DE POPPENKAST. Hebben jullie wel eens een echte poppenkast gezien? Ja? Nu, dat valt alweer meel Vroeger waren de mannen, die met een poppenkast door het land trokken, talrijker dan tegenwoordig. Als de poppenkast kwam was het overal een waar feest voor de jeugd, dat begrijp je. Jan Klaassen en Katrijn en Pierela Potlood waren beminde gasten en de voorstellingen welke zij gaven, vielen meestal wel in de smaak bij het jeugdige publiek. Hoewel... oudere mensen waren dikwijls genoeg ook te nieuwsgierig naar de verrichtingen op het „toneel" om zo maar zonder meer door te lopen. Zij moesrten het ook nog eens zien, maar ach, lieve help, als Jan Klaassen bij toeval eens een volwassen persoon onder zijn publiek opmerkte. Wat ging hij dan te keer! „Wat doe je hier? Wat heb jij je te bemoeien met mijn huishouden? Let liever op je zelf, man!" Je begrijpt, dat de kinderen zo iets wel leuk vonden en — het dient gezegd — de toeschouwer, waar het om ging, meestal ook wel. Niet zelden gaf hij „Jan" een extra centje, want ach, dat schelden en razen ligt nu eenmaal in het karakter van Jan Klaassen. Dat rijmt zoals je ziet! Op ons plaatje nu, hebben we eens zon gezellige poppenkast uitgebeeld. Het is wel geschikt om te kleuren, vindt je niet? Maak er maar eens iets aardigs van. --- SCHEEPSBRAND Naar het Engelsch van LESLIE CRESFORD (Nadruk verboden) , (Slot). VI. In een oogwenk was Rimington aaa dek om door het open luik van het groote ruim poolshoogte te nemen. Dat het geen loos alarm was, wist hij al door de kronkelende rookwolken, die hij kon zien voor hij de plek bereikte en die uit heimelijke diepten opstaken als adders met gif in hun adem. „Nou, kapitein, dat is natuurlijk het werk van die vervloekte koelies!" onderbrak de stem van den eersten officier den stroom van Rimington's gedachten. „Een van die lammelingen heeft natuurlijk brandende opium tusschen de balen laten vallen, toen ze de lading aan boord brachten!" Rimington hoorde de woorden als door een nevel, terwijl hij in het ruim keek, waar de in brand geraakte lading al rood gloeide. Hij stond verstard in verbaasd afgrijzen. De man achter hem wist niets van dat stuk vuurwerk in de blikken bus, die daar beneden verborgen was en Rimington vroeg zich af of het mogelijk was dat het licht ontvlambare ding vanzelf ontbrand was. Maar hij had geen tijd er langer over na te denken. Het schip moest gered worden, zonder een seconde uitstel. Hij kwam onmiddellijk in actie, verspreidde de bemanning naar de brandposten om pompen en slangen in werking te stellen. Ket ruim was reeds zoon heksenketel van rook en 3, dat hij en zijn mannen telkens teruggedreven werden en naar lucht hijgden. Rimington begaf zich, terwijl zijn mannen stroomen water deden gutsen op de rood gloeiende massa in het ruim, naar het punt waar de brand het hevigst woedde. Indien al niet de directe oorzaak, de cylinder had ongetwijfeld zijn noodlottig werk al gedaan, het metaal was gesmolten en het vuurwerk had de vlammen gevoed — te oordcelen naar de plaats waar hij het ding verstopt had. En nu moest hij trachten de gevolgen te niet te doen van wat hij zoo lichtvaardig ondernomen had. Dat was zijn eenig oogmerk, terwijl hij in de verstikkende hitte zwoegde, een vuil, reusachtig silhouet dat zich zwart tegen het lugubere rood van lekkende, hongerige vlammen afteekende. Het water, dat uit een half dozijn sissende straalpijpen neerspoot, scheen niet veel uit te richten. Wanneer het eene moment de vlammen ergens doofden, brak de brandende hel op een andere plaats opnieuw los, als een wrange hoon tegen het vaste besluit van gezagvoerder en bemanning om de overwinning op ze te behalen. Dichte, zwarte rook en verstikkende dampen joegen eerst één hijgend lid der equipage terug, daarna een ander. Het leek uren in Rimington's verbeelding dat de ongelijke strijd voortduurde, zonder dat een van beide partijen vorderingen maakte of kamp gaf. En plotseling, terwijl een aanzwellend gordijn van verschroeiende vlammen, waarop zijn straalpijp gericht was, kwam opzetten, ging de lading onder zijn voeten werken, zoodat hij zijn evenwicht verloor en meedoogenloos naar beneden werd geduwd, in de duisternis onder hem. Zijn handen die in den blinde naar een houvast tastten om niet nog dieper te glijden, gleden vergeefs over de vezelachtige massa. Toen, onverwacht, werd zijn val gebroken. Zijn hand, zoekend naar bet koperen mondstuk van zijn spuit, dat hij verloren had, sloot zich krampachtig om het metaal. Hij krabbelde overeind. Maar nu zag hij zich aan alle kanten omgeven door vlammen, waartegen de stroomen water uit het omringende donker niets konden uitrichten. Rimington wist, dat hij zoo goed als afgesloten was van de andere mannen. Hij begon als een waanzinnige tegen de los gepakte balen op te klimmen, worstelde om een plaats voor zijn voeten, vocht naar adem te midden van den rook, de opeenhoping van gassen, de ondragelijke hitte. Hij werd zich nu bewust, dat zijn kans om te ontkomen bijna hopeloos was, dat hij het volgende oogenblik zijn ondergang tegemoet ging. Met een laatste wanhopige poging om zich te redden, trachtte hij daar tegen de balen op te klimmen, aan den kant waar hij in de verte zijn mannen kon hooren schreeuwen. Maar terwijl hij klom, kwam een gevoel van weeë uitputting over hem. Zijn keel scheen samen te trekken, ademen werd onmogelijk, met een wilden kreet zeeg hij achterover, zakte door in de knieën en alle gevoel verliet hem — het instinct tot zelfbehoud was van hem weggenomen.... Behouden werd hij echter toch, maar door andere handen dan de zijne. Want het eerste wat weer tot zijn schemerig bewustzijn doordrong was, dat hij in de kooi van zijn eigen hut lag, en hij moest eerst eenigen tijd rondkijken voor hij het geheel in zich kon opnemen. En toen wist hij ook dat Letty Borrodaile zich over hem heenboog, met diepe bezorgdheid in haar blik. VII Die uitdrukking verdween echter, toen ze zijn oogen zag opengaan en tegen den tijd dat hij weer volledig bij bewustzijn was, scheen ze van al haar angst bevrijd. „Goddank dat u weer bijgekomen bent!" hoorde hij haar zeggen. Die klare stem wekte hem uit zijn lethargie. Hij voelde zich nog geweldig slap en worstelde om overeind te komen; eindelijk zat hij rechtop in zijn kooi, slingerde zijn beenen over den rand en trachtte op te staan. Maar zij hield hem tegen. „U blijft waar u bent, kapitein Diek!" zei ze, toen hij haar handen probeerde weg te duwen. „Wat deksel doe ik hier, als die brand " „Maak u niet ongerust over de brand. Die is uit!" stelde zij hem gerust. „Het scheelt tenminste niet veel. Ze zeggen dat het nog een paar uur blijft doorsmeulen, maar ze zijn het vuur volkomen meester. Ze hadden het al haast onder den duim toen u ineenzakte," vervolgde ze. „De rook heeft u zeker bedwelmd, u was heelemaal onder in 't ruim Het was een wonder dat u niet door het vuur van den anderen kant bent afgesneden. Voelt u zich al beter?" Hij deed wanhopige pogingen om die tergende zwakheid te overwinnen. De wetenschap dat het vuur bedwongen was, deed, hoe ongelooflijk het leek, zijn krachten toenemen. „Ik ben weer in orde, juffrouw Letty,"' antwoordde hij. „Hoe ik mij zoo van de sokken heb laten slaan, begrijp ik niet. Ik moet op mijn post zijn en mij persoonlijk overtuigen dat ze het vuur onder bedwang hebben." „Dat hebben ze, heusch," lachte ze. „Geen vuur is bestand tegen zoon waterval als u er over hebt losgelaten. U en uw mannen hebben wonderen gedaan. Maar u vooral. Ik keek toe vanaf het luikgat. ik was haast naar u toegekomen, omdat ik bang was voor het gevaar, waarin u zich begaf." lets in haar stem, iets-van teeder verlangen en toch ook van triomfantelijken trots deed hem opkijken. En nu was er in haar oogen geen lach, niets van het ondeugend meisjesachtige, waarmee ze hem zoo dikwijls had aangekeken. Rimington zag, tot zijn onuitsprekelijke verbazing een schittering in de blauwe diepten, die enkel van tranen komt. „Het is een wonder — een zegen dat u nog leeft!" hoorde hij haar zacht zeggen, terwijl ze zich zoo dicht over hem boog dat haar roode lippen boven de zijne waren. „Ik heb vreeselijk in angst gezeten over u!" voegde ze er fluisterend bij. Zijn stekende oogen schenen te branden. Zijn hart sprong in hem op, zijn ademhaling scheen even stil te staan. Te bedenken dat ze zóó om hem gaf! Hij was haast bang om te spreken. „U bedoelt, dat als er iets met mij gebeurd was, uw.... uw " „Mijn hart gebroken zou zijn — jij lieve, dappere man!" klonk het heesch en de zachte lippen beroerden een oogenblik de zijne. Toen ging de deur van de hut open en de eerste officier verscheen. Rimington, zijn geest in een wilde verwarring en zijn hart fel kloppend was niet bepaald ingenomen mét de onderbreking op dat moment. Maar het deed hem beseffen dat hij kapitein van dit schip was, dat hij werkelijk op het dek moest zijn en het commando weer in handen nemen. Hij deed opnieuw een poging om uit de kooi te komen, maar de eerste officier legde een hand op zijn arm. „Blijft u rustig liggen, kapitein," drong hij aan. „Alles is zoo best als u het maar wenschen kan, de omstandigheden in aanmerking genomen. Ik wilde u dat even komen vertellen. Het vuur is bedwongen en er is niets om bezorgd over te zijn. Ik dacht, dat het u zou geruststellen dat te hooren." „Ja, maar," piekerde Rimington, „ik behoor zelf poolshoogte te gaan nemen. Het schip zal wel naar Soo-Chien terug moeten....'' „Laat de eerste officier en de bemanning daar nu voor zorgen!" kwam Letty, die hem trachtte te weerhouden om uit de kooi te komen, tusschenbeide. „U bent in geen toestand om al naar het dek te gaan. Kapitein of niet, u moet nu mij n bevelen opvolgen. En ik zeg u kalm te blijven liggen, zoodat ik uw wonden verbinden kan. kapitein Dick!" De eerste officier ging naar buiten, zijn gezagvoerder met haar alleen latend. Op Rimington's lippen lag nog de herinnering, de bijna niet te dragen heerlijkheid van haar kus. Ze hield van hem, onbegrijpelijk, ze hield van hem! Met die wetenschap, die hem nog steeds verbazingwekkend voorkwam, sloeg hij haar gade, terwijl ze verbandgaas en olie bij elkaar zocht om zijn brandwonden te verbinden. En bij het zien van die dingen schoot hem te binnen wat hij voor het oogenblik vergeten was. De bus, die er uitzag alsof ze eerste hulpartikelen bevatte, maar die in werkelijkheid de elementen der vernietiging inhield. De metalen cylinder die hij in het ruim verborgen had en die het vuur in hevigheid had doen toenemen, als het al niet de oorzaak ervan was geweest. Met een schok realiseerde hij zich, wat onafwendbaar moest gebeuren, wanneer het schip in Soo- Chien terugkwam en een onderzoek zou worden ingesteld naar de oorzaak van de brand. Nasporingen in de verteerde en verschroeide lading zouden zonder eenigen twijfel den cylinder of althans de resten ervan, voor den dag brengen en tot de niet te vermijden conclusie leiden, dat de brand was aangestoken. Zijn eigen aandeel in de zaak kon niet verborgen blijven en Letty zou in het onderzoek worden betrokken. Als een donkere, dreigende wolk, schoof deze afschuwelijke gedachte zich voor den stralenden zonneschijn van liefde, die hem enkele oogenblikken geleden, met diep geluk had vervuld. Vóór alles drong de gedachte zich aan hem op dat Letty niets wist van die ellendige bus; ze moest op de hoogte worden gebracht. Al zou het een doodelijken knak geven aan haar liefde voor hem, hij moest haar de waarheid vertellen. Toen ::e terugkwam en zich over hem boog om de brandwonden op zijn hand en arm te verbinden, was het hem onmogelijk langer met zijn biecht te wachten; hij moest zijn geweten zoo gauw het kon van dien last bevrijden. „Luister, Letty," begon hij abrupt. „Ik ben verplicht je te zegden, dat ikzelf niet onwaarschijnlijk den brand veroorzaakt heb. Tenminste, toen ik aan boord kwam, heb ik iets in het ruim verstopt, iets dat moest dienen om het schip in brand te steken. Het was de bedoeling dat dit pas gebeuren zou, als we dichter bij Moracao waren, maar — — het ding bevond zich in het ruim en nu deze brand is uitgebroken, zal de schuld op mij vallen." „Dat lij k t zoo," antwoordde ze, terwijl haar zachte vingers haast liefkoozend hun werk vervolgden, „maar daarover hoef je je toch heusch het hoofd niet te breken. Kijk maar!" Ze keerde zich om naar een van zijn laden en haalde er iets uit, dat den adem bijna deed stokken in zijn keel. Het was.... de cylinder, glimmend en onbeschadigd, als op het oogenblik dat hij hem in het ruim had verborgen! „Hoe kom je daar in vredesnaam aan?" Hijgend kwamen de woorden over zijn lippen, in een mengeling van uiterste verbazing en opluchting. „Toen ze je uit het ruim haalden en hierheen brachten," legde ze uit, „hield je dit ding zóó "vast in je hand geklemd, dat ik moeite had om het eruit te krijgen. Toen ik het eindelijk los had, ging het deksel eraf en vanzelf zag ik toen wat erin zat. Ik ... ik wist, Dick.... een inwendige stem zei het me, dat je me het zou vertellen " Plotseling herinnerde Rimington zich, hoe, toen hij in het ruim was gevallen, de straalpijp van de brandslang uit zijn hand gegleden was, hoe hij er in het duister naar had getast en hoe hij tenslotte iets ronds, dat als metaal aanvoelde, had vastgegrepen. Het was de cylinder geweest, dien hij, wonderbaarlijker wijze, te pakken had gekregen! En terwijl hij, uitgeput en verstikt door den rook. zijn oriëntatie-vermogen verloren had, had hij geen idee meer gehad van de plek, waar hij de bus had verborgen. Maar hoe dan ook, hier was het onweerlegbaar bewijs, dat de cylinder met zijn inhoud, volmaakt onschuldig was aan het uitbreken van den brand, wat verder de uitslag van het onderzoek mocht zijn. „Ik vermoed, dat de eerste officier het bij het rechte eind had," merkte Rimington op; „dat een van de koelies, die bij het laden hielpen, op een of andere manier de oorzaak is." „Laten we er ons verder niet in verdiepen, Dick i laten we die heele afschuwelijke geschiedenis vergeten," zei Letty zacht, terwijl ze naast de kooi neerknielde. „Het eenige waaraan we verder nog denken, is gelukkig te zijn; jij en ik, lieveling! Zoo gauw als we terug zijn zal ik Dina's vader vragen oom te helpen en alle narigheid is voorbij. En als oom hoort wat er met óns tweeën gaat gebeuren, zal hij net zoo gelukkig zijn als wijzelf; daar hen ik zeker van...." „Je bedoelt, Letty, dat je genoeg van me houdt om met me te trouwen?" vroeg hij, zijn armen om haar heen, zijn lippen dicht bij de hare. „O, groote, domme jongen, als je net zooveel verstand had van vrouwen als van schepen, zou je dat allang geweten hebben!" Ze kuste hem en na een pauze ging ze voort: „En je zoudt óók geweten hebben, dat ik niet zoo blind was om niet te begrijpen, Waaróm je bereid was het schip op te offeren. Ik weet heel goed, dat het méér was dan dankbaarheid tegenover mijn oom. Dacht je, dat ik me anders zóó aan je toevertrouwd zou hebben?" Daarop liep ze naar de dichtstbijzijnde open patrijspoort en wierp den metalen cylinder in zee. --- Lena: „Wanneer maak je je verloving publiek?" Dina: „Pas na Kerstmis — ik wil ide andere jongelui niet beletten ge- Ischenken voor mij te koopen!" Holite Humor, Londen. „Dokter, ik ben tegenwoordig zoo nerveus, het minste gerucht irriteert me; ik ben zelfs gisternacht wakker geworden, omdat ik de klok niet meer hoorde tikken!" En Rolig Half Timma, Goteborg. „Op jouw leeftijd kwamen zulke woorden niet over mijn lippen!" „Nee vader, maar ik veronderstel, dat u steeds door uw neus gesproken hebt!" Mucha, Warschau. Degenslikker: „Ik weet niet hoe het komt dokter, maar ik kan tegenwoordig geen enkel zwaard meer in in'n maag houden!" Goochelaar: „Dat kunstje kent je 5 moeder niet, eieren rapen zonder kip- = pen te hebben." Jantje: „Toch wel!" Goochelaar: „Wel, hoe dan?" Jantje: „Wij hebben eenden!" 2 --- VOOR DE JEUGD DORREMANS AAPJE. Dorreman was een rondtrekkende speelman. Hij had een heel ouderwets orgeltje en daar draaide hij een paar overbekende liedjes op. Het instrumentje piepte en knarste soms wel erg, maar de kiankeu die het voortbracht, waren toch heel liefelijk. Hel was zon hoog muziekje, net zoals je dat wel in Oude speeldoosjes hebl. De mensen bleven dan ook dikwijls staan om even te luisteren en Dorreman haalde daardoor dan toch wel zijn kostje op Een zwerver noemden velen hem. maar wie daarmee een ander woord voor landloper bedoelde, vergisten zich. Dorreman was geen luiaard, die maar overal langs de wegen trok en bedelde omdat hij voor iets beters te lui was. O. neen, Dorreman was een zwerver omdat hij boven alles zijn vrijheid en de natuur lieïhad. De man zou het op een vaste plaats niet hebben uitgehouden. Hij trok en trok altijd maar door het land en kwam vrijwel overal. Maar steeds sjouwde hij zijn orgeltje mede en wist daarmede zelf zijn brood te verdienen. Dorreman had ook zijn vriend. Dat was een aapje, dat de komieke naam Hoepel droeg. Waarom Dorreman het beestje Hoepel noemde, begreep niemand, maar toch was het nogal eenvoudig. Want als het aapje eens een echt goede zin had. rolde het over de wegen alsof het werkelijk een hoepel was. Dorreman en zijn aapje waren onafscheidelijk Al gevoelden vele mensen vaak medelijden met het beestje, dat altijd maar in weer en wind meetrok, terwijl het toch waarschijnlijk uit warme zuidelijke landen afkomstig was. toch wisten zij niet hoe gelukkig het dier met zijn baas was. Het hield van Dorreman meer dan van wat ter wereld ook. En geen wonder, want niemand had ooit een beest zo gekoesterd en verzorgd als Dorreman zijn aapje Hoepeitje droeg geen ketting. Het beest had dit niet nodig, want vrees voor weglopen bestond er niet. O, hij klom vaak genoeg plotseling in een boom en trok dan — door van kruin tot kruin te springen — op die manier met zijn baas mede, maar na een poosje gleed hij weer naar omlaag en sprong op Dorremans schouder. Kwamen zij in een of ander stadje aan, dan gebeurde het vaak, dat Dorreman eenige last met de politie kreeg, omdal men een aap nu eenmaal niet zonder ketting over de straten mag voeren. Dorreman vroeg dan altijd, dat men hem toch zou laten gaan, omdat zijn aapje even rustig als een mens was en meestal lieten de politie-agenten hem dan maar ongemoeid. Soms echter wilde men het hem niet toestaan en dan was het komiek om te zien met welk een treurig gezicht Dorreman een stalen kettinkje uit zijn zak opdiepte. Zodra Hoepel het kettinkje zag, stak hij zijn kopje vooruit, om het den baas niet al te lastig te maken. En zuchtend legde Dorreman dan het staal om Hoepeitjes hals. Verdrietig trok men verder, maar.... nauwelijks had men den agent uit het oog verloren of Hoepeitje stak zijn handje uit naar het kettinkje en. .. schoof het rustig van zijn halsje. Met een gezicht van: hier baas, liet hij het dan weer in Dorreman'? broekzak glijden. Op het laatst kende de politie in vele stadjes van ons land Dorreman en Hoepel zo goed, dat zij den orgelman zelfs groette. Want de politie, zie je, weet heel goed een landloper van een fatsoenlijken speelman te onderscheiden. En Dorreman begon nooit ergens te spelen of hij had eerst de vergunning daarvoor bij den burgemeester gevraagd. Zo was Dorreman dan na een lange tijd ook weer eens in Assen aangekomen. Hij had zich voorgenomen om er een goede veertien dagen te blijven, alvorens verder te gaan. De toestemming om op zijn orgeltje te spelen. kreeg hij heel spoedig en dus begon hij op een goede morgen zijn wijsjes te draaien. Zolang er uog geen luisteraars naderden, hield Hoepeitje zich rustig op de schouder van zijn baas Maar dadelijk, nadat enige voorbijgangers bleven staan, zette het aapje een kleine rode sjako op en sprong op de grond om /.iju gewone dansjes te doen. Geamuseerd keken de mensen toe en natuurlijk kwamen er spoedig ook kinderen kijken Opeens stapte Hoepeitje op een aardig meisje toe en reikte het minzaam zijn handje. Het meisje gaf een gilletje van schrik en sprong achteruit, maar toen Dorreman zeide, dat dit niet erg beleefd van haar was en dat Hoepeitje haar alleen maar een handje wilde geven, omdat zij er zo aardig uitzag, wel. toen waagde zij het er maar 0p.... Het was heel leuk en dat scheen Hoepeitje zelf ook te vinden, want telkens hield hij uu met dansen op om het meisje weer een bandje te geven. „Hoepeitje heet hij," zei Dorreman toen lachend. En dadelijk zei het meisje bij het volgende apenhanddrukje: „Dag Hoepeitje!" Nu duurde het niet lang meer of alle kinderen uit de buurt kwamen bij den orgelman staan en moesten een handje van Hoepeitje hebben. Die kreeg het druk op die manier, maar hij scheen het toch gezellig te vinden. Toen er een heleboel mensen bijeen waren, zette Hoepeitje opeens zijn sjako af en plaatste die voor zich op straat. De bedoeling was duidelijk: centjes moesten er in. De kinderen holden vlug naar huis om aan hun moeders een centje voor Hoepeitje te gaan vragen en Dorreman verdiende daardoor aardig wat. Hoepeitje vond ook, dat de zaak heel goed ging en hij maakte daarom nog maar eens een extra vreugdedansje. Hii sprong en hij grinnikte, dat het een aard had en alle omstanders gnuifden van plezier. Opeens echter slaakte Hoepeitje een schelle kreet. Op hetzelfde ogenblik staakte Dorreman zijn muziek en stoof op een grote, lompe jongen af, maar vóór hij hem te pakken had, was de knaap al verdwenen. ~Héée " riepen de kinderen vol afgrijzen, „wat een lafaard!" En dat was zeker wél hét minst erge. dat zij van den kwajongen konden zeggen. Weet je wat hij gedaan had? Terwijl niemand er op verdacht was, had hij plotseling de haak van zijn wandelstokje om Hoepeitjes hals gelegd en het beestje met een ruk omver getrokken. En daarna was hij hard weggelopen! Wat een held. hè? Ja, zulke jongens zijn er ook. Een braaf en lief beest, dat niemand kwaad doet, met opzet pijn te doen, dat is zeker alleen maar het werk van een geboren lafaard. Hoepeitje zelf was erg geschrokken. Hij sprong vlug op Dorremans schouder en keek nu de omstanders schichtig aan. Dansen en handjes geven deed hij niet meer; hij moest eerst wat bekomen van de schrik. Dorreman bleef niet lang meer op het pleintje. Spoedig vouwde hij de poten van zijn orgeltje op en trok verder. Aan het einde van de zijstraat, welke hij doorging, stond echter de jongen met zijn wandelstokje verscholen. Hij liet den speelman met zijn aapje rustig voorbijgaan en sloop hem dan vlug een paar schreden na. Dan stak hij wederom zijn wandelstokje uit. legde het hoepeitje om de hals en trok het dier met een ruk van Dorremans schouder Weer slaakte Hoepeltje een kreet van pijn, daar het rukken aan zijn hals zeer ruw gedaan werd. Zijn val kwam thans minder aan, want hij was vlug genoeg om op zijn pootjes terecht te komen. Brommend van kwaadheid keerde Dorreman zich om, maar de plaaggeest was al weer zover weg, dat hij hem toch niet kon inhalen. Jammer, dacht Dorreman, dat de politie nu niet in de buurt is. Dan kon zij eens zien, dat een loslopende kwajongen veel gevaarlijker is, dan een loslopend braaf aapje! Maar zijn verzuchting hielp hem niet. Het ergste was dat Hoepel door de beide onverwachte aanvallen zenuwachtig geworden was en bijna niet meer stil durfde blijven zitten. En nog viermaal op die dag voelde het beestje de pijnlijke ruk aan zijn hals, want telkens wist de kwajoncren weer in Dorremans buurt te komen. En dan aarzelde hij geen ogenblik om zijn wandelstokje uit te steken en Hoepeltje ie kwellen De volgende ochtend om half negen stond Dorreman voor een schoolgebouw en speelde zijn liedjes. Hij wist wel, dat hij bij de schoolkinderen nooit op veel verdienste behoefde te rekenen, maar ach, hij gunde de kinderen graag een extra vermaak. Voortdurend echter keek hij speurend rond of hij soms den jongen met het wandelstokje weer zag. Maar gelukkig, die was er niet. Mispoes! Al zag Dorreman hem niet, de vlegel was er allang. Hij stond achter een boom en loerde op zijn kans. Die kwam al spoedig, toen Hoepeitje in de richting van de boom danste. Opeens kwam de wandelstok weer op hem toeschieten, maar ditmaal was ook Hoepeitje op zijn hoede. Met een bliksemsnelle beweging ontweek hij de stok en sprong op den jongen toe. Die kon zich niet zo snel uit de voeten maken of HoepeHje haalde hem in en sprong hem op de rug. En nu begon het aapje met zijn krachtige handjes zo hard en fel aan de haren en oren van zijn kwelgeest te trekken, dat die het uitschreeuwde van pijn en angst. Het werd nog erger, toen Hoepel in zijn woede den knaap in de nek beet.... Dorreman had eerst met knikkende knieën gestaan, niet in staat om iets te doen. Maar nu snelde hij den jongen te hulp en bevrijdde hem van het wraakgierige Hoepeitje, dat niet gerust had voor de jongen bloedend verwond was. En jui?t op dat ogenblik naderde in de verte een statige politieagent. Het zou er voor Dorreman en zijn aapje heel lelijk uitgezien hebben, als niet minstens honderd schoolkinderen den agent in koor hadden toegeroepen wat er die ochtend en de vorige dag allemaal gebeurd was. Maar toch bleef de agent kwaad, want de jongen.,was werkelijk heel ernstig toegetakeld. „Leg dat beest dan ook aan een ketting, Dorreman " bromde hij den orgelman toe. Klappertandend van zenuwachtigheid scharrelde Dorreman de ketting uit zijn zak en voerde het bevel uit. Maar hij kon toch niet nalaten te zeggen: „Leg liever dien onverlaat daar aan een ketting." „Ja," gierden de schoolkinderen, ~leg dien wandelstokheid liever aan een ketting " Dorreman en zijn aapje verlieten Assen nog diezelfde dag. Zij hadden er een paar leuke weken kunnen hebben, als daar niet toevallig die eene laffe jongen had gewoond. Nu fluisterde Dorreman zijn vriendje in het oor: „Hier komen we nooit meer terug, Hoepel, geloof dat maar!" En ze zijn ook nooit meer in Assen geweest. --- EEN HART VAN IJZERDRAAD. Hiervoor gebruiken we een stevig stuk ijzerdraad Je ziet op de afbeelding hoe de figuur moet worden. Een vierkant met een hart eraan dus. Het vierkant wordt van hoven gesloten door een stuk draad met twee gaten aan weerszijden. Het vierkant beeft ook twee gaten aan de bovenkant, zie je wel? En dan nog bet hart — klaar is keest Nu begint het spel pas. De aardigheid ervan is, om het hart van het vierkant los en er dan weer aan te maken, zonder echter de ijzerdraadverbindingen te verbreken Dat lijkt dus heel moeilijk, en als je de truc niet kent, is het ook vrij lastig. Maar nu zal ik je de truc vertellen. Je moet de lange, smalle insnijding van het Hart boven door het gat van bét vierkant schuiven, en wel van binnen naar buiten. En dan werk je het hart nog over het gat van het stuk draad dat het vierkant afsluit Trek je het hart weer naar binnen, dan is hel vrij. Je doet het net precies andersom, om het hart weer op de plaate terug te brengen. Dus heel eenvoudig, vind je niet? Maar nu moe* je het iemand anders eens laten doen, die de truc niet kentl Dan komt er niets van terecht, zul je zienl Je maakt, dat de twee figuren dezelfde verhouding tot elkaar hebben als op de afbeelding. Je moet er al- leen voor zorgen, dat je netjes en precies werkt, anders wordt het knoeierig. Vóór alles moeten de uiteinden van bet ijzerdraad zorgvuldig vastgemaakt worden, en de scherpe stukjes knijp je er met de nijptang af, zodat niemand zich kan bezeren. En nu aan het werk! Dit knutselwerkje gaat gauw en je zult er veel plezier van hebbent --- RECORDGETALLEN.... De Cotopaxi is de hoogste vulkaan. Hij ligt in Equador en is 6943 meter hoog. In Chili bevindt zich het hoogstgelegen dorp ter wereld. Namelijk het bergdorp Chupiquinamine, dat 56000 meter hoog ligt. Het hoogste standbeeld bevindt zich aan de ingang van de „Nieuwe wereld". Het is het Vrijheidsbeeld aan de haven van New Vork, en is 47 meter hoog. De grootste dom ter wereld is altijd nog de Sint Pieter te Rome, waaraan 430 jaar gewerkt is. De Londense nationale bibliotheek is de grootste nationale bibliotheek die er bestaat. Hij bevat millioenen boeken, manuscripten, kaarten, enz, ---