, onbespied. Zij mocht dus nu eens toegeven aau haar gevoel. Wanneer Stephen terugkwam,.zou zij hem slechts gelukwenschen met de hem te beurt gevallen, onderscheiding. Maar op het oogenblik, alléén met zichzelf, mocht zij als vrouw zich eens verheugen over de eer, bewezen aan haren man. O, wederom i-pos in haar «te hoop, hard tegen je beu "geweest.* Wordt vervolgd. --- Subsidie-aanvraag. Gedep. Stalen stellen voor afwijzend te beschikken op een verzoek om subsidie ten behoeve van het Kle Int. Congres voor lïeddingswezen en Eerste Hulp bij Ongelukken. --- Waterschapszaken. Gedep. Stalen stellen voor het reglement van liet waterschap De Riedpolder iv de gemeenten Barradeel en Franekeradeel zoodanig te wijzigen, dat onder de werken van dat waterschap ■ wordt opgenomen de weg, loopende vau Pietefsbierum in Zuidelijke richting naar de bij liet waterschap in onderhoud zijnde opvaart, alsmede de opslagplaats aan liet einde van weg en vaart. --- GEMENGD NIEUWS. De ontbossching van ons land. In de ..r.-li. Boerenstand wordt er de aandacht op gevestigd, dat in ons land over '1 algemeen meer bosschen verdwijnen, dan dat er nieuwe worden aangeplant. In die vermindering schuilt, volgens het blad, ecu gevaar, omdat de bosschen werk verschaffen,, gedurende een deel van het jaar, dat hei, stil is iv den landbouw. Maar bovendien oefenen de bosschen een gunsügen invloed uit op het klimaat, do luchtzuivering, de wiudbeschadigiiigen, deu waterstand, de bescherming van nuttige vogels, enz. Ten slollo leveren zij nog geschikt hout voor de mijnen, het land- en tuinbouwbedrijf en om to stoken. De omzeil ing van bosch tot bouw- en weiland moet echter, waar de bodemgesteldheid dit toelaat, van groot belang geacht worden. Zoo kan aan gezinnen len pkttelande een bestaan worden verzekerd. Men vindt in ons land zeker nog enkele duizenden H.A. Bosch op gronden, uitstekend ukt voor ontginning en waar de houtaanwas, berekend naar rente op rente, per II.A. nog geen f 10 per jaar is. Dergelijke gronden moeien, bij eenigszins gunstige ligging, niet opnieuw beboscht worden, maar voor den boer worden aangewoiu Aan den anderen kant evenwel komen uitgestrekte heidevelden en woeste gronden voor, die tengevolge van bodemgesteldheid of ligging niet voor ontginning lot bouweiland in aanmerking komen. Voor rcntegevenden boschuanleg zijn ze echter vaal: aangewezen. De schrijver meent, dat thans de lijd is gekomen, waarin de gemeenschap den ■ gaat stellen, dat iedere bezitter vau zulke gronden een redelijke bijdrage in de bebcssching levert. De wetgever zal moeten zorgen, dat die onbenutte heidevelden voor den bezitter een last en schadepost worden, zoolang hij zo als zoodanig laat liggen; in verband waarmee de schrijver o.m. culluurdwaug bepleit. --- Fraude bij den zitvoer van bloembollen. Op alle terreinen van het leven wordt bedrog gepleegd. '. Volgens een mededeeling van professor Van Slogteren werden van een der jongste bloembollenzendingen van ons land nas* Amerika, acht kisten uitgezocht Voor nader onderzoek. Reeds bij oppervlakkige, keuring bleek, dat pl.m. 20, % der bollen ziek was, maar bij selectie bleek dit percentage bijna 45 % te bedragen. Prof. van Slogteren meende hieruit de conclusie te moeten trekken, dat de Ned. exporteurs hebben gefraudeerd, omdat het onmogelijk is, dat de Ned. Planteiiziektenkundigen Dienst zulk een hoog percentage zieke bollen ongemerkt laat passeeren bij den uitvoer. De merken der kisten en ook de namen der verzenders zullen binnenkort gepubliceerd worden. Door deze laakbare fraude door Ned. exporteurs is de toestand er niet gemakkelijker op geworden, omdat dit koren is geweest pp den molen der Amerikaansche voorstanders van invoerbeperking voor bloembollen. •'■..:' --- Een receptie op de Russische ambassade te Parijs. Ter gelegenheid van de aanwezigheid van den Russischen volkscommissaris Tsjitsjerin te Parijs heeft de Russische ambassade aldaar een soiree gegeven, waarover de corr. van de Tel. o.m. het volgende schrijft: „We kwamen even over tienen. De poort van de ambassade, die als regel hermetisch gesloten is, stond wijd open. De voorhof was hel verlicht. Aan den ingang van de salons op de eerste étage stonden de Russische ambassadeur Rakowsky in een onberispelijlken rok, waarop eenige roode ordeteekenen gehecht waren, en mevrouw Rakowsky, een mooi type vau een vrouw uit de Oekraïna, om hun gasten welkom te heeten. De ontvangst was vriendelijk en eenvoudig. Het was een weerzien na Genua. Enkele herinneringswoorden werden gewisseld over de conferentieweken en over het verblijf te Rapallo. Daarna gingen we voort door de reeks van goud