Je benl nogal zuinig op je baard! = „Andera niet. maar vandaag moot il Snaar den dokter en ik wil niet dat hi S merkt dat ik het strenge dieet nie 5 vol ■ Fliegende Bl&tter, MO oenen „Twee leden van mijn familie zijn tengevolge van zonnesteek krankzinnig geworden." ..Werkelijk! Wie was de anderei?" Il Travaso, Rome. Opzichter: „Hei daar, waar ga je met die balk heen?!" Onte Nostra, Rome. „Arme man. Lam en blind?" „Ja, in deze moeilijke tijden kan EMS met één gebrek zijn brood niet meer verdienen f Miwkete, Weenen. llllllllllltlllllUülllllllllllllllllllllllllllllllll „Kellner, er zitten twee vliegen in E mijn bier!" E „Pardon meneer, ik meende dat ik : ze er allemaal uitgevlucht had, 5 maar wacht ik zal u even een lepel 8 brengen 1" Oazzettino Illustrato, Venetië, g = --- Vrijdag 12 Oct 1934. DE STRIJD OM WEENEN. Roman van HUGO BETTAUER. 12 ~ Nadruk verboden Bartos' roofdieroogen fonkelden en het schuim stond hem op den mond. toen hij, bijna stikkend van woede, antwoordde: „Dat is geweldpleging — dat is afpersing " „Voor de brutaliteit dat u tegenover mij het woord afpersing durft te bezigen, zal Sam u tuchtigen." Een korte wenk en een seconde later rolde Bartos, door een hevigen stomp onder de kin getroffen, over den grond. Maar ook hij had zich weer vrij spoedig hersteld, deed wat van hem verlangd werd, onderteekende zijn verklaringen, pakte zijn hebben en houden bijeen, verbrandde honderden papieren en verliet Weenen, terwijl Sam hem geen moment uit het oog verloor. Den volgenden dag stond Ralph weer voor den politiepresident, wien hij het document overhandigde en in korte bewoordingen een verhaal van het voorgevallene deed. De president glimlachte. „Dat alles is weliswaar niet geheel in overeenstemming met onze rechtsbegrippen, maar ik kan toch niet nalaten u m'n compliment te maken voor dit optreden. De wijze, waarop u zich in het bezit hebt gesteld van deze schuldbekentenis blijft natuurlijk onder ons. Hoofdzaak is, dat u haar hebt. Daarmee is deze aangelegenheid dan voor de politie geëindigd. Bartos is in Hongarije en Haller gevlucht — vermoedelijk zal hij ook wel daarheen de wijk hebhen genomen. En wat het voornaamste is: Hilde Wehningen is ten volle gerehabiliteerd! --- Het afgewezen huwelijksaanzoek. Reeds de avondbladen publiceerden het volgende, hun door het correspondentiebureau Wilhelm toegezonden communiqué: „Eenige dagen geleden hebben wij melding gemaakt van een zekere mej. Hilde W., wonende in de Kréuzgasse alhier, die een heer van zijn portefeuille zou hebben beroofd. Naar thans echter aan het licht is gekomen, is mej. W. het slachtoffer geworden van een infame schurkenstreek. De alom een gunstige reputatie genietende jongedame werd n.l. door een heer, die zich onder den valschen naam Baron Morolt aan haar had voorgesteld en haar door middel van een vervalserden brief in een restaurant had gelokt, door 'n narcotisch middel bedwelmd, waarop de man zijn portefeuille in haar mantel verborg. Naar wij van de zijde der politie vernemen, was hier sprake van een complot, waarover echter een diep stilzwijgen in acht wordt genomen. De zoogenaamde Baron Morolt bleek niemand anders te zijn dan de aan lager wal geraakte operettenzanger Georg Haller, die handelde in opdracht van den Hongaarschen-detective. Lazlo Bartos. Beiden zijn, na schriftelijk een volledige bekentenis te hebben afgelegd, over de grens gevlucht. Naar men ons mededeelt, heeft de politiepresident tot mej. Hilde W. persoonlijk een schrijven gericht, waarin hij zijn djep leedwezen over het voorgevallene uitspreekt en zijn excuses aanbiedt voor deze weliswaar te verontschuldigen, maar daarom voor het slachtoffer niet minder tragische politioneele vergissing." Ralph liet een dag voorbij gaan alvorens zich met Hilde in verbinding te stellen. Hij wilde niet den schijn wokkon, alsof hij naar haar dankbaarheid reflecteerde en na rijp beraad hield hij het daarom *oor beter haar eerst geheel tot kalmte te laten ko men. Den volgenden morgen eerst zond hij haar met een bouquet roode rozen een brief, waarin hij haar in de warmste bewoordingen verzocht zijn vrouw te worden. Sam, die met de bezorging van den brief en de bloemen was belast, kreeg opdracht antwoord mee te brengen, wanneer zijn meester Hilde en haar moeder zou kunnen bezoeken. Maar Sam kwam met leege handen terug. Juffrouw Wehniugen had hem verzocht meneer O'Flanagan mee te deelen, dat zij hem in den loop van den dag schriftelijk zou antwoorden. Met koortsachtig ongeduld en in de hevigste spanning, het hart vol verlangen naar Hilde, wachtte Ralph. Uur na uur verstreek tot eindelijk laat in den avond een bode hem een brief van Hilde bracht, waarin het heette: „Wanneer je dezen brief ontvangt, ben ik met moeder onderweg naar een dorp in Stiermarken, waar een zuster van m'n overleden vader op een heel klein landgoed woont. Zij heeft vernomen, wat mij overkomen is — moeder heeft telegrafisch haar hulp ingeroepen en zij heeft ons uitgenoodigd bij haar onzen intrek te nemen. Na je lieven brief, Ralph, mag ook ik jou wel zeggen, dat ik je lief heb. Zóó lief, als een vrouw zeker maar eenmaal kan liefhebben. Maar desondanks wil ik je vrouw niet worden. Nog afgezien daarvan, dat ik er niet zeker van ben, of je aanzoek niet voortkomt uit een overstelping van je gevoel, houdt toch ook het bewustzijn van je geweldigen rijkdom mij er van af je vrouw te worden. Wees zoo goed, Ralph, en houdt me niet voor een overspannen meisje, dat als romanheldin poseert. Ik weet heel goed, welk een heerlijk leven mij aan jouw zijde zou wachten; ik weet ook, dat ik een groote dwaasheid bega door, arm en op mijzelf aangewezen, mijn jammerlijk leven verder te willen leiden in plaats van me aan jou toe te vertrouwen. Maar ik geloof, dat ik niet anders kan. Als je vrouw zou ik mijzelf steeds als .gekocht goed beschouwen; ik zou me niet vrij kunnen maken van de gedachte, dat eenmaal de tijd zou moeten komen, waarop je het zou betreuren geen meisje uit je eigen kringen te hebben getrouwd. Geen vrouw ter wereld zou je aanzoek van de hand hebben gewezen, maar juist daarom moet elke vrouw in jouw oogen „te koop" zijn. Een, twee, drie jaar misschien zouden we gelukkig zijn, nlaar dan zou de dag kunnen komen, waarop je misschien zoudt zeggen: Waarom heb ik in plaats van deze lieve en aardige, maar toch ook zeer eenvoudige Hilde niet de mooiste, elegantste en charmantste vrouw ter wereld gekocht, die begrijpt hoe ze zichzelf en mij tot ons recht moet laten komen? En nogmaals: ik ben er van overtuigd, dat je niet zeker bent van je gevoelens tegenover mij. Je bent nog zoo jong, veel jonger dan je leeftijd zou doen vermoeden; waarom zou je niet van het leven genieten alvorens je voor goed aan iemand te binden? Ik hoop nu eenigen tijd met moeder buiten door te brengen en daar alles, wat den laatsten tijd gebeurd is, te vergeten. Mijn betrekking bij de gebr. Krause wordt voor mij vrij gehouden, zoodat ik me voor de toekomst niet bezorgd behoef te maken. Voor het feit, dat je mij zoo spoedig weer in m'n eer hersteld hebt, betuig ik je m'n oprechten dank. En gaarne geef ik je daarbij de verzekering, dat ik je nooit, nooit in m'n leven zal vergeten." Toen Ralph den brief ten einde gelezen had, steunde hij het hoofd in de handen. Het trok om zijn lippen; met moeite drong hij zijn tranon terug. En toen hij opstond om naar de slaapkamer te gaan, voelde hij zich jaren ouder geworden. --- Nogmaals Wöllersdorf. Op een der laatste dagen "van Januari werd Ralpli een lijvig dossier overhandigd, bevattende het door het Weensche bankconsortium in vereeniging met de „A.E.G." opgemaakte saneeringsplan voor Wöllersdorf. De Amerikaan bracht een ganschen nacht door met de bestudeering van dit plan, dat hem tenslotte slechts een medelijdend lachje ontlokte. Wat de heeren hier tezamen en in vereeniging hadden gebrouwen, was niets anders dan een plan om met steun van het Amerikaansche geld een onderneming op te bouwen, waaraan de A.E.G. en de bankinstellingen later milliarden zouden kunnen verdienen, terwijl hijzelf zoo goed als uitgeschakeld werd. De arbeiders zouden, „overeenkomstig den edelen wensch van Mister O'Flanagan" 'n zeer bescheiden aandeel in een eventueele netto-winst krijgen, maar een netto-winst zou eerst na de vorming van een groot reservefonds, amortisaties en de oprichting van nieuwe fabrieken kunnen worden geboekt. En op een in het plan niet nader aangeduiden dag zou tenslotte ook Ralph een deel, maar slechts een zeer gering deel van de dertig millioen dollar, welke hij ter beschikking zou stellen, terugzien. Dat alles werd natuurlijk niet ronduit gezegd, maar droeg een sociaal-politiek manteltje, was onder phrasen verdoezeld en listig verstopt achter cijfers en tabellen. Maar Ralph had van zijn vader voldoenden koopmansgeest geërfd om tusschen de regels en cijfers door te kunnen lezen en de ongelooflijke farce van het geheele plan te onderscheiden. Den volgenden dag liet hij den arbeider Demmer en twee van diens intelligentste kameraden bij zich komen en maakte hem duidelijk, hoe men zijn plan, dat ten doel had het land en duizenden van zijn bewoners een grooten dienst te bewijzen, had vervalscht en in zijn nadeel" had uitgewerkt. De arbeiders werden rood van kwaadheid en Demmer balde de vuisten. „Dat zullen we er niet bij laten zitten 1 Wij verzamelen ons op straat «n organiseeren een demonstratie voor het parlementsgebouw. Als het niet anders gaat, zullen we Wöllersdorf met geweld in bezit nemen en ten gunste van onze kameraden onteigenen. En dan, meneer O'Flanagan, zullen wij met u door dik en dun gaan en alles doen, wat u wilt en wat u adviseert." Eenige weken geleden nog zou Ralph er zonder aarzelen in hebben toegestemd den strijd tegen» de hebzucht in het hem vreemde land op te nemen. Nu echter was hij niet meer zoo enthousiast en vol jeugdig vuur als toen, hij voelde zich down, gedepri. meerd door de alom ondervonden tegenwerking en teleurstellingen en zoo kwam het, dat hij eenige oogenblikken nadacht vóór hij antwoordde: „Wij mogen niet overijld te werk gaan. Vergeet niet. dat ik een vreemdeling ben, die niet het recht heeft onlusten en conflicten in het leven te roepen. Ik moet aannemen, dat de regeering tenslotte ook slechts het goede wil en het best lijkt me daarom, den bondskanselier de zaak eens voor te leggen. Er moeten toch wettige middelen zijn om die heeren te dwingen een werk, dat zij zelf niet kunnen of willen, aan andere, hulp- en steunbiedende handen over te laten." Toen de arbeiders teleurgesteld en misnoegd vertrokken waren, vroeg Ralph zich af, of hij eigenlijk niet meer en meer de rol van een Don Quichotte begon te spelen. Den volgenden dag begaf hij zich echter,, overeenkomstig de afspraak, naar het paleis van den bondskanselier. Deze, die juist met een bedelransel vol beloften uit Londen was teruggekeerd, bleek van alles opvallend goed op de hoogte. Hij kende zeer nauwkeurig het plan van den Amerikaan en nog nauwkeuriger de plannen van het consortium, hetgeen Ralph echter niet al te zeer verbaasde, omdat hij al eerder gelegenheid had gehad-, de staatsmanstalenten van den kanselier te bewonderen. „Excellentie," zei Ralph, „de zaak is toch eigenlijk vreeselijk eenvoudig. Het omvangrijkste industriecomplex van Oostenrijk ligt stil, omdat de heeren, die het voor een appel en een ei hebben gekocht, het in verband met de huidige ongunstige conjunctuur niet in bedrijf willen houden. Ik ben bereid dien heeren de koopsom terug te betalen, de aanwezige objecten uit te breiden, nieuwe op te richten, 'n intensieve productie, onafhankelijk van elke rentabiliteit in het leven te roepen en milliarden op te offeren, maar uitsluitend onder de voorwaarde, dat niemand zich daardoor individueel kan bevoordeelen en het geheel slechts den staat en de bevolking ten goede komt. Op deze wijze zal Oostenrijks exportmogelijkheid belangrijk toenemen, terwijl de werkloosheid afdoende bestreden wordt. Ik ben bereid Oostenrijk een waarlijk vorstelijk geschenk te geven, maar ik stuit daarbij onbegrijpelijkerwijze op de meest mogelijke tegenwerking. In plaats van mij te helpen, legt men er zich uitsluitend op toe mij zooveel mogelijk te ontmoedigen, ja, riskeert men zelfs, dat ik mijn plannen geheel opgeef. Vandaar, dat ik me thans tot u wend met het vriendelijk verzoek om uw interventie." De kanselier vouwde de handen; zijn gelaat werd een en al welwillendheid en stralende goedheid. „Ik begrijp uw wrevel volkomen en betuig u nu reeds mijn weigemeenden dank namens dit zwaarbeproefde land. Helaas echter dienen we met de gegeven omstandigheden rekening te houden, moeten we bedenken, dat de tegenwoordige eigenaars van Wöllersdorf in hun privaatrechtelijke eigendommen door internationale wetten beschermd zijn en wij hen niet kunnen dwingen, iets wat zij verkregen hebben, zonder compensaties te verkoopen. Afgezien daarvan, kunnen echter ook eenige belangrijke politieke bezwaren tegen sommige punten van uw overigens edelmoedig plan worden aangevoerd: Wat u verlangt, beteekent niet meer of minder dan -de socialisatie van geweldige ondernemingen. Een dergelijke poging zou in breede kringen deibevolking op ernstigen tegenstand stuiten, niet alleen bij de industrieelen, die zich daardoor direct bedreigd zouden voelen, maar bovendien ook bij de ons vriendschappelijk gezinde groote mogendheden, als Italië en Frankrijk, die daarin een nieuwe socialistisch-communistische aera zouden zien. En onder zulke omstandigheden moet ik, die den wil van de meerderheid der bevolking te respecteeren heb, natuurlijk zeer voorzichtig zijn." Ralph had zijn kalmte terug gevonden. „En dat kwart millioen arbeiders, die eenige dagen geleden over den Ring trokken, zeggen die u niets, excellentie?" De kanselier klemde de lippen stijf opeen, om eerst na enkele seconden te antwoorden: „De systematisch opgezweepte straat: nu ja, die is tegen elke regeering van orde en gerechtigheid." „Vreemd, maar dit kan ik u wel zeggen, dat ik, als Amerikaan, het geduld van deze opgezweepte straat bewonderd heb. Bij ons zou een dergelijke massa-betooging niet zonder excessen hebben plaats gehad. En wat Frankrijk en Italië betreft — gelooft u werkelijk, dat deze twee landen, hun regeeringen oï financiers, ooit weer iets voor Oostenrijk zullen doen zonder daarbij zelfzuchtige doeleinden na te streven of hun voogdijschap nog omvattender te maken dan op dit oogenblik reeds het geval is?" „Ik geloof, dat de heeren in Europa, die naar orde en gerechtigheid kijken, alles in het werk zullen stellen om te beletten, dat hier nogmaals een terreur van „the man in the street" zou uitbreken." „The man in the sfreet, die tenslotte niets meer verlangt dan te kunnen leven en werken," voltooide Ralph ironisch. „Ceterum censeo — u doet dus liever afstand van mijn dertig millioen dollar dan industrieën te vestigen, die niet het particulier kapitaal maar het geheele Oostenrijksche volk en in de eerste plaats hun. die moeten werken, ten goede komen?" De kanselier lachte en probeerde het pijnlijke gesprek een humoristische wending te geven. „O, u vergist zich, als u denkt, dat we u en uw millioenen zullen loslaten. Houd u zich er maar van overtuigd, dat we wel een middenweg zullen weten te vinden, dien we gezamenlijk kunnen bewandelen." Na dit onderhoud had Ralph zich het liefst van alles van de zaak afgewend om in Stiermarken naar Hilde te zoeken, maar daartoe kon'hij toch nog niet besluiten en ontmoedigd, ontevreden over zichzelf verliet hij het paleis van den kanselier. (Wordt vervolgd) --- KORT VERHAAL DE DAPPERE PIET GURKE Op 'n Zaterdagmiddag kwam de gelakte brief: de aanstelling van Piet Gurke tot gemeenteveldwachter. Dat was 'n geweldige promotie voor 'n werkloos sigarenmaker! Maar dat had 'ie te danken aan zn buitengewone lichaamslengte, die 'm op de fabriek den bijnaam van „Puthaak" had bezorgd. De secretaris had 'm gezegd, dat, als 'ie benoemd werd, alles gauw geleerd zou zijn. Gurke kwam uit Sliedrecht, boven den Moerdijk en hij had gehoord, dat de Brabanters „bekkesnijers" zijn, dat ze je 's Zondagsavonds in 't Heike aan riemen snejen en dat ze in Made 'n mes in 'n herbergtafel staken. Wie aan dat mes raakte, moest met den eigenaar vechten. Gurke was niet dapper, 's Nachts de ronde doen, dat von-ie griezelig. Maar Leen, zn vaste meid, had 'm in zn ribben gestampt: „Veruit, Piet, ge stollesteert voor veldwachter en anders maak ik 't af!" Zoo was 't gekomen, dat Piet in 't blauw met zilveren knoopen rondliep, 's Zondags door het Brabantsche dorp. Hij had zich bij den burgemeester gaan melden, werd gefeliciteerd en kreeg 'n sigaar. Om de drie dagen zou-ie afgelost door 'n marechaussee, nachtdienst moeten doen en dââr zag4e 't meest tegenop. Op klaarlichten dag waren er overal menschen, maar 's nachts er staat zoon Brabantsche stoelenmatter achter 'n boom priem! Je hebt een. steek te pakken. Hij trof het zn eersten nacht wel goed. Het was lichte maan. Maar die schaduwen, daar werd je soms ineens koud van En dan te weten, dat achter die neergelaten gordijnen de menschen zoo goed als dood lagen. Dat nachtwaken was onmenschelijk. Hij „stripte" nog liever twee volle dagen aan één stuk. Terwijl ie er over stond na te denken, op den hoek van 'n buiten-dienst-gestelde brouwerij, zag ie in de verte zachtjes licht branden. Ze waren daar nog op! Wablief? En dat huis was nog onbewoond ook, dat wist ie zeker. Hij had daar gistermorgen speciaal naar gekeken. Hij keek nog eens scherp toe: het lichtje bewoog. Er liep iemand tusschen den lichtschijn en het laken dat voor de ruiten gespannen was Waren ze daar aan het inbreken? Gurke voelde zn ooren gloeien, zn keel was droog, 't Was of binnen in zn hoofd 'n gewicht naar zn oogen drong Zou ie net doen of ie niks zag? Terugloopen? Hier in de schaduw blijven staan? Maar als morgen de inbrekerij ontdekt werd, zou ie verantwoording moeten afleggen. Ze zouwen 'm ~op 'n eed af" vragen, waar-ie op dat oogenblik op surveillance was. 't Lichtje zweefde weer.... spookachtig. Hij werd er — ondanks zn angst, — door aangetrokken, naderde, naderde. Nou zag ie het duidelijk; er stond 'n man in de benedenkamer, die er schilderijen van den muur nam en de kasten open en dicht deed. De rommel werd de gang ingedragen. De kerel werkte bij het licht van 'n petroleumlampje, dat ie met zich mee droeg. Brutaler kon het al niet. Piet, met het zweet op zn bovenlip, bleef er, achter 'n boomstam, naar loeren. Had ie nou maar kunnen schieten, dan zouwen ze hem 'n revolver meegegeven hebben. Maar schieten moest ie nog gaan leeren bij den wachtmeester van de marechaussees. Als ie hier met dien inbreker moest gaan worstelen, zou 't een gevecht worden op leven en dood. Niemand zou hem hier hooren Misschien zouden de boeren morgen hem hier vinden, geworgd of met ingeslagen hoofd. Juist wilde hij langs het zijpad van den vrachtrijder naar de kom van de gemeente sluipen, achter om het gevaarlijke huis, toen de achterdeur open ging. 'n Man in hemdsmouwen kwam vlug naar buiten, trapte hem bijna op de teenen. De schrik sloeg Piet zóó geweldig door zn hersenen, dat-ie 'n schreeuw gaf. Voor ie 't zelf besefte, ging zn dikke stok de hoogte in. Hij gaf den man, die hem aanvallen wilde, 'n slag op het hoofd, dat-ie achteruit duizelde, versuft door dien onverwachten aanval. Toen gaf Piet weer een schreeuw, sprong op den kerel toe, greep hem vast bij de polsen, wrong hem die op den rug krampachtig vast en schreeuwde: „Verroer je niet! 'k Heb marechaussee bij mij! Je mot mee! Als je met 'n mes steekt, sla ik je dood ...!" Met doodsangst in zn hart duwde hij zn eersten arrestant voor zich uit, hals-over-kop, want misschien had hij helpers, kwamen ze hem achterop. Langs het pad van den vrachtrijder ging het in draf langs het kerkhofspad, achter langs de kerk, de pastorie voorbij. Hier rukte de kerel zn polsen los, die Piet met zn ééne geweldig-groote hand hield omklemd, terwijl zn andere den nek van den inbreker omklauwde. Piet's hand greep nu het kruis van de broek van achter beet, tilde den kerel nu en dan van den grond, zonder zn vaart te verminderen. Hij wou zich niet in den rug laten aanvallen. Zóó duwde hij zn arrestant voor zich uit, de muziektent voorbij, tot voor het gemeentehuis. Zonder den kerel los te lalèn, bonsde hij tegen de voordeur van den bode. En toen pas wist de arrestant, wat er eigenlijk met 'm gebeurde. „La-me-los, ik heb niks gedaan, ik heb nie ingebroken, ik was aan liet behangen!" „Vertel dat morgen maar!" zei Piet hijgend, en toen tot de bode, die in zn nachtgoed achter de halfopen deur uitloerde: „Doe de deur van 't arrestantenlokaal open. Gauw, want ik krijg de kramp in m'n handen!" De bode holde terug, kwam met een grooten sleutel aandragen, schrok plots op 't zien van den man in zn hemdsmouwen, die, nu woest-geworden, kans had gezien los te rukken: „Lamstralen, dal zal jullie motten verantwoorden!" Piet wou weer op 'm toespringen, maar de bode hield hem tegen: „Laat 'm los, dat kan geen inbreker zijn, ik ken *m!" De man in hemdsmouwen bewreef zich 't ondereinde van zn ruggegraat, waar de knuist van Gurke hem 'n paar minuten lang gepijningd had: „Ik ben De Groot. Ik ben de nieuwe huurder van dat huis. Ik was aan 't behangen, omdat ik overdag geen tijd heb." De nieuwe veldwachter stotterde iets, wat „vergissing" en „niet zoo bedoeld" moest beteekenen. De inbreker trok naar zn behangerij, en den volgenden morgen, om tien uur, moest de nieuwe veldwachter voor den burgemeester verschijnen: „Hoor 'es, Gurke, jij hebt te véél durf, dat kan gevaarlijk worden. Daar staat meneer De Groot. Vraag hem onderdanig excuus en beteugel je dapperheid in de toekomst. Je stoutmoedigheid kost je 'n nieuwe hoed en 'n broekl Denk er om, dat je hier in Brabant bent, daar doen de menschen niet zoo wreed!" --- IN HET STEENTIJDPERK. Huisbaas: „Ik beloof u, dat ik de helft van do huur wel zal vergeten.'" Hiturster: „En ik voor mij beloof u, de andere helft te vergeten!" SmHh's Weelrly, Sydney. „Goeie zaken gedaan op de jaarbeurs?" „Uitstekend, dank u. Weer twee dochters uitgehuwelijkt!" Der Oötz, Weenen. „Zoudt u zoo vriendelijk willen zijn dezen brief naar de post te brengen?" Esquella, Barcelona. „Eigenaardig, maar iederen keer wanneer ik Meijer ontmoet, heeft hij geon oent op zak." „Wil hij dan probeeren van je te leenen?" „Nee, ik van hem!" ~I>e dokter heeft mijn vrouw CMlucht voorgeschreven." ..l'n il ze nu naar zee?" „Nee, ik hel) oi'u haring aan de ventilator gebonden 1" Berliner Illustriertf}, ---