FEUILLETON. DONKERE SCHADUWEN. DOOR NATALY VON ESCHSTRUTH. -10 En de gravin snikte zoo zenuwachtig en hing zoo in de armen van den iongen man, dat hij haar stevig moest vasthouden en aan zijne borst steunen. Zij had Margareta liefgehad I Niettegenstaande hare vreeselijke aanklacht sprak haar goed hart nog voor ce zoo zwaar beschuldigde — zij bad om vergiffenis en genade voor haar. Welk eene weldaad was dat voor Maurus, welk een balsem op de doodelijke wonde, die hem zoo juist was toegebracht. Nog stond hij als bedwelmd ondor den last van het vreeselijke, ontzettende, dat hij niet kon begrijpen en dat toch zoo geloofwaardig scheen. Hij kuste de hand zijner nicht en liet haar zacht op een stoel nederglijden. „Ik dank u voor uwe barmhartigheid, Joriède," fluisterde hij met verstikte stem. „en ik verzoek u voorloopig uw argwaan aan niemand mede te deelen, wilt gij mij beloven te zwijgen, lieve nicht?" Zij knikte zonder te spreken, en toen klemde zij zich weenend opnieuw aan rijn arm en verborg haar noofdje aan rijne borst. „Ach, ik ben zoo bang, Maurus, — bescherm mij — verlaat mij met," snikte zij. Hij boog zich naar haar toe en ii oost- Ie haar met sidderende lippen, en toen viel zijn blik op de open zaaldeur, waardoor de huishoudster, Frederik en Henriette met angstige oogen naar de sterfkamer staarden. Hadden zij gehoord, wat er .ooeven tosschen hem en Joriède verhandeld was? Neen, zij hadden zacht gesproken, en de rollende donder en kletterende regen hadden hunne woorden overstemd, maar zij hadden gezien, dat hij zijne nicht in de armen had gehouden en ook dal was pijnlijk. Hij wenkte haastig de vrouwen en beval haar de gravin naar hare kamer te begeleiden en bij haar te blijven — hijzelf viel op een stoel naast net .sterfbed neer en verborg het gelaat in de handen. Koortsachtige rillingen gingen door zijne leden, en in zijne ziel klonk ién wanhoopskreet, Margareta! Margareta! Storm en regen hielden nog dagen lang aan, rijdende boden joegen heen en weer, telegrammen werden naar alle richtingen afgezonden, van M.rfcareta von Uttenhofen geen spoor. Eindelijk. Ep den vijfden dag, deelden eeuige arbeiders mede, dat zij een zakdoek aan #en oever van het meertje aan den iandweg hadden gevonden. Margareta's zakdoek! Maurus was bleek als de dood, toen hij hem in de hand'hield. Terstond beval hij een aantal arbeiders den vijver af te zoeken. O, welk eene vreeselijke vondst deden zij! Op bet gras lag de slanke me.is'esge•talte in het sombere grijze gewaad, met _è diakonessenmuts op het hiofö. i Maurus klemde in woeste, o.beschrijteliike smart de tand.-''op elkaar. Hij wierp een blik op het roeds misvormde gelaat, dat door slijk en waterplanten bedekt met de groote, ionkere oogen hem aanstaarde. Dien aanblik kon hij niet verdragea. Als een razende wierp hij zich to paard en draafde weg. Men gaf het gerecht kennis, stelde de identiteit van het lijk vast en num maatregelen om het in alle stilte ter aarde te bestellen. Maurus had zich uren lang in zijne kamer opgesloten. Zijn gelaat waa zeer verouderd, zijne jonge, veerkracii'iige gestalte gebogen. Ook Joriède was ziek geworden door de opwinding en bleef on hare kame.. rij liet baron von Thüngen zeggen dat zij terstond na de begrafenis dgr barone.* wilde afreizen, indien haar toestand het veroorloofde. 't Bericht van Margareta's dood had zij eeer kalm opgenomen, en den zakdoek slechts tegen de oogen gedrukt om ttriomfeerend glinsteren van deze te verbergen. Ja, toen zij van de dienstboden hoorde, dat het lijk in eene benedenkamer van den linker slotvleugel lag. en dat de heeren van het gerecht de gravin lieten verzoeken, de identiteit te bevestigen, ging zij met opgeheven hoofd rustig en zelfbewust de trap af. Zij boog zich zelfs koelbloedig over het lijk en zag hare doode mededingster in het gelaat. Maar toen week zij plotseling terug en werd bleek tot in de lippen. De groote, donkere oogen waren wijdgeopend en staarden haar aan. zoo spookachtig — zoo vreeselijk — met 'n kreet van ontzetting week Joriède terug, voor de eerste maal in haar leven waren hare zenuwen zwak, zoo zwak, dat hare voeten haar den dienst weigerden. Baron von Thüngen stond naast haar en steunde haar weer. Hoe lief had zij de doode gehad! — Nu zag hij het weer. Zijn hart kromp ineen en wendde zich instinctmatig tot het wezen, dat het beeld van zijne eigen, grenzelooze smart scheen. Men had Margareta besraven. Niet in Triberg, maar op het kerkhof te Trinowo. En 's avonds, toen alles stil was, begaf Maurus zich naar den pasgegraven grafheuvel, die verlaten en kaal op zijde van den kerkhofsmuur lag. Hij hield een ruiker nachtschaden in de hand— hij zelf zag er uit als een stervende. En daar stond hij op de omgewoelde aarde te staren en zijne tanden klapperden van smart. Margareta! Margareta! was zij schuldig? O, God in den hemel heb medelijden en beantwoord de vreeselijke vraag, die rijn hart vergiftigtl „Margareta, gij engelachtig rein wezen waarvoor mijne ziel knielde als voor eene heilige. Gij, Margareta, zijt eene misdadigster?" Een gekreun als van een doodelijk gewonde drong uit zijn borst, sombere scha duwen trokken over zijn voorhoofd, en üjne gestalte scheen te groeien. „Ach, kon ik nog maar in u gelooven. Alle bewijzen van schuld zijn tegen u. — Uwe eer en de reinheid van uw naam heb ik gespaard, voor de wereld zijt gij vlekkeloos, dat zal mijn laatste liefdedaad voor u zijn. vaarwel, Margareta — de mirtenkrans der bruid, dien ik in zoeten droom in uw haar vlocht, verdient uw graf niet meer;— de giftige planten, die gij mij gaaft en waarmee gij mijn bestaan hebt verwoest, geef ik u terug." En hij legde de ruiker nachtschaden op het graf neer, klemde de tanden op elkaar als iemand, die lichamelijke pijn lijdt en ging met hoog opgericht hoofd weg. In Jorièdes kamer zaten Henriette en juffrouw Buschmann en moesten bij de gravin blijven. Joriède was bang „Ach, die oogen,, die vreeselijke oogen," steunde zij steeds weer met ontzetting. „En denk eens aan, gravin, welk een ongeluk," fluisterde Juffrouw Buschmann, schuw rondziende, „men heeft de kist gesloten zonder de doode eerst de oogen toe te drukken! Ach, als men weet, wat er dan gebeurt - '' Joriède richtte zich met een sportenden glimlach op en zag er plotseling zeer energiek uit, terwijl Henriette angstig ineenkromp. „Nu — wat gebeurt er dan?" „Dan komt zij als vampier weer," fluisterde de kamenier met doffe stem, „let maar op, gravin, zij komt weer — in hare eigen of in een andere gedaante — maar de oogen zijn dezelfde." Eene koude rilling ging over den rug der Francaise. Zij, die zulk een sterken wil bezat, die nooit vrees, gemoedsbezwaren of berouw had gekend, wier hart zoo koud en ongevoelig in hare borst klopte — zij was plotseling zenuwachtig geworden. Maar zij verzette zich tegen het gevoel van afgrijzen. Zij lachte. „Welke bakersprookjes! Wij leven toch niet meer in de vorige eeuw, toen men nog aan spoken en vampiers geloofde. Dood is dood, en wat de aarde eens verzwolgen heeft, dat geeft zij niet weer terug." De oude vrouw zag schuw naar den grond. „O, dan zou ik u toch voorbeelden kunnen vertellen, gravin " Maar gravin Perpignan wenschte geen voorbeelden en brak het gesprek kort af. Jammer, dat zij niet mocht lachen en zingen en zich door uitgelaten vroolijkheid op andere gedachten brengen, maar dat paste niet in een sterfhuis. Bovendien had zij nu vele zorgen. Maurus maakte volstrekt geene aanstalten om zich met haar te verloven,, hij gedroeg zich als een dwaas. Een tijdlang kon zij zich nog ziek houden, of onder het voorwendsel tantes nalatenschap te regelen nog hier blijven. Maar wat dan? Had zij toch misschien dwaas en onoverlegd gehandeld? — Welnu — als Margareta en tante nog leefden, zou haar spel toch verloren zijn geweest. Nu kwam het er op aan Maurus op handige wijze door op zijn eergevoel te werken tot eene verloving te dwingen. Joriède was inderdaad zenuwachtig geworden; zij wilde niet alleen zijn in de groote, ledige kamers en zalen, en des nachts moest Henriette op de chaiselongue bij haar slapen. Dikwijls schrikte de gravin op: „Ach, die oogen, die vreeselijke oogen!" zeide zij dan sidderend, ,zij vervolgen mij nog altijd! Geef mij een kalmeerende poeder Henriette." Twee dagen later werd gravin Perpignan door een brief van den baron ten hoogste verrast en verschrikt. Maurus was plotseling afgereisd en zeide zijne nicht schriftelijk vaarwel. Hij was zoo door de gebeurtenissen in den laatsten tijd geschokt, dat hij de wereld in moest om te vergeten en zich te verstrooien, 't Kasteel Triberg stond ter beschiking van de gravin en hij verzocht haar, haar verblijf naar believen te verlengen. Doodsbleek staarde Joriède op den ongeluksbrief. Wilde, hartstochtelijke woede en verbittering overviel haar. Verspeeld! Zij had het verspeeld en zij was toch zulk eene handige komediante geweest. In vliegende haast gaf zij bevel ook hare koffers te pakken. Wat moest zij nog langer doen in dit sombere, verlaten nest. welks muffe lucht hare zenuwen aandeed? Zij verzamelde de erfenis harer tante — de kostbaarheden had zij zich reeds toegeëigend — nu liet zij alles wat haar bruikbaar voorkwam, in groote kisten wegbergen. Op den derden dag reisde zij af, nadat zij Kurt Kraschowitz een dag later naar Triberg ontboden had om afscheid te nemen. Zij lachte spottend. Nu was zij er niet toe gestemd met dien boerenjongen te schertsen, zij zette ook onder dit kleine avontuur eene streep. Als hij kwam, zou het nest leeg zijn. En gravin Perpignan reisde af, met toornige haast, zonder veel vriendelijke woorden — zooals eene onttroonde koningin vol woede het tooneel harer pracht en heerlijkheid verlaat. Kraschowitz kwam en Henriette bracht hem den laatsten groet der gravin over. Het gezicht van den jongen man kwam haar zonderling en angstwekkend voor in zijne sombere vastberadenheid. Zij vertelde hem onder een vloed van woorden, dat de gravin haar bruidegom, den baron, was nagereisd en voegde er hoonend bij, dat men het eigenlijk niet zeker wist, of baron von Thüngen had aangebeten. In den nacht, dat de oude barones gestorven was, was de gravin werkelijk haar neef om den hals gevallen en had de verloving met hem afgedwongen, zooals zij allen mee hadden aangezien. De baron was er niet heel ijverig bij geweest, en of hij niet weggegaan was om een einde aan de zaak te maken, wist men niet nauwkeurig. Kurt had zwijgend geluisterd met wijd geopende oogen. „In den nacht, dat de barones gestorven is? Dat is niet waar!" hijgde hij. „Wanneer zou dat gebeurd zijn?" „Tegen den morgen, toen de verpleegster reeds in 't water gesprongen was. Vraag het maar eens aan de huishoudster en Frederik." „Dan zou ik mijn post te vroeg verlaten hebben," mompelde Kraschowitz tot in de lippen bleek wordend en hij sloeg de gebalde vuist tegen het voorhoofd, lachje als iemand, wien de keel toegesnoerd is, wierp zich weer te paard en joeg voort. —• In Triberg werd 't nu nog stiller dan voorheen. Dat de diakones na den dood der barones in het water was gesprongen, werd wel verteld, maar men wist er geene reden voor op te geven. Sommigen meenden, dat zij zooveel van de oude vrouw had gehouden, anderen beweerden, dat zij zich overspannen en geestelijk en lichameïijk geruïneerd had door de verpleging en toen in een aanval van waanzin had gehandeld. De dagen verliepen en over de graven van de barones en Margareta groeide gras. Maurus had een zwervend leven geleid en in het bonte, vroolijke leven der wereld rust en vergetelheid gezocht En de nieuwe beelden en indrukken deden het hunne — zij wisenten de herinnering uit, die hem kwelde en lieten hem rustig denken. Wat hem eerst het pijnlijkst en het ónverdragelijkst was geweest, de vreeselijke onzekerheid, of Margareta schuldig was of niet, was nu voor eene zekere gelatenheid geweken, die niet meer navorscht en peinst Ook hij was eindelijk tot de overtuiging gekomen, dat het ongelukkige meisje een offer van haar al te moeilijk beroep was geworden. Zij had — zoo zij- werkelijk de poeders had verwisseld — in slaapdronkenheid en uitputting gehandeld, en toen haar de vergissing met de ernstige gevolgen helder voor het bewustzijn kwam, had zij niet meer de kracht den slag van het noodlot weerstand te bieden. Hare overspannen zenuwen, hare ziekelijke opwinding hadden haar zonder overleg in den dood gedreven. „Neen, Margareta was niet schuldig," en met deze vaste heilige overtuiging in het hart zal Maurus het aandenken aan de geliefde bewaren en behoeden als eene dierbare nalatenschap. Hoe eenzaam, hoe alleen en verlaten stond hij te midden van dit drukke bezige leven. Ook hij verlangde naar arbeid, naar een nieuwen werkkring. Het jaar, dat de administrateur nog op Triberg moest blijven, was afgeloopen. Maurus zelf had hem vroeger de betrekking opgezegd, en Krause had andere verplichtingen op zich genomen, nu had de verlaten bezitting een meester noodig, en Maurus moest naar huis teruggaan om de plichten van den vertrekkende zelf op zich te nemen. Hij dacht niet met tegenzin aan de stilte van Triberg, integendeel, een weemoedig verlangen trok hem daarheen, waar het aandenken aan Margareta levendiger was dan ergens anders ter wereld, waar hij in zoete zelfkwelling aan haar kon denken. Een jaar was sedert haar dood verkoopen — de nachtschade bloeide, en Maurus wilde ze plukken om het graf der geliefde te versieren. Sedert eenige weken vertoefde hij op Triberg, toen plotseling een brief van onbekende hand voor hem aankwam. „Joriède, gravin Gornay de Perpignan", was hij onderteekend. Maurus zag verrast naar de sierlijke, elegante letters. „Zeer geëerde neef!" schreef de gravin: „Als ik deze regelen naar Triberg zend, dan geschiedt dat in de hoop, dat men daar uw adres beter weet dan wij, en dat deze brief u in de wijde wereld zal worden nagezonden. Ik zou u gaarne een verzoek willen doen. Toen tante Alma het vorige jaar stierf, was ik te diep geschokt door haar dood en dien van de arme, lieve Margareta, om nog gedachten voor andere dingen te hebben. Ik reisde af zonder tantes nalatenschap te kunnen regelen en mijne erfenis mede te nemen. Meubels, linnengoed, enz., bevinden zich nog te Triberg. Daar wij nu die dingen goed zouden kunnen plaatsen, zouden mama en ik naar Triberg willen komen om ze in te pakken en te verzenden. Ik verzoek u nu dit aan de slotbewoners mede te deekjp, opdat wij niet voor gesloten deuren komen of misschien hinderpalen vinden. Meneer Krause houdt ons misschien voor inbreekstersü — Schrijf mij s.v.p. een lettertje, of en wanneer wij kunnen komen! Met vele groeten van- mama ben ik, zeer geëerde neef," — enz. enz. Maurus liet den brief vallen, een straal van vreugde verhelderde zijn ernstig gelaat. Joriède wil hierheen komen! Zij, die Margareta ook gekend heeft, die zoo veel van haar hield en nog altijd in zachte, teedere woorden van haar spreekt, ofschoon zij zulk eene zware, vreeselijke verdenking tegen haar moet; koesteren — is het niet het beste teeken,, dat ook Jorièdes goed hart ondanks alles en iedereen geneigd is de ongelukkige Margareta voor onschuldig te houden? O, wat zal het hem goed doen in Joriède eene ziel te vinden, die hem begrijpt, met wie hij kan praten over den korten, zaligen tijd zijner eerste en eenige liefde. Met bevende hand greep Maurus naar pen en inkt en schreef gravin Perpignan een zeer beleefden en vriendelijken brief, dat hij zich verheugde de dames als zijn gasten op Triberg te kunnen begroeten, en dat hij haar verzocht, het verblijf aldaar toch niet al te kort te maken, maar het als een uitstapje voor den zomer te beschouwen. Met keerende post bedankte Joriède en verzekerde vhaar neef, dat zij het niet had kunnen droomen in Triberjj. nog eens een weerzien met hem te vieren. Hare moeder was vooral dankbaar, dat hij haar zoo vriendelijk tijd gaf ai hare zaken te pakken, want bij den lijdenden toestand der oude dame was eene zekere rust en kalmte zeer wenschelijk. --- TWINTIGSTE HOOFDSTUK. De gravin-moeder was door de ongewone reis en de inspanning zeer uitgeput en moest gedurende de eerste dagen volkomen rust houden. Zij verscheen slechts voor de maaltijden, terwijl Joriède van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op het terras of in het park te vinden was. Op bijna overdreven wijze en op dwependen toon vertelde zij baron von Thüngen, welk een weldaad het voor haar was na de stoffige hitte der groote stad deze hemelsche vrijheid te kunnen genieten en Maurus verheugde zich daarover en genoot van het geluk met eene vertrouwde ziel over Margareta te kunnen spreken in de zoete, weemoedige stemming, waarin hij zich bevond. Hij ging met Joriède uit rijden en maakte van elke aanleiding gebruik om het gesprek op de ongelukkige geliefde te brengen. De zachtheid en teederheid, waarmede Joriède van de gestorvene sprak, deed hem oneindig veel goed, en gravin Perpignan was verstandig genoeg de huik naar den wind te hangen. Van hare bewering, dat Margareta met vol overleg had gehandeld week rij weliswaar ook nu niet af, maar rij vouwde daarbij de handen met tranen in de oogen en fluisterde innig: „Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt! — Margareta heeft uit liefde tot u gezondigd, neef Maurus, en ter wille van die liefde vergeef ik haar." Zij bloosde daarbij en liet het hoofd op de borst vallen en Maurus zag eenigszins verrast, maar niet op onaangename wijze, zijne gezellin aan. Juffrouw Buschmann bediende de dames, en toen zij eens op een morgen het haar der gravin friseerde, vroeg Joriède geheel terloops naar Kurt Kraschowitz. De oude vrouw haalde eenigszins droevig de schouders op: „Die gaat ten gronde, gravin! De menschen hebben vroeger al gezegd, dat hij een wonderlijk mensch was, wien het vele ongeluk in zijne familie naar het hoofd was gestegen — sedert de oude barones echter dood en het hier zoo stil is, heeft hij zich het drinken aangewend. Dähne meent dat hij voorloopig nog zijn plicht doet, maar lang gaat het op deze wijze niet meer met hem. Goed, dat de gravin er is, misschien hebt u eenigen invloed op hem — hij hield immers altijd zooveel van uwe genade." „O, hoe zou ik dat kunnen. -— Waar is hij eigenlijk? E. heb hem nog niet gezien." „Meneer Krause heeft hem tot onderinspector gemaakt en naar de nieuwe boerderij gezonden, daar is hij nog. Hij laat zich hier bijna nooit zien. Nu, wij missen hem toch ook niet." Joriède zag er zeer tevreden uit. Zij veranderde van onderwerp en vroeg lachend: „Nu, en hoe staat het met den vampier, juffrouw Buschmann? Gij hebt immers bij hoog en laag gezworen, dat Margareta moest spoken, omdat men haar met open oogen in de kist heeft gelegd?" De kamenier legde met een plotselinge, schuwe beweging de hand op den mond. Wel was er niets, volstrekt niets spookachtigs in Triberg gebeurd, en zij kon met den besten wil niet zoo iets berichten, zonder met de waarheid in strijd te geraken, maar aan den anderen kant kon zij toch ook onmogelijk toegeven, dat zij eene valsche bewering had geuit, dan zou zij immers zeker eer en aanzien hebben verloren. Juffrouw Buschmann was dus zonder eenig gewetensbezwaar vast besloten, om ter wille van haar gevaarloopende reputatie de gravin duchtig voor te liegen. „Om Godswil, — spot niet, gravin," fluisterde zij, angstig rondziende. „Ach, als gij wist, hoezeer ik gelijk had." • Joriède schrikte terug. „Hoe?" vroeg zij gerekt, „is er werkelijk iets " Juffrouw Buschmann boog zich voorover en fluisterde de jonge dame met eene grafstern in het oor: „Zij spookt, ik zelve heb haar gezien." Een zachte kreet — Joriède huiverde, toen wierp zij echter vastberaden het hoofd in den nek en spotte: „Nu, bij helderen zonneschijn willen wij elkaar geen spookgeschiedenissen vertellen. Ziet gij, daar komt mama en meent, dat de spiritusmachine omgevallen is," en de spreekster lachte eenigszins gemaakt en zag er toch recht bleek uit Toen zij eenigen tijd later met hare moeder alleen was, balde rij ongeduldig de handen: „Het is om dol te worden met Maurus. Hij spreekt van niets anders dan van dat meisje Uttenhofen. Ik zou van verveling kunnen veFgaan, maar elke nog zoo handige poging om hem op andere gedachten te brengen mislukt. Hij is niet af te brengen van dat onderwerp." De oude dame haalde bedaard de schouders op: „Als een paard zich moe heeft gedraafd, staat het van zelf stil — laat zijn hartstocht uitwoeden en vergeet niet, dat gij u juist bij dit onderwerp aangenaam bij hem kunt voordoen. — Apropos — vandaag na het ontbijt zinspeelde hij er tegen mij op, dat hij tante Alma's vermogen terugbetalen wil. Wij moeten het geld niet aannemen, maar hem dwingen als man van eer zijne schuld op eene andere wijze, door den trouwring, af te doen." Joriède strekte met zenuwachtig ongeduld de armen uit. „Ach, als het maar eene behoorlijke som was, dan zou ik het gaarne aannemen en liever vandaag dan morgen Triberg den rug toekeeren." De oude gravin zag hare dochter strak aan. „Zijt gij gek geworden? — Gij zult Triberg wel verlaten, maar als eigenares en slotvrouw. Wat heeft Maurus straks met u afgesproken?" Joriède streek met den zakdoek over het voorhoofd en beet zich op de lippen. .Tets afschuwelijks, verschrikkelijks. Wij zullen tegen den avond naar het meertje wandelen, waarin dat meisje zich heeft verdronken. Ik geloof, dat hij een ruiker in het water wil werpen. — Gek! Volkomen gek! Een sentimenteel, armoedig bakvischje zou zich niet bespottelijker kunnen aanstellen." „Goed, dan moet gij ook bloemen meenemen," knikte gravin Perpignan koeltjes. „Eene wandeling in de schemering door het park pleegt de mannen gevoelig te stemmen, en als gij maar een beetje handig te werk gaat en van de gelegenheid gebruik maakt " „Maar bij het meerl juist bij het meer!" steunde Joriède. , „Gekkinnetje, wat kan u dat schelen? Wat hebt gij met de doode te maken?" zeide mevrouw van Perpignan ongeduldig, en Joriède liet het hoofd op de borst vallen en drukte de lippen op elkaar — ach, als hare moeder vermoedde, wat zfl met de gestorvene te maken had! Men had laat gegeten en toen nog zeer lang op het terras gezeten. De oude gravin scheen de wandeling der beide jongelieden zoo lang mogelijk te willen uitstellen, hoe zenuwachtig opgewonden hare dochter ook aanspoorde tot vertrekken. De maneschijn heeft zulk een goede uitwerking en bevordert de gevoeligheid zoo zeer — men moet hem tot bondgenoot winnen, als het mogelijk is. De oude dame vergezelde het jonge paar een eindje in haar rolwagen, liet hier en daar in het park nog eens stilhouden en zag met genoegen, dat de schemering meer en meer daalde, dat het avondrood verdween, en de zilveren schijf der maan boven de verre dennen opkwam. „Nu wordt het mooi om te wandelen," zeide zij diep ademhalend, en Maurus nam met een peinzenden blik den hoed af en herhaalde: „Ja, nu wordt het mooi, uit het woud waait de avondkoelte reeds hierheen. Na nog eenige schreden bleven de gravin en Frederik achter, en de beide jonge lieden gingen alleen in de schemering onder het fluisterende loover verder. Joriède wilde niet sentimenteel zijn, »ij was Dang voor de vreemde stemming, die vroeg of laat dreigde haar de baas te worden. Zij dwong zich tot eene onbevangen vroolijkheid, praatte en vertelde met zenuwachtige onrust van duizender-1 lei dingen, die Maurus moesten interesseeren en afleiden. En bij het onderwerp wedrennen en cavalerie vergat baron von Thüngen werkelijk zijne stilzwijgendheid en nam levendiger dan anders deel aan het gesprek. Een paar maal struikelde de jonge dame op den hobbeligen weg en bleef een oogenblik staan om over haar voet te klagen, en Maurus beschouwde het als een ridderdienst, die van zelf sprak, dat hij zijne nicht hulpvaardig den arm bood. Zij nam dien aan en vlijde zich vertrouwelijk tegen hem aan, deze eerste, kleine toenadering van zijne zijde stemde haar plotseling zeer tevreden en zelfbewust. Hare oude natuur kwam weer boven. Het kwam haar voor als een triomf over de gehate mededingster, dat zij arm in arm met den baron naär den vijver ging, die de overwonnene uit den weg had geruimd. Joriède had altijd zeer hardvochtig en lichtzinnig gedacht en geenerlei eerbied gekend, en ook nu, veilig aan den arm van den begeerden man, had zij haar kinderachtigen angst overwonnen en ging vermetel en zegevierend langs den met mos begroeiden parkweg. „Bij het bruggetje ligt eene boot — wilt gij u aan mij toevertrouwen, Joriède, en een poosje met mij op het meer rondvaren?" Zij drukte zich v,aster tegen hem aan. „Ik wil alles, wat gij wilt, neef Maurus," zeide zij met vleiende zachtheid. „Zal het ook niet te laat worden? — Ik vind, dat de schemering snel daalt, daar blinken reeds eenige sterren — en in het woud wordt het reeds zoo donker, dat wij later langs den straatweg moeten teruggaan." „Uwe moeder heeft u immers aan mij toevertrouwd," antwoordde hij met matte stem en een bijna gelaten glimlachje. „Zij weet wel, hoeveel uw geleider van een grijsaard heeft — hoe men hem als een trouwen Eckart kan beschouwen." Jorièdes antwoord was eene verborgen vleierij, haar blik zeide nog meer dan deze — maar baron von Thüngen glimlachte zoo verstrooid, alsof hij hoorde en zag, maar zonder te verstaan. Hij zag recht voor zich uit naar waar uit de dieper en dieper wordende schaduwen de bleeke, stille waterspiegel van hel meertje blonk. Hoe stil — hoe donker — hoe angstig beklemmend was het plotseling onder het breedgewelfde bladerdak der hoornen. De straatweg, door overoude lindeboomen omzoomd, ging dicht langs 't kleine meer, dat door golvend riet omgeven midden in het woud lag. Een lang houten bruggetje leidde naar het water en aan het einde daarvan lag eene ruwbetimmerde boot waarvan de houtvesters bij de jacht op eenden gebruik maakten. „Ja, het is hier reeds zeer donker onder de boomen," zeide Maurus, „maar het meer zelve zal spoedig in het heldere maanlicht liggen. O, Joriède, zie hier, — hier langs dit pad vluchtte Margareta — hier dit gras heeft hare tranen gedronken— dezelfde maan heeft voor het laatst in haar doodsbleek, weenend gelaat gezien —" „Ach, waarom kwelt gij ons met zulke vreeselijke voorstellingen." — Joriède schudde vastberaden het hoofd. — „Misschien zoudt gij ontsteld rijn, als gij de schuldige in het gezicht hadt gezien..." De spreekster verstomde en bleef plotseling staan. Zij drukte den arm van haar geleider krampachtig tegen zich aan — haar blik staarde naar het bruggetje. — „Wie is daar? — Daar zijn menschen!" Ook Maurus hief luisterend het hoofd op. Onder de schaduwen der boomen zagen zij eene donkere gedaante, die langzaam naar de brug ging. „Wie is daar?!" riep Maurus en verhaastte zijn schreden, ofschoon de kleine Francaise als lood aan zijn arm hing. De gedaante scheen te schrikken en stond stil. Zij wendde het hoofd om en zag naar de naderkomenden. De boomen werden hier schaarscher, de laatste vale weerschijn van den dag viel op Joriède en Maurus, en 't was alsof de gedaante eene snelle, verraste beweging maakte, alsof zij het hoofd boog om beter te kunnen zien. „Wie is daar?" herhaalde von Thüngen en ging nog sneller. Toen kwam de gestalte hun langzaam tegemoet, nader — nog nader Een door merg en been gaande gil klonk plotseling in de stilte: „Margareta! Margareta!" — en gravin Perpignan klemde zich radeloos van angst aan Maurus vast en drukte haar gelaat tegen zijne borst. De jonge officier stond roerloos, als versteend. Hij had scherpe oogen — hij zag het stille, bleeke gezicht der naderbijkomende en het was hem alsof er eene rilling, half van ontzetting, half van verrukking door zijne leden ging. Daar stond zij voor hem, slechts weinige schreden van hem af, de donkere oogen angstig vragend op hem gericht — haar zacht lief gelaat onveranderd, volkomen gelijk trek voor trek. „Margareta!" Als een juichtoon klonk het van zijne lippen, hij wilde Joriède wegstooten en op de gedaante toesnellen — maar met wanhopige angst klemde de gravin zich aan hem vast, zij omvatte hem en hield hem als een krankzinnige tegen. En de donkere gedaante week langzaam terug, ging de brug over en hief wenkend den arm op, daar gleed de boot uit het riet te voorschijn, twee in mantels gehulde gedaanten zaten daarin — en Margareta zag nog eens om naar Maurus, stapte in de boot, en stil gleed het kleine vaartuig over den vloed en verdween in het ruischende riet. In het kasteel Triberg werden de hoofden geheimzinnig fluisterend samengestoken. Baron von Thüngen had den vorigen avond zijne nicht halfdood van angst en ontzetting uit het park naar huis gebracht Wat er gebeurd was, wist niemand nauwkeurig. De jonge gravin had een lang, zeer opgewonden onderhoud met hare moeder gehad — men had de oude dame luid en ironisch hooren lachen en hare dochter in scherpe bewoordingen berispen. „Er zijn geene spoken! er zijn geene geestverschijningen! De een of andere lichtzinnige spotter heeft eene aardignem oedacnt om u vers_„nict te nifi^^H Den volgenden dag zag gravin er wel zeer bleek en vervallen uit, een harde, eigenzinnige trek lag op bjS gelaat, en hare oogen fonkelden zoo _\ dagend, als wilde zij ieder waarschuvÄ haar weg te kruisen. „Was meneer Kraschowitz gistere hier?" vroeg zij juffrouw Buschmann. I „Neen gravin." Een poosje heerschte er stilte, to* fluisterde de kamenier: „Heeft de gravin dan in 't geheel vertrouwen in mij? Uwe genade wM toch, dat ik ook het spook heb gezieM Toen lachte Joriède en klopte de out vrouw op den schouder: ' „Ja, ja, wij hebben Margareta giste-B ook gezien" — en plotseling vatte zij * handen der kamenier en haar gezicl toonde het afgrijzen, dat zij gevoelde 1 „het was verschrikkelijk!" O JuffrouJ Buschmann, als zij het werkelijk was _\ De kamenier scheen onder de bevjß diging, die zij gevoelde, te groeien. „Ja, ja, zij was het, gravin. Het eei_\ jaar komen de vampiers als spoken» daarna kunnen zij dan voor korten tij* weer eene menschelijke gedaante aann' men." „Menschelijke gedaante?" „Zeker! juist zoo als u en ik." „En zijn zij te herkennen?" Dat wist juffrouw Buschmann wel rúe maar zij knikte toch ijverig en vertP kerde: „Natuurlijk — zij zieri er juist z" uit als vroeger in hun leven, en dat : goed, daardoor kan men zich voor h6* wachten." Joriède klemde de lippen samen e haalde diep adem: „Met strakke, ve glaasde oogen, zooals zij in de kist lag Vreeselijk!" Een oogenblik heerschte er zwijge' toen ging juffrouw Buschmann fluisf rend voort „Wat zeide meneer de b* ron van het spook? Hij schijnt het niet als iets verschrÄ keiijk s te beschouwen, want pas had M de gravin hier gebracht, of hij stornidj met eene drift, alsof het zijne zalighel' gold, weer naar het meer terug. Tevef* geefs, hij vond niet 't minste spoor meeJj de boot lag leeg en vastgelegd als altij* op het water. Maar de genadige heer v nog niet bang. Hij loopt rond, alsof hei* het hoogste geluk overkomen is — M ziet er werkelijk stralend van vreugd' uit." Joriède beheerschte zich met moeit* En trek van ergernis en spot lag we** om hare lippen: „Vele mannen koest*' ren immers geen vuriger wensch dtfi eens iets bovennatuurlijks te beleven.'^ De oude gravin trad binnen — » scheen de laatste woorden te hebben g* hoord en zag er recht misnoegd uit. Joriède veranderde van gesprek. Gravin Perpignan zat na het tweed* ontbijt op het terras en las de courante!* Joriède stond bij de leuning en voederd* de duiven, terwijl Maurus met ongeope* de tijdschriften voor rich, peinzend d* blauwe wolkjes zijner sigaar lag na ** staren. „O, hoe intere__antr zeide de oud* gravin plotseling luid en hare docht*} kwam naderbij en luisterde. „Hebt P reeds van de nieuwe Mignon gelezen, *J ron, die als eene ster aan den toone» hemel Is opgedoken en plotseling i& veel van zich doet spreken? — Het p*j bliek applaudisseert luide en bevriF opnieuw, dat de tijd van het realia0* voorbij is en sprookjesachtige sentirn6* taliteit den schepter voert." Maurus zag op, meer beleefd dan WK langstellend en knikte toestemmend:, ™ herinner mij er van te hebben gelede* Mignon en de harpspeler hebben van rf len verwisseld, hij zingt en zij speelt„Zij moet immers stom rijn" — voetf de Joriède er bij, „en omtrent hare *|! komst heerscht dezelfde geheimzinnig onzekerheid als bij Mignon — — d* zwarte duivel was dood " „Zij noemt rich „Solana" en haar #£ pressario is een signore Stratta — S*j! vatore Stratta! Natuurlijk een nom d guerre. „Solana — ik heb dien naam a"? nooit gehoord. Wat kan hij beteekene1* Houdt gij hem voor Italiaansch?" Maurus richtte zich plotseling op: &* lanum beteekent nachtschade", zeide W» haastig, „en Solana Is zeker de vrouv?*j lijke vorm van dit woord. Nachtschade hoe zonderling. Wat hebt gij zooev0* over dit geheimzinnige persoontje g& zen, genadige gravin?" „Niets minder dan dat zij op de do0? reis naar Koningsberg — ze willen eeo reis door Rusland maken — ook in 'f**' nowo een concert zal geven " „In Trinowo?!" Joriède en Maurus r»* pen het als uit één mond, en de e&*L lachte luid: „Lieve hemel! Dat noem j* een idee! een concert in Trinowo! eene eer Is het kleine nest ook nog d* wedervaren!" _ „Gij vergist u, gravin! Trinowo bc** reeds verschillende kunstenaars zijne muren geherbergd — wel niet *** den eersten rang — maar dat is Sol»0* toch ook niet — " „0, volstrekt niet! Hier in de der „Nieuwste mededeelingen" **>' haar zelfs iedere kunstvaardigheid " t paald ontzegd. De jonge dame I°°.« slechts de gemakkelijkste, eentonig?* akkoorden op de harp spelen, en zelf " | ze geheel als dilettante —" „En toch dit fabelachtige succes?" tf > „Door hare geheele wijze van zijn- ï* ..maakwerk" zooals men het kan uitdn ken. Hare eigenaardige, persoonlijkheid werkt hypnotiseerend <*, het publiek. Zij moet zeer schoon zijn < dat wil zeggen op hare wijze — roere*.. diep aangrijpend, geheimzinnig hare voorgangster Mignon. Daarin ligl gansche aantrekkingskracht  „En zij komt naar Trinowo? Wan»6 mama? o zeg toch wanneer?" „Vanavond treedt zij voor de maal op." j Joriède klapte levendig in de band<£ „Daar moeten wij heen! 0, als 't u i Heft, lieve mama, laat ons daarheen *J den! Wat zal dat amusant zijn! neef Maurus — gij vergezelt ons ? Gij J legrapheert om biljetten? O, wees * goed als het u belieft!" , J „Maar natuurlijk, gravin — als gij 5j wenscht." De jonge officier boog j nieuw meer beleefd dan ijverig; „ik £| heug mij, als deze eenzame stree*| eenige afwisseling kan bieden." J „Zullen wij haar bloemen med^J men? — Solana! eigenlijk zou het j aardig zijn, als wij haar een paar j f quetten nachtschaden toewierpen _l Wordt vervolg A Een woord van lof kan veel goed doen, omdat het bij den ken mensch, wien het aan wen ontbreekt dat vertrouwen w* t ---