——————————— -__.............—..._—_. Stmliafu %&p trqkctcstuÂÂcn s&cÂfsZOcts. 535-C --- Een nieuwe behandeling van „verstopping” Men bemerkt het soms zelf niet, dat de stoelgang in de war is. Wat ge wel constateert? 'n Loom opgeblazen gevoel, duizeligheid, beslagen long, hoofdpijn en meer van die ongemakken. Maak eens „Schoon Schip" met de nieuwste vinding van Apotheker Dumonl: Laxeer-Akkertjes. Ge proeft nietsl Geen paardenmiddel, dat Uw gestel in de yrax brengt, dat U buikloop en hernieuwde constipatie bezorgt, maar een prettig zacht werkend laxeermiddel, hetwelk Uw ingewanden schoon maakt en de normale werking daarvan herstelt. De bestanddeelen: plantaardige stoffen, gal-extracten, melk•rour-fermenJen en chlorophylle werken gezamenlijk op Uw geheele gestel. Laxeer- Akkertjes geven voldoende, doch niet overdreven ontlasting en regelen op natuurlijke wijze de meest natuurlijke menschelijke verrichting. Probeert ze eens I Ge zult verbaasd en verrukt zijn over de blijvende gunstige werking. Per 12 stuks 60 cent --- FEUILLETON. FORT-MYSTERIE door KATHRENE en ROBERT PINKERTON. (Nadruk verboden.) 17 Het diepste mysterie van het steeds-mysterieuze Noorden heeft de legende in een lijkwade gehuld, juist zooals de mist een eiland omfloerst nu eens dit, dan dat gedeelte blootleggend, echter nooit het geheel, noch de fundeeringen, het grootste gedeelte overlatend aan veronderstellingen en geruchten, aan vage bijzonderheden die evenmin tastbaar zijn als de mist zelf. Doch al waren de bijzonderheden verschillend, op één punt stemden de grimmige verhalen allen overeen. Wanneer een of andere vrijhandelaar betrapt werd in het district der maatschappij, dan werd hij naar den poet meegenomen en daar gaf men hem zijn vrijheid. Men deed niets tegen hem. Doch, en hierin lag juist het ontzettende van „de lange tocht", men deed ook niets vóór hem. In den zomer kreeg hij een kano. En in den Winter een paar sneeuwschoenen. Dat was alles. En rondom hem lag het uitgestrekte eenzame Noorden, dat hem overal omringde •net zijn enorme vlakten van honderden en Dog eens honderden mijlen in iedere richting. Daarin begaf zich dus het slachtoffer, zonder voedsel, zonder de middelen om voed. sel te bemachtigen. En het mysterieuze Noorden zou er wel voor zorgen, dat het bericht dat hij verbannen was, hem vooruit zou hopen. En ofschoon uitgeput, zwak en stervende van honger, zou noch een Indiaan, n°ch een handelaar het wagen hem hulp te verleenen. Hij zou slechts gaan zoover als Zu'n krachten hem dat toelieten om dan te sterven. Voor zoon toestand was geen red- lne te verhopen. De strop van den beul kon niet zekerder werken. de f*****1 de legende de gruwelijke geschie- Svéidri V3n "de lanSe tocnt" nOB versierde, °de ze ook in de breedte uit over de zelf-" voldane zekerheid van den uitvoerder van het vonnis, al zou dan ook een of ander toeval er toe leiden, dat hij werd aangeklaagd. — 'n Zekere La Gard, hé? O ja, ik herinner 't me. Hij passeerde hier vorigen zomer. Groote flinke kerel. Bleef maar een dag hier. Hij ging naar het zuiden, ten minste dat zei hij, geloof ik. Pels-opkooper? Daar sprak hij niet over. Dat is natuurlijk, dat hij daarover niets zei. En nooit meer gezien hé? Ja, de wildernis is groot en uitgestrekt. Een man moet weten, wat hij doet wanneer hij zich daarin waagt, 't Is geen plaats voor kinderen. Dat is de legende van ~de lange tocht", dg legende die rondwaart in het groote stille Noorden, de legende die een legende moet blijven, en even waar is als droomen waar kunnen wezen. Bruce kende haar sinds zijn jeugd en omdat zijn '-ader den strijd had gevoerd tegen de Hudson's Companie, geloofde hij er aan. Er lag iets in, dat zijn romantische en voor emoties vatbare, innerlijke dubbelnatuur aantrok, en er was niets, behalve dan de dood zijner moeder, wat op hem een zoo blijvenden indruk had gemaakt. Hij wist, dat er andere methoden gebruikt konden worden om een district van een vrijhandelaar te verlossen, methoden die zoo talrijk waren als het menschdom zelf. Hij kende geen enkel vrijhandelaar, die zijn leven had verloren in zijn oppositie tegen de Hudson's Bay Company. De dood zijner moeder, waarvoor hij de maatschappij aansprakelijk b Je, en de hebzucht van de maatschappij in den pelshandel, dat was alles wat hij positief wist; doch verdere feiten vermocht hij niet te vinden. Voor Bruce was het niet noodig verder te gaan. Die ontzettende nacht alleen in het bosch, de verhalen en legenden, die hem uit zijn jeugd, welke hij in het Noorden had doorgebracht, waren bijgebleven, gaven zijn geest voldoende voedsel voor iedere veronderstelling en ieder vermoeden; hij werd er dan ook meer dan ooit tevoren door overmand. Alleen een blik op de groote, blanke, barre vlakle van het meer en de massale, zwarte eindelooze bosschen was voldoende om hem te doen inzien, wat hem te wachten stond. Er was geen handels-nederzetting, behalve dan die van de Hudson's Bay Company, binnen een omtrek van twee honderd en vijftig mijlen. Er heerschte een ontzettende koude. Het was een slecht jaar voor konijnen. Vijftig mijlen zonder voedsel, noch een middel om voedsel te bemachtigen, zouden het begin beteekenen van een spoedig einde. Honderd mijlen was de uiterste grens. Het was onnoodig, Bruce wist het, dat „de lange tochf'-methode, zooals deze door de legende werd beschreven, zou worden gevolgt. Morley behoefde niets meer te zeggen dan „goeie reis" Hij behoefde slechts aan een dik in de schulden zittend jager een order te geven. Morley behoefde hem slechts een man en een slee te leenen voor zijn reis naar zijn zoogenaamde „observatiepost" en een geheime opdracht te geven om den blanke in het bosch achter te laten. Ontelbare wegen stonden voor Morley open. Bruce geloofde, dat Morley 9chuld had. Hij kende de beambten van de Hudson'6 Bay Company, hij kende hun fanatieke aanhankelijkheid; een getrouwheid, die alleen kon worden vergeleken met het geloof van een dweper. Niets had voor hen waarde dan de maatschappij, en de pelsen. Steeds streefden zij naar één doel. Alleen de middelen moesten doeltreffend wezen. En hij was het slachtoffer van Morley, 't vijfde, dat zou vallen bij het waagstuk om het geheim van Fort-Mysterie, genaamd „De Post aan het Doodenkamp", te ontsluieren. De man was te groot, te handig voor iemand van Bruce's gehalte geweest. Hij had zijn verdediging gepaard doen gaan met een aanval en hij was overwinnaar. Andermaal liet Bruce zijn blik gaan over het meer. Joe Snowbird, die vlug opschoot, zou reeds vijf-en-twintig mijlen achter zich laten wanneer hij des avonds zou kampeeren. Wanneer hij zou wachten tot de duisternis was ingevallen en dan in stilte zou vluchten, dan kon Bruce, wanneer hij den geheelen nacht doorliep, den halfbloed inhalen. Zijn afwezigheid zou eerst den volgenden ochtend worden opgemerkt. Hij zou naar zijn kamer kunnen gaan, voorgevende, dat hij zich niet erg prettig voelde. Hij had thans een kans om Morley teleur te stellen. Doch terwijl hij naar de trading-shop terugging en zijn plan in zijn geest reeds vaststond, vroeg hij zich plotseling af, waarom hij zulks toch doen zou. Dien morgen had hij besloten te blijven, het risico te aanvaarden met het oog op de belooning, die hem wachtte Thans was het gevaar, dat hii slechts had verwacht, werkelijkheid geworden. Hij had zijn leven gewijd aan den strijd tegen de groote maatschappij. Waarom reeds bij het eerste samentreffen wegloopen? Er bleef steeds voor hem een strijdkans open. Hier, bij deze eerste proef, had hij als tegenstander het beste dat de Hudson's Bay Company kon aanbieden. En die tegenstander had hem uitgelachen, een minachting aan den dag gelegd voor zijn kracht had hem gezonden naar een jagerekamp, waar hij het geheim van den post had leeren kennen, had scènes gemonteerd waarmede hij zijn voordeel kon doen. had de boeken in het volste vertrouwen voor hem opengelegd. En nu meende hij, dat hij zijn tegenstander alleen en hulpeloos in zijn macht had. Doch Bruce was niet overwonnen. Twee voordcelen waren aan zijn zijde. Morley had voor het bijwerken der boeken werkelijk zijn hulp noodig. Zoo lang als hij in staat zou zijn Morley van dienst te wezen, zou hij gespaard blijven. En Morley vermoedde niet dat Bruce hem doorzag. Wellicht dacht hij slechts aan Bruce als een miserabel slachtoffer van zijn handigheid. Bruce besloot zijn rol te blijven spelen. Hij zou uit de boeken alle waardevolle bijzonderheden overschrijven. Hij zou klaar zijn om iederen zet van Morley te beantwoorden, wanneer hij hem zijn diensten zou hebben bewezen. Als nummer één op het programma stond thans: het werk te beginnen. Dat was het waardevolle gedeelte van het voorwendsel Hij zou een beter tooneelspeler dan Morley zijn. --- BEGRIJPEN EN LIEFHEBBEN (Nadruk verboden.) „Zij zijn uiteengegaan, want ze begrepen elkaar niet". Aldus hoort men vaak naar aanleiding van een verbroken verloving of bij een echtscheiding zeggen. De vraag doet zich voor, of een dergelijke beweegreden ais juist dient te worden erkend. Is het noodig elkaar te begrijpen om elkaar lief te hebben? Oppervlakkig lijkt het, of men deze vraag bevestigend beantwoorden moet. Het is immers het onderlinge begrijpen, dat aan een samenleving tusschen twee menschen zulk een innig karakter geeft. Wanneer men wederzijds voelt, wat er in het hart omgaat, zal men de zuivere houding jegens elkaar vinden. Men weet dan, met welke gedachten en gevoelens men bij de wederpartij rekening behoort te houden. Men kan zwakheden ontzien, aan verlangens toegeven, moeilijke oogenblikken met beleid en geduld doorstaan. Is dit niet juist het mooie in de liefde, dat men elkaar kent zooals niemand anders ter wereld; dat men eikaars geheimen doorgrondt en alles met elkaar meevoelt? Dit schept een sfeer van vertrouwen en rust; dit knoopt een gemeenschapsband van zeldzame duurzaamheid; dit voorkomt die noodlottige misstanden, welke voortspruiten uit het besef, dat men niet weet wat men aan elkaar heeft. Zelfs misslagen en teleurstellingen worden door het begrijpen onschadelijk gemaakt. Alles begrijpen, is alles vergeven, zegt immers het spreekwoord. En de liefde vergeeft te gemakkelijker, omdat ze het begrijpen insluit. Is het dus niet volkomen verklaarbaar, dat mensohen die elkander niet langer begrijpen, uiteen gaan? Een verloving, een huwelijk zonder wederzijdsch begrijpen, moet immers een hel zijn! Ongetwijfeld bestaat er voor elkaar liefhebbende menschen geen grooter voorrecht, dan dat zij elkander begrijpen Het is een geschenk, waarvoor beiden het lot erkentelijk mogen zijn. Want inderdaad kan liefde zonder begrijpen een hel wezen. Doch daarmee is niet gezegd, dat liefhebben en begrijpen elkander insluiten. Liefde en hel sluiten elkaar immers ook niet uit Niet steeds is de liefde een hemel; wie de illusie koestert, dat liefde louter gelukkig maakt, moge hopen voor de liefde gespaard te blijven. De liefde brengt naast de opperste vreugde de schrijnendste smart mee. Hemelhoog juichend, maar ook ten doode bedroefd kan het liefhebbend hart zijn. Eens las ik op een grafsteen de woorden: liefde is lijden; lijden is leven. Deze spreuk moet wel uit ervaring zijn neergeschreven. De treurende, die haar op den steen beitelen liet, zal vermoedelijk bij het afscheid van den geliefde zich de tragedie van de liefde hebben herinnerd. Stellig: liefde is lijden en niet louter genieten. Maar ook in dit lijden openbaart zich haar waarde. Wie de liefde prijsgeeft, omdat zij verdriet brengt, geeft het leven prijs. Want wat is het leven zonder de liefde? Wat is het leven zonder het lijden? Het schrijnendste leed van de liefde ontspruit wel aan het gebrek aan begrijpen. Maar de waarlijk liefhebbende aanvaardt en verduurt ook dit schrijnend verdriet. Men kan ook onbegrepen en onbegrijpend liefhebben, zij het met een smartelijke liefde. Is de innigste liefde niet vaak tevens de smartelijkste? Meermalen hebben de denkers en dichters de liefde tusschen twee menschen met de liefde tot God vergeleken. Kan de geloovige zijn God begrijpen? Hij erkent, dat het begrijpen van God onmogelijk is. Maar dan moest het, indien liefhebben zonder begrijpen niet bestaanbaar zou zijn, ook onmogelijk wezen, God lief te hebben. „Ja, u bewondren, u vertrouwen Is 't eerst, wat mij mijn hart gebiedt, Met eerbied kan ik u beschouwen, Maar u begrijpen kan ik niet", heet het in een bekend kerklied. Hier blijkt dus het tekort aan begrijpen geen beletsel voor bewondering, vertrouwen en eerbied, geen beletsel ook voor de liefde te zijn. „Ik hoor en zie God in ieder ding, toch begrijp ik God in 't geheel niet", zegt de dichter Walt Whitman, voor wien het leven zélf God is. En deze dichter openbaart in zijn verzen een onbegrensde liefde voor het leven. Zou men nu wèl God kunnen liefhebben zonder Hem te begrijpen en zou men ook het leven kunnen liefhebben zonder het te begrijpen, maar zou voor het liefhebben van een mensch begrijpen noodzakelijk zijn? Liefde zonder begrijpen is een smartelijke liefde en een moeilijke liefde. Maar het is tevens een beproeving van de liefde. Wie onvolmaakt liefhebben, gaan uiteen, omdat zij elkaar niet begrijpen; de volmaakte liefde daarentegen neemt het kruis van het niet begrijpen op zich. „Begrijp je er iets van, dat hij tot iets dergelijks in staat kon zijn?", vroeg men eens aan een vrouw, wier minnaar zich had misdragen. „Natuurlijk begrijp ik er niets van", luidde het antwoord. „Alleen begrijp ik, dat hij het gedaan heeft en dat ik daarmede vrede moet nemen, omdat ik hem liefheb". H. G. CANNEGIETER. --- Verzoek van margarine-bedrijven. A.an de regeering. De Vereeniging van maigarime-anengere en velsmelitere heeft aam den minister van Economische Zaken een adres gezonden waarin o.m. wordt meegedeeld, dat de gevolgen van de maatregelen tot steun aan de melkveehouderij te ver gaan en de belangen van een groep middenstanders, de marga- sterker aantasten dan de behartiging van de aam de Crisis Zuivel Centiaile opgedragen belangen vereischt Verzocht wordt de mengers tegemoet te komen door aan de fabrikanten een prijs van ten hoogste 30 cent per K.G. voor de ongemengde maagarine voor te schrijven, en door de heffing op de buiteralandedbe ongemiengde margarine blijvend gelijk te 6telien met die voor het binnenlandsöhe product. --- HOOFDSTUK X. De aankomst. Bruce's taak, ofschoon uiterlijk onveranderd, wa 9 thans toch een geheel andere. Hij" moest den schijn blijven wekken een meteoroloog te zijn, die geheel opging in zijn arbeid. Hij zou dit niet doen in de hoop Morley om den tuin te leiden. Hij had veeleer tot taak, de rol te spelen van het nietsvermoedende slachtoffer. De wetenschap dat hij zijn tegenstander niet langer meer misleidde, moest hij verbergen. Een of ander blijk van vertrouwen, wellicht een bij gelegenheid gestelde indiscrete vraag, zou hem hierin kunnen helpen. Ook op de boeken kon hij rekenen. Hu zou ze verschillende uren per dag vóór zich hebben, doch meestentijds hing Bruce toch af van mevrouw Morley. In haar tegenwoordigheid was er eenige ontspanning, dan was hij zeker, dat geen enkel thema, dat hem in 'n moeilijk parket kon brengen, zou worden aangeraakt. Tot nog toe was de vrouw des huizes in zijn geest iets aparts geweest. Zij was steeds vriendelijk, kiesch, in één woord' een bewonderenswaardige gastvrouw, ondanks haar gekunsteldheid en haar excentriciteit ofschoon toch niets bij machte was uit Bruce's gedachte het feit te doen verdwijnen dat zij, op zekeren avond, omdat het juist tijd was voor de hee, had geweigerd een ziek Indiaansen kindje ter hulp te komen. Daar hij voelde, dat hij voorkomend voor haar moest zijn, en de rol moest spelen, die zij hem had toebedacht verborg hij zijn tegenzin. Hij begon haar zelfs te bestudeeren in zijn poging om de bestaande verhoudingen te doen voortduren. Onder anderen vernam hij, dat zij, behalve de Indiaansche met het witte mutsje, welke de maaltijden opdiende, nog een meisje had alleen voor haarzelf. Ze stond eerst laat in den voormiddag op, nooit voordat zij op bed ontbeten had. Haar kamer, waarin Bruce van uit de hal, bij verschillende gelegenheden wel eens een blik had kunnen werpen, was zelfs beter gemeubileerd dan de huiskamer. De ruwe wanden waren behangen met draperieën; het Noorden, dat zoo dicht de vensters naderde, werd zorgvuldig buitenshuis gehouden door zware gordijnen, terwijl haar toilettafel, ofschoon een beetje primitief, toch van alle toiletbenoodigdheden bleek voorzien te zijn. De gastvrouw was steeds goed gekleed en haar toilet was altijd tot in de puntjes verzorgd. Zelfs bij erg koud weer, als het woonhuis niet zoo geriefelijk kon zijn, droeg zij enkel zijden kousen en schoenen. Zij had drie avondtoiletten, welke zij afwisselend, in dezelfde volgorde droeg. — De kalender van Fort-Mystery, noemde Bruce ze, want iedere avond had zijn eigen toilet. Ofschoon haar leven volkomen ijdel was, daar het 't bestaan was van een vrouw, die zich geheel en al wilde geven aan een society-leven, waarvan echter niet het geringste spoor was te bekennen, moest Bruce toch toegeven, dat mevrouw Morley niet alleen goed ontwikkeld was, doch ook dat ze buitengewoon onderhoudend kon wezen. Het was hem echter onmogelijk haar te doorgronden. Hij wist wel dat ze veel las. De bibliotheek van Fort-Myetery was goed voorzien en ook talrijke jaargangen van periodieken waren er aanwezig. Doch het eene ©ogenblik gaf die vrouw toe aan een ergerlijke geirriteerdheid — zooals bijvoorbeeld toen het Indiaaneche meisje zich niet had gehouden aan het voorschrift om thee te ©erveeren — terwijl zij in een daarop volgend moment Morley en Bruce in een geestig gesprek meesleepte. Ook Morley had veel gelezen en hij was een vlot causeur. Klaarblijkelijk hadden beiden een krachtige poging gedaan en den strijd aangebonden tegen den ontzenuwenden invloed, die zich altijd laat gelden wanneer de blanke zich als enkeling bevindt onder een vreemd volk, met als eenige aanspraak zijn eigen persoon. Dat de strijd zwaar was geweest, ondanks een oogenschijnlijk succes, kon opgemaakt worden uit de omstandigheid, dat, toen Bruce het bridgespel aan de postbewoners had geleerd, de Morley's zich met evenveel genot overgaven aan deze nieuwe attractie, als uitgehongerde sledehonden zich wierpen op bevroren visch. Den eersten avond speelden ze laat. Den tweeden dag, toen Joe Snowbird vertrok en Bruce bezig was met 't bijwerken der boeken en met zn werk reeds wat begon op te schieten, werden hij en Morley reeds om drie uur 's middags ontboden om thee te komen drinken. Onder het kaarten — natuurlijk bridge - serveerde het meisje thee. Men dineerde laat, daar de spelers van hun SDel haast niet konden scheiden om zich te gaan verkleeden, en het was reeds na middernacht toen Bruce zich ten slotte naar zijn kamer begof. Toen Bruce hier het bridge had geïntroduceerd, had hij niet vermoed, dat dit spel hem zoon groote diensten zou bewijzen bij het spelen van zijn steeds moeilijker wordende rol. Het bleek hem evenwel, dat hierdoor tusschen hem en het pelsland een even diepe kloof lag als die, welke tusschen mevrouw Morley en dat land bestond. De conversatie tijdens de maaltijden, liep over niets anders dan bridge. Na het ontbijt haastten Bruce en Morley zich naar hun werk om toch maar voor het spel op tijd gereed te zijn. Nauwelijks sloeg de klok drie uur of daar stond het Indiaanscbe meisje in de trading-shop en noodigde de heeren uit namens mevrouw Morley om thee te komen drinken. Wordt vervolgd. --- Wordt de radio-distributie staatsbedrijf? In het vorig nummer meldden we, dal minister De Wilde in dezen de Staten Generaal wil laten beslissen. Volgens een bericht uit Den Haag ia Het Volk zou dit echter niet joist zijn. Wel ie, aldus de schrijver, op de begrooting van de P.T.T. voor 1935 een memoriepost geplaatst voor „radiodistributie van rijkswege", maar deze post houdt eliechtu verband met de reeds lang overwogen ra-1 diodistributie vanwege de P.T.T. in gemeenten, waar op dit gebied geen gemeentelijke of particuliere bedrijven bestaan. De rijkszorg zou zich strikt beperken tot deze gevallen en dan uitsluitend een aanvullend karakter dragen. Destijds zijn met eenige gemeenten, o.a. met Enschedé en Delft, onderhandiedingen gevoerd, maar tot uitvoerinjï der plannen is het toen niet gekomen. Op dit oogenblik zijn geen verdere plan-» nen in een vergevorderd stadium van voorbereiding, zoodat op de foegrootimg met een Memoriepost kon worden volstaan. --- D. 0. BLOM, Heerenveen, Stationsplein 38. Telef. 37. Makelaar in Onroerende Goederen. "* Passage-agent der Mij. Nederland. Alle Assurantiën. ***' Belegging in comb. met Levensverz. „BATAVUS" De beste electr. lamp ter wereld Enorme lichtsterkte Geheel verchroomd /%A Prüs 16.45 fCh>?l IyPIIER f 5,25 LÜCIA l 4'"" f Rijwïelfabr, maVo >mm' v*"88*1 HEEREHVEEH WINTERDIENST 1934 SPOOR- EN TRAMBOEKJE VOOR FRIESLAND met dienstregelingen van autobussen, kaartje en opgaven omtrent personenen vrachttarieven. Prijs afgehaald bur. van dit blad 10 cent, Ir. p. p. na ontv. van 12 cent. --- uit de Wouden De aftakeling begonnen. Welkom aan den Herfst. Er schuilt oogenschijnlijk eenige tegenstrijdigheid in dit opschrift. Roept men wel ooit het welkom toe aan den roover, die ons afneemt het moois en veel liefs, in den aanschijn waarvan wij ons in aonnige dagen hebben verheugd? Juist in een land, waar het zwerk vaak zoo somber dreigt, zijn zonnige dagen vaak zoo welkom. Hoeveel zonnige dagen gaf dit jaar? Heeft u ze geteld? Neen, die vlieden voorbij eer het besef hunner heerlijkheid goed tot ons doordringt Doch er zijn waarnemers, die daarvan zonnige cijfers meedcelen. Tot door Herfslimaanid heen, straalde de Zonnegod zijn glans uit van den troon zijner heerschappij. In het licht en den gloed, die daarvan uitstraalt, heeft een nederig peramuskiet den euvelen moed gehad hier wél zes weken lang een napraatje te houden over een slechts kort bezoek aan een stukje dezer mooie wereld, waarvan het scheppingsschoon nog zoo weinig, t e weinig, door velen wordt gekend. Niets dan een kort resumé, een napraatje over een heel gewoon vacantie-uibstapje, dat herinnering aan lieflijke zomersene dagen levendig houdt. Waar het hart vol van is, daar loopt de mond in ons beroep ook wel eens de vulpen, van over. Zoo is het nu eenmaal en we hlopen dat ook lezers, die hiervoor geen belangsiteülirig kunnen gevoelen, ons dit excuseeren willen. Behalve die aangeboren zucht tot herkauwen, tot het verwerken en weergeven van opgedane impressies, moge tot excuus dienen de zomer, de pracht van een nazomer, die on 6 begunstigde. September, het wordt zoo vaak gezegd, kan zulke mooie dagen geven. Dit jaar heeft Herfstmaand wel op een buitengewoon fraaie wijze getoond, dat zij dit kan. Zij maakte den overgang naar het tijdperk van ontluistering, van aftakeling, van triestheid en verwelking, wel op extra-barmhartige wijze geleidelijk en gemakkelijk. Laten we even, lieve lezer en lezeres, gped in ons geheugen vastleggen, dat heel de nu verloopen maand eigenlijk een verlengstuk van het rsomergeüj is geweest De juistheid hiervan wordt aangetoond door allenlei waarnemingen. Cijfers en statistieken wijzen op een overvloed aan warmte, licht en zonneschijn, ver boven normaal. Het was alsof September heeft willen vergoeden eendg tekort aan warmte, dat de midizamer heeft opgeleverd. Niet dat die aomer zich schuldSg maakte aan tekorten, zooais op ander gebied mensohelijtoe ramingen en begrootingen (ook dat liet die maand ons zien) wel eens opleveren. Het getij dat heenging was niet te nat en niet te heet, doch van hboge temperaturen hebben werkers en toeristen toch nimmer last gehad. Ook dat mag de heengegane als een verdienste worden aangerekend. aaa In het Wijnland zullen de zomersche dagen van September druiven hebben doen rijpen. In eigen land viel waar te nemen, hoe zij het ooft deden blozen, Uoe bltoemen en struiken tot een tweeden bloei werden gebracht. Zoo hielden zij met hun licht en warmte ook ons gezelschap, toen aanteekenïng van, beeld uit en herinnering aan die Harzreis ons stof tot schrijven gaf. Zelfs eenigszüns begrijpelijk wordt het, hoe zulk een heerlijke nazomer bij zonaanbidders gevoelens kan opwekken, die het gemoed Opbeuren, harten verteederen en knieen doen buigen tot uitingen van lof en vrede en verheertijking en dankbaarheid. Daarom en mede daardoor begeesterd, nog vol van den aanblik der scheppiingswondieren, welke zich aan ons oog hadden vertoond op punten, waar men zich boog borven veel aüledaagsch gewroet en gewriemel verheven weet, zie — moesten we iets kwijt van indrukken, die de ziel vervullen. Daarom ook danken we hen, die eenige belangsit©lMng in het meegedeelde hebben betoond. Die deden weten, dat zij ons gevolgd en daarin gemerkt hebben een glimpje, een schijnsel van wat den dichter Victor de la Montagne moet vervuld hebben, toen hij aan zijn zuster schreef: Wij zijn er! — Zie, walt heerlijk vergezicht: de ganeohe streek ontvouwt zdch voor onze oogen. zij baadt in glans, in gouden zonnelicht, in rust en vrede en luister onbewogen Vlak ondier ons het gothisoh stadje rijst met oiarklt en straat en spitsen klokketorem, — een keurtaifreel in zijne groötsche lijst van bosdh en wei en heuvelen verloren! Geen galm en stijgt zoo hoog: wij zijn alleen van kommer vrij en t alledaagsche streven: en reiner lucht waadt om onz* hoofden heen en stille weemoed doet de harten beven. 't Gemoed verruimt, de boezem ademt vrij, de zoete rust komt geen verlangen tengiem: naituire'e stem, de grootsche, hooren wij, waar ze ongenaakbaar troont: op hooge bergien! * * * Die hboge bergen. Zij zullen er blijven en in 't volgend seizoen een nieuwe attractie vormen. Doch de zomerzon blijft niet Zij verschuilt zich achter nevelen, die klam en druilend hun vochtgehalte doen zien en gevoelen. Reeds hebben stormen op droeve wijze op zee en strand hun kracht getoond. Wij merken het aan alle kilheid om ons heen. De Herfst regeert. Hoe kunt gij, Woudman, die zoo dikwijls in deze rubriek den lof van alle natuurschoon, inzonderheid dat der wouden, uitmeet aan zulk een tyran het welkom toeroepen? zoo hooren we vragen. Hebt gij hem onlangs niet zelf nog den Koning der aftakeling genoemd? Inderdaad! 'tWbi*dt tijd, dat we van de hoogten der bergen tot het vlakke der aarde in eigen omgeving terugkeeren. Dat veel zonneschijn, ook die van de welvaart, daar heenwiood, hebben we nimmer verdoezeld. En nu koning Herfst daar aan den tempel der natuur begonnen ie te ontnemen veel bloei en schoonheid en luister, dewelke, vanaf die ontwaking door 't lente-lied, steeds het oog heeft bekoord, nu begint het hier op eigen erf unheimisch, somber en triest te worden. Nu treden weer zooveel scherper en meer dreigend naar voren de nooden der maatschappij, zooals crisis, werkloosheid, armoede en meer die naar het haast lijkt ongeneeslijk openbaren. De ernst der tijden zal door het naderend winteigetij steeds schriller en meer zorgwekkend tot allen spreken. Inplaats van de verlokkingen tot reislust, vermaken en genoegens, klinkt krachtig en luide de aandrang tot bezuiniging, versobering en opofferingsgezindheid. En durven we, bij al deze harde waarheden, waarvan de juistheid helaas niet kan Worden ontkend, toch aan den najaarstijd en al wat hij meebrengt, een weUkom toe te roepen? Daar was eens ja, het is een sprookje, dat we u nu gaan vertellen. Daar was eens een prinses, die de roeping in zich voelde om alle bewoners"in het rijk, dat zij zou krijgen te bestieren, gelukkig te maken. Zij raadpleegde daarover tal van wijzen en geleerden, die haar goeden raad gaven, dewelke haar echter niet bevredigde. Want een der eerste eisohen, die de prinses stelde, was, dat de zon in haar rijk eiken dag schijnen moest. Daar wisten die wijaen en geleerden geen raad voor en toen kwaim daar een goede fee tot haar. Gezeten op haar troon, zette di« tooveirgodin de prinses een bril op. Daarmee gewapend, zoo sprak de fee, zal uwe majesteit altijd zonneschijn kunnen waarnemen. Zeer verheugd aanvaardde de prinses die wonderbril en tuurde naar de stralen der zon, die haar beschenen Doch de slaap overmande haar en als zij sliep, droomde zij van welvaart en rijkdom en veel iiefelijks. Tot naijverige hofdames haar op een keer wakker maakten, Beer onverwacht, met 'n donderslag, die daar in dat verre rijk nog op een rommeikamer was bewaard gebleven. Toen merkte de prinses, dat het nacht -was en duister om haar heen. Zij liet direct de toovergodin komen en sprak tot haar: Gij hebt mij beloofd, dat de zon immer schijnen zou. Zeker majesteit, antwoordde de fee. Ze nam een tooverepiegel ter hand, waarmee de prinses zonneschijn waarnam, die een ander deel van den aardbol bescheen. Ziet, zeide zij: de zon schijnt ook altijd en immer, doch er is 'n nacht noodig, om de wijsheid tot allen te laten doordringen,, dat de hemelvorstin niet overal tegelijk kan zijök Geen mensen, ook een prinses niet, mag te veel voor zich zelf begeerero. * * * Die tooverspiegel ter hand nemend, weten ook wij alen immens, dat op een zomer vol zonneschijn een herfst van duisternis volgen moet. Dien hebben wq te doorworstelen, niet met een zwarten buil, doch met de oogeu der helderheid! Doen we dit, dan zullen ook bij duister-; nis lichtpunten ons tegenblinfcen en doen waarnemen, dat op een winter weer de ontwaking der lente volgt. Laten we dus onze bloemperken bc*> dekken met de bladeren, verdord en aangedragen door den herfst zelf. Dat is de bril van den nacht waaruit het nieuwe lacht weer opgloren zal, als de beproevingen der duisternis zijn door» staan. Moge daaruit opbloeien welvaart en wijsheid voor alen, in natuur, huis en maatschappij. Hoort een Laurillard, die ook een welkomistode aan den herfst wijdde, het zeggen: Met dor verschrompeld loover Ie heel het veld bezaaid; Zooals de bloed de over, Zoo ds mijn vreugd verwaaid. Dodh luistert! Komt van boven Geen roepstem tot ons af: Uw ziel heelt God te loven, Die haar ook vleugelen gal? WOUDMAN. ---